Bilderberg 2007 [III - Οι Έλληνες]

Προτού περάσουμε στους Έλληνες που συμμετείχαν φέτος στη σύνοδο της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, που έγινε στην Κωνσταντινούπολη από τις 31 Μαΐου ώς τις 3 Ιουνίου, μια ματιά στην επικαιρότητα…

Η είδηση από το σημερινό πρωτοσέλιδο της Καθημερινής.

Γούλφοβιτς στον Βόσπορο

Τώρα που παραιτήθηκε από πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας ο Πολ Γούλφοβιτς έχει την πολυτέλεια να κάνει αμέριμνος κρουαζιέρες στον Βόσπορο με ποτά και γυναίκες. Το στιγμιότυπο που πριν από λίγο καιρό θα προκαλούσε θύελλα αντιδράσεων για προκλητική συμπεριφορά, πέρασε σχεδόν απαρατήρητο το Σαββατοκύριακο στην Τουρκία. Είχε προηγηθεί συνάντηση της λέσχης Μπίλντερμπεργκ στην Κωνσταντινούπολη με τη συμμετοχή πολλών πάλαι ποτέ νεοσυντηρητικών αστέρων.

Καλό! Πολύ καλό! Δύο τινά συμβαίνουν:

1. Ή κάποιος συντάκτης της Καθημερινής απολύθηκε σήμερα πρωί πρωί,
2. Ή ο διευθυντής της εφημερίδας, Αλέξης Παπαχελάς, ο μοναδικός μέχρι σήμερα Έλληνας δημοσιογράφος που έχει παρευρεθεί σε συνάντηση της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ [το 2002] διαθέτει εκπληκτικό χιούμορ. Άκου εκεί “συμμετοχή πολλών πάλαι ποτέ νεοσυντηρητικών αστέρων“;! Εκτός κι αν ο Alexis συγκαταλέγει πια τον εαυτό του μεταξύ των παλαιοσυντηρητικών…

Η καλή εφημερίδα φυσικά και δεν αναφέρει τίποτα για τη συνάντηση στον ιστότοπό της, αλλά ούτε και πληροφορίες για το ποιοί Έλληνες συμμετείχαν φέτος στη συνάντηση.

---

Έλληνες στη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ 2007

Μέχρι στιγμής δεν έχει δημοσιοποιηθεί ο επίσημος κατάλογος των όσων έλαβαν φέτος μέρος στη συνάντηση της Λέσχης. Τον κατάλογο του Daniel Estulin, που αναδημοσίευσα στις 24 Μαΐου (Bilderberg 2007 [II]), τον θεωρώ στην καλύτερη περίπτωση αποσπασματικό και στη χειρότερη προϊόν φαντασίας του, ούτως ή άλλως, ευφάνταστου Ισπανού.

Όμως…

Έχοντας για μέρες ψάξει το διαδίκτυο, δίχως αποτέλεσμα, έχω τη φαεινή έμπνευση: αναζήτηση στον ιστότοπο του Ελεύθερου Τύπου. Και ιδού:

Χάικου Ρόη, “Το Κλαμπ του Μυστηρίου”

1. Γιώργος Αλογοσκούφης, υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών.
2. Άννα Διαμαντοπούλου, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, και
3. Γιώργος Δαυίδ, επιχειρηματίας, πρόεδρος της Coca Cola -Τρία Εψιλον.

Ο Γιώργος Αλογοσκούφης είχε συμμετάσχει και στις συναντήσεις του 2005 και 2006 [ενώ αν και είχε προσκληθεί, για άγνωστους λόγους, δεν είχε συμμετάσχει στη συνάντηση του 2004]. Τρίτη συνεχόμενη χρονιά φέτος!

Και δικαιώνεται και ο Γιώργος Τσάπανος που λέει πως το ζητούμενο για κάποιους οικονομικούς κύκλους στην Ελλάδα είναι η “αποκλειστικότητα” στις αγορές των Βαλκανίων και ευρύτερα της Μέσης Ανατολής. Γι’ αυτό “έχουν από κοντά” τον υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών.

Και για την Άννα Διαμαντοπούλου ήταν η τρίτη συμμετοχή σε συνάντηση της Λέσχης [οι δύο προηγούμενες: 2004 και 2005].

Τώρα, το αν αυτή η “σημειολογία” των συναντήσεων σημαίνει και κάτι για τους ρόλους των Γ. Αλογοσκούφη και Α. Διαμαντοπούλου στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ είναι κάτι που το μέλλον θα δείξει…

ΥΓ. Δεν γνωρίζω αν -και πότε- το άρθρο της Ρόης Χάικου δημοσιεύθηκε και στην έντυπη μορφή της εφημερίδας. Το ποιος “διέρρευσε” την είδηση στην καλή δημοσιογράφο δεν νομίζω ότι χρειάζεται να είναι κανείς μάντης… Η συμμετοχή σε τέτοιες συναντήσεις ανεβάζουν τις μετοχές στο πολιτικό χρηματιστήριο…

Ο Πόλεμος των Έξι Ημερών και η Κρίση της Αριστεράς

Πριν από σαράντα ακριβώς χρόνια, στις 5 Ιουνίου 1967, ξεκινούσε ο Τρίτος Αραβο-ισραηλινός Πόλεμος, που είναι γνωστός και ως Πόλεμος των Έξι Ημερών.

[Σχετικοί σύνδεσμοι: από το in.gr (Ο Πόλεμος των Έξι Ημερών Σαράντα χρόνια μετά τη σύρραξη που άλλαξε δραματικά την εικόνα της Μέσης Ανατολής) από την Wikipedia (Six-Day War)]

Σήμερα, δεν θα μας απασχολήσουν ούτε τα αίτια ούτε οι αφορμές ούτε ο ίδιος ο πόλεμος ούτε οι συνέπειές του.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο Πόλεμος των Έξι Ημερών σηματοδότησε μια σειρά αλλαγών σε παγκόσμιο επίπεδο. Μία από τις σημαντικότερες είναι και η περιβόητη “κρίση της αριστεράς”, που κάποιοι θεωρούν ότι ξεκίνησε μετά το “1968″. Μόνον που αυτή είχε “ξεκινήσει” έναν χρόνο νωρίτερα, όταν η πλειοψηφία των αριστερών ακτιβιστών και των αριστερών οργανώσεων στον πλανήτη, τάχθηκε υπέρ των Παλαιστινίων [και των Αράβων] και κατά του Ισραήλ στον Πόλεμο των Έξι Ημερών.

Αυτή η στάση των αριστερών είχε καταλυτικές συνέπειες για ένα σημαντικότατο τμήμα της αριστεράς. Αποτελεί κοινό μυστικό ότι, για πολύ συγκεκριμένους κοινωνικούς λόγους [σε καμία περίπτωση συνωμοσιολογικούς ή ό,τι άλλο], σ’ αυτό που σήμερα ονομάζουμε Αριστερά κυριαρχούσαν [τουλάχιστον σε ηγετικό επίπεδο], από την εποχή ήδη του Μαρξ, άτομα εβραϊκής καταγωγής. Μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών οι αριστεροί εβραίοι είχαν δύο επιλογές: ή να παραμείνουν αριστεροί στρεφόμενοι κατά του Ισραήλ, ή να αποχωρήσουν από την αριστερά υποστηρίζοντας το Ισραήλ…

Ακολουθούν κάποιες σκέψεις που είχα καταγράψει, πριν από δύο χρόνια, με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου Εβραίοι Εναντίον του Σιωνισμού που είχαν κυκλοφορήσει το 2004 οι Εναλλακτικές Εκδόσεις, σε επιμέλεια του Γιώργου Καραμπελιά [ολόκληρη η παρουσίαση]. Επειδή πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό θέμα, το οποίο η αριστερά αρνείται να συζητήσει, αν και θεωρώ ότι είναι υποχρεωμένη να το συζητήσει, αυτές οι σκέψεις ας μην εκληφθούν ως τίποτα παραπάνω από ένα απλό “ξύσιμο” της κορυφής του παγόβουνου.

---

[...] Ο σιωνισμός είναι το εθνικιστικό κίνημα των εβραίων που είχε ως στόχο του τη δημιουργία και την υποστήριξη ενός εβραϊκού εθνικού κράτους στην Παλαιστίνη. Ιδρυτής του σιωνιστικού κινήματος θεωρείται ο Τέοντορ Χερτσλ, που είχε συγκαλέσει και το πρώτο σιωνιστικό συνέδριο στη Βασιλεία της Ελβετίας το 1897. Το πρώτο σύγχρονο σιωνιστικό βιβλίο, ωστόσο, όπως αναφέρεται στην «Εισαγωγή», είχε εκδοθεί μερικές δεκαετίες πριν. Συγγραφέας του βιβλίου Ρώμη και Ιερουσαλήμ-Το Τελευταίο Εθνικό Ζήτημα ήταν ο Μόζες Χες, που υποστήριζε «πως, παράλληλα με τον σοσιαλισμό, θα πρέπει να λυθεί και το εθνικό ζήτημα των Εβραίων με την ίδρυση του σιωνιστικού κράτους στην Παλαιστίνη».

Ο Μόζες Χες (1812-1875), ο «κομμουνιστής ραββίνος» όπως τον χαρακτήριζαν στα μέσα του 19^ου αιώνα, αποτελεί μία πολύ ενδιαφέρουσα προσωπικότητα. Μέντορας των νεαρών Μαρξ και Ένγκελς, και συνεργάτης τους σε αρκετά από τα πρώτα σοσιαλιστικά έργα τους, ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που αυτοχαρακτηρίστηκαν «κομμουνιστές». Αργότερα διαφώνησε με τον Μαρξ, που είχε ανακαλύψει τη δική του Σιών στο προλεταριάτο.

Ο Γ. Καραμπελιάς, ήδη από τις πρώτες γραμμές της «Εισαγωγής», τονίζει την παρατεταμένη κρίση στην οποία έχει εισέλθει τις τελευταίες δεκαετίες η νεώτερη δυτική σκέψη, κρίση κατά την οποία «ακόμα και ένα μέρος της Αριστεράς -ίσως η πλειοψηφία των αριστερών και φιλελεύθερων διανοουμένων- θα μεταβληθεί στους κατ’ εξοχήν ιδεολογικούς εκπροσώπους και φορείς της νέας παγκοσμιοποιητικής και ισοπεδωτικής ιδεολογίας του ιμπεριαλισμού». Και συνεχίζει αμέσως μετά: «στην ίδια κατεύθυνση -εξέλιξη εξίσου σημαντική και βαρύνουσα για το μέλλον της Δύσεως- είναι η εξάντληση του ιουδαϊκού επαναστατικού μεσσιανισμού και η εκτεταμένη ταύτισή του με τον σιωνισμό…»

Δεν θα ήταν καθόλου παρακινδυνευμένο αν σημειώναμε ότι ο επαναστατικός μεσσιανισμός (του μαρξιστικού προλεταριακού κινήματος, κυρίως) και ο «αριστερός σιωνισμός» δεν αποτελούν παρά τις δύο όψεις του νομίσματος του «εβραϊκού κοσμικού μεσσιανισμού».

Η Αριστερά δεν εισήλθε σε μία παρατεταμένη «κρίση» μετά τα γεγονότα του 1968, όπως ψελλίζουν κάποιοι, αλλά μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών του 1967 μεταξύ Ισραήλ και Αράβων. Αυτός ο πόλεμος σηματοδοτεί τη στροφή μεγάλου αριθμού αριστερών διανοούμενων στην Ευρώπη (κυρίως στη Γαλλία) και στις ΗΠΑ, που στην πλειοψηφία τους ήταν εβραϊκής καταγωγής, από τις αρχές του επαναστατικού μεσσιανισμού σε εκείνες του σιωνισμού και της με κάθε τρόπο υπεράσπισης του κράτους του Ισραήλ. Αποτελεί εξάλλου κοινό μυστικό ότι σε πολλές περιπτώσεις μαρξιστικών-αριστερών κινημάτων και κομμάτων (Ρωσία, Πολωνία, Γερμανία, ΗΠΑ, Γαλλία, μεταξύ άλλων), η πλειοψηφία των μελών τους ήταν εβραϊκής καταγωγής, και σε κάθε περίπτωση οι εβραίοι πλειοψηφούσαν στο επίπεδο των καθοδηγητικών και των ιδεολογικών οργάνων.

Άλλωστε δεν αποτελεί ενδιαφέρουσα περίπτωση μόνον η μεταλλαγή των ιδεών του Μόζες Χες αλλά και η μεταλλαγή των ιδεών των Αμερικανών τροτσκιστών που από την εξαγωγή της διαρκούς και παγκόσμιας επανάστασης του Τρότσκυ, είναι σήμερα οι κύριοι εκφραστές «της παγκόσμιας εξαγωγής της δημοκρατίας», του δόγματος Μπους. Αλλά αυτά είναι ζητήματα τα οποία ελάχιστοι θίγουν σήμερα, οπότε, αναγκαστικά θα πρέπει να περιοριστούμε στα όσα ενδιαφέροντα έχουν να μας πουν οι συγγραφείς του βιβλίου Εβραίοι εναντίον του Σιωνισμού [...]