Δε λες κουβέντα…

“Δε λες κουβέντα”

Μουσική: Δήμος Μούτσης
Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης
Πρώτη εκτέλεση: Σωτηρία Μπέλλου & Δήμος Μούτσης

*

Δε λες κουβέντα,
κρατάς κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα
κι ακούω μόνον
συνθήματα μεταλλικά των μικροφώνων.
[κοάσματα ηλεκτρονικά των βαλτοτόπων]

Ξέρω τ’ όνομά σου,
την εικόνα σου και πάλι από την αρχή,
ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας
μια αλλιώτικη ζωή.

Περνάν οι νύχτες,
τα δευτερόλεπτα βαριά στους λεπτοδείκτες,
ζητώντας κάτι
που να μη γίνεται ουρλιαχτό κι οφθαλμαπάτη.

Ξέρω τ’ όνομά σου,
την εικόνα σου και πάλι από την αρχή,
ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας
μια αλλιώτικη ζωή.

Στων χιλιομέτρων
την ερημιά και στη σιωπή των χρονομέτρων,
ακούγονται τώρα
σειρήνες, μεταγωγικά κι ασθενοφόρα.

Ξέρω τ’ όνομά σου,
την εικόνα σου και πάλι από την αρχή,
ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας
μια αλλιώτικη ζωή.

Δε λες κουβέντα,
κρατάς κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα.

Οι βιβλιογραφικές παρασπονδίες του θεωρητικού βραχίονα της Σέχτας των κ.κ. Επαναστατών [II]

Πρόκειται, ίσως, για το “ποιητικότερο” απόσπασμα της προκήρυξης [οι υπογραμμίσεις, ως συνήθως, δικές μου]:

“[...] Ζούμε λοιπόν «το τέλος των ιδεολογιών» όπως αναφέρει ο Φουκογιάμα. Βρισκόμαστε στην εποχή των καπιταλιστικών εμπορευμάτων, της κλωνοποιημένης ηθικής, των ψυχοφαρμάκων, της εικόνας, του θορύβου των αυτοκινήτων στις μεγάλες λεωφόρους, των σκανδα λοθηρικών πρωτοσέλιδων, των τηλε-εισαγγελέων, του νεαρού που πυροβόλησε στον ΟΑΕΔ, του Σαββατόβραδου στα μπουζούκια. Ζούμε στο τέλμα της συνείδησης και αυτό εξυπηρετεί τον ένοπλο αγώνα. Δίπλα στην χωματερή των εμπορευμάτων του καπιταλισμού παράγεται κι απελπισία. Μια οργισμένη απελπισία ανθρώπων αποφασισμένων να απορρίψουν τα σκουπίδια της σύγχρονης κοινωνίας. Μιλάμε για την απελπισία που εκφράζει την κατάσταση όλων όσων δεν μας έχει απομείνει καμία ελπίδα να δούμε να αλλάζει η πραγματικότητα που μας επιβάλλουν. Γνωρίζουμε πως η κοινωνία «έχει πιάσει πάτο». [...]“

Θα μπορούσα να μεμφθώ τους κ.κ. Επαναστάτες για ιδεαλιστική παρέκκλιση. Δεν μπορεί, πρώτα, να βιώνουμε το τέλμα της συνείδησης και, μετά, να συνειδητοποιούμε πως η κοινωνία έχει πιάσει πάτο… Βέβαια, στις κοινωνίες όπου κυριαρχεί η εικόνα, δηλαδή στην κοινωνία του θεάματος, η πραγματικότητα εμφανίζεται ανεστραμμένη. Τώρα, το πώς το “τέλμα της συνείδησης” εξυπηρετεί τον ένοπλο αγώνα, σε μια… πατωμένη κοινωνία για την οποία δεν υπάρχει καμία ελπίδα αλλαγής, δεν το γνωρίζω…

Ας περάσουμε, όμως, στο προκείμενο.

Ο “Φουκογιάμα” [γιατί όχι και "Φουκω-γιάμα";  η french theory πάντα γοήτευε περισσότερο τους Επαναστάτας...], ωστόσο, δεν είναι θεωρητικός του τέλους των ιδεολογιών. Ο Φράνσις Φουκουγιάμα είναι θεωρητικός “του τέλους της ιστορίας”. Ως ιδεολόγος ο ίδιος -ιδεολόγος του φιλελευθερισμού- εκτιμά ότι ήρθε το τέλος της ιστορίας, επειδή ακριβώς θριάμβευσε η ιδεολογία του φιλελευθερισμού… Άρα, για τον Φουκουγιάμα, ο θρίαμβος ακριβώς, και όχι το τέλος, μιας ιδεολογίας, είναι αυτό που σημαίνει το τέλος της ιστορίας…

[Ψιλά γράμματα, θα μου πείτε... Περισσότερα, σε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Τάκη Φωτόπουλου. Αλλά και διάφορα ενδιαφέροντα, εστιασμένα περισσότερο στον Φουκουγιάμα, από τον Πέρρυ Άντερσον. Και αλλού, φυσικά.]

Και τα λοιπά, και τα λοιπά, και πολλά ακόμη λοιπά…

Οι βιβλιογραφικές παρασπονδίες του θεωρητικού βραχίονα της Σέχτας των κ.κ. Επαναστατών [I]

Paul Klee, "Angelus Novus", 1920

Απόσπασμα Α:

«Απ΄ όλα όσα έχουν ανέκαθεν συμβεί, τίποτα δεν θα πρέπει να θεωρηθεί χαμένο για την Ιστορία. Βέβαια μόνον σε μια λυτρωμένη ανθρωπότητα ανήκει πλήρως το παρελθόν της. Είναι σαν να λέμε πως μόνο γι΄ αυτήν το παρελθόν της έχει γίνει αφηγήσιμο σ΄ όλες τις στιγμές του. Κάθε μία από τις στιγμές που έχει βιώσει γίνεται μνεία στην ημερήσια διάταξη.» (Walter Βenjamin, Ο Άγγελος της Ιστορίας, θέση ΙΙΙ.)

Απόσπασμα Β:

«Ο χρονικογράφος που αφηγείται τα γεγονότα χωρίς να κάνει διάκριση ανάμεσα σε μικρά και μεγάλα, ενεργώντας έτσι, παραδέχεται την εξής αλήθεια: απ΄ όλα όσα έχουν ανέκαθεν συμβεί, τίποτα δεν θα πρέπει να θεωρηθεί χαμένο για την Ιστορία. Βέβαια, μόνον σε μια λυτρωμένη ανθρωπότητα ανήκει πλήρως το παρελθόν της. Είναι σαν να λέμε πως μόνον γι΄ αυτή το παρελθόν της έχει γίνει αφηγήσιμο σ΄ όλες τις στιγμές του. Κάθε μία από τις στιγμές που έχει βιώσει γίνεται μια μνεία στην ημερήσια διάταξη – κι αυτή η μέρα είναι ακριβώς η έσχατη.» (Walter Βenjamin, Για τη Φιλοσοφία της Ιστορίας, θέση ΙΙΙ.)

Παρατηρήσεις:

1. Το Απόσπασμα Α΄ περιλαμβάνεται στην πρόσφατη προκήρυξη της Σέχτας Επαναστατών. Το Απόσπασμα Β΄ περιλαμβάνεται σε βιβλίο μεταφρασμένο στα ελληνικά [μυστικό ].

2. Τα δύο αποσπάσματα διαφέρουν στα εξής:

• Στο πρώτο απόσπασμα, της Σέχτας, έχουν παραλειφθεί όλα όσα είναι υπογραμμισμένα στο δεύτερο απόσπασμα, του βιβλίου.
• Η μετάφραση είναι ακριβώς ίδια – άρα η πηγή είναι είτε αυτό το βιβλίο, είτε κάποια άλλη πηγή η οποία είχε αναφέρει το συγκεκριμένο απόσπασμα [δύο τρία λαθάκια (ένα κόμμα, δύο τελικά "ν"), τα αποδίδω σε λάθος της δακτυλογράφησης].
• Η παραπομπή, της Σέχτας, στο “Ο Άγγελος της Ιστορίας” του Βάλτερ Μπένγιαμιν είναι απολύτως λανθασμένη. Απλά στις Θέσεις του “Για τη Φιλοσοφία της Ιστορίας” υπάρχει και μία θέση [η IX] που αναφέρεται στον πίνακα του Κλέε “Angelus Novus” ["Νέος Άγγελος"]. Ίσως παρασύρθηκαν από το βιβλίο του Bruno Arpaia,  Ο Άγγελος της Ιστορίας [περισσότερα εδώ και εδώ] ίσως κι όχι [δεν έχω διαβάσει το βιβλίο του Αρπάια, οπότε δεν ξέρω αν έχει χρησιμοποιηθεί η μετάφραση του (μυστικού) βιβλίου].

3. Δεν μπορώ να ξέρω τους λόγους για τους οποίους ο “θεωρητικός βραχίονας” αφαίρεσε τα υπογραμμισμένα σημεία – αν πράγματι συνέβη αυτό – αλλά, από την άλλη, διαβάζοντας τόσο την ανάλυση του βιβλίου για τη συγκεκριμένη θέση, όσο και την προκήρυξη, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι κάποιοι στη Σέχτα έχουν διαβάσει καλά τον Μπένγιαμιν… Σύμφωνα με τον συγγραφέα του [μυστικού...] βιβλίου, ο Β. Μπένγιαμιν ήταν “μαρξιστής «και» θεολόγος”. Είναι σαφές ότι οι κ.κ. Επαναστάτες είναι “εκκοσμικευμένοι μαρξιστές” [δεν πιστεύουν πλέον στον μαρξιστικό ντετερμινισμό] αλλά και “εκκοσμικευμένοι θεολόγοι” [δεν πιστεύουν πλέον σε τίποτα]…

Και τα λοιπά, και τα λοιπά, και πολλά ακόμη λοιπά…

“Γουώλτερ, θέλεις νερό;” ρώτησα το μπέντζαμιν στο μπαλκόνι μου, κι αυτό δεν μου απάντησε…

Αχ, αυτή η γαμημένη η θεωρία -ειδικά η… τσιταρισμένη θεωρία- είναι πολύ πούστικο πράμα… [που θα 'λεγε κι ο Ράκος Κουρελάριος].

Πάρτε, για παράδειγμα, την έγκριτο ομιλούσα κεφαλή κ. Κάτια Μακρή [βραδινό δελτίο ειδήσεων, ALTER, Τετάρτη 24-6-2009].

Η κ. Μακρή, λοιπόν, είχε διαβάσει [τρόπος του λέγειν] την προκήρυξη που είχαν γράψει [τρόπος του λέγειν, επίσης] οι κ.κ. Επαναστάτες της Σέχτας Επαναστατών [υποθέτω ότι την προκήρυξη την έγραψε (τρόπος του λέγειν) όχι η υποσέχτα "εκτελεστικός βραχίονας" της Σέχτας, αλλά η υποσέχτα "θεωρητικός βραχίονας" της Σέχτας].

Τι έκανε ο θεωρητικός βραχίονας της Σέχτας;

Κοτσάρισε στην προκήρυξη ένα τσιτάτο του Walter Benjamin*… [Έξυπνη κίνηση κατά τα άλλα. Ο Benjamin είναι ο πιο πολυτσιταρισμένος συγγραφέας στις ΗΠΑ την τελευταία εικοσαετία.]

Κι άρχισε, το λοιπόν, η ομιλούσα κεφαλή, “Γουώλτερ” να τον ανεβάζει, “Μπέντζαμιν” να τον κατεβάζει…

Βγαίνω κι εγώ στο μπαλκόνι μου [αφού πρώτα είχα κάνει τη θανατηφόρο σκέψη πως το "μικρό" όλων των μπέντζαμιν είναι Γουώλτερ], και αρχίζω να ρωτάω το -μαραμένο, είναι αλήθεια- μπέντζαμίν μου:

“Γουώλτερ, θέλεις νερό;”

Καμία απάντηση.

Ξαναρωτάω: “Γουώλτερ, θέλεις νερό;”

Καμία απάντηση…

Κι έμεινα με τη διαλεκτική απορία:

Ή το δικό μου μπέντζαμιν δεν το λένε Γουώλτερ ή ΤΙ;;;…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _

* «Απ΄ όλα όσα έχουν ανέκαθεν συμβεί, τίποτα δεν θα πρέπει να θεωρηθεί χαμένο για την Ιστορία. Βέβαια μόνον σε μια λυτρωμένη ανθρωπότητα ανήκει πλήρως το παρελθόν της. Είναι σαν να λέμε πως μόνο γι΄ αυτήν το παρελθόν της έχει γίνει αφηγήσιμο σ΄ όλες τις στιγμές του. Κάθε μία από τις στιγμές που έχει βιώσει γίνεται μνεία στην ημερήσια διάταξη.» (Walter Βenjamin, Ο Άγγελος της Ιστορίας, θέση ΙΙΙ.)

Τα ναρκωτικά ως υποκατάστατο της πάλης των τάξεων…

Ριζοσπάστης, 26-6-2009

Αυτή η πουτάνα [sorry!] πόρνη η διαλεκτική πάντα με μπέρδευε…

Δηλαδή, αν δεν ανασυνταχτεί το εργατικό κίνημα είμαστε καταδικασμένοι να “τρυπιόμαστε”, να “σνιφάρουμε” και να “φουμάρουμε”;

Το εργατικό κίνημα, για να καταλάβω, είναι το υποκατάστατο των ναρκωτικών ή τα ναρκωτικά είναι το υποκατάστατο της πάλης των τάξεων;

Σκατά! Shit! Δεν τα πήγαινα ποτέ καλά ούτε με τον διαλεκτικό υλισμό ούτε με τον διαλεκτικό πνευματισμό…

Κι εμείς, δηλαδή, που δεν είμαστε ούτε ναρκομανείς ούτε εργάτες δεν έχουμε καμιά ελπίδα για μια θέση στο βασίλειο του καπιταλισμού ή στο βασίλειο του κομμουνισμού;

Εμείς, οι καραγκιόζηδες της Λ.μ.α.Τ., το μόνο που μπορούμε να περιμένουμε σ’ αυτή τη ζωή είναι τους… Ακάλεστους που θα μας “φυτέψουν” 24Χ [τόσα γραμμάρια] μολύβι, για να μας στείλουν από κει που ήρθαμε;

Τελικά, υπάρχει ζωή εκτός ναρκωτικών, εκτός εργατικού κινήματος, εκτός Λ.μ.α.Τ.;

Υπάρχει σωτηρία;

Υπάρχει διαλεκτική;

Υπάρχει ζωή;

Ή, μάλλον, μπορεί να υπάρξει ζωή χωρίς μαλάκες γύρω τριγύρω;

Ή είμαστε καταδικασμένοι να… διαλεγόμαστε στον αιώνα τον άπαντα;

Ε, γιατρέ μου!;

Ριζοσπάστης, 26-6-2009

The Untouchables, The Unforgiven, and now…

The Untouchables…

… The Unforgiven…

… and now…

The Uninvited

fear moves in

in a theater [of shadows] near you

Οι Ακάλεστοι

against the frappé-drinkers

Hollywood έχουμε μαλάκες, όχι επανάσταση για να μας κατηγορείτε ότι ήρθαμε ακάλεστοι…

Έ. Γελως: “Απουσιολογία του Πνεύματος”

“Μια θεωρία αποδεικνύεται ως η νικηφόρα θεωρία μόνο επειδή χωρίζεται με τη σειρά της σε δύο θεωρίες. Πράγματι, μ’ αυτό τον τρόπο δείχνει ότι κατέχει μέσα της την αρχή που προηγουμένως καταπολεμούσε και ότι έχει εξαλείψει τη μονομέρεια με την οποία εισερχόταν πρώτα στο προσκήνιο. Το ενδιαφέρον που αρχικά διαμοιραζόταν ανάμεσα σ’ αυτή και την άλλη απευθύνεται τώρα ολοκληρωτικά σ’ αυτήν, και ξεχνάει την άλλη, εφόσον τούτο το ενδιαφέρον βρίσκει σ’ αυτή την ίδια την αντίθεση που την απορροφούσε. Πάντως ταυτόχρονα η αντίθεση έχει ανυψωθεί στο νικηφόρο ανώτερο στοιχείο και παρουσιάζεται εκεί με αποσαφηνισμένη μορφή. Έτσι, το σχίσμα που γεννιέται σε μια θεωρία, και που φαίνεται σαν κακοτυχία, μάλλον φανερώνει την καλοτυχία της.”

Έ. Γελως, Απουσιολογία του Πνεύματος
[αναφέρεται στο: Ράκος Κουρελάριος, Ερμηνευτικά Σχόλια στον "Γιδέμπορα", Αθήνα 2005]

*

Τύχη καλή καγαθή με αξίωσε να το δω κι αυτό: τη σχάση μιας θεωρίας…

Θυμήθηκα το απόσπασμα του Ε. Γέλωτος διαβάζοντας την προκήρυξη της Σέχτας Επαναστατών, σύμφωνα με την οποία…

… η ενιαία -παλιά- θεωρία περί Λ.Μ.Α.Τ. [τονίζεται στο "άλφα"]…

… διασπάστηκε σε θεωρία περί Λ.Μ.Α.Τ. Μ-Α ή σκέτο Λ.Μ.Α.Τ. [Λούμπεν ΜεγαλοΑστικής Τάξης]

και σε θεωρία περί Λ.μ.α.Τ. μ-α ή σκέτο Λ.μ.α.Τ. [Λούμπεν μικροαστικής Τάξης]…

Ράκος Κουρελάριος: “Τα κατακάθια της θεωρίας”

“♫ Άπονη θεωρία!
Μας πέταξες στης κοινωνίας την άκρη…
Μας αδίκησες! ♫”

Ράκος Κουρελάριος, Τα κατακάθια της θεωρίας, Αθήνα 2009

*

“Όταν στο παρελθόν θεωρούνταν (και ως ένα βαθμό ίσχυε) ότι το βάρος των επιχειρησιακών βραχιόνων του αντάρτικου πόλης θα πρέπει ν΄ ανακηρύσσει ως κεντρικό εχθρό την Λ.Μ.Α.Τ. (Λούμπεν ΜεγαλοΑστική Τάξη) σήμερα πρέπει να διαθέτουμε τη διαύγεια να αναθεωρήσουμε. Μπορούμε κάλλιστα να διατηρήσουμε την ίδια ονομασία αλλάζοντας όμως τη νοηματοδότηση της. Από ΄δω και πέρα όταν μιλάμε για Λ.Μ.Α.Τ. εννοούμε την Λούμπεν ΜικροΑστική Τάξη.”

Σέχτα Επαναστατών

Ντοκουμέντο που ανατρέπει άρδην την πολιτική κατάσταση στη χώρα μας

Δείτε το βίντεο που έχει αναρτήσει ο Λαυρέντης στο Γκαζάκι του.

Το ντοκουμέντο που αυτοπροσδιορίζει τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, και σημαίνει το τέλος μιας ολόκληρης εποχής…

Διότι όταν τρέχεις ολοταχώς [και κάτι παραπάνω...] προς το μέλλον, στο τέλος καταλήγεις να ξαναβιώνεις το παρελθόν ως φάρσα…

Και για να μην λέτε [λέμε τώρα...] ότι εσάς δεν σας είχε ενημερώσει κανένας…

σούργελο (το)

σούργελο (το) (μειωτ.) γελοίο πρόσωπο ή πράγμα που γίνεται ο περίγελως των άλλων: έγινε ~ στη γειτονιά του || εμφανίστηκαν κάτι σούργελα στην εκπομπή.
[ΕΤΥΜ. Από συμφυρμό των λ. σούρνω (βλ. κ. σέρνω) + -γελο (<γέλιο)]. [Λεξικό Μπαμπινιώτη]

Το είχαμε διαβάσει και το είχαμε ακούσει και το είχαμε δει σε όλους τους τόνους και σε όλα τα Μέσα την τελευταία εβδομάδα: Οριστική η παραίτηση Αλαβάνου από το βουλευτικό αξίωμα και την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.

Ναι, πράγματι, τω όντι [κομιφλώ έκφρασις το τελευταίο, προσδίδει κύρος...]

Ο φίλος Εξαποδώ είχε “προβλέψει” τις εξελίξεις από την επόμενη κιόλας μέρα της παραίτησης: Από τη “ριζοσπαστική Αριστερά” στη “σουργελοποιημένη”

Οπότε, πλήρως δικαιολογημένο και το χθεσινό του σχόλιο: Μείνε! Μείνε! Ω, Μεγάλε (στραβο)Τιμονιέρη!

“… Και ο Μεγάλος εκάμφθη (συγκινημένος) και έμεινε!…

“

Άνευ λοιπών σχολίων…

ΥΓ. Επειδή δεν έχουν μόνον οι λαοί, οι λαότητες και οι εθνότητες το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό, αλλά επειδή και τα πολιτικά κόμματα πρέπει να αυτοπροσδιορίζονται, είμαι βαθύτατα πεπεισμένος ότι στον… πλατύ και βαθύ διάλογο [λέμε τώρα...] που θα ακολουθήσει τους επόμενους μήνες μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, ο σχηματισμός θα καταφέρει [λέμε τώρα...] να αυτοπροσδιοριστεί και να μην ετεροκαθορίζεται, σε σχέση με “ό,τι τρέχει και κινείται” στα πέριξ… Λέμε τώρα…