Ευχαριστούμε για τις κατατοπιστικότατες πληροφορίες και για την παραπομπή. [Διαβάζουν κι οι μπλόγκερ; ]

Όμορφο το περιστατικό με το “ούου!” και την Άννα Διαμαντοπούλου που αναφέρετε στο μπλογκ σας.

Τι να σας πω; Δεν είναι θέμα συμπαθειών ή αντιπαθειών για κάποια στελέχη του ΠΑΣΟΚ. [Αν και, μεταξύ μας, δεν έχει απομείνει κανένας εκεί μέσα που να αξίζει τη συμπάθειά μου...] Είναι θέμα πολιτικών και οραμάτων. Και, δυστυχώς, δεν έχω ακούσει από κανέναν τους [Γιώργο, Μπένυ, Κομισιονάρια] κάτι ενδιαφέρον για τούτη τη χώρα ή για τούτον τον πλανήτη. Μόνον απολιτίκ αοριστολογίες. [Κάπου διάβαζα χτες σχόλια για τη συνέντευξη του Μπένυ στο "Βήμα" (δεν την διάβασα), όπου λέει ψάχνεις με το μικροσκόπιο να βρεις κάποια πολιτική θέση - κι αυτό χωρίς επιτυχία].

Ας βγάλουν όποιον θέλουν αρχηγό. Ούτε κρύο ούτε ζέστη. Δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Ούτε στο ΠΑΣΟΚ ούτε στη χώρα. Βέβαια, το ότι η υποψηφιότητα του Μπένυ [θα αποδειχθεί ότι] είναι η χειρότερη, ούτε λόγος…

Η κριτική που κάνουμε στο ΠΑΣΟΚ μπορεί να είναι σωστή μπορεί και να είναι και λάθος. Για να είμαστε δίκαιοι, ή μάλλον για να ξέρουμε πού βρισκόμαστε, θα έπρεπε να κάνουμε κάποια παρόμοια κριτική αποτίμηση και για τα υπόλοιπα κόμματα. Για τη Δεξιά, ας πούμε, και για το ΚΚΕ που έκαναν 25, τουλάχιστον, χρόνια να καταλάβουν ότι η πρώτη κέρδισε τον Εμφύλιο και το δεύτερο ότι έχασε. Θέλω να πω ότι μέσα σ’ αυτόν τον αχταρμά που λέγεται νεοελληνική κοινωνία, όλοι έχουν την ιστορική τους πορεία κι όλοι έχουν τις ευθύνες τους για την κατάντια της χώρας.

Όσο για τη Δεξιά διανόηση, ούτε ζέστη μου κάνει ούτε κρύο. Αν υπάρξει τέτοιο πράγμα εύχομαι να είναι καλύτερη από την Αριστερή διανόηση. [Χλωμό το βλέπω]. Ας υπάρξει μια διανόηση ελληνική [όχι με την έννοια της ελληνικότητας, με την έννοια της χώρας]. Όπως ας υπάρξει κι ένα κράτος που να δουλεύει, ανεξάρτητα με το ποιος είναι στο γκουβέρνο. Νομίζω, και μετά τις πρόσφατες πυρκαγιές, ότι αυτό είναι πια που θέλει ο κόσμος. Γι’ αυτό και διάφορα ενδιαφέροντα που προέκυψαν από τις εκλογές.

Η παταγώδης αποτυχία, για παράδειγμα, των γκλαμουράτων κάτι λέει. Συγκυριακό φαινόμενο, μόνιμο; Πάντως ενθαρρυντικό και λέει πολλά, αν και δεν σχολιάστηκε όσο έπρεπε.

Ο Μουσολίνι ήταν στελεχάρα των Σοσιαλιστών και εκδότης του επίσημου οργάνου του κόμματος, Avanti. Μάλιστα, όπως πολύ σωστά λέει ο Χρήστος, της ακραίας αντικαπιταλιστικής πτέρυγας και φανατικά ενάντιος στην συμμετοχή της Ιταλίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο (στην αρχή τουλάχιστον). Αργότερα, ως φασίστας ηγέτης θαύμαζε την Σοβιετική Ένωση (η Ιταλία του Μουσολίνι ήταν η πρώτη χώρα της Δύσης που απεκατέστησε πλήρεις διπλωματικές κι εμπορικές σχέσεις με την Σοβιετία), το δε 1940 (παραμονές του πολέμου) θαύμαζε την πρόοδο της Σ. Ένωσης και πίστευε ότι είχε αρχίσει να προσεγγίζει την δική του ιδεολογία!!!
Υπάρχει ένα συναρπαστικό βιβλίο, η “Ιστορία του Φασισμού”, εκδ. Φιλίστωρ, του Στάνλευ Πέιν, στο οποίο περιγράφονται με λεπτομέρειες οι ιδεολογικές παλινωδίες του Μουσολίνι αλλά και η ιστορία κάθε μικρού και μεγάλου φασιστικού κόμματος ή κινήματος μέχρι το 1945 στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο.

Ο Ευάγγελος είναι ένας πανέξυπνος και παμπόνηρος άνθρωπος, εκπληκτικός ρήτορας, καλύτερος και από τον Κικέρωνα, αλλά αν έχει ιδεολογικό στίγμα και προσωπική πολιτική ατζέντα, εγώ τουλάχιστον δεν το έχω αντιληφθεί. Πιο πολύ ως έναν υπερ-φιλόδοξο και καιροσκόπο άνθρωπο τον βλέπω…

Ο Γιωργάκης από την άλλη είναι ένας συμπαθητικός και μειλίχιος τυπάκος, πολύ διαφορετικός από τους φωνακλάδες και θεατρίνους Ελληναράδες πολιτικούς που έχουμε συνηθίσει, και προσωπικά υποστήριζα πολλές από τις ιδέες του και ήλπιζα σε αυτόν. Ανήλθε –έστω και υπό αντίξοες συνθήκες- στην προεδρία του κόμματος με σύνθημα «Γιωργάκη άλλαξε τα όλα», αλλά αντί να τα αλλάξει, τα κανε, με το συμπάθιο, σκατά. Ο Μίμης λέει ότι η ηγεσία είναι ζήτημα συγχρονισμού του προσωπικού ρολογιού του επίδοξου ηγέτη με το ρολόι της ιστορίας. Εγώ λέω «Συγγνώμη Γιωργάκη, αλλά το προσωπικό σου ρολόι δεν πρόκειται ποτέ να συγχρονιστεί με το πρωθυπουργικό, και λυπάμαι για αυτό». Σε πάω ειλικρινά, το ομολογώ, το μόνο που δε μ’ αρέσει σε σένα όμως είναι το καταραμένο στοιχείο-στοιχειό της οικογενειοκρατίας που κουβαλάς στις πλάτες σου. Για αυτό παράτα τα καλύτερα!

Είναι ντροπή για τη «Δημοκρατική Παράταξη» η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της χώρας να προέρχεται από το συντηρητικό κόμμα. Το Μητσοτακαίικο και η Ντόρα καραδοκούν και τρίβουν τα χέρια τους τώρα. Ας μην τους κάνουμε το χατίρι.

Για αυτό πασοκάρες μου (που λέει ο λόγος δηλαδή) κάντε την Αννούλα αρχηγό και σας εγγυώμαι ότι το ΠΑΣΟΚ θα κυβερνάει για πάντα και η Ελλάδα θα γίνει η νέα παγκόσμια υπερδύναμη, αυτή που όλοι οι σύγχρονοι μικρο-μεγαλέξανδροι ονειρεύονται, μπαίνοντας σφήνα ανάμεσα στις ΗΠΑ, Κίνα και Ρωσία.

Και μην πει κανένας ότι η Αννούλα είναι S. Θα…θα τον σκοτώσω. Αυτή είναι η μεγαλύτερη συκοφαντία που έχει ακουστεί για την Αννούλα ποτέ!

Το έκανες μία φορά. Να το καταλάβω. Διαφημίζεις το μπλογκ σου. Το ξανακάνεις. Είναι λίγο γυφτιά, αν δεν το καταλαβαίνεις. Πετάς ένα “δες κι αυτό” και παραπέμπεις στο μπλογκ σου. Γενικά κι αόριστα. “Εξήγηση” σε τι πράγμα, και σε ποιο κείμενο;

Είπαμε, αλλά όχι κι έτσι…

“Παράλληλα, στο σύνολο των πολιτών το 57% χαρακτηρίζει το ΠΑΣΟΚ ως μηχανισμό διαχείρισης της εξουσίας. Αντίθετα, στις τάξεις των ψηφοφόρων του Κινήματος, το 53% θεωρεί το κόμμα δύναμη προόδου της κοινωνίας.

Τέλος, το 58% των ερωτηθέντων ζητά μετακίνηση του Κινήματος προς τις ιδέες της Αριστεράς, ποσοστό που αγγίζει το 75% όταν ερωτώνται αποκλειστικά οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ.”

Η είδηση από το in.gr:

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=834022&lngDtrID=244

Ίσως ακούγονται λίγο σκληρά τα όσα λέτε, αλλά δεν απέχουν καθόλου απ’ την πραγματικότητα. Αλλά τι να κάνουμε; Άμα η πραγματικότητα είναι σκληρή, σκληρή είναι και η περιγραφή της. Το 1996 αυτοί που θεωρούσαν ένα τίποτα τον Σημίτη ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού [δημοσίως οι Στάθης και Τριάντης]. Δέκα χρόνια μετά δεν τον θυμάται κανένας, όσο και να προσπαθούν διάφοροι να αναστήσουν τον νέο Ελ Σιντ. “Σάπισε ο κόσμος απ’ την κακιά κυβέρνια”, έλεγε πριν από αιώνες ο Δάντης. Το ΠΑΣΟΚ σάπισε και την ελληνική κοινωνία, σάπισε και το ίδιο. Δυστυχώς για όλους μας…

@ Vrennus

Αυτά είναι “λεπτομέρειες” που όλοι θέλουν να ξεχάσουν. Η βαρβαρότητα του “σοσιαλιστή” Στάλιν δεν “πιάνει μία” μπροστά στη βαρβαρότητα του “εθνικοσοσιαλιστή” Χίτλερ. Κι ο Μουσολίνι στελεχάρα του σοσιαλιστικού κόμματος ήταν [και μάλιστα της αριστερής του πτέρυγας]. Και με τον φασισμό/ναζισμό μπορεί να ξεμπέρδεψε η Ευρώπη πριν από 60 χρόνια και η Ελλάδα πριν από 30τόσα, αλλά οι μεταμοντέρνες εκδοχές του είναι πάντα εδώ. Το ΠΑΣΟΚ πολύ δύσκολα θα ξαναδεί εξουσία: το γράφω και στο ποστ, μόνον η συνταγή του “ώριμου φρούτου” θα το ξαναφέρει πίσω. Κι ας λέει σήμερα το 75% των ψηφοφόρων του ότι πρέπει να κάνει “αριστερή στροφή”. Σήμερα το θυμήθηκαν; Την οχταετία του λογιστάκου τι θυμόντουσαν;

@ frankiethecat

Άντε ντε! Να διαβάσουμε και το κατιτίς μας πριν το κυριακάτικο ματς