Δημοσιογράφοι χωρίς σύνορα ή χωρίς ντροπή; [της Χριστίνας Σταματοπούλου]

Αναδημοσιεύω από το φύλλο της Ρήξης [#32] που κυκλοφορεί, το άρθρο της Χριστίνας Σταματοπούλου για τους Γιατρούς Δημοσιογράφους χωρίς Σύνορα. [Οι υπογραμμίσεις δικές μου].

Δημοσιογράφοι χωρίς σύνορα ή χωρίς ντροπή;

T η Δευτέρα, 24 Μαρτίου, στην τελετή Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας, στην Ολυμπία, τρεις Γάλλοι δημοσιογράφοι, μέλη της οργάνωσης Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα (Reporters Sans Frontieres – RSF), προσπάθησαν να διακόψουν την ομιλία του προέδρου της Οργανωτικής Επιτροπής Πεκίνο 2008, φωνάζοντας συνθήματα υπέρ του Θιβέτ και υψώνοντας μια μαύρη σημαία όπου οι πέντε ολυμπιακοί κύκλοι εμφανίζονταν σαν χειροπέδες.

Παρ’ όλο που η ελληνική κρατική τηλεόραση έσπευσε να εξαφανίσει τη σκηνή από την οθόνη, η ενέργεια των τριών Γάλλων δημοσιογράφων έγινε γνωστή στα πέρατα του κόσμου και συνάντησε θερμή υποδοχή από τον περισσότερο κόσμο, που, στη συντριπτική του πλειοψηφία, αποδοκιμάζει τις μεθοδεύσεις του κινεζικού καθεστώτος απέναντι στη μειονότητα των Θιβετιανών.

Αυτή όμως είναι η πρώτη ανάγνωση. Αν ψάξουμε λίγο να μάθουμε τι ακριβώς συμβαίνει και αν προσπαθήσουμε να διαβάσουμε πίσω από τις γραμμές, θα βρεθούμε προ αλλεπάλληλων εκπλήξεων.

Η μεγαλύτερη έκπληξη μας περιμένει όταν μελετήσουμε τις δραστηριότητες των φορέων της συγκεκριμένης διαμαρτυρίας, των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα. Πράγματι, η οργάνωση αυτή δέχεται από καιρό τα πυρά πολλών οργανώσεων και προσωπικοτήτων του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος, οι οποίες την κατηγορούν, με αποδείξεις, ότι είναι δεν είναι τίποτε άλλο παρά το φύλλο συκής της αμερικανικής ηγεμονικής πολιτικής.

Η ίδια η οργάνωση, άλλωστε, παραδέχεται ότι χρηματοδοτείται από οργανισμούς όπως το ακροδεξιό Center for a Free Cuba (Κέντρο για μια ελεύθερη Κούβα), που πληρώνεται από τις Η.Π.Α., και του οποίου διακηρυγμένος στόχος είναι να ανατρέψει την κουβανική κυβέρνηση. Με περηφάνια επίσης ομολογεί ότι χρηματοδοτείται από την οργάνωση των ΗΠΑ «National Endowment for Democracy» (Εθνικό Ίδρυμα για τη Δημοκρατία). Το ίδρυμα αυτό δημιουργήθηκε από τον Ρίγκαν το 1983, με στόχο να υλοποιεί δημοσίως αυτά που έκανε υπογείως η CIA επί δεκαετίες. Δαπανά 30 εκατομμύρια δολάρια ετησίως για να στηρίζει πολιτικά κόμματα, συνδικάτα, κινήματα διαμαρτυρίας και μαζικά μέσα ενημέρωσης σε δεκάδες χώρες (Νιου Γιορκ Τάιμς, Μάρτιος 1997). Μάλιστα, τον Σεπτέμβριο του 1991, ο Άλεν Βαϊνστάιν, που συνέβαλε στην υιοθέτηση της νομοθεσίας για τη δημιουργία του NED, δήλωνε στην Ουάσινγκτον Ποστ: Πολλά από αυτά που κάνουμε εμείς σήμερα τα διεκπεραίωνε η CIA παράνομα πριν από 25 χρόνια. Ο Καρλ Γκέρσμαν, πρώτος πρόεδρος του ΝED, εξηγούσε το 1986: Θα ήταν τρομερό για τις δημοκρατικές οργανώσεις όλου του κόσμου να φαίνεται πως επιχορηγούνται από τη CIA. Αυτό το ζήσαμε στη δεκαετία του ‘60 και γι’ αυτό το σταματήσαμε. Επειδή δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε αυτή την πρακτική, δημιουργήθηκε το NED.

Εκφράζοντας λοιπόν την ευγνωμοσύνη τους για την απλοχεριά των Αμερικανών, οι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα και Χωρίς Τσίπα, δήλωναν για την εισβολή στο Ιράκ: Η ανατροπή της δικτατορίας του Σαντάμ Χουσεΐν έβαλε τέλος σε τριάντα χρόνια επίσημης προπαγάνδας και έφερε μια νέα εποχή ελευθερίας, γεμάτη από ελπίδα και βεβαιότητα για τους Ιρακινούς δημοσιογράφους. Και προσθέτει, για να μην αφήσει καμία αμφιβολία: Για τα ιρακινά μίντια, δεκαετίες απόλυτης έλλειψης ελευθερίας του Τύπου τερματίστηκαν με τον βομβαρδισμό του υπουργείου Πληροφόρησης, στις 9 Απριλίου, στη Βαγδάτη (RSF, Irak – Rapport annuel 2004).

Ένας άλλος προνομιακός στόχος των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα είναι, βεβαίως, και ο Ούγκο Τσάβες. Στο πραξικόπημα, τον Απρίλη του 2002, ο Ρομπέρ Μενάρ (γενικός γραμματέας της οργάνωσης και ένας από τους τρεις δημοσιογράφους που σήκωσαν το πανό για το Θιβέτ στην Ολυμπία) όχι μόνο απέφυγε επιμελώς να αναφερθεί στον ρόλο που έπαιξαν τα μίντια εναντίον του δημοκρατικά εκλεγμένου προέδρου της Βενεζουέλας, αλλά μετέδιδε χωρίς την παραμικρή επιφύλαξη την εκδοχή των πραξικοπηματιών, προσπαθώντας να πείσει τη διεθνή κοινή γνώμη ότι ο Τσάβες είχε όντως παραιτηθεί και όχι ανατραπεί. Μέχρι σήμερα, η οργάνωση επιδίδεται σε πόλεμο παραπληροφόρησης κατά της κυβέρνησης της Βενεζουέλας.

Ακόμα πιο αποκαλυπτική είναι η στάση της απέναντι στην Αϊτή. Όταν ο Αριστίντ, πρόεδρος της Αϊτής, τον Φεβρουάριο του 2004 ανατράπηκε από πραξικόπημα που οργάνωσαν από κοινού Γαλλία και Η.Π.Α., οι ΔΧΣ χειροκρότησαν την ενέργεια με τον θορυβώδη τίτλο: Η ελευθερία του Τύπου επέστρεψε: μια ελπίδα που πρέπει να διατηρήσουμε. (Την ίδια στιγμή, επιχορηγούνταν με 397.604 ευρώ από τη γαλλική κυβέρνηση, ποσό που αντιπροσώπευε το 11% του προϋπολογισμού τους). Αντιθέτως, η ευαίσθητη οργάνωση δεν βρήκε τίποτε να πει για την αιματοχυσία που ακολούθησε το πραξικόπημα, ούτε ίδρωσε το αυτί της από τις επανειλημμένες επιθέσεις σε δημοσιογράφους.

Δεν είναι να απορεί λοιπόν κανείς που ο Κόλιν Πάουελ, πρώην υπουργός Εξωτερικών των Η.Π.Α., στην πρώτη αναφορά που δημοσίευσε, τον Μάιο του 2004, της Επιτροπής Βοήθειας σε μια Ελεύθερη Κούβα, και με την οποία αυξήθηκαν δραστικά οι κυρώσεις εναντίον της Κούβας, δεν βρήκε άλλη ΜΚΟ να υποδείξει ως παράδειγμα παρά τους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα!

Και, προφανώς, για να τον ευχαριστήσει γι’ αυτή την τιμητική διάκριση, ο γραμματέας της οργάνωσης, Ρομπέρ Μενάρ, έφτασε να δικαιολογήσει ακόμα και τα βασανιστήρια, μετά την απόφαση του αμερικανικού Κογκρέσου να τα νομιμοποιήσει, τον Οκτώβριο του 2006. Έτσι, σε μια ραδιοφωνική εκπομπή, στις 16 Αυγούστου 2007, αναφερόμενος στη δολοφονία από ισλαμιστές του Αμερικανού δημοσιογράφου Ντάνιελ Περλ, τόνισε πως δικαιολογούνται τα βασανιστήρια όχι μόνο των υπόπτων, αλλά και των μελών των οικογενειών τους (!), προκειμένου να σωθούν ζωές αθώων: Αν έπιαναν την κόρη μου όμηρο, δεν θα έθετα κανένα όριο, σας διαβεβαιώνω, δεν θα έθετα κανένα όριο στα βασανιστήρια! Σε τι διέφεραν οι ισχυρισμοί των Μπους, Πινοτσέτ, Βιντέλα κ.ά. όταν δολοφονούσαν και εξαφάνιζαν δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων; Χρησιμοποιώντας και χειραγωγώντας τα πιο πρωτόγονα συναισθήματα, εύκολα καταπατούνται όχι μόνο τα δικαιώματα των ενόχων, αλλά παραβιάζουμε ακόμα και το στοιχειώδες τεκμήριο αθωότητας.

Και ο κατάλογος των «άθλων» αυτής της τόσο ευαίσθητης οργάνωσης δεν έχει τελειωμό. Άλλωστε, έχουν γραφτεί πολλά βιβλία και δεκάδες άρθρα για τον βίο και την πολιτεία της. Μια επίσκεψη στο διαδίκτυο θα πείσει και τον πιο δύσπιστο.

Είναι φυσικό λοιπόν να κουμπώνεται, τουλάχιστον, κανείς απέναντι στις επιλεκτικές ευαισθησίες των ΔΧΣ. Δικαιολογημένα, ωστόσο, θα αντιτάξει κάποιος ότι αυτό δεν σημαίνει πως οι Θιβετιανοί δεν καταπιέζονται από το κινεζικό καθεστώς και δεν θα πρέπει να τους συμπαρασταθούμε. Καμία αντίρρηση!

Σε ό,τι αφορά το Θιβέτ, πέρα από το (σημαντικό, σίγουρα) ζήτημα των ατομικών δικαιωμάτων, θα πρέπει κανείς να λάβει υπόψη και τα σημαντικότατα γεωπολιτικά (και όχι μόνο) συμφέροντα που παίζονται στην περιοχή. Άλλωστε, τα τελευταία χρόνια το έχουμε δει συχνά το έργο (και στη γειτονιά μας), με πρόσχημα τα «ανθρώπινα δικαιώματα», να παραβιάζεται κατάφωρα κάθε έννοια διεθνούς νομιμότητας και να επιβάλλεται ο νόμος της ζούγκλας (στην προκειμένη περίπτωση των ΗΠΑ).

Γι’ αυτό, στο επόμενο φύλλο της Ρήξης θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μια εκτενή παρουσίαση του ζητήματος του Θιβέτ και των επιπτώσεών του, τόσο στην περιοχή όσο και παγκόσμια. Αρκετά με τον μανιχαϊσμό του μαύρου – άσπρου, που μας έχει μετατρέψει στους χρήσιμους ηλίθιους της εκάστοτε ηγεμονικής υπερδύναμης!

Υ.Γ.: Τα στοιχεία για το άρθρο αντλήθηκαν από διάφορες ιστοσελίδες του διαδικτύου, όπως:

http://www.legrandsoir.info/spip.php, http://www.voltairenet.org/fr και

http://www.mondialisation.ca/index.php?context=home.