Βγενόπουλος/MIG εναντίον όλων και τούμπαλιν

Αν υπάρχει ένας κανόνας στην καπιταλιστική αγορά [δηλαδή στην "οικονομία της αγοράς", ήγουν στην "ελεύθερη αγορά", ήτοι στην "απορυθμισμένη αγορά", δηλονότι στην "ελεύθερη οικονομία", τουτέστιν στην "ασυδοσία των επιχειρήσεων"] είναι ότι δεν υπάρχει κανένας κανόνας. Ή, μάλλον, δεν υπάρχει κανένας σταθερός κανόνας. Οι κανόνες καθορίζονται και επανακαθορίζονται διαρκώς, μεταξύ των “ενδιαφερομένων μερών”.

Τα παραπάνω αποτελούν, συνοπτικά, το ευαγγέλιο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, ο Κανών του οποίου άρχισε να διαμορφώνεται εκεί γύρω στο 1980 από τους ρηγκανοθατσερικούς οικονομολόγους, αν και μπορούμε εύκολα να εντοπίσουμε τις ρίζες του αρκετές δεκαετίες νωρίτερα. Άλλο, όμως, η καλή είδηση και άλλο η καλή πράξη.

Τα παραδείγματα αρχιερέων της “οικονομίας της αγοράς”, που, τουλάχιστον τον τελευταίο χρόνο, αμφισβητούν την ίδια την ιερότητα του ευαγγελίου, πάμπολλα. Δεν έχει νόημα να επιμείνουμε σ’ αυτά. Καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια. Σημασία έχει να λέγονται μερικά πράγματα τη στιγμή που πρέπει. Οι -συγχωρήστε μου τον νεολογισμό- μεταφήτες δεν είναι παρά οι εκ των υστέρων “προφήτες”. Απλώς άχρηστοι…

Τι “ανακαλύπτουν” σωρηδόν και συλλήβδην οι μεταφήτες; Τη “δημόσια οικονομία”, δηλαδή την “κρατική οικονομία”, τουτέστιν το ρόλο του κράτους ως “οικονομικού εταίρου”. Τεράστια ανακάλυψη! Μα το κράτος πάντα εδώ ήταν! Δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα κράτους, τα τελευταία τριάντα χρόνια, η εξουσία του οποίου να μην ενδυναμώθηκε! Διότι η ισχύς ενός κράτους δεν μειώνεται όταν “απορυθμίζει” την “αγορά” σε βάρος της τεράστιας πλειονότητας του κοινωνικού συνόλου και υπέρ μιας ελάχιστης μειονότητας. Το αντίθετο συμβαίνει…

***

Η μετεξέλιξη της Marfin Α.Ε.Π.Ε.Υ., που ιδρύθηκε το 1998, στη σημερινή Marfin Investment Group [MIG]… γνωστή. Αυτή η μετεξέλιξη δεν θα παρουσίαζε κανένα απολύτως ενδιαφέρον, αν, τα τελευταία χρόνια, δεν εκδηλωνόταν εκ μέρους της MIG αυτό που οι “κύκλοι της αγοράς” αποκαλούν “επιχειρηματική επιθετικότητα”. Αυτό που στην καθομιλουμένη ονομάζεται απλώς απληστία και λαιμαργία. Για κέρδη. Για όλο και μεγαλύτερα κέρδη. Ο όρος “κέρδος”, άλλωστε, είναι ταυτόσημος με τον όρο “Λόγος του Θεού” στο Ευαγγέλιο της Αγοράς…

“Επιθετικές” εξαγορές πακέτου μετοχών διαφόρων ιδιωτικών επιχειρήσεων και τραπεζών: Εγνατία Τράπεζα, Λαϊκή Τράπεζα Κύπρου, Vivartia [ΔΕΛΤΑ, Μπάρμπα Στάθης, Goody's, Chipita...], Ράδιο Κορασίδης, Elephant, τουριστικές επιχειρήσεις, ακτοπλοϊκές εταιρείες, ιδιωτικά νοσοκομεία ["Υγεία", "Μητέρα"], εταιρείες πληροφορικής… ο κατάλογος σχεδόν δεν έχει τελειωμό. Η χαρά των επενδυτών, εν ολίγοις. Θεσμικών τε και μη…

Η στρατηγική επενδύσεων της MIG σαφέστατη [από το site του ομίλου]: “H MIG αναζητεί επενδυτικές ευκαιρίες σε υγιείς τομείς, ώστε με πρόσθετα κεφάλαια και διοικητική ενίσχυση να συμμετέχει στη διαμόρφωση κατακερματισμένων κλάδων καθώς και στην προσφορά ευκαιριών που δημιουργούν αξίες.”

Και η μετοχική σύνθεση της MIG [31-1-2008, από το site του ομίλου, απ' όπου και το γράφημα]:

1. Εγχώριοι ιδιώτες 41.68%
2. Ξένοι θεσμικοί επενδυτές 29.39%
3. Έλληνες θεσμικοί επενδυτές 1,20%
4. Dubai Financial LLC 9,07%
5. Marfin Popular Bank Public Co Ltd 8,92%
6. Ίδιες μετοχές 9,73%

Τα περί “πετροδολαρίων”, δηλαδή, αληθεύουν μόνον εν μέρει…

***

Το φθινόπωρο του 2006 η MIG θα στρέψει το ενδιαφέρον της στην Ελλάδα, πέραν του ιδιωτικού τομέα, και στον κρατικό τομέα: θα αρχίσει να αγοράζει, μέσω του ΧΑΑ, πακέτα μετοχών του διαρκώς αποκρατικοποιούμενου και συνεχώς ιδιωτικοποιούμενου ΟΤΕ, το management του οποίου παραμένει υπό κρατικό έλεγχο.

“Σφάλμα”! Μέγα “σφάλμα”!

“Σφάλμα”, όχι γιατί η MIG δεν θα έπρεπε να αγοράσει μετοχικά πακέτα του ΟΤΕ [χρυσή "ευκαιρία που δημιουργεί αξίες"!], αλλά διότι παρέβη τον μοναδικό κανόνα της καπιταλιστικής αγοράς: “λησμόνησε” να συν-καθορίσει με το ελληνικό κράτος το πλαίσιο μέσα στο οποίο ήθελε να κινηθεί. Έτσι, όταν η MIG έφτασε να ελέγχει το 20% των μετοχών του ΟΤΕ ζήτησε να έχει λόγο και στα της διοίκησης [management] του Οργανισμού – κάτι πολύ λογικό και θεμιτό, στα πλαίσια της αγοράς. Στόχος, φυσικά, της MIG ήταν ο έλεγχος μεγαλύτερου ποσοστού στον ΟΤΕ και το management του.

Πλην όμως στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν κανόνες. Το ελληνικό κράτος [δηλαδή, ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Αλογοσκούφης], που δεν επιθυμούσε τη συμμετοχή της MIG στα του Οργανισμού, ψήφισε νόμο με τον οποίο “περιόριζε στο 20% τη συμμετοχή ιδιωτικών εταιριών σε κρατικές εταιρίες στρατηγικής σημασίας”.

Και η MIG έμεινε στα “κρύα του λουτρού”. Με ένα “στατικό” πακέτο μετοχών του ΟΤΕ της τάξεως του 20%, το οποίο τής ήταν “παντελώς άχρηστο” από τη στιγμή που δεν μπορούσε να έχει λόγο στα της διοίκησης του Οργανισμού.

Και έτσι “υπέπεσε” στο “μοιραίο σφάλμα”: πούλησε αυτό το πακέτο μετοχών στην Deutsche Telecom, στην υπό κρατικό έλεγχο εταιρεία τηλεπικοινωνιών της Γερμανίας. “Υπό τις ευλογίες” του Γ. Αλογοσκούφη…

Ποιος είδε τους -λέμε τώρα- κρατικιστές και δεν φοβήθηκε;! “Ξεπούλημα του ΟΤΕ στους Γερμανούς” ο ένας, “”Ξεπούλημα του ΟΤΕ στους Γερμανούς” ο άλλος, “Ξεπούλημα του ΟΤΕ στους Γερμανούς” ο τρίτος.

Λάβρος ο Γιώργος Παπανδρέου κατά του “ξεπουλήματος”, λάβρος κι ο Αλέξης Τσίπρας ["Η MIG αγόρασε αέρα και πούλησε αέρα", "όλοι μαζί θα αγωνιστούμε για να ανακαλύψουμε την απάτη" (Ελευθεροτυπία, 11-4-2008, σελ. 55].

Η MIG ούτε διέπραξε καμιά απάτη, ούτε αγόρασε αέρα, ούτε πούλησε αέρα. Επένδυσε δημοσίως και διαφανώς περισσότερα από 2 δισ. ευρώ σε μετοχές του ΟΤΕ, και, όταν θεώρησε ότι την συμφέρει, τις πούλησε αποκομίζοντας κι ένα κέρδος άνω των 200 εκατ. ευρώ. Γιατί όχι; Έτσι δεν δουλεύει η “οικονομία της αγοράς”;

Αν κάποιος διέπραξε απάτη αυτό ήταν το ελληνικό κράτος. Που ξεπουλάει τα “φιλέτα” των κερδοφόρων επιχειρήσεων του δημοσίου εδώ και δεκαπέντε χρόνια… Που δεν “γούσταρε” τη MIG στον ΟΤΕ, αλλά “γουστάρει” την Deutsche Telecom…

Αλλά πέραν των πολιτικών ανοησιών, υπάρχουν και οι συνδικαλιστικές ανοησίες. Το ξεπούλημα του ΟΤΕ επιχειρήθηκε για πρώτη φορά το 1993, επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη και, δικαίως, τότε είχαν αντιδράσει οι εργαζόμενοι σ’ αυτόν. Αλλά, ότι δεν κατάφερε ο Μητσοτάκης το 1993 το κατάφερε ο Σημίτης μερικά χρόνια αργότερα. Γιατί οι συνδικαλιστές του ΟΤΕ δεν αντέδρασαν, επί Σημίτη, στο “ξεπούλημα” του ΟΤΕ; Μήπως, λέω μήπως, λόγω του προνομίου προ-αγοράς μετοχών του Οργανισμού που τους δόθηκε και με το οποίο μέσα σε μερικές εβδομάδες ή και ημέρες, μετά τη δημόσια διαπραγμάτευση της μετοχής, πολλαπλασίαζαν τα ποσά που είχαν επενδύσει; Λέω, μήπως;

***

Τα υπόλοιπα γνωστά.

Την περασμένη εβδομάδα η Marfin Investment Group ανακοίνωσε, δια του αντιπροέδρου της Ανδρέα Βγενόπουλου – και με ολοσέλιδες καταχωρήσεις σε όλες τις εφημερίδες- ότι κατέθεσε “μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση και αγωγή αποζημιώσεως για ηθική βλάβη κατά του κ. Α. Τσίπρα ο οποίος δεν έχει την προστασία της βουλευτικής ασυλίας. Εφόσον αυτά που είπε εναντίον μας δεν τα είπε με δόλο, ας κάνει έστω και τώρα μια αναλυτική εξέταση των γεγονότων και των στοιχείων που υπάρχουν και θα είναι πραγματικά μια πράξη πολιτικής ανδρείας να ανακαλέσει και να μας αποκαταστήσει. Με την αγωγή αποζημίωσης διεκδικούμε από τον κ. Α. Τσίπρα 1.000.000 Ευρώ, ποσό που δεσμευόμαστε να εισφέρουμε ως χορηγία στον ΣΥΡΙΖΑ. Σε κάθε περίπτωση στο πρόσωπο του κ. Τσίπρα στοχεύουμε να δικασθούν ηθικά και όλοι αυτοί που σήμερα καλύπτονται από την βουλευτική ασυλία“.

Τα περί “εισφοράς” του 1.000.000 ευρώ “ως χορηγία στον ΣΥΡΙΖΑ” θα προκαλούσαν τη γενική θυμηδία, αν το γεγονός αυτό καθεαυτό της μήνυσης και της αγωγής δεν ήταν τόσο σοβαρό.

Και είναι σοβαρό όχι γιατί “πλήττονται οι δημοκρατικοί θεσμοί” και “φιμώνεται ο πολιτικός λόγος”, αλλά γιατί για πρώτη [;] φορά εμφανίζεται στην Ελλάδα το φαινόμενο κάποιου επιχειρηματικού ομίλου που δεν είναι προμηθευτής του δημοσίου ή κατασκευαστής δημοσίων έργων, δηλαδή “διαπλεκόμενος νταβατζής”, και απαιτεί “σοβαρότητα, ουσία και ήθος” [όροι που υπάρχουν στην προμετωπίδα της καταχώρησης της MIG] τόσο από το κράτος όσο και από τον πολιτικό κόσμο. Και το τι σημαίνουν οι όροι “σοβαρότητα, ουσία και ήθος” στα πλαίσια της “οικονομίας της αγοράς” είναι κατανοητό νομίζω απ’ όλους…

Και είναι, επίσης, σοβαρό επειδή και οι πολιτικοί άνδρες αυτού του τόπου, που εξέθρεψαν και εξετράφησαν [από] τους “διαπλεκόμενους νταβατζήδες” [να θυμίσω το περιστατικό της διακομματικής μίζας επί Οικουμενικής το 1989;], θα πρέπει να καταλάβουν ότι οι κανόνες του παιχνιδιού έχουν αλλάξει. Και οι κανόνες άλλαξαν με τη δική τους ανοχή, αν όχι υποστήριξη.

***

Και όταν μια χώρα, όπου -ανέκαθεν- ο μόνος κανόνας που υπάρχει είναι ότι δεν υπάρχουν κανόνες, εντάσσεται πλέον σε ένα “παγκοσμιοποιημένο μοντέλο”, όπου επίσης ο μόνος κανόνας που υπάρχει είναι ότι δεν υπάρχουν κανόνες, τότε…