Ο.Π.Λ.Α. είπα, λέω, όπλα!

Τι όπλα;

Η απάντηση στο τραγουδάκι που ακολουθεί:

Η Ο.Π.Λ.Α. τι είναι;

Διαλέγετε και παίρνετε:

1. “Ομάδες Προλεταριακής Λαϊκής Αυτοάμυνας”. Η εν λόγω οργάνωση “ανέλαβε” την ευθύνη του χτυπήματος στο αστυνομικό τμήμα της Αγίας Παρασκευής με μια… μουσαντένια (;) προκήρυξη που έστειλε στην Ελευθεροτυπία [Μια περίεργη προκήρυξη]. Τσιτάτο από το καταστατικό της Κομμουνιστικής Διεθνούς, τσιτάτο του Νίκου Ζαχαριάδη (!), αναφορά στην 28η Οκτωβρίου 1946 [«Ζήτω η ΟΠΛΑ, ζήτω η 28η Οκτωβρίου του 1946!»]
2. «Οργάνωση Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών». Πρόκειται για την… “ειδική υπηρεσία” του ΕΑΜ που έδρασε στην Κατοχή και στον Εμφύλιο, με κύριο έργο την αντιμετώπιση των “πραχτόρων του διεθνή ιμπεριαλισμού που διάβρωσαν το επαναστατικό κίνημα”. Περισσότερα στο βιβλίο του Άγι Στίνα, ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΟΠΛΑ.

Όπως ήταν αναμενόμενο το ΚΚΕ αντέδρασε με ανακοίνωσή του [Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου για την προβοκατόρικη προκήρυξη που δημοσιεύθηκε στην «Ελευθεροτυπία»], στην οποία αναφέρεται σ’ αυτούς “που πλαστογραφούν ονόματα και σύμβολα των λαϊκών αγώνων, όπως το όνομα της ηρωικής αντιστασιακής Ο.Π.Λ.Α.” (κουβέντα όμως για τον Ζαχαριάδη…), με τη γνωστή δόση πρακτορολογίας, “αυτές οι ενέργειες είναι έργο σκοτεινών και ύποπτων μηχανισμών. Ότι το πραγματικό κίνητρο της δράσης τους υπηρετεί αντιδραστικούς σχεδιασμούς, όπως η συκοφάντηση του επαναστατικού, λαϊκού κινήματος, η δικαιολόγηση μέτρων καταστολής και τρομοκρατίας σε βάρος του.”

Τι απέμεινε;

Η 28η Οκτωβρίου 1946.

Διαβάζουμε σε κάποιο παλιότερο φύλλο του Βήματος [Ηταν αναπόφευκτος ο εμφύλιος πόλεμος;]

* Σαν σήμερα στην Τσούκα

Σε αυτό το κλίμα σαν σήμερα πριν από 61 χρόνια, στις 28 Οκτωβρίου 1946, συγκροτήθηκε στην Τσούκα Αντιχασίων το Γενικό Αρχηγείο Ανταρτών με επικεφαλής τον Μάρκο Βαφειάδη και δύο μήνες αργότερα οι αντάρτικοι σχηματισμοί που δρούσαν στην Κεντρική και Βόρεια Ελλάδα ως «ομάδες καταδιωκόμενων αγωνιστών» θα αποτελέσουν τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας με την υπ’ αριθμόν 19 διαταγή της 27ης Δεκεμβρίου 1946. Η διαταγή για την ίδρυση του Γενικού Αρχηγείου Ανταρτών ανέφερε τα εξής:

«ΓΕΝΙΚΟ ΑΡΧΗΓΕΙΟ ΑΝΤΑΡΤΩΝ. Επιτελικό Γραφείο 1. Αριθ. Πρωτ. 1

Η στυγνή δίωξη των αγωνιστών και του δημοκρατικού λαού από τον αγγλόδουλο μοναρχοφασισμό και τα όργανά του, που ανάγκασαν χιλιάδες δημοκράτες να βγούνε στα βουνά για να υπερασπίσουν τη ζωή τους, οδήγησε στη σημερινή ανάπτυξη του αντάρτικου κινήματος. Εχοντας υπόψη ότι είναι ώριμη πια η ανάγκη της δημιουργίας συντονιστικού οργάνου για το συντονισμό και την καθοδήγηση του όλου αντάρτικου αγώνα, αποφασίζουμε τη δημιουργία του Γενικού Αρχηγείου Ανταρτών, στο οποίο θα υπάγονται τα αρχηγεία Ανταρτών Μακεδονίας, Θεσσαλίας, Ηπείρου και Ρούμελης.

Σταθμός Διοίκησης Γενικού Αρχηγείου

28 Οκτώβρη 1946».

Και το -αναπόφευκτο- σχόλιό μου.

Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν με την προκήρυξη:

1. Είτε να είναι γνήσια [αυτός που τηλεφώνησε στην εφημερίδα ανέφερε ότι "η μία από τις τρεις μοτοσικλέτες που χρησιμοποιήθηκαν για την επίθεση κλάπηκε από την οδό «Αιθαλίδου με "αι"» στην περιοχή της «Γούβας». Οδό και ονομασία περιοχής που γνωρίζει η Αστυνομία και δεν ανακοινώθηκε."], οπότε καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι οι συντάκτες της διαθέτουν άφθονο χιούμορ και κυρίως ειρωνεία – τουλάχιστον όσον αφορά τη σύγχρονη ελληνική ιστορία, και ειδικότερα εκείνη του ΚΚΕ.
2. Είτε να είναι πλαστή, οπότε καταλήγουμε και πάλι στο προηγούμενο συμπέρασμα…

Διαλέγετε και παίρνετε. Υπάρχει, βέβαια, και το ενδεχόμενο να είναι… πλαστογνήσια. Να μην επρόκειτο για καμιά μορφή οργάνωσης “αντάρτικου πόλης”, αλλά για καμιά απλή(!) μαφιόζικη ομάδα που με την ενέργεια αυτή θέλησε να “τακτοποιήσει” κάποιους λογαριασμούς με την αστυνομία [όχι απαραίτητα εκείνη της Αγίας Παρασκευής]. Και σ’ αυτή την περίπτωση αναρωτιέμαι (!) ποιος συνέταξε την προκήρυξη… Σενάρια. Μην ασχολείστε…

 

 

That’s not terrorism, ma babe!

Ούτε, πολύ περισσότερο, αντάρτικο πόλης.

Και δεν πρόκειται -ούτε κατά διάνοια- για “χαμηλής έντασης εμφύλιο πόλεμο”.

Ίσως θα μπορούσε κάποιος να μιλήσει για “βεντέτα”. Μεταξύ της ελληνικής αστυνομίας και κάποιων ένοπλων ομάδων [μια "παραλλαγή" Ζωνιανών ίσως;]

Αλλά δεν είναι η “στρατιωτική όψη” αυτών των επιθέσεων που παρουσιάζει ενδιαφέρον. [Όσοι περιορίζονται σ' αυτήν, αργά ή γρήγορα θα θέσουν το ερώτημα "ποιος ωφελείται;" - κι από κει και πέρα η "σεναριογραφία" δεν έχει τέλος...]

Η ιδεολογία αυτών των ομάδων παρουσιάζει, ίσως, μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Σχεδόν από καταβολής των ανθρωπίνων κοινωνιών κάθε οργανωμένη ομάδα διαχωρίζει “κάθετα” αυτόν τον κόσμο: “εμείς” και “όλοι οι άλλοι”. “Όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας”. “Μεθ’ ημών ή καθ’ ημών”. Και πάει λέγοντας…

Και ο κόσμος αποκτά, κατ’ αυτόν τον τρόπο, μια “φευγάτη” διαύγεια, αφού πρώτα χωριστεί στα δύο:

• Από τη μια μεριά, η “πεφωτισμένη πρωτοπορία”. Οι “απροσκύνητοι” – στην περίπτωση της ελληνικής νεο-τρομοκρατίας.
• Και από την άλλη μεριά, οι πολλοί, οι “προσκυνημένοι”.

Έγραφα σ’ ένα σχόλιο τον περασμένο Μάρτη:

“Απλά δεν διαθέτουν πολιτικό λόγο για να τον εκφέρουν. Νομίζω ότι έχω γράψει διάφορα ήδη από τον Δεκέμβρη. [Κι αυτό επιβεβαιώνεται τόσο από την προκήρυξη της "Σέχτας" όταν χτύπησε το αστυνομικό τμήμα του Κορυδαλλού (έγραφε -μεταφέρω από μνήμης- πως "σιγά μην κάτσουμε να κάνουμε πολιτικές αναλύσεις"...), όσο και από την προκήρυξη των "Συμμοριών" που έκαψαν τον ηλεκτρικό στην Κηφισιά - για την οποία έγραφα χτες].

Ενώ την προηγούμενη ημέρα είχα σχολιάσει την προκήρυξη των “Συμμοριών Συνείδησης / Εξτρεμιστών Περάματος” με την οποία γινόταν η ανάληψη ευθύνης για το κάψιμο κάποιων βαγονιών του ηλεκτρικού στην Κηφισιά, και στην οποία διαβάζαμε μεταξύ άλλων και τα εξής [Επέλαση; Επέλαση!]:

«Ξεπαστρέψαμε λοιπόν δυο συρμούς του ΗΣΑΠ, δημιουργώντας αναστάτωση. Δεν είχαμε κανέναν ενδοιασμό να σαμποτάρουμε την διαδρομή όσων συμφιλιώνονται με την αποστειρωμένη μετακίνηση από και προς τις δουλειές τους, από και προς τα σπίτια τους, από και προς την διασκέδασή τους. Ίσως έτσι χαθεί το ψαρίσιο βλέμμα της απάθειας και της αδιαφορίας από τα πρόσωπά τους και αντικατασταθεί με ενεργητικά και ανήσυχα βλέμματα.»

Η ιδεολογία, συνεπώς, όλων αυτών συνοψίζεται στο απλούστατο, “φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους“.

Ποιοι είναι οι “προσκυνημένοι”: όλοι εμείς, όλοι εσείς, όλοι οι άλλοι. Πλην εκείνων. Πλην Λακεδαιμονίων, δηλαδή…

ΥΓ. Όλα αυτά έχουν συζητηθεί εκτενώς σ’ αυτές τις σελίδες απ’ τον περασμένο χειμώνα. Δεν έχει κανένα νόημα να παραθέτω links. Ούτως ή άλλως, ο Νοεμβρο-Δεκέμβρης πλησιάζει, όπως πλησιάζουν και οι υστερόπρωτες αναλύσεις αναλυτάδων και αναληταράδων…

 

 

Η νεοελληνική φαυλοκρατία

Επειδή είναι κρίμα να “χαθούν” κάποια ενδιαφέροντα σχόλια που γράφτηκαν σε κάποιο άλλο ποστ [«Είστε μία αυτιστική χώρα»] μεταφέρω κάποια από αυτά εδώ. Γενικό θέμα “η νεοελληνική φαυλοκρατία”.

Σχολίασε ο φίλος carlito:

Εξαιρετικά διαφωτιστικό, ξεκάθαρο και συγκεκριμένο πάνω σε αυτά ήταν ένα άρθρο του Θόδωρα Ζιάκα, όπου λέει μεταξύ άλλων:

“Παρά τις πάγιες διακηρύξεις (για την «πάταξη» της διαφθοράς και πάσης άλλης κακοδαιμονίας, «με τη βοήθεια της πληροφορικής») η στάση της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας και της εκάστοτε εκ μέρους της διοριζόμενης ανώτατης υπηρεσιακής διοίκησης, υπήρξε, όλα αυτά τα χρόνια, σαφώς αρνητική στην αξιοποίηση της πληροφορικής προς τον σκοπό της δημόσιας διαφάνειας. Στην πράξη οι ηγεσίες αυτές περιφρούρησαν, με άτεγκτη μάλιστα αυστηρότητα και αξιοσημείωτη συνέπεια, το υφιστάμενο αδιαφανές για τον πολίτη σύστημα, κρατώντας σταθερά την πληροφορική απ’ έξω. Αν υπήρξαν εξαιρέσεις, τις οποίες αγνοώ, θα τις επικαλούμουν ως απλή επιβεβαίωση του κανόνα.

Μου πήρε αρκετά χρόνια να εννοήσω την αιτία. Αρχικά νόμιζα πως «δεν καταλαβαίνουν», λόγω της φυσιολογικής απουσίας σύγχρονης τεχνολογικής «κουλτούρας». Ότι με τον καιρό και με την ίδια τους την πείρα, θα αντιληφθούν τη δύναμη της πληροφορικής. Και θα μας επιτρέψουν να την αξιοποιήσουμε επ’ αγαθώ του εκσυγχρονισμού. Δεν είχα καταλάβει ότι η επίκληση του εκσυγχρονισμού είναι, εν Ελλάδι, ένα από τα άλλοθι της φαυλοκρατίας.

Για να μη μακρηγορώ, αυτό που κατανόησα ύστερα από διαδοχικές οδυνηρές προσγειώσεις, είναι ότι η ελληνική δημόσια διοίκηση είναι άριστα δομημένη, διαφανέστατη, ευελικτότατη και αποτελεσματικότατη, αλλά ως προς έναν διαμετρικά αντίθετο σκοπό: την απρόσκοπτη λειτουργία και αναπαραγωγή του πελατειακού συστήματος. Ιδού τι στην πραγματικότητα συμβαίνει: η αμφίδρομη σχέση του πολιτικού διαχειριστή και περιστασιακού ιδιοκτήτη του κράτους με τον ιδιώτη πελάτη του (χορηγό, ομάδα πίεσης, ψηφοφόρο) εξυπηρετείται θαυμάσια από τον υφιστάμενο και κοινωνικώς αδιαφανή τρόπο λειτουργίας της κρατικής «μηχανής».

- από εδώ:http://www.antifono.gr/

Και επανήλθα κι εγώ με τη σειρά μου:

Επίσης, εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι και το βιβλίο του Ευάγγελου Κοροβίνη “Η Νεοελληνική Φαυλοκρατία”, το οποίο προλόγισε και επιλόγισε ο Θ. Ζιάκας.

Αντιγράφω μερικά χαρακτηριστικά -και επώδυνα για κάποιους- σημεία, από το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου:

“Επιτέλους, πρέπει να ειπωθεί η ωμή αλήθεια: Σκοπός των ξένων δυνάμεων δεν μπορεί να είναι η ευνομία και η υπεράσπιση των εθνικών μας συμφερόντων εναντίον των δικών μας θελήσεων. Αυτό είναι, πρωτίστως και κυρίως, δικό μας έργο. Αν, τώρα, το δικό μας έργο είναι η καταλήστευση των δημόσιων πόρων και αν πρώτο μέλημα των πολιτικών είναι να κρατηθούν στην εξουσία με κάθε τίμημα, αυτό είναι αδύνατο να το αλλάξει και η πιο καλοπροαίρετη ξένη χώρα.”

“Στη συζήτηση, τώρα, τη σχετική με τα πολιτικά δικαιώματα των «ετεροχθόνων», που προηγήθηκε της ψήφισης του Συντάγματος του 1844, ο στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης (179401864), ένας από τους ήρωες του ’21, ζητούσε να «τραβηχτούν» για λίγο οι «ετερόχθονες» από την εξουσία, ώσπου να επουλωθούν οι πληγές των χειμαζομένων αγωνιστών, χάρις στο «βάλσαμο» του κρατικού ταμείου 8.”

“8 Του αποδίδεται μάλιστα η φράση: «Αν είναι να μείνουμε εμείς νηστικοί, ας πάει στο διάβολο η ελευθερία. Έφαγαν αυτοί, ας φάμε και εμείς τώρα». Στα Απομνημονεύματά του θα γράψει: «Λίγοι αγωνιστήκαμεν –εις τον καρπόν πολλοί πλάκωσαν, και παίρνουν το ξύλο και βαρούνε τους αγωνιστάς».”

Με τα του Μακρυγιάννη έχουμε ασχοληθεί κι εδώ [στο ποστ “Αν είναι να μείνωμε ημείς νηστικοί, ας πάη στο διάβολο η ελευθερία. Έφαγαν αυτοί, ας φάμε και εμείς τώρα.” αλλά και στα σχόλια του Ποιός, θὰ τὰ ἐξηγήση αὐτά;], αλλά τα δικά μας δεν μετράνε – λόγω “μιάσματος”… [Μια διόρθωση στο βιβλίο του Κοροβίνη: Τα περί "βαλσάμου" δεν τα είπε ο Μακρυγιάννης αλλά ο Παλαμήδης. Στο ποστ της "ξενηστικωμάρας" υπάρχουν τα σχετικά.]

Τα αποσπάσματα από το βιβλίο του Κοροβίνη [σε pdf]: http://www.protovoulia.net/arthra/2009/korovinis-faylokratia.pdf

Και ξανά:

Ο Κοροβίνης επανέρχεται, στο τέλος του κεφαλαίου, σ’ αυτά που αναφέρει στην πρώτη παράγραφο που παρέθεσα στο προηγούμενο σχόλιο:

“Το πολιτικό και κοινωνικό αυτό αποτέλεσμα υπήρξε δημιούργημα δικό μας και όχι απόρροια κάποιας συνωμοσίας ξένων δυνάμεων και των εγκαθέτων τους στην πολιτική ζωή του τόπου. Ο σκοπός των ξένων δυνάμεων δεν μπορεί να είναι η προαγωγή της χώρας εναντίον των δικών μας θελήσεων.”

Απλά να επισημάνω ότι αυτή η θέση του Κοροβίνη ήταν η θέση του Γεράσιμου Κακλαμάνη. Ο Κοροβίνης προφανώς έχει διαβάσει καλά τον Κακλαμάνη κι έχει επηρεαστεί απ’ αυτόν, στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Ευάγγελος Κοροβίνης, "Η Νεοελληνική Φαυλοκρατία", εκδ. Αρμός, Αθήνα 2009

Back to the Fifties! [με "θυρωρούς" και "περιπτεράδες"]

Εδώ ο κόσμος χάνεται και το ελληνικό κράτος εκσυγχρονίζεται!

Διαβάζουμε στη σημερινή Ημερησία:

[...] Το Αρχηγείο της ΕΛΑΣ, πάντως, αναζητά τα άτομα που θα στελεχώσουν τη νέα υπηρεσία της Κρατικής Ασφάλειας που θα ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με τις παρακολουθήσεις υπόπτων και τις κινήσεις των ίδιων αλλά και των ατόμων με τα οποία σχετίζονται. Πρόκειται για δεκάδες άτομα τα οποία αφού περάσουν μια μίνι-προετοιμασία, μόλις 48 ωρών, θα ριχτούν κατευθείαν στους δρόμους της Αττικής, σε χώρους όπου κινούνται ύποπτα πρόσωπα, σε μια προσπάθεια να διευρυνθεί το δίκτυο πληροφοριών της ΕΛΑΣ.

Σύμφωνα με την ΕΛΑΣ, δηλαδή, όλοι μας είμαστε ύποπτοι, όλοι μας κινούμεθα ύποπτα, και όλοι χρήζουμε παρακολούθησης.

[Επειδή ίσως ξενίσει κάποιους αυτό το "όλοι" μας. Υπάρχει μια κοινωνιολογική θεώρηση (δεν θυμάμαι τον σχετικό όρο, όποιος γνωρίζει ας τον καταθέσει) σύμφωνα με τον οποίο δύο τυχαία άτομα στον πλανήτη μπορούν να συσχετιστούν μέσω το πολύ πέντε βημάτων (πριν από μερικές δεκαετίες ήταν έξι). Πώς γίνεται αυτό; Εγώ, για παράδειγμα, ανήκω στο κλαμπ φίλων της Ρεάλ Μαδρίτης στη γειτονιά μου. Ο πρόεδρος του κλαμπ, γνωρίζει τον πρόεδρο του πανελλήνιου κλαμπ, εκείνος γνωρίζει τον πρόεδρο του παγκόσμιου, με τη σειρά του αυτός γνωρίζει τον πρόεδρο του μαλαισιανού κλαμπ, κι αυτός γνωρίζει τον πρόεδρο ενός τοπικού κλαμπ, άρα κι εγώ συσχετίζομαι με τον μαλαισιανό καπνοδοχοκαθαριστή που ανήκει σ' αυτό το τοπικό κλαμπ. Καταλαβαίνετε, νομίζω, γιατί όλοι είμαστε ύποπτοι [ή σχετιζόμαστε με ύποπτους] σ’ αυτή τη χώρα, όπου τα βήματα είναι προφανώς λιγότερα από πέντε…]

Κι έτσι επιστρέφουμε σε χρόνια όπως εκείνα της δεκαετίας του 1950, όπου οι “θυρωροί”, οι “περιπτεράδες”, οι “ταξιτζήδες” κάρφωναν [κοινώς χαφιέδιζαν] στις αρχές οτιδήποτε υπέπιπτε στην αντίληψή τους για οποιονδήποτε. Η αξιοποίηση αυτών των -τυχαίων- “πληροφοριών” γινόταν την κατάλληλη στιγμή από τις κατάλληλες υπηρεσίες…

Τι απέγιναν τα αρχεία μ’ αυτές τις “πληροφορίες” [και άλλες πολλές];

Κάηκαν στην υψικάμινο της Χαλυβουργικής το 1989 με τη συναίνεση όλων των κομμάτων.

Σ’ αυτή τη χώρα δεν χρειάζονται αρχεία. Γιατί δεν χρειάζεται η ιστορική μνήμη… Σε κανέναν.

ΥΓ. Κάποιες πληροφορίες για την αποτέφρωση των φακέλων από τον “Ιό” της Ελευθεροτυπίας [21-1-2007]:

* Ας θυμίσουμε επί τροχάδην τα γεγονότα: το καλοκαίρι του 1989, η κυβέρνηση Τζαννετάκη επιλέγει την 29η Αυγούστου, τεσσαρακοστή επέτειο από τη λήξη του εμφυλίου, για να «κλείσει συμβολικά μια εποχή διχασμού και να εγγυηθεί για το μέλλον την ισοτιμία και ισοπολιτεία των πολιτών». Το πρόγραμμα της ημέρας εμφανίζεται βαρυφορτωμένο: το πρωί η αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή υπερψηφίζει το νομοσχέδιο για την «άρση των συνεπειών του εμφυλίου». Το απόγευμα η Βουλή «κηρύσσει την εθνική συμφιλίωση» κατά τη διάρκεια συνεδρίασης αφιερωμένης στα σαράντα χρόνια από τον τερματισμό του εμφυλίου. Ταυτόχρονα, ρίχνεται στην πυρά αδιευκρίνιστος αριθμός φακέλων: τα επίσημα στοιχεία μιλούν για 8 εκατομμύρια στη «Χαλυβουργική», 1.800.000 στη Θεσσαλονίκη, 2 εκατομμύρια στις υπόλοιπες έδρες των νομών Μακεδονίας και Θράκης, 159.000 στη Σύρο κ.λπ.

**Στο πανηγυρικό αυτό κλίμα, οι αντιδράσεις στην αποτέφρωση των φακέλων αντιμετωπίστηκαν ως γραφική παραφωνία (στην καλύτερη περίπτωση) ή ως πασοκικός δάκτυλος (στη χειρότερη). Τόσο η Ν.Δ. όσο και ο Συνασπισμός είχαν πάρει τις αποφάσεις τους. Δεν έδειξαν την παραμικρή διάθεση να υπαναχωρήσουν, ακόμη κι όταν υποχρεώθηκαν να ομολογήσουν ότι υπήρχε «πρόβλημα νομιμότητας με τη διαδικασία που επελέγη για την καύση των φακέλων» ή όταν τα δικαστήρια άρχισαν να εκδίδουν προσωρινές διαταγές για την εξαίρεση των φακέλων όσων προσέφυγαν σ’ αυτά. Ετσι, οι συμβιβαστικές προτάσεις που ακούστηκαν από την κυβερνητική αριστερά (να δοθούν οι φάκελοι σε όσους το επιθυμούν και να μην καταστραφούν οι φάκελοι των «επωνύμων») υπήρξαν κι αυτές απατηλές, εφόσον δεν υπήρχε πλέον η δυνατότητα να υλοποιηθούν. Από την πλευρά του, το ΠΑΣΟΚ εμφανίστηκε εντελώς αναξιόπιστο: ανακάλυπτε όψιμα την ιστορική αξία των φακέλων, ενώ από το 1984 είχε δεσμευθεί να τους καταστρέψει.

**Ποτέ δεν μάθαμε τι ακριβώς συνέβη με τους φακέλους: πόσοι και ποιοι κάηκαν, πόσοι και ποιοι διατηρήθηκαν. Ούτως ή άλλως, η πυρά της «Χαλυβουργικής» δεν είχε την παραμικρή συνέπεια στις μεθόδους με τις οποίες οι κρατικές υπηρεσίες συνέχισαν να φακελώνουν τους πολίτες. Το μόνο βέβαιο είναι ότι, κατά καιρούς, κάνουν την εμφάνισή τους πληροφορίες αντλημένες από τους «καμένους» φακέλους.

«Είστε μία αυτιστική χώρα»

Φορολογική πατριωτική συνείδηση; Ωχ! Άμα κινδυνεύει η πατρίδα και το έθνος, τα πράγματα είναι δύσκολα... (το στιγμιότυπο από το http://orfni.blogspot.com/)

“«Είστε μία αυτιστική χώρα» είχε πει υπουργός μεγάλης χώρας στον Έλληνα ομόλογό του πριν μερικές βδομάδες”, διαβάζουμε στο capital.gr [Το απόλυτο ρεζιλίκι].

Όχι ότι δεν το ξέραμε [;], αλλά να… άλλο είναι να στο λέει ο άλλος κατάμουτρα.

“Και τι έγινε;” θα μου πείτε. “Μας έκανε τα μούτρα από κρέας!”

Σωστό κι αυτό.

Καλά τα δάνεια, καλές οι μάσες με τα “προσφυγικά”, καλά τα σχέδια Μάρσαλ, οι επιδοτήσεις της ΕΟΚ, τα ΜΟΠ… και δεν ξέρω τι άλλο…

Πλην, όμως, κάποια στιγμή θα μας πάρουν είδηση. Αν δεν μας έχουν πάρει ήδη…

ΥΓ. Ποιος ήταν ο… ανθέλληνας που μας πρόγκηξε; Μάλλον, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Steinbrück ήταν εκείνος που προ εβδομάδων τα ‘χωσε τόσο σκληρά στον τ. υπουργό Γ. Παπαθανασίου…

Ποιός, θὰ τὰ ἐξηγήση αὐτά;

Μιας και ανέφερα χτες τον Ζαχαρία Παπαντωνίου, ιδού και το απόσπασμα από το βιβλίο του Άγιον Όρος [πρώτη έκδοση 1934] [Πηγή], στο οποίο περιγράφεται η επίσκεψή του στο Βατοπέδι:

Ἕνας ὑπηρέτης λαϊκός, ξυρισμένος, μὲ τακουνάτες παντοῦφλες, σήκωσε τὰ πράγματά μας. Ἕνας νεαρὸς καλόγερος μὲ τὸν κοντὸ στρογγυλὸ θάμνο τῆς μαύρης του γενειάδας γύρω στὸ ροδαλὸ πρόσωπό του, μᾶς καλημέρισεν ἀγγλικὰ μὲ τέλεια προφορά. Ὅταν εἶδε πὼς ἔκαμε λάθος, μεταχειρίστηκε τὰ ἑλληνικά του. Ἦταν ὁ καλόγερος ποὺ ὁρίστηκε καμαριέρης μας. Δύσκολα στὰ ξενοδοχεῖα θὰ βρίσκαμε ἕναν τόσο γοργὸ καὶ ἐξασκημένον ὑπάλληλο. Εἶχε κάμει στρατιώτης στοὺς τελευταίους πολέμους, ὑπηρέτησε πέντε χρόνια στὸ Λονδΐνο σ’ ἕνα διπλωμάτη, κι ὕστερα ἦρθε στὸ Βατοπέδι, ντύθηκε τὸ ράσο κι ἔγινε κωδωνοκρούστης. Τὴ δεύτερη φορὰ ποὺ ξαναπῆγα στὸ Ὄρος, δὲν τὸν ξαναβρῆκα. Εἶχε αὐτοκτονήσει. Ποιός, θὰ τὰ ἐξηγήση αὐτά;

Απορίες κι αυτές…

Έναν χρόνο πριν εκδοθεί το βιβλίο του Παπαντωνίου, το 1933, είχε εκδοθεί το βιβλίο του Θέμου Κορνάρου Άγιον Όρος – Οι Άγιοι Χωρίς Μάσκα, το οποίο κατασχέθηκε από την Εισαγγελία. Λογικόν… Ο Θ. Κορνάρος δεν έγινε ποτέ ακαδημαϊκός – σαν τον Σπύρο Μελά ή τον Ζαχαρία Παπαντωνίου. Είχε “επισκεφθεί” το Άγιον Όρος στις αρχές του 1930 για να δουλέψει ως εργάτης στα μοναστήρια. Γράφει διάφορα ενδιαφέροντα…

Το βιβλίο του Κορνάρου μπορείτε να το κατεβάσετε [σε pdf] από το ιστολόγιο της e-βιβλιοθήκης [όπου υπάρχουν και κάποια βιογραφικά του στοιχεία]. Μπορείτε επίσης να διαβάσετε κάποια αποσπάσματα του βιβλίου [καθώς και μια ενδιαφέρουσα επιφυλλίδα του Φώτου Πολίτη σχετικά με την απαγόρευση του βιβλίου] στον ιστότοπο του Ν. Σαραντάκου.

ΥΓ. Αυτά που γράφει ο Θ. Κορνάρος δεν χρειάζονται εξήγηση… Ούτε και η απαγόρευση του βιβλίου του από την εισαγγελική αρχή. Διάολε! Αυτά τα ιδεολογικά ζητήματα είχαν λυθεί ήδη από την εποχή του Μακρυγιάννη. Και μπορεί τότε το έθνος να μην γνώριζε τα Απομνημονεύματα του στρατηγού, αλλά, σήμερα, δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο μακρυγιαννισμός κυριαρχεί στο έθνος τόσο ιδεολογικά όσο και πρακτικά. Μια ματιά στα Απομνημονεύματα του στρατηγού και μια ματιά στο “Αλ Τσαντίρι” του Λάκη Λαζόπουλου θα σας πείσει για την κυριαρχία του μακρυγιαννισμού. Η ιστορική συνέχεια του έθνους είναι πάντα εδώ. Έχουμε τους Μακρυγιάννηδες και τους Λαζόπουλους που μας αξίζουν…

Αχμέτ Ελληνάκις

Ο, νεαρός τότε, δημοσιογράφος Σπύρος Μελάς βρίσκεται, λίγο πριν από το 1909, σε δημοσιογραφική αποστολή στην Κρήτη, με σκοπό να συναντήσει και να συνομιλήσει με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Γνωρίζονται, συστήνονται, και ο Βενιζέλος λέει: “Τότε… πάμε να πάρουμε μια πορτοκαλάδα!…”

Και συνεχίζει ο Σπ. Μελάς:

Μ’ ωδήγησε σ’ ένα στενό, γειτονικό του Συντριβανιού, σ’ ένα μαγαζάκι λαϊκών αναψυκτικών. Έβγαλε κι έρριξε στο τεζάκι δυο πεντάρες -η πεντάρα ήτανε νόμισμα την ευτυχισμένη εκείνη εποχή- με την παραγγελία:

- Δυο πορτοκαλάδες!…

Πριν μπούμε είχα προσέξει την επιγραφή: “Αχμέτ Ελληνάκις”, που δεν εσήμαινε άλλο, παρ’ ότι αυτός ήτανε χριστιανός τουρκεμένος.

- Θα σας πάρω στο λαιμό μου σήμερα – μου είπε, αφού ρουφήξαμε μια γουλιά από την παγωμένη πορτοκαλάδα.

- Γιατί;…

- Θα σας πούνε και σας… τουρκόφιλο, επειδή μπήκαμε σ’ αυτό το μαγαζί. Εδώ πάρα κάτω είναι άλλο ένα τέτοιο κατάστημα, που ανήκει σε χριστιανό… Θα μπορούσαμε να πάμε… Αλλά δεν νομίζετε κι εσείς ότι, από τη στιγμή που έφυγαν οι Τούρκοι από δω, πρέπει σ’ όλα και στο πολίτευμα και στο πνεύμα μας, και στη συμπεριφορά μας και στις συναλλαγές μας, να σβήσει αυτή η διάκριση μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων;… Σε μια πολιτεία πολιτισμένη κι αληθινά φιλελεύθερη δεν επιτρέπονται αυτές οι διακρίσεις. Πώς θα δείξουμε ότι είχαμε δίκηο να επαναστατούμε κατά του τυρανικού καθεστώτος και να ζητούμε την Ένωση, αν γίνουμε, τώρα, εμείς οι τύραννοι;… Φανταστείτε διανοητικότητα!… Υπήρξαν άνθρωποι που με κατηγόρησαν ως… τουρκόφιλο γιατί, σαν δικηγόρος, ανέλαβα την υπεράσπιση Τούρκων.

Είπαν τουρκόφιλο αυτόν, που σε λίγο έμελλε να μπήξει το σπαθί στα σπλάγχνα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι λαβής [...]

Απορία: ο Αχμέτ Ελληνάκις, Έλληνας, ελληνόφωνος και μουσουλμάνος ήταν άραγε λιγότερο Έλληνας από τον, για παράδειγμα, Γεώργιο Τούρκογλου, Τούρκο, τουρκόφωνο και χριστιανό, με τον οποίο “αντηλλάγησαν” στην ανταλλαγή των πληθυσμών κάποια χρόνια μετά;

Ποιος τα θα ερμηνεύσει όλα αυτά; [Που θα 'λεγε κι ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου...]

Πηγή: Σπύρος Μελάς, Η Επανάσταση του 1909, σελ. 23-24, εκδ. Το Βήμα, Αθήνα 2009 [πρώτη έκδοση 1957]. Σχετικά με τη γλώσσα -και όχι μόνον- του βιβλίου του Μελά, διαβάστε το Το 1909 του Σπύρου Μελά και ο σημερινός ευπρεπισμός του Ν. Σαραντάκου.

Την φωτογραφία την αναδημοσιεύω από εδώ. Συνοδεύεται από την εξής λεζάντα: “Το τούρκικο συντριβάνι που βρίσκονταν παλιότερα στην Πλατεία Ελευθερίου Βενιζέλου στο ενετικό λιμάνι, φυλάσσεται σήμερα στην αυλή του μουσείου Χανίων.”

Πώς τρώγεται ο “κοινωνικός φιλελευθερισμός”;

Απορίες που έχετε κι εσείς…

Μα, όπως τρώγονται όλες οι ιδεολογίες: με κουταλομαχαιροπήρουνο!

Κάθομαι και διαβάζω ο έρμος [αργία μήτηρ πάσης κακίας ] περισπούδαστες δηλώσεις και αναλύσεις.

Αναφέρει, μεταξύ άλλων, η frau Ντόρα Μπακογιάννη σε χθεσινή δήλωσή της με την οποία προαναγγέλει την υποψηφιότητά της για την προεδρία της Νέας Δημοκρατίας:

Η παράταξή μας δεν έχει ανάγκη νέας ιδεολογίας. Αυτή είναι ξεκάθαρη. Είναι ο σύγχρονος κοινωνικός φιλελευθερισμός, τον οποίο πρέπει να υπερασπιζόμαστε όμως με συνέπεια και σταθερότητα. Με θάρρος και αυτοπεποίθηση [...]

Η πολυσυλλεκτικότητά μας είναι η δύναμή μας. Οι φιλελεύθεροι, οι συντηρητικοί πολίτες, οι οπαδοί της λαϊκής κοινωνικής δεξιάς, οι κεντρώοι, είναι όλοι πλούτος για τη Νέα Δημοκρατία. Αντίπαλός μας είναι μόνο ο λαϊκισμός, ο οποίος είναι επικίνδυνος για την πατρίδα μας.

Ενώ ο monsieur Αντώνης Σαμαράς έγραφε προχθές σε άρθρο του στην Καθημερινή [Από την ήττα στην ελπίδα] (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

Γιατί [σ.σ. οι ψηφοφόροι] απομακρύνθηκαν από το κόμμα μας, ενώ παραμένουν στην παράταξη;

Πρώτον, γιατί υποστείλαμε τις σημαίες μας. Νόμισαν κάποιοι ότι «οι ιδεολογίες είναι ξεπερασμένες» πια… [...]

- Η ιδεολογία του ΠΑΣΟΚ ηττήθηκε διεθνώς. Σήμερα η Σοσιαλδημοκρατία χάνει έδαφος παντού. Κι όμως, το ΠΑΣΟΚ δεν παραιτήθηκε από την ιδεολογία του.

- Με εμάς συνέβη το ακριβώς αντίθετο: οι ιδέες μας κερδίζουν έδαφος παντού, αλλά εμείς μοιάζαμε να τις έχουμε εγκαταλείψει. Ομως, χωρίς ιδεολογία, χάνεις την εμπιστοσύνη του κόσμου. Ιδιαίτερα όταν αντιμετωπίζεις δυσκολίες…

Δεύτερον, η παράταξή μας ένιωθε να χάνει την ταυτότητά της. Επί χρόνια κυριαρχίας του ΠΑΣΟΚ το να είναι κανείς Δεξιός, Συντηρητικός ή Φιλελεύθερος θεωρείτο περίπου «ανάθεμα».

Το 2004 δεν σταμάτησε αυτός ο ιδεολογικός «εκφοβισμός». Συνεχίστηκε καθώς εμείς οι ίδιοι προσπαθούσαμε καθημερινά να αποδείξουμε ότι… δεν ήμασταν Δεξιοί, δεν ήμασταν Συντηρητικοί, δεν ήμασταν Φιλελεύθεροι. Δεν προσπαθήσαμε να εκσυγχρονίσουμε την ιδεολογία μας. Απλώς προσπαθήσαμε να την… κρύψουμε.

Ασφαλώς δεν είμαστε ούτε παλαιο-δεξιοί, ούτε παλαιο-συντηρητικοί, ούτε νεο-φιλελεύθεροι. Αλλά είμαστε με τον κοινωνικό φιλελευθερισμό. Που δίνει προτεραιότητα στην ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, στην ευημερία της κοινωνίας, στη δημιουργικότητα των ανθρώπων και στην ισότητα των ευκαιριών.

Τι θέλουν να πουν οι… chef; [υποψήφιοι chef, έστω]

Εμείς – οι νεοδημοκράτες – είμαστε με τον κοινωνικό φιλελευθερισμό, οι ιδέες του οποίου κερδίζουν έδαφος παντού, ενώ εκείνες της σοσιαλδημοκρατίας χάνουν έδαφος παντού.

Με το μπαρδόν και με εξκιούζμι, monsieur Αντώνης και frau Ντόρα, αλλά αυτά δεν είναι πολιτικές αναλύσεις ή ιδεολογικές αναζητήσεις αλλά τρικυμία εν… κατσαρόλα!

Διότι οι ιδέες που κερδίζουν κέρδιζαν [crisis? what crisis?] έδαφος παντού δεν ήταν εκείνες του -πώς τον είπατε;- κοινωνικού φιλελευθερισμού αλλά εκείνες του νεο-φιλελευθερισμού.

Ναι, ναι. Το πρόσεξα. Εσείς δεν είστε ούτε νεο-φιλελεύθεροι. [Ό,τι δεν δηλώσεις δεν είσαι, εξάλλου.., σ' αυτή τη χώρα.]

Εσείς δεν είστε:

• παλαιο-δεξιοί
• παλαιο-συντηρητικοί
• νεο-φιλελεύθεροι

Άρα είστε:

• νεο-δεξιοί
• νεο-συντηρητικοί και
• παλαιο-φιλελεύθεροι

Δηλαδή, κοινωνικο-φιλελεύθεροι. Ήγουν, αν το… αγγλοσαξωνίζαμε λιγάκι, σοσιαλ-φιλελεύθεροι.

Μα, για σοσιαλ-φιλελευθερισμό κατηγορούνται, όχι χωρίς κάποια δόση ειρωνείας, εδώ και χρόνια όλα τα σοσιαλδημοκρατικά – σοσιαλιστικά – εργατικά κόμματα του πλανήτη. Που επέβαλαν και επιβάλλουν στην κοινωνία και την οικονομία τις “αρχές” του νεοφιλελευθερισμού…

Αλλά ήδη το πιάσαμε το υπονοούμενο.

Υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στον κοινωνικο-φιλελευθερισμό της Νέας Δημοκρατίας και στον σοσιαλ-φιλελευθερισμό του ΠΑΣΟΚ.

Το ΠΑΣΟΚ είναι κυβέρνηση κι εσείς αντιπολίτευση.

Και ποιος είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να επανακάμψετε [μετά ή άνευ ιδεολογικής κουτάλας και κατσαρόλας];

Να κάνετε ό,τι έκαναν και οι άλλοι όταν ήταν στην αντιπολίτευση.

Να τους μιμηθείτε.

Έστιν ουν τραγωδία μίμησις πράξεως [...] ηδυσμένω λόγω [...]

Οι καγχασμοί επιτρέπονται;

ΥΓ. Διασκεδαστικό στιγμιότυπο από τις ιδεολογικές αναζητήσεις της Νέας Δημοκρατίας [Γιώργος Μαντέλας, Οι ιδεολογικές μάχες στη Ν.Δ., Καθημερινή, 13-10-2009] (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

Τίποτα δεν προμήνυε την καταιγίδα που ερχόταν. Το συνέδριο -άγνωστη λέξη στους περισσότερους από τους συμμετέχοντες, καθώς ήταν το πρώτο τους- είχε αποφασίσει να αλλάξει το έμβλημα του κόμματος, οι συμμετέχοντες είχαν παρακολουθήσει ήδη ένα χορευτικό από ευηδείς Σερραίες και όλοι ή σχεδόν όλοι -γιατί υπήρχαν και κάποιοι «υποψιασμένοι»- ετοιμάζονταν να εκδράμουν, με τις μαύρες κυβερνητικές Μερσεντές 200, στις κοντινές ψαροταβέρνες της Χαλκιδικής, όταν ο ιστορικός ηγέτης της παράταξης έριξε τη βόμβα: «ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός». Στην αρχή κοιτάχτηκαν με απορία («τι έπαθε ο πρόεδρος;»), μετά ψιθυριστά -από σεβασμό, αλλά κυρίως από φόβο προς τον αρχηγό- ζήτησαν κάποιες εξηγήσεις («τι κομμουνιστικά είναι αυτά;») και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο πρεσβύτερος, σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά την επιστροφή του από το Παρίσι («που τον άλλαξε») τους μίλησε για την ιδεολογία που «αναγνωρίζει την ελευθερία της αγοράς με τη ρυθμιστική παρέμβαση του κράτους, χάριν της κοινωνικής δικαιοσύνης».

Back to the future…

Δηλαδή, ο πατριωτικός χώρος “παίζει” Α. Σαμαρά για αρχηγό της Ν.Δ.;

Θυμάμαι καλά;

Ποιος Αντώνης Σαμαράς είναι αυτός;

Εκείνος που ως υπουργός Εξωτερικών είχε υπογράψει φαρδιά πλατιά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας που προωθούσε τότε στην Ευρωπαϊκή Ένωση η Γερμανία; [Η Γερμανία που αργότερα παραμερίστηκε από τους Αγγλοαμερικανούς...] Με ό,τι αυτή η διάλυση σήμαινε και για το “μακεδονικό”;

Ή εκείνος που άνοιγε τα σύνορα με την Αλβανία και πλημμύρισε η Ελλάδα με τα κατακάθια των φυλακών του Εμβέρ Χότζα;

Μάλλον άλλος Αντώνης Σαμαράς ήταν εκείνος κι άλλος ετούτος. Απλή συνωνυμία και απλή συνεπωνυμία. [Και ποιος απ' τους δύο είναι ο δισέγγονος της Πηνελόπης Δέλτα και τριτοξάδελφος του Παύλου Γερουλάνου;]

Ή ίσως ο “πατριωτικός χώρος” άλλαξε απόψεις…

Ή η μνήμη έχει κοντά ποδάρια…

Ή, μάλλον, δεν θυμάμαι καθόλου καλά.

Ευάγγελος Βενιζέλος: Ένας συνταγματολόγος στο στρατό

Πηγή: Ναυτεμπορική

Υπάρχει μια κατηγορία συμπολιτών μας -οι καραβανάδες*- τους οποίους ειλικρινά λυπάμαι γι’ αυτό που τους έτυχε μετά την πρόσφατη αλλαγή του administration στη χώρα μας. [administration, αφού έτσι το αναφέρει συχνά πυκνά και ο Αλέξης Παπαχελάς, διευθυντής της καλύτερης** κυριακάτικης εφημερίδας στη χώρα.]

Και συμπαρίσταμαι ολόψυχα στο δράμα τους. Διότι περί δράματος, και κάτι παραπάνω, πρόκειται όταν έχεις ως πολιτικό προϊστάμενο έναν Ευάγγελο Βενιζέλο. Είναι γνωστός [;] ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφερόταν ο κ. υπουργός στους υφισταμένους του [μόνιμους υπαλλήλους / υπηρεσιακούς παράγοντες] των υπουργείων στα οποία θήτευσε.

Το γνωστό παράγγελμα “τρέχουμε τώρα!” της στρατοπεδικής ιδιολέκτου νομίζω ότι δεν αρκεί να περιγράψει το τι περιμένει το συμπαθές κοινωνικό στρώμα των καραβανάδων.

Αλλά αυτά θα τα δούμε – ή μάλλον θα τα βιώσουν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι στο πετσί τους.

Απλά με την ευκαιρία της ανάληψης του υπουργείου Εθνικής Άμυνας από τον κ. Βενιζέλο, θα ήθελα να καταθέσω μια προσωπική μαρτυρία για τη στρατιωτική θητεία του υπουργού.

Χρόνος: καλοκαίρι του 1988.

Τόπος: ένα στρατόπεδο της Ρόδου.

Συμβάν: ένας νεαρός συνταγματολόγος που υπηρετεί κι αυτός τη θητεία του θα μιλήσει στο στρατόπεδο για τα συνταγματικά δικαιώματα των στρατιωτών.

Το όνομα του νεαρού συνταγματολόγου από τη Θεσσαλονίκη δεν ήταν και τόσο γνωστό εκείνο το καλοκαίρι. Ο Ευ. Βενιζέλος θα γινόταν ευρύτερα γνωστός μετά το “βρώμικο ‘89″, όταν και θα συνδεόταν στενά με τον Ανδρέα Παπανδρέου, ως πολιτικός και νομικός συμπαραστάτης του διωκόμενου πολιτικού ηγέτη. Ωστόσο, κάτι μου έλεγε το όνομά του: κάποιες σκόρπιες αναφορές στις εφημερίδες για τον φέρελπι νεαρό καθηγητή, ίσως και κάποια άρθρα ή δηλώσεις του.

Κάποιο καλοκαιριάτικο πρωινό, λοιπόν, βρισκόμαστε όλοι μας στον σκιερό χώρο πίσω από το διοικητήριο, να ακούμε, χαλαρά, μια μίνι διάλεξη για τα συνταγματικά μας δικαιώματα. Οι αξιωματικοί του τάγματος παρόντες, κάπως παράμερα, ενώ τον νεαρό συνταγματολόγο μάς τον σύστησε και καθόταν δίπλα του ο διοικητής της μεραρχίας στρατηγός Δημήτρης Μουστάκης.

[Συμπαθής περίπτωση αξιωματικού, "έτρεχε" ατέλειωτα τους καραβανάδες, κάνοντας ό,τι ήταν δυνατόν για να διευκολύνει τη ζωή των κληρωτών. (Έχω και προσωπική μαρτυρία. Υπήρξε το καλύτερο "μέσον" που είχα ποτέ στη ζωή μου, όταν κάτι χρειάστηκα.) Μετά την αποστράτευσή του, δημιούργησε μαζί με τον δικαστή Βασίλειο Κόκκινο (πρόεδρο του Αρείου Πάγου αλλά και του Ειδικού Δικαστηρίου που δίκασε την υπόθεση του "βρώμικου '89") έναν όμιλο συζητήσεων, προβληματισμού, ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, του οποίου η τύχη αγνοείται. Συμπαθής περίπτωση ο Δ. Μουστάκης, αν σκεφτεί κανείς ότι κατά τη διάρκεια της θητείας μου στη Ρόδο συνάντησα κάπου μια ντουζίνα αντισυνταγματάρχες (διοικητές μονάδων ή επιτελικών γραφείων), οι οποίοι θα έπρεπε να είχαν παραπεμφθεί όλοι τους σε στρατοδικεία, αφού το καλοκαίρι του 1974, όταν οι Τούρκοι εισέβαλαν στην Κύπρο, και όντες διοικητές μονάδων (ως ανθυπολοχαγοί, τότε) είχαν "κόψει λάσπη". Ήταν μακράν οι χειρότεροι αξιωματικοί. Πιθανώς λόγω της μόνιμης ανασφάλειάς τους. Εκείνη την περίοδο είχε ανοίξει στη Βουλή και ο "Φάκελλος της Κύπρου", για να κλείσει όπως έκλεισε. Πικρές ιστορίες...]

Μια χαρά μάς τα είχε πει τότε ο νυν υπουργός. Όταν έχεις τον κάθε κομπλεξικό αξιωματικό πάνω από το κεφάλι σου να φωνάζει ότι “όπου τελειώνει η λογική, αρχίζει ο στρατός”, το να ξέρεις πως κάποιοι στη διοίκηση της μεραρχίας εγγυώνται τα συνταγματικά σου δικαιώματα, αυτό είναι κάτι παραπάνω από λίγο.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος υπηρετούσε τότε κι αυτός τη θητεία του ως απλός στρατιώτης. Ανήκε στην κατηγορία των “εξαμηνίτικων” – αφού εκείνη την περίοδο είχε γίνει μια ρύθμιση για τους ανυπότακτους ή τους άνω των 30 νέους επιστήμονες, γονείς κ.λπ., οι οποίοι υπηρέτησαν 3, 6 ή 9 μήνες στον στρατό, σε αντίθεση με μας τους υπόλοιπους που -τελικά- υπηρετήσαμε 19 μήνες. Και αν δεν κάνω λάθος πέρασε μεγάλο μέρος της θητείας του “περιοδεύοντας” σε στρατόπεδα και μιλώντας για τα συνταγματικά δικαιώματα των οπλιτών/πολιτών.

Τελειώνω, εκφράζοντας για μια ακόμη φορά τη συμπάθειά μου για τον συμπαθή κλάδο των αξιωματικών των ενόπλων δυνάμεων. Καλό κουράγιο, αδέλφια! Και μην ξεχνάτε πως δεν είναι μόνον τα administrations αυτά που έρχονται και παρέρχονται. Το ίδιο συμβαίνει και με τους secretaries…

_ _ _ _ _ _ _

* Δεν χρησιμοποιώ υποτιμητικά τον όρο “καραβανάδες”. Αλλά, διάολε, αυτός ο όρος χρησιμοποιείται για τους μόνιμους στρατιωτικούς.

* * Λέγοντας “καλύτερη” εφημερίδα εννοώ ότι βρίσκεις πολλά και διάφορα και ενδιαφέροντα να διαβάσεις. Όπως, για παράδειγμα, για το ποια έκθεση φιλοξενείται αυτή την περίοδο στο Σιρν της Φρανκφούρτης…