Ντόπα: το αρχαίο πνεύμα ζει και βασιλεύει αθάνατο!

Η, ως συνήθως, “έκπληκτη” και “προδομένη” Ελλάδα παρακολουθεί, ως συνήθως, “άναυδη” το νέο σκάνδαλο ντόπινγκ.

Δεν είναι και λίγο να πιάνονται ντοπαρισμένα τα 11 από τα 14 μέλη της Εθνικής Ομάδας Άρσης Βαρών… [Οι άλλοι τρεις "απουσίαζαν".]

Στα Ολυμπιακά Παιχνίδια [Games] της Αθήνας, είχα την -αμφίβολη- τύχη να βρίσκομαι στο Ολυμπιακό Στάδιο την ημέρα που “θα” έτρεχε ο Κεντέρης αν δεν…

Δεν ντράπηκα καθόλου, όταν οι δεκάδες χιλιάδες [άνευ εισαγωγικών] φίλαθλοι γιουχάιζαν επί δέκα λεπτά τους “τετρακοσάρηδες” και δεν τους άφηναν να τρέξουν. Όλη η ντροπή δική τους…

Τα δε περί “αρχαίου αθανάτου πνεύματος” και διάφορα τέτοια επικολυρικά τα ακούω “ντούκου και βερεσέ”.

“Χρηματίται” ήταν και τότε οι αγώνες και όχι “στεφανίται”. Για τον παρά γίνονταν τότε, για τον παρά γίνονται και σήμερα. Τηρουμένων, βέβαια, των αναλογιών…

Παραδειγματάκια πάμπολλα.

Ένα-δύο από το βιβλίο του Κυριάκου Σιμόπουλου, Μύθος, Απάτη και Βαρβαρότητα οι Ολυμπιάδες [Εκδ. Στάχυ, Αθήνα 1998].

“Από τα μύρια δεινά στην Ελλάδα δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το γένος των αθλητών…” [Ευριπίδης]

“Ο τρυφηλός βίος έγινε αιτία να αρχίσουν να παρανομούν οι αθλητές για ν’ αποκτήσουν χρήματα και να προβαίνουν σε αγοραπωλησίες της νίκης.” [Φιλόστρατος]

“Διάσημοι αθλητές που νικούσαν στην Ολυμπία, στην Κόρινθο και στα Νέμεα εξασφάλιζαν τέτοια διάκριση από τους Έλληνες που απολάμβαναν τιμές όχι μόνο στους αθλητικούς χώρους με τη δάφνη και το στεφάνι αλλά και μετά τη θριαμβευτική επιστροφή στην πόλη τους με τέθριππο άρμα, όπου απολάμβαναν ισόβια μισθοδοσία από την πολιτεία.” [Βιτρούβιος]

“Μερικές πόλεις δεν δίσταζαν να εξαγοράζουν αθλητές άλλων περιοχών” [σας θυμίζει τίποτα;] για εξασφάλιση βραβείων που συντελούσαν στη φήμη και την ευφροσύνη τους.” [σελ. 53]

“Όλοι οι νικητές των αθλητικών αγώνων απαλλάσσονταν από τη φορολογία, από τη στρατιωτική υπηρεσία και από όλες τις υποχρεώσεις των πολιτών. Εξασφάλιζαν ισόβια διατροφή στο πρυτανείον και γενναία μισθοδοσία. Οι παροχές αυτές θα συνεχισθούν και θα εμπλουτιστούν κατά την ελληνιστική εποχή και κατά τη ρωμαιοκρατία.” [σελ. 56]

“Ακόμη και στην αρχαιότητα χρησιμοποιούσαν τοξικές ουσίες οι αθλητές υποψήφιοι ολυμπιονίκες. Ήταν ένα “διεγερτικό βότανο”, γράφει ο Παυσανίας. Υπήρχε όμως κανονισμός που καταδίκαζε σε θάνατο όποιον το χρησιμοποιούσε. Αλλά δεν εφαρμόσθηκε ποτέ η απαγορευτική ποινή. Απλώς οι αθλητές, κατά την είσοδό της στον χώρο των Αγώνων, ορκίζονταν στο άγαλμα του “Όρκιου Δία” ότι θα τηρούσαν όλους τους κανονισμούς!..” [σελ. 205]

“Η άγνοια ή μυθοπλασία γύρω από τις φρικαλεότητες των Ολυμπιακών αγώνων της αρχαιότητας και η διαχρονική αδιαφορία των ιστορικών για την εμβάθυνση, την αποκάλυψη και την τεκμηρίωση της αλήθειας γύρω από τον αρχαίο αθλητισμό οδήγησε στη σημερινή εμπορευματοποίηση των Ολυμπιάδων σε όλες τις ηπείρους…” [σελ. 227]

Όπως τότε, λοιπόν, έτσι και σήμερα…

Τα υπόλοιπα είναι για τους “επαγγελματίες” του επαγγελματικού αθλητισμού. Και για τα κορόιδα. Τους έκπληκτους. Τους προδομένους. Τους άναυδους.

ΥΓ. Η φωτό από το σημερινό πρωτοσέλιδο του Goal-News μέσω του News 24|7.