Άρθρο 16;

Όταν η οικονομία της αγοράς επέβαλε την ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ κανείς δεν μίλησε.

Όταν η οικονομία της αγοράς επέβαλε την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ κανείς δεν μίλησε.

Όταν η οικονομία της αγοράς επιβάλλει την ιδιωτικοποίηση των λιμανιών κανείς δεν θα μιλήσει.

Όπως δεν μίλησε κανείς όταν η οικονομία της αγοράς επέβαλε την οικοδόμηση αυθαιρέτων, πανωσηκωμάτων και το κλείσιμο των παραλιών.

Όπως δεν μίλησε κανείς όταν η οικονομία της αγοράς επέβαλε την παράδοση της μέσης εκπαίδευσης στα φροντιστήρια και στους ιδιαιτερατζήδες.

Ή όταν η οικονομία της αγοράς επέβαλε τη διάλυση των ασφαλιστικών ταμείων και των δημόσιων νοσοκομείων.

Όταν και όπως. Όπως και όταν.

Ποιος ο λόγος να ανησυχούμε για το άρθρο 16;

Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ‘ναι. Στο επόμενο “σοσιαλιστικό” γύρισμα των καιρών. Που θα ‘ρθει – αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Όταν η οικονομία της αγοράς θα έχει στείλει στον κάλαθο των αχρήστων όλα τα παραπάνω κι όλα τα παρακάτω και τα παραδώθε και τα παρακείθε.

Όπως το μόνο σίγουρο είναι πως η οικονομία της αγοράς δεν πρόκειται ποτέ να επιβάλει την ιδιωτικοποίηση όλων των κρατικών υπηρεσιών. Κι αφήστε τους αναρχοφιλελεύθερους να λένε. Οι τσάτσοι είναι απαραίτητοι στους οίκους ανοχής. Πουτάνες; Πολλές [όλοι μας, καταπώς βολευόμαστε]. Τσάτσος; Μόνο ένας [το κράτος]. Καταπώς “βολεύει” και βολεύεται [από] την οικονομία της αγοράς.

ΥΓ. Το “χαριτωμένο” φωτογραφικό στιγμιότυπο από την πρώτη σελίδα του χθεσινού Ριζοσπάστη. Μάλλον η εργατική τάξη ετοιμάζει τα δικά της ΑΕΙ. Εκτός κι αν, λόγω της κατηραμένης καταρροής, έχω χάσει επεισόδια…