Ο -κατά 25% Έλληνας- Νικολά Σαρκοζί

Προεδρικές εκλογές στη Γαλλία στις 22 Απριλίου, και το μεγάλο φαβορί για το ύπατο αξίωμα της χώρας είναι, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, ο Νικολά Σαρκοζί. Σαλονικιός κατά το ένα τέταρτο του… DNA του, δεν είναι κι από τα καλύτερα παιδιά. Το κείμενο που ακολουθεί είχε γραφεί μετά τα επεισόδια του Νοεμβρίου 2005, που είχαν συγκλονίσει τις γαλλικές πόλεις, και νομίζω ότι ακόμα παρουσιάζει ενδιαφέρον. Πάντως, μην παίξετε κι όλα σας τα λεφτά στοιχηματίζοντας υπέρ του Νικολά…

«Αποβράσματα» και «κατακάθια της κοινωνίας» χαρακτήρισε ο υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί τους νεαρούς Γάλλους ταραξίες των πόλεων-δορυφόρων της χώρας που για δεκαπέντε ημέρες στα τέλη Οκτωβρίου και στις αρχές Νοεμβρίου, «σκορπούσαν τον τρόμο» κάθε βράδυ, καίγοντας αυτοκίνητα συμπολιτών τους, που βρίσκονται στην ίδια μοίρα με τους ίδιους, αλλά και σχολεία, παιδικούς σταθμούς, γυμναστήρια…

Οι νεαροί ταραξίες, στην συντριπτική τους πλειοψηφία αραβικής -από τις χώρες της Βορείου Αφρικής- και αφρικανικής καταγωγής -από τις πρώην γαλλικές αποικίες στην ήπειρο- παιδιά μεταναστών δεύτερης και τρίτης γενιάς και, κατά τα άλλα, Γάλλοι πολίτες, θέλησαν μ’ αυτόν τον τρόπο να διεκδικήσουν μια καλύτερη θέση σε μια κοινωνία που τους έχει καταδικάσει να ζουν στο περιθώριό της. Οι νεαροί Γάλλοι, άνεργοι σε μεγάλο ποσοστό, που «δεν έχουν να χάσουν παρά μόνον τις αλυσίδες τους», χλευάστηκαν με τον χειρότερο τρόπο από τους ανά τον πλανήτη πάλαι ποτέ στρατευμένους εκπροσώπους μιας βολεμένης σήμερα αριστεράς, που δεν διέκριναν στις ενέργειες των ταραξιών παρά μόνον την «έλλειψη προοπτικής» και την «απουσία ανώτερων ιδανικών». Έτσι θα είναι αν έτσι νομίζουν…

«Αντι-Μάη του ‘68» χαρακτήρισαν κάποιοι τον «Νοέμβρη του 2005». Προφανώς παραχωρούν το δικαίωμα στην εξέγερση μόνον στα χορτάτα παιδιά των μεσοαστών και όχι στα νηστικά των μεταναστών. Και είναι, επίσης, προφανές ότι δεν χρειάστηκε να ζήσουν ποτέ στις πόλεις-δορυφόρους-υπνουπόλεις -αυτές που κατ’ ευφημισμόν αποκαλούν «προάστια»- του Παρισιού, της Μαδρίτης ή του Ανατολικού Βερολίνου.

Και εξίσου βολικά έχουν «λησμονήσει» την παραλλαγή ενός συνθήματος που είχε γράψει σε τοίχο της Σορβόνης το 1968 ο Ρενέ Ριεζέλ – αν δεν απατώμαι: «Η ανθρωπότητα θα ευτυχήσει όταν ο τελευταίος πολεοδόμος κρεμαστεί με τα άντερα του τελευταίου αρχιτέκτονα» – ή κάπως έτσι.

Εξίσου βολικά «ξεχνούν» να αναφέρουν ότι δεν είναι μόνον τα νηστικά παιδιά των μεταναστών που καταστρέφουν αυτοκίνητα, αλλά και τα χορτάτα των μεσοαστών, που και αυτά έκαιγαν αυτοκίνητα ή τα ανέτρεπαν για να σχηματίσουν οδοφράγματα τον Μάη του ‘68. Προφανώς, οι αφίσες με τα οδοφράγματα στους δρόμους του Καρτιέ Λατέν έχουν προ καιρού αποκαθηλωθεί…

Και ούτε τόλμησε κάποιος από αυτούς να χαρακτηρίσει «ρατσιστή» τον Νικολά Σαρκοζί. Κάτι που θα είχαν πράξει με περισσή σπουδή αν κάποιος άλλος παράγοντας του δημόσιου βίου είχε προβεί στις ίδιες εμπρηστικές δηλώσεις. Δηλώσεις που δεν αποτελούν παρά το αποκορύφωμα της πολιτικής που ακολουθεί ο Ν. Σαρκοζί εδώ και χρόνια, πιστός στην τελευταία στρατηγική του καπιταλισμού περί «σύγκρουσης των πολιτισμών».

Υπέρμαχος της τροποποίησης του γαλλικού νόμου του 1905 περί χωρισμού κράτους-εκκλησίας (τροποποίηση που θα επιτρέπει στο γαλλικό κράτος τη χρηματοδότηση των τζαμιών), από τους εμπνευστές της δημιουργίας (2003) του Γαλλικού Συμβουλίου Μουσουλμανικής Λατρείας, που εκπροσωπεί το σύνολο των μουσουλμάνων της χώρας, και με μια, τουλάχιστον, αμφιλεγόμενη στάση όσον αφορά την Εκκλησία της Σαϊεντολογίας, ο Ν. Σαρκοζί, θεωρητικός της αντικατάστασης του κράτους πρόνοιας με το αστυνομικό κράτος, εκφράζει επίσης αυτό που θα ονομάζαμε μετάβαση από το δημοκρατικό (και ταξικό) μοντέλο του κράτους, σε ένα μοντέλο όπου το κράτος απλώς θα «αστυνομεύει» -αν δεν υποδαυλίζει- τις «πολιτισμικές συγκρούσεις» των διαφόρων κοινωνικών στρωμάτων στο εσωτερικό του. Πρόκειται, δηλαδή, για τη μετάβαση από το νεοφιλελεύθερο μοντέλο κράτους («όσο λιγότερο κράτος [πρόνοιας] τόσο το καλύτερο»), όπως αυτό διαμορφώθηκε τα τελευταία 25 χρόνια, σε ένα μοντέλο κράτους όπου οι «πολιτισμικές -ή θρησκευτικές- μειονότητες» θα εξωθούνται σε συγκρούσεις, αφήνοντας στο απυρόβλητο τον ταξικό χαρακτήρα του ίδιου του κράτους αλλά και τους ίδιους τους κατέχοντες. Οι συγκρούσεις δεν θα είναι πια συγκρούσεις μεταξύ κατεχόντων (τον κοινωνικό πλούτο) και μη κατεχόντων, αλλά συγκρούσεις μεταξύ των μη κατεχόντων στο όνομα κάποιων θολών, και διαρκώς υποδαυλιζόμενων, πολιτισμικών διαφορών.

Πρόκειται, εν ολίγοις, για την εφαρμογή στο εσωτερικό μιας χώρας του μοντέλου της «σύγκρουσης των πολιτισμών», των Μπέρναρντ Λιούις και Σάμιουελ Χάντινγκτον, που εφαρμόζεται εδώ και χρόνια από τις ΗΠΑ, στην προσπάθειά τους να κυριαρχήσουν στον πλανήτη, συγκαλύπτοντας μ’ αυτή τη βολική «ορθολογική θεωρία» τις ιμπεριαλιστικές τους βλέψεις. Και όπως τόνιζε ο καθηγητής Κ. Βεργόπουλος σε πρόσφατο άρθρο του (Ελευθεροτυπία, 11-11-2005), «Όταν σήμερα, για την τήρηση της κοινωνικής ειρήνης και ασφάλειας, ο Σαρκοζί απευθύνεται στους ηγέτες των θρησκευτικών κοινοτήτων, δεν διαπιστώνει απλώς το τέλος του κοινωνικού και δημοκρατικού υποδείγματος, αλλά το εκβιάζει». Το εκβιάζει και προσπαθεί να το επιβάλει.

Και πώς θα μπορούσε, άλλωστε, να χαρακτηρίσει κάποιος «ρατσιστή» τον ατλαντιστή και θαυμαστή του Τόνυ Μπλαιρ, Νικολά Σαρκοζί, όταν ο ίδιος είναι κατά 50% Ούγγρος (ο πατέρας του προερχόταν από την κατώτερη αριστοκρατία της Ουγγαρίας και εγκαταστάθηκε στη Γαλλία μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου), 25% Γάλλος και 25% ελληνο-εβραίος. Ο παππούς του, από την πλευρά της μητέρας του, ήταν εβραίος σεφαρδίτης από τη Θεσσαλονίκη, που μετανάστευσε στη Γαλλία στις αρχές του 20^ου αιώνα και, αργότερα, όταν παντρεύτηκε τη Γαλλίδα σύζυγό του, ασπάστηκε τον ρωμαιοκαθολικισμό, θρησκεία που ακολουθεί και ο ίδιος ο Ν. Σαρκοζί.

Ο Νικολά Σαρκοζί. Που στο βιβλίο του, Η Δημοκρατία, οι Θρησκείες, η Ελπίδα (2004), τόνιζε ότι οι νέοι δεν θα πρέπει να μεγαλώνουν μόνον με εκκοσμικευμένες (σ.σ. μη θρησκευτικές) και δημοκρατικές αξίες.

Διότι, δεν είναι μόνον ο Οσάμα Μπιν Λάντεν που αναπολεί τις παλιές, καλές εποχές των Σταυροφοριών. Και ας μην έχουμε καμία ψευδαίσθηση σχετικά με το ποιοι ακριβώς θα είναι εκείνοι που θα πληρώσουν και αυτές τις μετα-μοντέρνες σταυροφορίες. Το σκηνικό έχει ήδη στηθεί… Και όταν οι ιπποπόταμοι συγκρούονται στην ακροποταμιά…

[Ενημέρωση (16-04-2007): Οι Times του Λονδίνου στηρίζουν Σαρκοζί. Το πιάσαμε το υπονοούμενο.]