Για την Ange-ta

Βιολέτα Παρρά

“Καταριέμαι τελικά τον λευκό
Τον μαύρο και τον κίτρινο
Τους επισκόπους και τα παπαδάκια
Τους παπάδες και τους ιεροκήρυκες
Και τους καταριέμαι κλαίγοντας
Τον ελεύθερο και τον φυλακισμένο
Τον γλυκούλη και τον καβγατζή
Τους δίνω την κατάρα μου
Στα ελληνικά και στα ισπανικά
Εξαιτίας ενός προδότη
Πόσο πονάω…”

Εκ του προχείρου η τελευταία στροφή… Πονεμένα…

ΥΓ. Οι Χιλιάνοι έχουν έναν εκπληκτικό όρο για αυτά που εμείς αποκαλούμε “καψουροτράγουδα” -και, έστω και λίγο, καψούρικο είναι κι αυτό το τραγούδι. Τα λένε τραγούδια “cebolleras”. Cebolla είναι το κρεμμύδι…