Εικονομία – Πρόλογος ή Επίλογος: “Η σύνοδος της G8″
Αντιγράφω ασύστολα [δηλαδή, άνευ συστολής] και… αυτονόητα [δηλαδή, για λόγους που κανείς πια δεν κατανοεί] από το φυλλάδιο, που έγραψε ο Θανάσης Παπαράλλης, εκδότης της Εικονομίας,
«Εσωτερικό Κείμενο
Επαναπροσανατολισμού»:
Ζητήματα Ολοκλήρωσης Συστήματος:
Αντιεξουσιαστικός Χώρος
Ώρα Μηδέν
που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Bootleg Εκδόσεις «Εικονομία», και δη από το τελευταίο κεφάλαιο “Πρόλογος ή Επίλογος” [σελ. 50-52], ολίγα τινά για την πρόσφατη Σύνοδο της G8. [Διατηρώ την ορθογραφία και τις υπογραμμίσεις του πρωτότυπου, αλλάζω αυθαίρετα (δηλαδή, εδώ δεν... ψηφίζουμε) το μέγεθος των παραγράφων, για λόγους ιντερνετικής... εικονομίας.] Περισσότερα για το φυλλάδια σε προηγούμενο ιστοσημείωμα.
* * * * *
[...] Απέναντι σε όλα αυτά που στα υπόψιν, σιγοψιθυρίζονται όχι μονάχα στις σελίδες της “Εικονομίας”, αλλά εδώ και πολύ καιρό σε πολλούς άλλους χώρους, το αντιεξουσιαστικό κίνημα κρατά “άκραν του τάφου σιωπήν”…
Ίσως όχι μόνο γιατί δεν μπόρεσε καθηλωμένο από την κριτική του ανεπάρκεια να τα διακρίνει, αλλά και γιατί εμποδίστηκε από κάποιους να το κάνει: το γεγονός ωστόσο παραμένει, πως εξακολουθεί να αντιδρά σε αναχρονιστικούς, ανύπαρκτους εχθρούς του, με τρόπο που μονάχα σαν γραφικός μπορεί να χαρακτηριστεί:
Μόλις λίγες μέρες πριν ακούστηκαν σε πορεία, εν έτει 2007, αντιχουντικά (!!!) συνθήματα:
Αλλά εκεί που ο αποπροσανατολισμός του τομέα της “αντιεξουσιαστικής” μόδας στ’ αλήθεια “χτύπησε τα κόκκινα”, ήταν η πρόσφατη σύνοδος του G8 στην Γερμανία: κάποιοι με σύνθημα “no border”, την στιγμή που εδώ και χρόνια τα “borders” έχουν ήδη καταργηθεί από την ίδια την παγκοσμιοποίηση, συνασπίστηκαν με κάποιες χιλιάδες κλασικά ανεγκέφαλους νεοαριστεριστές, συνθέτοντας έτσι το ταυτολογικά νομιμοποιημένο θέαμα της σύγκρουσης: ποιο ήταν αυτό, ποιο τελικά είναι και θα είναι η κούφια πραγματικότητα, το θέαμα όλων των συνόδων της G8;
Δεν νομίζω πως πρέπει να ‘σαι κάποιος αρσιβαρίστας της κριτικής για να το διατυπώσεις: το φανερό του πρόσωπο δεν είναι διαφορετικό, απ’ αυτό που μας επέτρεψαν να δούμε:
Οκτώ παράσιτα συγκεντρώθηκαν για να αποφασίσουν για το μέλλον του πλανήτη:
Κι απ’ έξω κάποιες χιλιάδες fashion victims του νεοαριστερίστικου τομέα μόδας συγκρούστηκαν με τους “φασίστες” και με τους “φασίστες μπάτσους”, απλά γιατί έτσι επέβαλλε το τελετουργικό της επετείου:
Εξάλλου, λογικό δεν φαίνεται να δείρω τον μπάτσο επειδή είμαι αναρχικός, νεοαριστεριστής ή ότι άλλο, κι από την άλλη ο μπάτσος να βαρέσει εμένα επειδή είμαι αναρχικός, νεοαριστεριστής ή ό,τι άλλο;
Και τονίζω πως αναφέρομαι σε ψευδαισθητικές συλλογικές συναντιλήψεις κι όχι σε μεμονωμένες περιπτώσεις.
Κάπως έτσι διαδραματίστηκε η φαινομενικότητα του πράγματος, που με την αντιφασιστική του έξαψη μπορεί και να ενθουσίαζε την γιαγιά μου, που αν βέβαια ζούσε ακόμα θα άγγιζε τα 118 της χρόνια:
Έλα όμως που ο διαβολάκος της κριτικής, σηκώνει μιαν ιδέα το τραπεζομάντηλο, για να βλεφαρίσουμε στα πεταχτά τι κρύβεται από κάτω από το τραπέζι και το υπόρρητο, το εξαφανισμένο, επίτηδες φυσικά από την “επικαιρότητα” πρόσωπο, λέει μιαν άλλην ιστορία:
Τίποτα απολύτως δεν συμφωνήθηκε στην G8, όπως και σε καμιά από αυτές τις συνόδους, απλά γιατί όλες οι αποφάσεις έχουν παρθεί καιρό πριν αλλού, κι από πανίσχυρα κέντρα εξουσίας:
Το G8 και τα οχτώ παράσιστα που φαίνονται να κυβερνούν τον πλανήτη, δεν είναι παρά οι μαριονέτες, τα ανδρείκελα, το ανίσχυρο καμουφλάζ της πανίσχυρης “μυστικής” υπερκυβέρνησης:
Ένα εξαιρετικά χρήσιμο καμουφλάζ γιατί δίνει στην βαθύτατα δικτατορική παγκοσμιοποίηση ένα άρωμα, μια ψευδαισθητική επικάλυψη δημοκρατίας:
Και πώς θα μπορούσε να ‘ναι αλλιώς, αφού τα 8 αυτά παράσιτα μοιάζουν με δημοκρατικά παράσιτα, δήθεν εκλεγμένα από τους λαούς τους, και στην πραγματικότητα βέβαια από τις πολυεθνικές, τα ΜΜΕ τους, και την συνακόλουθη μαζική πλύση εγκεφάλου…
Έτσι η παγκοσμιοποίηση παίρνει το δημοκρατικό της χρίσμα, και νικά, θριαμβεύει έστω και υποσυνείδητα μέσα στη “μεγάλη”, μέσα στην λειψή εικόνα που η ίδια κατασκεύασε για τον εαυτό της:
Η κάθε σύγκριση είναι μάταια: τι βαρύτητα θα μπορούσαν να ‘χουν μπροστά σε 8 ηγέτες εκλεγμένους από ένα δις ψυχές, τριάντα-σαράντα χιλιάδες κολλημένοι, που φωνάζουν συνθήματα ενάντια σ’ έναν εδώ και 50 χρόνια για την Ευρώπη, και 30 για μας, οριστικά πεθαμένο και θαμμένο, δηλαδή ανύπαρκτο φασισμό;
Με άλλα λόγια κι ανακεφαλαιώνοντας, κάποιοι που νόμιζαν πως είναι κάτι που δεν υπήρχε πια, πλακώθηκαν με κάποιους που νόμιζαν πως ήταν κάτι που επίσης δεν υπήρχε πια, με φαινομενική, σχεδόν ξεχασμένη πια αιτία της σύγκρουσης μια σύνοδο που οι αποφάσεις της είχαν παρθεί μήνες ή και χρόνια πριν, από κάποιους άλλους, κάπου αλλού, άγνωστο που…
Κι αν ετούτη η αναχρονιστική παλάβρα, επινοημένη στην βάση κάποιου αρχαιόπληκτου “σκεπτικού” (!), θα πρέπει να θεωρείται σαν μια “κομβική στροφή” του αντιεξουσιαστικού κινήματος, στα σίγουρα θα προτιμούσα να αγνοώ την καινούργια του κατεύθυνση…
Σχετικά ιστοσημειώματα:
► Εικονομία: “Εσωτερικό Κείμενο Επαναπροσανατολισμού” [Τα περιεχόμενα του φυλλαδίου και ο “Πρόλογός” του.
► Εικονομία: Μύθος 3 - “Αντιφασισμός” [Από το "Εσωτερικό Κείμενο Επαναπροσανατολισμού"]
► Εικονομία: Ο Ιός Συστήματος “Παγκοσμιοποίηση” [Πληροφορίες για το περιοδικό Εικονομία (όχι για το φυλλάδιο “Εσωτερικό κείμενο επαναπροσανατολισμού) και το κείμενο που δημοσιεύτηκε σ’ αυτό “Χωροχρονικές Στρεβλώσεις: Οι Επικυρίαρχοι“]
RSS - Posts
Πρόσφατα σχόλια