Kubuntu vs Windows Vista

[Update 9-1-2007: Επειδή βλέπω ότι αρκετοί φίλοι, μέσω μηχανών αναζήτησης, διαβάζουν αυτό το ποστ, καλό θα είναι να καταγράψω εδώ και τις νεότερες εξελίξεις με τα δύο λειτουργικά, για να τις έχετε υπόψη σας.

Είχα να ασχοληθώ κάπου έναν μήνα με κάποιο από τα δυο τους. Κάποια στιγμή, είπα να αφιερώσω μερικές ώρες στο Kubuntu και να μάθω μερικά πράγματα για το πώς δουλεύει. Δεν έκανα και τίποτα φοβερό. Ένα εικονίδιο από δω, ένα από κει, κάποιες ρυθμίσεις, ένα wallpaper, ένα προγραμματάκι "έξω", άλλο "μέσα"... τέτοια πραγματάκια, χωρίς να αγγίξω κάτι ουσιαστικό. Την επόμενη φορά που πήγα να μπω, δεν μπορούσα. Έβγαζε μια άσχετη οθόνη με κάτι γαλάζιες γραμμές, ατάκτως εριμμένες. Επειδή και η υπομονή μου έχει τα όριά της bye-bye Linux και στο επανιδείν (ούτε να το φανταστώ τι θα συνέβαινε αν δούλευα αποκλειστικά μ' ένα τέτοιο λειτουργικό...)

Το ίδιο "αίσιο" τέλος είχε και η σχέση μου με τα Windows Vista. Μόνον που αυτή τη φορά, "εν γνώσει των συνεπειών", τα... ταλαιπώρησα περισσότερο απ' όσο επιτρέπει η... μικρομαλακή, έσπασε η... αλυσίδα και οι χάντρες του κομπολογιού σκόρπισαν στους πέντε ανέμους. Ήγουν με πέταξαν κι αυτά "έξω". Κι έτσι έχω απομείνει -και πορεύομαι- με τα παλιά καλά XP.

Κάποια στιγμή στο μέλλον, θα επανέλθω σε κάποιο από τα δύο, ίσως και στα δύο, όχι άμεσα όμως...]

Καθρεφτάκια και χαντρούλες για τους ιθαγενείς…

Ω, ναι! Το έκανα κι αυτό. Δεν μου έφταναν τα Windows XP και το Kubuntu 6.10 [που είχα εγκαταστήσει το περασμένο Σάββατο] εγκατέστησα κι ένα τρίτο λειτουργικό σύστημα στον υπολογιστή – έτσι για να βρίσκεται [μέχρι που δεν θα βρίσκεται...]

Η Microsoft συνεχίζει τη γνωστή τακτική των… χαντρών. Πάρε κόσμε προγράμματα και δοκίμασε, συνήθισέ τα, και μετά σκάσ’ τα. Έτσι και τώρα. DVD σε περιοδικά για υπολογιστές με το νέο λειτουργικό της, το Windows Vista [Release Candidate 1], με δοκιμαστική περίοδο ως την 1η Ιουνίου 2007! WOW!!!

Και μετά την 1η Ιουνίου; “Ο τζάμπας μας τελείωσε κυρίες και κύριοι!”

“Και πόσο θα πάει το μαλλί, μπαρμπα-μπιλ;”

Από όσα έχει αφήσει η Microsoft να διαρρεύσουν ο τιμοκατάλογος έχει ως εξής [μην ξεχνάτε ότι το τελικό προϊόν θα κυκλοφορήσει τέλη Ιανουαρίου (και βλέπουμε). Οπότε οι τιμές είναι ενδεικτικές]:

• Windows Vista Home Basic, $199/$99.95
• Windows Vista Home Premium, $239/$159
• Windows Vista Business, $299/$199
• Windows Vista Ultimate, $399/$259

[Η πρώτη τιμή αναφέρεται στην πλήρη έκδοση, η δεύτερη στην αναβάθμιση από τα XP]

Το τι ακριβώς περιλαμβάνει η κάθε έκδοση και -ακόμη σημαντικότερο- τι ακριβώς χρειάζεται ένας χρήστης, είναι ένα πρόβλημα που μπορεί να απασχολήσει άνετα ανθρώπους με IQ άνω του 250, που ούτως η άλλως έχουν καμιά εκατοστή μονάδες ευφυΐας περίσσευμα και μπορούν να τις βάλουν να λύνουν πολύπλοκα προβλήματα όπως αυτό.

Σε τι ακριβώς διαφέρουν τα Vista από τα XP; Εσωτερικά, καταπώς λένε οι ειδήμονες, έχουν ξαναγραφεί, έχει δοθεί έμφαση σε θέματα ασφαλείας [όπως... πάντα άλλωστε] και δεν ξέρω τι άλλο. Εξωτερικά η διαφορά είναι εμφανής. Μπιχλιμπίδια και χαντρούλες. Όλο το γραφιστικό περιβάλλον του συστήματος έχει σχεδιαστεί από την αρχή. Χρωματάκια, εικονιάκια, μενουδάκια και άλλες ήσσονος σημασίας αλλαγές από δω κι από κει.

Το αστείο της υπόθεσης είναι άλλο: ενώ οι διάφορες [δυο-τρεις] διανομές του Linux που έχω δοκιμάσει προσπαθούν να μιμηθούν το γραφίστικο περιβάλλον των Windows XP [ή πιθανότερα, εκείνο του MacOS], τα Windows Vista μου δίνουν την εντύπωση ότι προσπαθούν να μιμηθούν το περιβάλλον του Linux. [Τα πεπλατυσμένα κουμπάκια ελαχιστοποίησης-μεγιστοποίησης-κλεισίματος, για παράδειγμα: ] Αφού στιγμές-στιγμές έχω την εντύπωση ότι είμαι στο Kubuntu! Πάντως δεν μπορώ να πω ότι τα Vista δεν είναι όμορφα. Αλλά δεν είναι αυτό το ζήτημα.

Εγκατάσταση

Η εγκατάσταση είναι a piece of cake. Όλοι συνιστούν μια “καθαρή” εγκατάσταση σε μια κατάτμηση του δίσκου διαφορετική από εκείνη των XP, και όχι αναβάθμιση των τελευταίων. Αυτό και έκανα. Οι λόγοι πρακτικοί. Μετά την αναβάθμιση δεν μπορείς να επιστρέψεις στα XP, που θα χρειαστούν εκ νέου εγκατάσταση, φορμάρισμα του δίσκου κ.λπ.

Παρότι το περιοδικό που “πρόσφερε” το DVD αναφέρει ότι σε περίπτωση καθαρής εγκατάστασης θα γίνει format της κατάτμησης, αυτό δεν συνέβη στην περίπτωσή μου. Όσα αρχεία υπήρχαν στο τμήμα του δίσκου όπου εγκατέστησα τα Vista παρέμειναν ως είχαν [back-up, λοιπόν, για κάθε ενδεχόμενο].

Η εγκατάσταση διαρκεί κάτι παραπάνω από μισή ώρα [και δυο-τρεις επανεκκινήσεις]. Στην αρχή ζητά κάποιον κωδικό, δεν υπάρχει κανένας λόγος να δώσετε κάποιον, ούτως ή άλλως μπορείτε να ενεργοποιήσετε τη δοκιμαστική έκδοση μέσα σε 14 ημέρες.

Σε 35 λεπτά λοιπόν, εμφανίζεται και η επιφάνεια εργασίας… Τρόμος! Ποταμάκι, βραχάκια, δεντράκια, και πάνω στα βραχάκια ένα τεράστιο κομμάτι… λάβας, που αντανακλάται και πάνω στο νερό. Μ’ έπιασε κάτι…

Ήχος – ΟΚ.

Ίντερνετ – ΟΚ.

Αλλά αυτά συμβαίνουν και στο Kubuntu.

Εκείνο όμως που συμβαίνει και στο Kubuntu και στα Vista [αλλά όχι στα XP] είναι ότι δεν… βιστάρω καλά τα γράμματα και τα χρώματα. Οφθαλμίατρο χρειάζομαι, κάρτα γραφικών χρειάζομαι, μόνιτορ χρειάζομαι; Θα σας γελάσω και δεν είναι στις προθέσεις μου.

Ωραία, λοιπόν. Εγκατέστησα το καινούργιο λειτουργικό. Και τι ακριβώς έχω πια στον υπολογιστή μου; Απάντηση: Τίποτα απολύτως. Η σχεδόν τίποτα. Εννοώ πέρα από τα μπιχλιμπίδια της Microsoft. Όλα τα προγράμματα θέλουν ξανά εγκατάσταση. Και ένας θεός ξέρει αν θα δουλεύουν στα Windows Vista – κάποια από αυτά δεν θα δουλεύουν σίγουρα, όπως θα δούμε παρακάτω.

Ενώ με το Kubuntu τα έχετε όλα:

Και λειτουργικό σύστημα.

Και επεξεργαστή κειμένου, λογιστικό φύλλο, επεξεργασία φωτογραφίας, γραφτήρι για CD-DVD, επεξεργασία ήχου, και… και… και… ό,τι μπορείτε να φανταστείτε από προγράμματα.

Και το σημαντικότερο: στο Kubuntu όλα είναι δωρεάν!

Στα Windows Vista όλα κοστίζουν. Και το λειτουργικό, και το ένα πρόγραμμα, και το άλλο πρόγραμμα, και το τρίτο, και… και… Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Όπως το Firefox, για παράδειγμα.

Κι ας υποθέσουμε ότι αγοράζω τα Windows Vista όταν κυκλοφορήσει η τελική τους έκδοση. Τα προγράμματα που χρησιμοποιώ ήδη -και τα έχω ήδη πληρώσει- θα δουλεύουν;

Το πανηγυράκι είχε αρχίσει από νωρίς. Η Microsoft διαθέτει ένα πρόγραμμα στο site της που αναλαμβάνει να ελέγξει αν ο υπολογιστής και τα προγράμματα μπορούν να τρέξουν τα Windows Vista.

Ενώ από πλευράς hardware ο υπολογιστής μου δεν είχε πρόβλημα, τα προβλήματα ήταν με κάποια προγράμματα. Το αντι-ικό μου [Zone Alarm] γιοκ ντουλεύει στα Vista. Κάποια συνοδευτικά προγράμματα του εκτυπωτή γιοκ ντουλεύουν στα Vista. Και το κουφότερο όλων: γιοκ ντουλεύει στα Vista ο… Νέρωνας [Nero 7 Premium], που δεν έχω ένα εξάμηνο που τον αγόρασα.

Ντηλαντή, γκιατρέ μου, μάθανε πως… πληρώνουμε και πλακώσανε πεντέξι;

Καλά να πληρώσουμε τα Vista αλλά να αρχίσουμε να πληρώνουμε ξανά προγράμματα που δουλεύουν μια χαρά στα XP;

Α! Υπάρχουν και χειρότερα!

Πληρώσαμε τα Vista, ξαναπληρώσαμε και όσα προγράμματα δεν δουλεύουν στα Vista, είναι απλώς και μόνον θέμα χρόνου πότε θα κληθούμε να ξαναπληρώσουμε Windows Vista. Πώς είπατε;

Τα Windows Vista δουλεύουν με το σύστημα της ενεργοποίησης. Ανάλογα με το hardware του υπολογιστή κ.λπ. κλπ. Αλλάζεις κατόπιν μια κάρτα γραφικών, αλλάζει η σύνθεση, καινούργια ενεργοποίηση no problem. Για μία και μοναδική φορά. Την επόμενη φορά που θα υπάρξει αλλαγή στο hardware θα πρέπει να τα ξανακουμπήσουμε στη Microsoft!

Υπολογιστή έχουμε ή νυχτερινό κέντρο για να πληρώνουμε προστασία στους νταβατζήδες της νύχτας;

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου ποιο είναι πιο καλό;

Windows Vista; Γιοκ!

Windows XP; Much better και δεν πληρώνεις και… γαμισιάτικα [sorry!]

Kubuntu; Ασυζητητί!

Διότι το λειτουργικό σύστημα και τα προγράμματα ενός υπολογιστή δεν είναι [μόνον] οικονομικό ή τεχνολογικό θέμα. Είναι πάνω απ’ όλα ιδεολογικό και πολιτικό. Αλλά περί αυτών μια άλλη φορά.

Απ’ τον παππού στον εγγονό

“Μ”, όπως Μεταξάς. Ιωάννης Μεταξάς!
Η “αισθητική” μιας χούντας

27 Οκτωβρίου 2006. Παραμονή της εθνικής επετείου, εκπομπή μεγάλου ιδιωτικού καναλιού, που μεταδίδεται εκτάκτως, φιλοξενεί τον εγγονό του Εμμανουέλε Γκράτσι, του Ιταλού πρεσβευτή που τα χαράματα της 28ης Οκτωβρίου 1940 παρέδωσε το γνωστό τελεσίγραφο στον Ιωάννη Μεταξά.

Δεν παρακολούθησα την εκπομπή. Ελάχιστα ενδιαφέρει το αν ο δικτάτορας απάντησε “Alors, c’est la guerre” [Βικιπαίδεια] ή “Donc monsieur, c’est la guerre” [Αρτέμης Ψαρομηλίγκος, "Μεταξάς-Ζαχαριάδης: Ένα ΟΧΙ επί δύο", Ε-Ιστορικά, 27-10-1999, σ. 16]. Είχαμε πόλεμο, λοιπόν. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Φθινόπωρο 1936. Πριν από ακριβώς εβδομήντα χρόνια, ένας άλλος πόλεμος, υπόγειος αυτή τη φορά, μαινόταν στα παρασκήνια του δικτατορικού καθεστώτος της 4ης Αυγούστου. Δύο αντίπαλες φατρίες συγκρούονταν λυσσαλέα. Από τη μια πλευρά εκείνη του Ιωάννη Διάκου και από την άλλη εκείνη του Θεόδωρου Σκυλακάκη.

Ο Ιω. Διάκος, που χαρακτηρίζεται από κάποιους ως “άγνωστος δημοσιογραφίσκος”, υπήρξε ένας από τους ισχυρότερους άνδρες της μεταξικής δικτατορίας, από την αρχή και μέχρι το τέλος της, την άνοιξη του 1941. Κάποιοι πιθανολογούν ότι αυτή η δύναμή του οφειλόταν στην μασονική ιδιότητά του και στο γεγονός ότι ήταν τέκτων υψηλότερου βαθμού από τους επίσης τέκτονες Ι. Μεταξά και βασιλιά Γεώργιο. Λεπτομέρειες…

Ο απόστρατος αξιωματικός Θ. Σκυλακάκης, υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Μεταξά και πριν την δικτατορία, “ανέπτυξε πλούσια αντιλαϊκή δράση. Ήταν από τους πρώτους υποστηρικτές των φασιστικών ιδεών στη χώρα μας και οργανωτής των πρώτων φασιστικών οργανώσεων. Ο Σκυλακάκης έπαιξε σοβαρό ρόλο στην παρασκηνιακή προετοιμασία της 4ης Αυγούστου. Αλλά δεν ήταν από τους ανθρώπους που δούλευαν για να καρπώνονται άλλοι. Είχε ο ίδιος απεριόριστες φιλοδοξίες. Ονειρευόταν να παραμερίσει μια μέρα το Μεταξά και να γίνει αυτός δικτάτορας. Ο Μεταξάς δεν άργησε να καταλάβει τις προθέσεις του. Δεν ήταν όμως και εύκολο να τον κτυπήσει αμέσως και να τον εξουδετερώσει, γιατί ο υπουργός των Εσωτερικών είχε στα χέρια του αρκετά κλειδιά του κρατικού μηχανισμού…” [Σπύρος Λιναρδάτος, 4η Αυγούστου, ε' έκδοση, εκδ. Θεμέλιο, 1988, σελ. 42-3].

Οι λεπτομέρεις της διαμάχης δεν θα μας απασχολήσουν. Πάντως η διαπάλη μεταξύ Ι. Διάκου και Θ. Σκυλακάκη έληξε με τη συντριβή και την εκτόπιση του υπουργού Εσωτερικών. Στις 4 Ιανουαρίου 1937 δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες η παρακάτω κυβερνητική ανακοίνωση:

“Κατόπιν υποδείξεως του κ. Προέδρου της Κυβερνήσεως, υπέβαλαν χθες τας παραιτήσεις των ο υπουργός των Εσωτερικών κ. Σκυλακάκης και ο υφυπουργός παρά τω Προέδρω της Κυβερνήσεως κ. Παπαχελάς. Αι παραιτήσεις των δύο υπουργών εγένοντο δεκταί υπό της Α.Μ. του Βασιλέως.” [Λιναρδάτος, ό.π., σελ. 45-6]

Ο Αλέξανδρος [Αλέξης] Παπαχελάς ήταν άνθρωπος του Σκυλακάκη. Σε λίγες ημέρες ο Μανιαδάκης τον έστειλε εξορία. Έγραφε ο ίδιος ο Παπαχελάς το 1972 σε επιστολή του προς την εφημερίδα Ακρόπολις: “Δυστυχώς αι συνεχείς επεμβάσεις του δημοσιογράφου Ιω. Διάκου, του μυστηριώδους αυτού προσώπου, εις τα διαφόρους υπηρεσίας [...] σωρεία άλλων υπόπτων επεμβάσεων και τελικώς η κατάρτισις σκανδαλώδους νοσμοσχεδίου περί αλευροβιομηχανίας, κατέστησε αδύνατον την συνέχισιν του έργου μου εξυγιάνσεως των δημοσίων έργων διότι οι πάντες έτρεμον προ του σατανικού αυτού προσώπου” [Λιναρδάτος, ό.π., σελ. 46].

Με τη σημερινή ορολογία των εν γένει προοδευτικών αλλά και όσων κόπτονται δια την πρόοδον της χώρας, θα λέγαμε ότι ο “μυστηριώδης” και “σατανικός” Ι. Διάκος, με τις “ύποπτες” μεθοδεύσεις, ήταν ο αρχιερέας της διαπλοκής στην εποχή του. Εκτός αν θεωρήσουμε ότι και τότε υπήρχαν συμφέροντα. Ταξικά συμφέροντα.

Απ’ τον παππού στον εγγονό, λοιπόν.

Άπαξ. Το λένε.

Δις. Δεν κρύβεται.

Τρις. Δεν μπόρεσα να το επιβεβαιώσω, αλλά με μέτριες σπουδές πώς γίνεται κάποιος σύμβουλος του πρωθυπουργού σε ηλικία τριάντα ετών;

Σε καμιά περίπτωση, βέβαια, δεν ευθύνεται κάποιος για το παρελθόν ή για το παρόν μελών της οικογενείας του. Ούτε κατά διάνοια! Αλλά δεν υπάρχει μόνον οικογενειακό παρελθόν. Υπάρχει και ταξικό οικογενειακό παρελθόν – που όπως και να το κάνουμε όλο και κάπως συνεισφέρει στο… φιλοπρόοδον των μελών της οικογενείας.

Διότι όταν από το ένα σόι κρατάς από υφυπουργό της μεταξικής δικτατορίας και από το άλλο από οικογένεια μεγαλο-στρατηγο-ναυάρχων [Δούσμανη], λογικό δεν είναι να περάσεις στη συνέχεια από το Κολλέγιο και την… ανανεωτική αριστερά για να καταλήξεις στο… ΕΛΙΑΜΕΠ;

Quiz: Ποιανού μεγάλου σύγχρονου Έλληνα φιλόσοφου, που πέθανε πριν από μερικά χρόνια, η μητέρα -καταπώς λέγεται- ήταν μία Παπαχελά; [αδελφή του παρά τω πρωθυπουργώ]

Διήμερη συνάντηση του περιοδικού Άρδην

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Το περιοδικό Άρδην διοργανώνει διήμερη συνάντηση στην Αθήνα, στις 27 & 28 Οκτωβρίου. Η συνάντηση θα διεξαχθεί στην Κυπριακή Εστία (Κέκροπος 3 – Πλάκα).

Την Παρασκευή 27/10 και ώρα 19:00 θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση-συζήτηση με θέμα: “Η άνοδος της Ρωσίας και η αλλαγή των διεθνών γεωπολιτικών συσχετισμών” με ομιλητές τους Γιώργο Καραμπελιά, Δημήτρη Αλευρομάγειρο, Φάνη Μαλκίδη και Βασίλη Στοϊλόπουλο.

Το Σάββατο 28/10 θα πραγματοποιηθούν 2 συνεδρίες με θέματα όπως η είσοδος της Τουρκίας στην Ευρώπη, η κρίση του εκσυγχρονισμού, το αδιέξοδο στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό. Τέλος, σε ξεχωριστή συνεδρία, θα συζητηθεί η έκδοση δεκαπενθήμερης εφημερίδας από τα μέλη και τους φίλους του περιοδικού. Οι εργασίες της συνάντησης θα ξεκινήσουν στις 09:30 π.μ.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να καλείτε στο 210 3826319 και στο 6972 720422.

Στο τεύχος του Άρδην που κυκλοφορεί, δύο αφιερώματα: “Η Επέλαση των Ρώσων” και “Η Ιστορική Ήττα του Σιωνισμού”. Και διάφορα άλλα ενδιαφέροντα [όπως η προδημοσίευση υλικού από το βιβλίο του Γ. Καραμπελιά, Χίλια Διακόσια Τέσσερα]. Το Άρδην είναι από τα λίγα πολιτικά περιοδικά που κυκλοφορούν στην Ελλάδα και από τα ελάχιστα στα οποία βρίσκεις πάντα ενδιαφέροντα άρθρα να διαβάσεις – ακόμα κι αν διαφωνείς με τις απόψεις που αναπτύσσονται σ’ αυτά. Συστήνεται ανεπιφύλακτα…

Περί σχολίων

Το WordPress ελέγχει, μέσω του Akismet, για πιθανά spam σχόλια.

Στις αρχές του μήνα είχε μπλοκάρει ένα spam σχόλιο, αλλά έκτοτε δεν είχα δώσει σημασία. Σήμερα “ανακάλυψα” ότι είχε μπλοκάρει δύο σχόλια [μεταμεσονύκτιο το ένα, προχθεσινό το άλλο] άνευ λόγου και αιτίας. Τους έδωσα “ελευθέρας”, όμως υποψιάζομαι ότι ίσως υπήρξαν και άλλα δύο σχόλια που χαρακτηρίστηκαν ως spam [δικαίως; αδίκως;] και σβήστηκαν στο πρόσφατο παρελθόν.

Θα φροντίσω να ελέγχω συχνότερα το τι γίνεται [μεταξύ μας: δεν είναι και καμιά σπουδαία δουλειά, μια ματιά μόνο στην πρώτη σελίδα όταν κάνω login].

Ζητώ συγνώμην για όσα σχόλια καθυστέρησαν να εμφανιστούν ή για όσα -πιθανώς- χάθηκαν.

ΥΓ 1. Επειδή υποψιάζομαι ότι διάφορες σελίδες αυτού του blog, ιδιαίτερα όταν κάποιος προσπαθεί να τις επισκεφθεί μέσω κάποιου εξωτερικού link, εμφανίζουν μήνυμα λάθους [το γνωστό 404], αν υποπέσει στην αντίληψή σας κάτι παρόμοιο γράψτε μου ένα σχολιάκι να μην ταλαιπωρούμαστε άδικα, και θα προσπαθήσω να διορθώσω ό,τι διορθώνεται [το πρόβλημα μάλλον οφείλεται στον μη πλήρη εξελληνισμό του WP]. Ευχαριστώ.

ΥΓ 2. Καλές παρελάσεις. Για τους αγοραφοβικούς συστήνω ανεπιφύλακτα τη νέα έκδοση του Ubuntu [6.10 - το 6 από το 2006 και το 10 από τον Οκτώβριο] ή ακόμα καλύτερα το Kubuntu 6.10. [Για όσους ενδιαφέρονται: συνεχίζω να έχω το πρόβλημα με την κάρτα γραφικών...]

Μήνυση κατά του blogme.gr

[banner by magicasland]

Απίστευτο και ελληνικό!

Δημόσιο πρόσωπο που θίχτηκε από το περιεχόμενο ενός ιστολογίου, μήνυσε και το ευρετήριο blogme.gr στο οποίο ήταν καταχωρημένο το ιστολόγιο! Αποτέλεσμα; Συνελήφθη ο υπεύθυνος του blogme.gr, κατασχέθηκε ο σκληρός δίσκος του υπολογιστή του, και προσήχθη στον εισαγγελέα δια τα περαιτέρω! [Λεπτομέρειες]

Πού πάμε ωρέ!

 

Στη συνέχεια αναδημοσιεύω σχετικά σχόλια που έγιναν στο ιστολόγιο του ANemos:

funEL κριτίκαρε: 10/26/2006 12:24:02 μμ
Περί μηνύσεων ο λόγος.
Το θέμα είχε ξεκινήσει αρκετούς μήνες πριν με απειλές και εκφοβισμούς ακόμα και προγραφές – επικηρύξεις.
Κατά τη γνώμη μας το ποιός είναι ο μηνυτής του blogme.gr είναι … «τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια …». Ήδη έχουμε αποστείλει μέιλ στον κ. Αντώνη Τσιπρόπουλο για να μας πληροφορήσει ποιό είναι αυτό το επίμαχο blog και ποιός είναι ο θιγόμενος μηνυτής διότι επισήμως εμείς δεν ξέρουμε τίποτα (κανένα πρόσωπο «θιγόμενο» δεν έχει επικοινωνήσει μαζί μας ποτέ καθ οποιονδήποτε τρόπο, εκτός εάν λαμβάνουμε υπ όψη ανώνυμες απειλές επικηρύξεις κλπ κλπ).
Σε περίπτωση που είναι ο τηλεβιβλιοπώλης κ. Δημοσθένης Λιακόπουλος (κάτι που μας αφορά άμεσα) τότε … … … σχολιάστε εσείς

Παραθέτουμε ελάχιστο κομμάτι των πιο πρόσφατων απειλών επικηρύξεις κλπ στο δικό μας μπλογκ

true: EKEINOΣ ΠΟΥ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΘΑ ΤΥΧΕΙ ΚΑΙ ΑΜΝΗΣΤΕΙΑΣ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΧΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΕΙ ΜΕ ΤΟΝ FUNEL. H ΙΝΤΕΡΠΟΛ ΗΔΗ ΕΧΕΙ ΑΝΑΜΙΧΘΕΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΥΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΛΙΑΚΟ ΚΑΙ ΗΔΗ ΕΧΕΙ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙ ΕΝΑ ΑΤΟΜΟ. 10000 EURO.
27 Sep 06, 16:10
TRUE: ΠΕΙΤΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο FUNEL ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΑΜΕΣΑ 10000 EURO, ΣΤΟ 2310521010. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΛΑΚΑ, ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΤΕ ΤΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ
27 Sep 06, 16:09
TRUE: Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΙΣΧΥΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ GOOGLE NA ΠΑΡΑΔΟΣΕΙ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ FUNEL ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΩΣΥΝΗ
27 Sep 06, 16:08
WARLORD: FUNEL ΠΕΣ ΑΛΕΥΡΙ
27 Sep 06, 16:01
GAMER: FUNEL ΕΚΑΝΕΣ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΛΙΑΚΟ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ. ΚΑΛΎΤΕΡΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΧΩΡΑ
27 Sep 06, 20:06
TRUE: ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΒΛΕΠΟΜΕΝΗ ΠΟΙΝΗ ΦΥΛΑΚΙΣΗΣ? ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ?

Και φυσικά είμαστε δίπλα στο κ. Αντώνη Τσιπρόπουλο σε κάθε περίπτωση. Η απειλή και η χειραγώγηση της ελευθερίας της έκφρασης είναι συλλογική και συλλογικά πρέπει να αντιδράσουμε. Η μέθοδος είναι γνωστή διαίρει και βασίλευε. Ας μη περάσει η γνωστή παγίδα του αποδιοπομπαίου τράγου
(http://raresteak.wordpress.com/2006/10/26/blogme/)
Ο φασισμός είναι στη πόρτα μας. Θα κλείσουμε ακόμα μια φορά τα μάτια μας?
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΗ ΤΟ ΞΕΧΑΣΕΤΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΟ.

ΕΜΠΡΟΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΙΣΩ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ (που είναι ήδη εδώ?)

funEL κριτίκαρε: 10/26/2006 02:41:10 μμ
* φυσικά, κατά τη γνώμη μας, λίγο νοιάζει τον κ. Λιακόπουλο (εάν και εφ όσον είναι ο μηνυτής) η έκβαση της υπόθεσης στα δικαστήρια. Τον νοιάζει να βρει ΠΟΙΟΣ τον σατιρίζει… μετά έχει αυτούς άλλους τρόπους να τον εκπολιτίσει αλά Πούτιν, εκτός δικαστηρίων δυνατά και ελληνικά… πάντα κατά τη γνώμη μας φυσικά.

Update [3-11-2006]: Συνέντευξη του Α. Τσιπρόπουλου στη Ναυτεμπορική.

Καρλ Κορς

Ο Καρλ Κορς [Karl Korsch, 1886-1961] ήταν ο σημαντικότερος γερμανός μαρξιστής την περίοδο του Μεσοπολέμου. Καθηγητής πανεπιστημίων, μέλος του γερμανικού κοινοβουλίου, υπουργός, αλλά και δραστήριο μέλος διαφόρων ομάδων και κομμάτων. Συγγραφέας πολλών και σημαντικών έργων, πολλά εκ των οποίων έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά.

Σ’ αυτό το σημείωμα, δεν θα μας απασχολήσει ούτε το έργο του, ούτε η δράση του, ούτε οι απόψεις του. Απλά θα αναφερθούμε σε μερικά χαρακτηριστικά στιγμιότυπα από τη ζωή του.

Ο Καρλ Κορς μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία και αφού προσπάθησε ανεπιτυχώς επί μήνες να οργανώσει κάποια αντίσταση κατά του ναζιστικού καθεστώτος κατέφυγε στη Δανία και στη συνέχεια στην Αγγλία. Εκεί προσπάθησε μάταια να βρει κάποια δουλειά, αφού «ήταν εξαιρετικά δύσκολο επειδή οι ντόπιοι κομμουνιστές τον κατέδιδαν συνεχώς στο υπουργείο Εσωτερικών. Έλεγαν ότι ήταν ύποπτος χαρακτήρας που πιθανώς ήταν πράκτορας των ναζί επειδή, εφόσον δεν ήταν εβραίος, δεν είχε κανέναν λόγο να συμπεριφέρεται παράξενα και να εγκαταλείψει τη Γερμανία με τον τρόπο που το έκανε»[1].

Το 1935 ο Κορς μεταναστεύει στις ΗΠΑ. Βρίσκεται εδώ σ’ ένα κοινωνικό σύστημα όπου «κάθε σύγκρουση εξουδετερώνεται, κάθε ιδέα μετατρέπεται αυτοστιγμεί σε ιδεολογία και αφομοιώνεται από την κυρίαρχη ιδεολογία», όπως αναφέρει σε επιστολή του προς τον Ούγγρο αναρχικό φίλο του Πωλ Πάρτος τον Ιούνιο του 1939[2]. «Πάντως αυτή η «αφομοίωση» δεν βρίσκει εφαρμογή στον ίδιο. Ενώ η γυναίκα του, με τη φήμη που είχε στον τομέα της πρωτοποριακής παιδαγωγικής, βρίσκει αμέσως δουλειά, ο Κορς αναγκάζεται να ζει με τη μικρή οικονομική βοήθεια του Ινστιτούτου της Φρανκφούρτης, χάρη στον μαικήνα του Φέλιξ Βάιλ [Γερμανοεβραίος, γόνος πλούσιας οικογένειας, που είχε χρηματοδοτήσει το Ινστιτούτο, και είχε κάνει το διδακτορικό του με καθηγητή τον Κ. Κορς]. Ωστόσο, αυτή η «μεγαλόψυχη» βοήθεια του Ινστιτούτου –με επικεφαλής το Χορκχάιμερ- παρεχόταν με αντάλλαγμα τη διακριτική μη δημοσίευση «επικίνδυνων» κειμένων.»[3] Έτσι τα κείμενα του Κορς δημοσιεύονται, με ψευδώνυμο, σε μικρές επαναστατικές επιθεωρήσεις. Ο Μαξ Χορκχάιμερ, γερμανοεβραίος επίσης, ήταν ο ιθύνων νους του Ινστιτούτου για δεκαετίες. Εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ στα μέσα της δεκαετίας του 1930, και μετά τον Πόλεμο και με χρηματοδότηση διαφόρων εβραϊκών οργανώσεων ξεκίνησε μια σειρά μελετών για την “Αυταρχική Προσωπικότητα”. Αυτές οι μελέτες, που θεωρούνται ακόμη και σήμερα ως η “βίβλος του προοδευτισμού” δεν ήταν παρά η επίθεση που εξαπέλυσαν οι, συγκλονισμένοι από το Ολοκαύτωμα, εβραίοι διανοούμενοι κατά του θεσμού της οικογένειας [των goyim, μόνον], που εξέτρεφε υποτίθεται τις αυταρχικές προσωπικότητες που οδηγούσαν στον ρατσισμό και τον φασισμό. Τότε τέθηκαν και τα θεμέλια αυτού που σήμερα ονομάζεται πολυπολιτισμός. Σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία, όπου όλες οι -φυλετικές- ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους, ξέρετε ποιοι βασιλεύουν και κυβερνούν…

Ο Κ. Κορς, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, μελετά το έργο του Μιχαήλ Μπακούνιν και καταπιάνεται με τη μετάφραση του Κράτος και Αναρχία. Σε επιστολή του το 1951 υπογραμμίζει ότι ο Μπακούνιν «βρίσκεται σήμερα στην πρώτη γραμμή της πολιτικής επικαιρότητας […] Ας μη ξεχνάμε ότι αυτός πρόβλεψε πολύ πιο καθαρά από το Μαρξ την εξέλιξη των σύγχρονων επαναστάσεων (έτσι που) το βιβλίο του ν’ αποτελεί μέρος των βάσεων μιας μοντέρνας θεωρίας της επανάστασης»[4].

Χαρακτηριστική, επίσης, είναι και η ιστορία ενός μη κατονομαζόμενου εβραίου σοσιαλιστή ηγέτη που διέφυγε από τη ναζιστική Γερμανία και κατέφυγε στην Αγγλία. Σε γιορτή που έκανε το Εργατικό Κόμμα για να τον τιμήσει, ο πρόεδρος τον καλωσόρισε και ως εβραίο, αλλά ο σοσιαλιστής απάντησε ότι είχε εγκαταλείψει την εβραϊκή κοινότητα ήδη από τη δεκαετία του 1920. «“Δεν ήξερα ότι ο εβραϊσμός ήταν κάποιο είδος λέσχης”, ήταν η απάντηση του προέδρου»[5]…

---

[1] «Memories of Karl Korsch», Interview with Hedda Korsch [σύζυγος του Κ. Κορς], New Left Review, No. 76, 1972.[2] Αναφέρεται στο Καρλ Κορς, Γιατί Είμαι Μαρξιστής, σ. 36, εκδ. Ύψιλον.

[3] Ό.π.

[4] Επιστολή του Κ. Κορς προς τον λενινιστή Ρόμαν Ροσντόλσκι, 1-6-1951, ό.π., σ. 38.

[5] Israel Eldad (Scheib), The Jewish Revolution (New York: Shengold Press, 1971). Αναδημοσίευση στη διεύθυνση: www.geocities.com/alabasters_archive/nonconformity.html.

Γερνάω ακίνδυνα

Γερνάω Ακίνδυνα

ή

Λίθοι τε και Πλίνθοι και Κέραμοι
Ατάκτως Ερριμμένα,
ήγουν περί Εμού
και περί των Λόγων Ύπαρξης αυτού του Blog

Στο πάνω μέρος αυτής της σελίδας και κάθε σελίδας αυτού του blog υπάρχει από σήμερα μια σελίδα με τον “εύγλωττο” τίτλο Γερνάω Ακίνδυνα…

Στις 23 [τ' Οχτώβρη] τανκς!

Όταν τα βιβλία του “ανθρώπαρου Λένιν” [Λεωνίδας Κύρκος] παραδίδονταν στην πυρά από τα… σοβιέτ

Ήρεμα αδέλφια!

Δεν ζήλεψα τη… δόξα της Αυγής, το κύριο άρθρο της οποίας στις 21 Απριλίου 1967 ανέλυε τους λόγους για τους οποίους δεν επρόκειτο να γίνει πραξικόπημα στην Ελλάδα. Άμα διαθέτεις την… επιστημονική μέθοδο ["διαλεκτικό υλισμό"] τύφλα να ‘χουν τα ταρώ!

Δεν κινδυνεύει η δημοκρατία [;] μας[;]!

Ούτε κι αυτό το σημείωμα έχει -άμεση τουλάχιστον- σχέση με το προηγούμενο για “τον σοσιαλισμό στις 18 τ’ Οχτώβρη [1981]“.

Άμεση… Γιατί έμμεση έχει…

Πριν από πενήντα ολόκληρα χρόνια. Στις 23 Οκτωβρίου 1956 ξεκινούσε η περίφημη Ουγγρική Επανάσταση. Μετά από μια δωδεκαετία υπαρκτού σοσιαλισμού οι Ούγγροι αποφάσισαν ότι είχε έρθει η ώρα του πραγματικού σοσιαλισμού.

Στις 3 π.μ. της 4 Νοέμβρη 1956, 15 τεθωρακισμένες Ρωσικές μεραρχίες, που περιλάμβαναν 6.000 τανκς, συγκεντρώθηκαν σε σημεία-κλειδιά, στην Ουγγαρία, για να κάνουν τις τελικές προετοιμασίες για τη δεύτερη επίθεση ενάντια σ’ ένα σχετικά ανυπεράσπιστο λαό [...] Χρειάστηκε σχεδόν δυο βδομάδες για να συντρίψουν τις κύριες εστίες ένοπλης αντίστασης. Μια απ’ τις πιο μεγάλες προλεταριακές επαναστάσεις στην ιστορία, πνίγηκε στο αίμα.

Άντυ Άντερσον, Η Ουγγρική Επανάσταση του 1956,
μετ. Γ. Νταλιάνης, εκδ. Ελεύθερος Τύπος, Αθήνα 1981, σελ. 6.

Σίγουρα θα έχετε ακούσει ελάχιστα για την Ουγγρική Επανάσταση – αν έχετε ακούσει κάτι. Ενώ για την άλλη -τη βελούδινη- επανάσταση της Τσεχοσλοβακίας, που κι αυτή πνίγηκε στο αίμα τον Αύγουστο του 1968, θα έχετε ακούσει και διαβάσει και δει ουκ ολίγα. Λογικό και ευνόητο. Βλέπετε, η Ουγγρική Επανάσταση δεν ήταν βελούδινη. Και έπρεπε να κατασυκοφαντηθεί ένθεν και ένθεν του “σιδηρού παραπετάσματος”.

Διότι, όταν σε μια “σοβιετική δημοκρατία” κατεβαίνουν οι εργάτες και οι αγρότες και ιδρύουν σοβιέτ, τότε τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. [Για τα σοβιέτ, θυμάστε τα λέγαμε και για την περίπτωση της Αργεντινής]. Κι όταν ο λαός αντί για… βελούδο σηκώνει τα όπλα, τότε τα πράγματα είναι ακόμα σοβαρότερα. Κι όταν οι υπόλοιπες “σοβιετικές δημοκρατίες” συνασπίζονται και κατεβάζουν τα τανκς για να συντρίψουν τα… σοβιέτ, τότε “άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε”, ένθεν και ένθεν του σιδηρού παραπετάσματος.

Διότι, άλλο είναι να εξεγείρεσαι παίρνοντας τα όπλα και εφαρμόζοντας στην πράξη τις καλύτερες παραδόσεις του εργατικού κινήματος [Ουγγαρία], κι άλλο είναι “να ονειρεύεσαι το παρελθόν της Αμερικής για να χτίσεις το μέλλον” της Τσεχοσλοβακίας…

Να μην σας κουράζω.

Το βιβλίο του Andy Anderson Hungary ‘56 [πρώτη έκδοση 1964], υπάρχει ολόκληρο στο διαδίκτυο [στα αγγλικά]. Το 15ο κεφάλαιό του είναι αφιερωμένο στα εργατικά συμβούλια [τα επάρατα και τρομερά σοβιέτ]. Ο Άντυ Άντερσον, αν θυμάμαι καλά γιατί σήμερα δεν μπόρεσα να βρω κάποιες σχετικές πληροφορίες, ήταν μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Μεγάλης Βρετανίας και ανταποκριτής της εφημερίδας Daily Worker, ημιεπισήμου οργάνου του κόμματος, στη Βουδαπέστη. Έζησε από πρώτο χέρι την επανάσταση και μόλις γύρισε στη Μεγάλη Βρετανία έσκισε την κομματική του ταυτότητα. Αργότερα έγινε μέλος της ομάδας Solidarity, τα μέλη της οποίας είχαν επηρεαστεί ιδιαίτερα από τις απόψεις της γαλλικής ομάδας Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα του Κορνήλιου Καστοριάδη…

Όταν τα σοβιέτ “υποδέχονταν” τους… σοβιετικούς με τα όπλα στο χέρι

 

ΥΓ 1. Αφορμή για τη συγγραφή αυτού του σημειώματος ήταν μία συνέντευξη της Βάλιας Καϊμάκη με τον τότε στρατιωτικό διοικητή της Βουδαπέστης, που δημοσιεύτηκε χτες στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.

ΥΓ 2. Οι φωτογραφίες προέρχονται από την ελληνική έκδοση του βιβλίου του Ά. Άντερσον.

ΥΓ 3. Ο Ζωρζ Πιλαλί [Γιώργος Πιλάλης] είναι ο… αυτουργός της φράσης: “Τα φρηκιά του Λένινγκραντ ονειρεύονται το παρελθόν της Αμερικής για να χτίσουν το μέλλον της Ρωσίας“. Είχε ειπωθεί σε συνέντευξή του που είχε δημοσιευτεί στο περιοδικό Ανοιχτή Πόλη στα τέλη της δεκαετίας του 1980.

Στις δεκαοχτώ [τ' Οχτώβρη] σοσιαλισμός!

Τυχαία, χτες το πρωί, ο δείκτης του ποντικιού σταμάτησε πάνω στο ρολόι της επιφάνειας εργασίας. Εμφανίστηκε ένα υποκίτρινο πλαίσιο με μαύρα γράμματα: “Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2006“.

Δεν τα πάω καλά με τις επετείους, τα γενέθλια, τις γιορτές, τα μνημόσυνα. Αλλά αυτή τη φορά “χτύπησα φλασιά”!

18 Οχτώβρη 2006! Εικοσιπέντε ολόκληρα χρόνια μετά! Ένα -ολοστρόγγυλο- τέταρτο του αιώνα! [Πώς πέρασε;!] Εικοσιπέντε χρόνια μετά την νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 18ης Οκτωβρίου 1981! “Στις δεκαοχτώ σοσιαλισμός!” φώναζαν τα πλήθη στις προεκλογικές συγκεντρώσεις. “Στις δεκαοχτώ σοσιαλισμός!” ["Πέρασε και δεν ακούμπησε", που λένε και στο χωριό μου...]

“Να γράψω κάτι”, σκέφτηκα. Αλλά πάλι, “ποιος είμαι εγώ, που δεν έχω ψηφίσει ποτέ ΠΑΣΟΚ στη ζωή μου, που θα γράψω για τα εικοσιπεντάχρονα του σοσιαλισμού στην Ελλάδα;” Ας διαβάσω πρώτα τι θα γράψουν οι εφημερίδες, ας δω τα αφιερώματα των τηλεοπτικών διαύλων, ας αφουγκραστώ τον αγωνιστικό παλμό των -επετειακών- συγκεντρώσεων και βλέπω…

Το μεσημεράκι πιάνω στα χέρια μου τη Φυντανιάδα. “Δε μπορεί”, λέω, “όλο και κάποιο 16σελιδο αφιέρωμα θα έχει, ένα ειδικό περιοδικό, ένα DVD, ένα CD, έστω ένα Video CD, βρε αδελφέ…” Τίποτα!

Ένα δισέλιδο με την άποψη των ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών για τα 25χρονα του σοσιαλισμού, μια σελίδα με απόψεις πανεπιστημιακών, μια αποκλειστική συνέντευξη με τον Yorgos -που είναι και πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς [τρομάρα της!]… Τίποτα!

Το κύριο άρθρο έστω, το editorial της εφημερίδας, ένα παραπολιτικό σχολιάκι… Τίποτα!

Μούγκα!

Λογικό και αναμενόμενο. Ή μήπως δεν ήταν φυσιολογική η κατάντια της Ελευθεροτυπίας, από το “Στηρίζουμε την αλλαγή, ελέγχουμε την εξουσία” των αρχών της δεκαετίας του ‘80, στο σημερινό “Στηρίζουμε τον Γιωργάκη, ελέγχουμε τον Κωστάκη“;

Μούγκα!

Και καλά η Ελευθεροτυπία… “Δε μπορεί”, σκέφτομαι. “Το κανάλι των αγροτών, των εργατών και των απόρων, το Mega ντε, όλο και κάποιο αφιέρωμα θα κάνει…” Μπα….

“Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει…”, που έλεγε και ο εθνικός μας ποιητής.

Ένα αφιέρωμα έστω στον μουσουργό Γιάννη Μαρκόπουλο, που είχε μελοποιήσει και τους “Ελεύθερους Πολιορκημένους”, στον συνθέτη Ηλία Ανδριόπουλο, σε κάποιον τέλος πάντων… Τίποτα! Μούγκα!

“Αιωνία η μνήμη γι’ αυτούς που ο σύλλογος σιωπά…”, που έλεγε κι ένας άλλος -όχι εθνικός- ποιητής μας.

Αιωνία η μνήμη για τις επετείους που χάθηκαν στη λήθη!

Λογικό κι αναμενόμενο.

Οι ταγοί του έθνους. Πάντα ίδιοι, πάντα προβλέψιμοι.

Όλα τα χρόνια που ο Διονύσιος Σολωμός έζησε στην Κέρκυρα [από τα τέλη του 1828 ως το θάνατό του το 1857], πληροφορούμαστε από το Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό [Εκδοτική Αθηνών], δεν επιχείρησε ούτε ένα ταξίδι στην ελευθερωμένη Ελλάδα. Ο Πολυλάς υποστηρίζει πως ο Σολωμός απέφυγε μια τέτοια επίσκεψη στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος “προαισθανόμενος ότι αυτού [στην Ελλάδα] δεν θα ημπορούσε να μείνει αδιάφορος στα πολυειδή ατοπήματα“, γιατί συνεχίζει ο Πολυλάς, ο ποιητής “δεν εσυνηθούσε να θεατρίζει τα εθνικά του φρονήματα…“

Και μιας και ο λόγος περί Διονυσίου Σολωμού, ας θυμηθούμε τι έγραφε στο Φραγγέλιό του ο Νίκος Βέλμος για διάφορους «σολωμικούς»:

«Κι έχετε μούτρα να διαμαρτυρόσαστε για το αν ήταν ή όχι μπεκρής ο Σολωμός. Καθάρματα, γιατί δεν διαμαρτυρόσαστε για τους άδικους νόμους που γίνονται αφορμή να το ρίχνουν στο πιοτό οι Σολωμοί και να πεθαίνουν; Καθάρματα, νά μέσα στα μάτια σας ψοφάει από τη δυστυχία ένας μεγάλος Θωμάς Οικονόμου, ένας Παπαδιαμάντης, ένας Κρυστάλλης, ένας Μαρτζώκης… και ποιον μωρέ να πρωτοπούμε και να πρωταφήσουμε… και πόσοι νέοι Σολωμοί απ’ τη δυστυχία δε θάχουνε χαθεί μέσα σ’ άλλα επαγγέλματα και δεν τους ξέρουμε; Ναι κακούργοι, πέθανε απ’ το ούζο, απ’ το μπεκριλίκι ο Σολωμός μας και ξέρετε; Τον πεθάνατε οι όμοιοί σας!»

Μούγκα! Λογική κι αναμενόμενη. Σαν λύση πρωτοβάθμιας εξίσωσης, σαν εγγλέζικο τραίνο…

Ποιος να μιλήσει για τα 25χρονα; Οι σοσιαλ-αστοί που πούλησαν και ξεπούλησαν τα ιδανικά και τα πιστεύω τους -και δεν μας πέφτει λόγος-, αλλά πούλησαν και ξεπούλησαν κι όλους τους υπόλοιπους και ολόκληρη τη χώρα, ή οι πεφωτισμένοι “αστοί” της δεξιάς που το ‘81 χαρακτήριζαν το ΠΑΣΟΚ “αριστερά της αριστεράς” και έβαζαν στοιχήματα για το πώς δεν θα αντέξει ως κυβέρνηση ούτε 100 μέρες;

Ποιοι μωρέ;! Αυτοί που το ‘89 έλεγαν πως “η δεξιά θ’ ανοίξει πάλι τα Μακρονήσια”, ή αυτοί που σήμερα μιλάνε -πρωτοσέλιδα-, και με αφορμή το πρόσφατο σκάνδαλο με τις γαλακτοβιομηχανίες, για “ξινισμένο γάλα” της κυβέρνησης;

Α! Όλοι έχουν το τέλος που τους πρέπει…

Εικοσιπέντε χρόνια μετά

Τι άλλαξε από την πρώτη μέρα της “αλλαγής” μέχρι σήμερα; Πολλά και τίποτα.

Αλλά από μια κάπως προσωπική και πρόχειρη αποτίμηση, θα έλεγα ότι σε ανθρώπινο επίπεδο η Ελλάδα ή, μάλλον, οι Έλληνες είναι πιο βαρείς, πιο απάνθρωποι, πιο αγχωμένοι, πιο νευρικοί, πιο απελπισμένοι, πιο φτωχοί, πιο επιθετικοί, πιο αγράμματοι, πιο σάπιοι…

Όσον αφορά τον δημόσιο βίο, η μία και μεγαλύτερη αλλαγή είναι η κυριαρχία του marketing. Τότε ο Α. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ για να “πουλήσουν” τον σοσιαλισμό τους έδιναν δώρο την “ελπίδα”. Σήμερα ο Yorgos Παπανδρέου για να “πουλήσει” τον εαυτό του ξεπουλάει την Ελλάδα. Τότε οι εφημερίδες “πουλούσαν” απόψεις, σήμερα πουλάνε DVD. Τότε οι πολιτικοί “πουλούσαν” “όραμα” και διορισμούς, σήμερα πουλάνε “προστασία” και “απασχολήσιμους”… Τότε… σήμερα… τότε… σήμερα…

Όλα τριγύρω αλλάξανε κι όλα τα ίδια μείναν…

Και πάντα, πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, αυτός ο αφασιακός πολτός της νεοελληνικής κοινωνίας, που τα πάντα και τους πάντες χωνεύει, που “ξερνάει” ό,τι και όποιον δεν μπορεί να αφομοιώσει, αυτός ο πολτός που διαρκώς αυτοβαυκαλίζεται, φενακίζεται και αυνανίζεται.

Και που όταν κοιτάζεται στον καθρέφτη προσθέτει κι άλλη μπριγιαντίνη, φτιασιδώνεται, ακόμη περισσότερη μπριγιαντίνη, ξαναφτιασιδώνεται, πιο πολλή μπριγιαντίνη…

… ο κάλος με το κάλλος του…

Θα χαθούν όπως τα δάκρυα στη βροχή…

Ξύπνησα νωρίς σήμερα.

Στις εξήμισυ το πρωί, ζωηρές νεανικές φωνές αναστάτωσαν το βασίλειο του Μορφέα. Νεολαίοι πανηγυρίζουν για την επιτυχία του Tsipras στο διπλανό σχολείο – και εκλογικό κέντρο;

Σηκώθηκα, βγήκα στο μπαλκόνι -χειμωνιάτικο το πρωινό σήμερα [«έχει ψυχρούλα και μ' αρέσει...», που λέει και το άσμα]. Μπα, δεν πανηγυρίζουν, κατάληψη αρχίζουν. Οι φωνές τους ακούγονταν όλο το πρωινό. Τώρα έχουν κοπάσει κάπως. Οι περισσότεροι έχουν φύγει ήδη. Κάπου, κάποια Playstation θα πάρουν φωτιά. Γιατί όχι;

Είχα ξενυχτήσει κιόλας παλεύοντας με το Ubuntu [έλυσα πάντως το πρόβλημα με τον ήχο], μετά είπα να χαλαρώσω βλέποντας το Matrix II στο DVD, νύσταξα προς το τέλος, κοιμήθηκα…

Το πρωί χάζεψα για λίγο τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων που παρουσίαζαν στη NET οι Λυριτζής-Οικονόμου, σηκώθηκα, έφτιαξα καφέ, κάθησα στον υπολογιστή, άναψα τσιγάρο, έγραψα ένα μάλλον εκτενές σχόλιο στο post για τις καλές “τριπλόφαρδες” συμμαχίες [ΗΠΑ-Ισραήλ-Τουρκίας] στο blog Vive ρεεε Pericolozamente, και τώρα…

Βρίσκομαι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Πρέπει, κατ’ αρχάς, να πληρώσω έναν -τι άλλο;!- ληγμένο λογαριασμό του ΟΤΕ. Τελευταία, “βάζουν” πάνω στη βδομάδα ένα μηχάνημα που αφήνει κάποιο μήνυμα, κι ύστερα πάνω στη δεύτερη βδομάδα κόβουν τη γραμμή “απροειδοποίητα”. Τα… καλά της ιδιωτικοποίησης. Μη χάσουν και οι “στρατηγικοί” μέτοχοι τα μερίσματά τους. Σωστόν και δίκαιον! [Μέχρι να τελειώσω το post "ο ΟΤΕ" ξαναπήρε τηλέφωνο. Ενδιάμεσα, πληροφορήθηκα ότι "συγχαρητήρια, είστε στη χρυσή λίστα γνώσης" γνωστής εγκυκλοπαίδειας...]

Το… τρίλημμα αρχίζει στη συνέχεια.

Να κατέβω στο κέντρο για τσάρκα στα βιβλιοπωλεία – έχω και καιρό να κατέβω.

Κυκλοφορεί ήδη ο -επίσης εξαιρετικός- δεύτερος τόμος του βιβλίου του Λισαγκαρέ [όλο Λισαραζού τον λέω και μπερδεύομαι] για την Παρισινή Κομμούνα που έβγαλε ο Γιώργος Γαρμπής [εκδ. Ελεύθερος Τύπος].

Το βιβλίο της Αλίθια Ρομέρο για τις ημέρες του Σάββα Ξηρού στον “Ευαγγελισμό” δεν θα διαφύγει της προσοχής μου.

Το καινούργιο τεύχος του περιοδικού Άρδην, στο οποίο παραπέμπει και ο greg στο προαναφερθέν post του -αυτό το βρίσκω και στη γειτονιά μου-, και ό,τι άλλο ήθελεν προκύψει.

Από την άλλη, οι γραμματοσειρές στο Ubuntu εμφανίζονται πάντα κάπως θολές -ήγουν, φλουταρισμένες- και κάποιος πρέπει να ασχοληθεί μαζί τους.

Τελευταίο αλλά όχι έσχατο. Κάποιες pages περιμένουν τη σειρά τους. Οι pages είναι, φυσικά, σελίδες στα μπλογκ της WordPress που προστίθενται στη μπάρα δίπλα στο “Home” ή “Επικοινωνία”, που βλέπετε στην αρχή αυτής της σελίδας, και είναι πάντα ορατές σε οποιοδήποτε σημείο του blog βρίσκεστε [ακόμα ένα χαρακτηριστικό που δεν προσφέρει ο blogger]. Έλεγα να φτιάξω μια σελίδα “Αρχείο” όπου να υπάρχουν όλοι οι τίτλοι, με τα σχετικά links, των μέχρι στιγμής post, για να είναι εύκολα προσβάσιμα. Κι όλα αυτά κατά κατηγορία. Γιατί τα blogs από γεννησιμιού τους έχουν αυτή την περίεργη συνήθεια να ωθούν το παρελθόν σε όλο και πιο απομακρυσμένες σελίδες. Κι έτσι “χάνονται” όπως τα δάκρυα στη βροχή…

«Έχω δει πράγματα που εσείς οι άνθρωποι δεν θα πιστεύατε.
Επιθέσεις σε φλεγόμενα σκάφη στην άκρη του βραχίονα του Ωρίωνα.
Είδα δέσμες C να λάμπουν στο σκοτάδι στην πύλη Ταννχάουζερ.
Όλες εκείνες οι στιγμές
Θα χαθούν
Στο τέλος του χρόνου
Σαν δάκρυα στη βροχή.»

… που έλεγε και το ανδροειδές στις τελευταίες σκηνές του Blade Runner.

Από την περασμένη εβδομάδα παίζεται στις κινηματογραφικές αίθουσες ακόμη μία ταινία [δεν την έχω δει ακόμη] βασισμένη σε βιβλίο του Philip K. Dick, το -ημιαυτοβιογραφικό- A Scanner Darkly. Είχα διαβάσει το βιβλίο στα αγγλικά, το ξαναδιάβασα όταν μεταφράστηκε στα ελληνικά [Έρευνα στο Σκοτάδι, εκδ. Alien, 1993, μετ. Μάκης Πανώριος]. Εξαιρετικό.

Στην Αμερική του μέλλοντός τους, μυστικός αστυνομικός που “παρακολουθεί” πρεζόνια και εμπόρους ναρκωτικών, καλείται να παρακολουθήσει και τον εαυτό του…