Υπερεθνική ιντελιγκέντσια

(Συνέχεια -σχεδόν- από το προηγούμενο σημείωμα: Ι σήμβουλοι τις κηρύας Ντώρας [κε πολά άλλλα])

Κι αφού, σ’ αυτή τη χώρα, αναλώσαμε δεκαετίες επί δεκαετιών, αν όχι αιώνες επί αιώνων, συνδιαλεγόμενοι [λέμε τώρα...] για το αν νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, του εφοπλιστή, του πολιτικάντη, του παπά ή του χωροφύλακα [συνεχίστε εσείς...]…

Κι αφού έχουμε αλληλοπεισθεί για την… ελληνικότητα της Μακεδονίας…

Κι αφού μέσα στον επαρχιώτικο κοσμοπολιτισμό μας [λέμε τώρα...] μάθαμε ακόμα και να χειριζόμαστε στην άκρη της γλώσσας και των… δακτύλων μας όρους όπως υπερεθνικές ελίτ…

Τσουπ!

Από εκεί που δεν το περιμέναμε [;] εμφανίζεται και το φαινόμενο της υπερεθνικής ιντελιγκέντσιας…

Ορισμός [εκ Μπαμπινιώτη]: “ιντελιγκέντσια (η) [χωρ. πληθ.] ΚΟΙΝΩΝΙΟΛ. το σύνολο των διανοουμένων, κυρ. όσων ενεργοποιούνται στους χώρους της φιλοσοφίας, της πολιτικής και της τέχνης, οι διανοούμενοι ως ιδιαίτερη ομάδα: εθνική / κομματική ~ ΣΥΝ. διανόηση”

Κομματική ιντελλιγκέντσια;

Τι ‘ναι πάλι και τούτο;

Μετά βίας προσπαθώ να θυμηθώ καναδυό διανοούμενους της “Δεξάς”: Παναγιώτης Κανελλόπουλος, άντε και Κωνσταντίνος Τσάτσος… Που ήταν -κυρίως- πολιτικοί. [Σίγουρα (;) υπάρχουν (;) κι άλλοι, αλλά αυτούς μπορώ να θυμηθώ...]

Εσείς θυμάστε κάποιον της κομματικής ιντελιγκέντσιας του ΠΑΣΟΚ; Moi, non!

Ας αφήσουμε [για ιστορικούς λόγους] εκτός την ιντελιγκέντσια του ΚΚΕ [κυρίως, λόγω του ότι μέχρι, το 1974, το Κόμμα σπανίως λειτουργούσε με όρους νομιμότητας].

Τι είναι η κομματική ιντελιγκέντσια; Ο τρίτος πόλος ενός κόμματος μετά τον αρχηγό [και το στελεχικό δυναμικό] και τη βάση [μέλη, φίλους, ψηφοφόρους].

Τι δεν είναι η κομματική ιντελιγκέντσια; Οι διανοούμενοι, οι καλλιτέχνες, οι άνθρωποι του πνεύματος κ.ο.κ. που εν γένει ψηφίζουν κάποιο κόμμα.

Η κομματική ιντελιγκέντσια είναι μια συνεκτική ομάδα [ομάδες] διανοουμένων που [συν]διαμορφώνουν την πολιτική του κόμματος, αφουγκράζονται την κοινωνία, διατυπώνουν και επεξεργάζονται θέσεις, τις διασπείρουν στην κοινωνία…

Φαινόμενο άγνωστο στην Ελλάδα.

Μέχρι στιγμής.

Διότι μία σημαντική -παρότι απαρατήρητη, ως τώρα- παράμετρος του “φαινομένου” Τσίπρας/ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι και η ύπαρξη μιας κομματικής ιντελιγκέντσιας, που -ω του θαύματος!- δεν είναι ακριβώς κομματική αλλά υπερεθνική, αφού η ύπαρξή της δεν συναρτάται πια άμεσα με τη λειτουργία του κόμματος, αλλά με τη θέση που η ίδια έχει εξασφαλίσει, λόγω των στενότατων σχέσεών της [δεσμών] τόσο με την υπερεθνική ελίτ της ΕΕ [προγράμματα, προγράμματα και πάλι προγράμματα], όσο και με μια σειρά υπερεθνικών think tanks, μη λησμονώντας, φυσικά, και μια σειρά επιχειρήσεων εν Ελλάδι…

Και όταν οι μποέμ αστοί [που λέει κι ο Μισεά, και λέει πολλά και ενδιαφέροντα], “πουλάνε” Αριστερά [κι αυτηνής καλά της κάνουν...], αλλά και σοσιαλισμό [Α. Τσίπρας: "Παράταξη της Αριστεράς με γνήσιους σοσιαλιστές" (βλ. χθεσινή Ελευθεροτυπία)] [Μισεά! Μισεά! και πάλι Μισεά!], και συναντώνται ετησίως σε παμπ του Λονδίνου δια να αναθερμάνουν τας μεταξύ των σχέσεις… [Οι νέοι ΣΥΝτροφοι του εξωτερικού, Ελευθεροτυπία, 30-12-2007]…

Και μόλις, επαναλαμβάνω, οι μποέμ αστοί και η υπερεθνική ιντελιγκέντσιά τους [η πρώτη συγκροτημένη "κομματική" ιντελιγκέντσια στην Ελλάδα] κατέβουν στον αγωνιστικό στίβο…

… θα αρχίσουμε πάλι να ψάχνουμε ποιανού δίκιο είναι νόμος σ’ αυτή τη χώρα…

… Μόνον που τότε, πιθανότατα δεν θα βρισκόμαστε καν στο ίδιο στάδιο μ’ αυτούς…

Ι σήμβουλοι τις κηρύας Ντώρας [κε πολά άλλλα]

Καθώς κλιμακώνονται οι -μονομερείς- πιέσεις των ΗΠΑ προς την Ελλάδα για την εύρεση “κοινά αποδεκτής” λύσης για την ονομασία της FYROM [ουσιαστικά η Ελλάδα πιέζεται για να "υποχωρήσει ατάκτως" στο ζήτημα της ονομασίας], αξίζει, νομίζω, τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά σε διάφορους πρωταγωνιστές αυτών των πιέσεων.

Για την υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας Ντόρα Μπακογιάννη [θυγατέρα του επιτίμου προέδρου της ΝΔ Κωνσταντίνου "σε-δέκα-χρόνια-κανείς-δεν-θα-θυμάται-το-όνομα" Μητσοτάκη], δεν χρειάζεται να τονίσουμε την τεράααστια διπλωματική της εμπειρία καθώς και τις σπουδές της στον τομέα των… διεθνών σχέσεων [επίσημο βιογραφικό: "Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Επικοινωνία στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου. Μετά την επιστροφή της στην Ελλάδα, συνέχισε τις ακαδημαϊκές της σπουδές στη Νομική Σχολή, όπου αποφοίτησε από το τμήμα Δημοσίου Δικαίου της Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών"], αξίζει όμως να επισημάνουμε ότι διευθυντής του πολιτικού της γραφείου είναι ο τέως γαμπρός της Δημήτρης Ζαφειριάδης [πολιτικός μηχανικός (!), σύζυγος της Αλεξίας Μπακογιάννη για κάποιο διάστημα, και διευθυντής των εκάστοτε πολιτικών γραφείων της από το 1991 (ήταν τότε μόλις 24 ετών, και, προφανώς, μόλις είχε τελειώσει το Πολυτεχνείο)], ενώ ειδικός σύμβουλος της υπουργού είναι ο γιος της Κώστας Μπακογιάννης [σπουδές: Οικονομικά (!) στο πανεπιστήμιο Μπράουν και μεταπτυχιακά στη Δημόσια Διοίκηση (!) στο Χάρβαρντ].

Και όπως αναφέρεται σε άρθρο του Γιώργου Πολλάτου [Πρώτο Θέμα, 30-3-2008, σελ. 15], «”Χειρίζεται το θέμα με στενά οικογενειακούς όρους”, παρατηρεί με ένα “ανθυπομειδίαμα” στέλεχος του υπουργείου Εξωτερικών αναφερόμενο στην κυρία Μπακογιάννη. [...] “Με ποια εμπειρία συμβουλεύουν την υπουργό σε ένα τέτοιο θέμα ο γιος και ο πρώην γαμπρός της”…»

Ανθυπομειδίαμα… Όπως ανθυποϋπάλληλος, της ανθυπέξ, του ανθύπατου…

Διαβάστε στο άρθρο του Πρώτου Θέματος τα υπόλοιπα…

Κι αφού θα κάνετε τον κόπο να κατεβάσετε το pdf με το σώμα της εφημερίδας, διαβάστε και τη σελίδα για τους Νεοσυντηρητικούς “Μακεδόνες”. Δεν είναι αυτός ο τίτλος του άρθρου αλλά θα το βρείτε εύκολα.

Νούλαντ, η πρέσβειρα των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, Κάπλαν, ο Αθηνογεννημένος σύζυγός της, Φριντ, το αστέρι της αμερικανικής διπλωματίας για το “μακεδονικό”. Για τον τελευταίο ψάξτε και τη χθεσινή Ελευθεροτυπία και βρείτε τι έλεγε για τον ΓΑΜΑΠ και το “μακεδονικό”. Μερικοί-μερικοί δεν χώνεψαν ποτέ την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης το 1912. Ποτέ όμως. Κι ούτε πρόκειται να το χωνέψουν…

Για τη γελοιότητα της -τελευταίας- εφημερίδας [άλλαξε ο Μανωλιός..., και βάλαν τον Ρουμελιώτη κάτω απ' τον Στάθη, αν υπάρχει θεός σ' αυτόν τον τόπο!] διαβάστε το: Ελευθεροτυπία, θολούρα και συμψηφισμοί

Καλή Πρωταπριλιά!

Τουλάχιστον, σήμερα, μην αφήσετε κανέναν να σας ξεγελάσει…

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ [λίγο αργότερα]:

Ναι, και βάλανε και τη φωτογραφία του Μιχαηλίδη στην τελευταία σελίδα. Μη μπας και μας ξεφύγει σε καμιά δημόσια εμφάνιση, λες και το σάλιο μας το ‘χουμε για πέταμα: Την αντιγραφή λέξης-προς-λέξη ενός άρθρου του Οbserver από τον γνωστό σε όλους μας Χ. Μιχαηλίδη στη γνωστή σε όλους μας Lifo…

Και έχοντάς τα πάρει πρωί-πρωί, δεν μπορώ παρά να συστήσω και την ανάγνωση του: Ψιλικαντζού vs. ΠΑΣΟΚ 1-0 (αλλά να βλέπουμε και το δάσος), όπου πέφτει και ένα χοντροφτύσιμο στην “κοινωνία των πολιτών”, ενώ ο σύντροφος/συνιστολόγος τελειώνει το σημείωμά του με το σύνθημα:

“Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΑΤΗ

ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ”

Χοντροφτύσιμο, όμως, σ’ αυτή την απάτη είχε ρίξει παλιότερα κι ένας άλλος σύντροφος [της... άλλης πλευράς, αυτός], ο Yves Le Manach, το δροσιστικό πόνημα του οποίου Ο Κήπος – Η Δικαιοσύνη, τα Κορίτσια και η Αιωνιότητα [εκδ. Αλήστου Μνήμης, μετ. Γιάννης Δ. Ιωαννίδης, Αθήνα 2001], όλως τυχαίως, [ξανα]διάβαζα χτες το βράδυ.

Δεν σας μεταφέρω το τι ακριβώς λέει ο Υβ για την “κοινωνία των πολιτών” [σελ. 55, μπρος-πίσω], διότι, μεταξύ άλλων, εξετάζει και διάφορες έννοιες όπως “πατρίδα” και “έθνος”, και στις κρίσιμες ώρες που περνάει η πατρίδα και το έθνος το Μπακογιανο-Μητσοτακέικο, το Καραμανλέικο και το Παπανδρέικο [όπως... Μινέικο], δεν είναι πρέπον να ξύνουμε πληγές…

… εμείς οι αφανείς ταγοί…