Σαντάμ Χουσεΐν

Εκτελέστηκε δια απαγχονισμού σήμερα το πρωί στις 6 [τοπική ώρα - Βαγδάτη] ο πάλαι ποτέ ηγέτης του Ιράκ Σαντάμ Χουσεΐν [1937-2006]. Είχε καταδικαστεί εις θάνατον για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. [Η σχετική είδηση στο in.gr, απ' όπου και η φωτογραφία]

Βρίζουμε τους ζωντανούς “είμαστε” συνωμοσιολόγοι. Βρίζουμε τους νεκρούς “είμαστε” τυμβωρύχοι…

Πριν από 16 χρόνια, τον Αύγουστο του 1990, λίγο μετά την εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ [η Αμερικανίδα πρέσβειρα στη Βαγδάτη, μάλλον δεν θα θυμάται τι ακριβώς είχε συμβεί τότε], και μερικούς μήνες πριν από τον Α΄ Πόλεμο του Κόλπου, είχα γράψει το κείμενο “Τα χημικά όπλα, οι μπίζνες και η ηθική των θυτών“, που τελείωνε έτσι:

“Το γεγονός που δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν οι Σαντάμ και Νοριέγκα είναι, πως η τάξη των εμπόρων που κυριαρχεί στο «παγκόσμιο χωριό» δεν μπορεί, σε μια εποχή που «τα τείχη γκρεμίζονται», να ανεχτεί την ύπαρξη εθνικών θυλάκων κυριαρχίας όπως, επίσης, δεν ανέχεται την ύπαρξη ηγετών που συγκεντρώνουν στο πρόσωπό τους τις ιδιότητες του πολιτικού, του στρατιωτικού, του έμπορα και του τραπεζίτη. Αυτό που δεν ήταν ανεκτό για τους ηγεμόνες του Πρώτου Κόσμου δεν μπορούσε, σε καμία περίπτωση, να ισχύσει για τους ηγετίσκους του Τρίτου Κόσμου. Παρά το γεγονός ότι οι Σαντάμ και Νοριέγκα δεν ήξεραν –ή δεν τους δόθηκε η δυνατότητα να μάθουν– να περιμένουν, δεν παύουν να αποτελούν τα «αρρωστημένα» πρότυπα ηγεμόνων σε έναν, ούτως ή άλλως, «αρρωστημένο» κόσμο.

Όσο για «μας», τους υπόλοιπους, τον χύμα λαό, δεν απομένει παρά η, γεμάτη ενοχές, καθήλωση μπρος στις οθόνες των τηλεοράσεων για να παρακολουθήσουμε από το CNN σε «απευθείας σύνδεση» την σύρραξη του Κόλπου ή, ίσως, η εναγώνια αναζήτηση σε βιβλιοθήκες, εγκαταλελειμμένες από χρόνια, των προφητειών του Νοστράδαμου. Αλλά αν η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, τότε οι προφητείες είναι σίγουρα η ηρωίνη του, η «παραμύθα» του, το παραμύθιασμά του.

Όσο για «το τέλος της ιστορίας» που κάποιοι ευαγγελίζονται, δεν είναι παρά το «τέλος» των νεκροταφείων του πλανήτη, του πλανήτη ως νεκροταφείου. Από το φαινόμενο του θερμοκηπίου ως την Τιέν Αν Μεν, από τις μάσκες ενάντια στον μολυσμένο αέρα που μοιράζονται στα παιδιά του Κατοβίτσε ως τις μάσκες ενάντια στα χημικά που μοιράζονται στα «παιδιά» της αραβικής ερήμου, από τα καμένα δάση του Αμαζονίου ως τα νεκρά ύδατα των θαλασσών, των λιμνών και των ποταμών, από τους νεκρούς του AIDS ως τους νεκρούς λόγω πείνας ή δίψας… παντού απλώνεται η μυρωδιά της σήψης, η μυρωδιά της σιωπής, η μυρωδιά της συνενοχής.

…Αυλαία…”