Χικ!

Σκηνές από το προσεχές μέλλον [7-29 Ιουνίου...]

Κινείται η αγορά

-Και δε ΜΕ λές ρε καρντάση πώς πάνε οι δουλειές;

-Τι να ΣΕ πω ρε μεγάλε, όλη μέρα στον αγώνα…

ΥΓ 1. Αντίγραφο του σημειώματος του φίλου Ίνδικτου.

ΥΓ 2. Μην ξεχάσετε να “πατήσετε” στον αγώνα…

Ο ΓΑΜΑΠ για τον Μάη του ‘68: η φαντασία στην αξιωματική αντιπολίτευση

Άλλο να έχουμε καταναλώσει ως λαός μερικές χιλιάδες τόνους ορυκτέλαια, βαφτισμένα ως ηλιέλαια, κι άλλο κάποιοι εξ ημών να έχουν πέσει στη μαρμίτα με τα ορυκτέλαια όταν ήταν μικροί…

Ο Γιώργος Ανδρέα και Μαργαρίτας Παπανδρέου όχι μόνον παρέστη αλλά και μίλησε “στις εκδηλώσεις που συνδιοργάνωσαν το ΙΣΤΑΜΕ και η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωκοινοβούλιο για τα 40 χρόνια από τον Μάη του ‘68 (ΠΕΙΡΑΙΑΣ, 18/5/2008)”.

[Και όχι! Το Ευρωκοινοβούλιο δεν μετακόμισε στον Πειραιά, απλά τις εκδηλώσεις συνδιοργάνωσε και η ομάδα των Ευρωβουλευτών του ΠΑΣΟΚ...]

Μίλησε και τι δεν είπε…

Πέρα από τις “συγνώμες”, τις ευχαριστίες και τα χαιρετίσματα προς όσους συμμετείχαν στις εκδηλώσεις, ο σύντροφος πρόεδρος δήλωσε μάχιμος, παρά τις συστάσεις των γιατρών, μετά το πρόσφατο ατύχημά του με το ποδήλατο, να μην στέκεται πολλή ώρα όρθιος “μπροστά σ’ αυτό το μικρόφωνο”:

“Ελπίζω σε λίγες βδομάδες να είμαι περισσότερο μάχιμος, είμαι μάχιμος, αλλά να είμαι ακόμα πιο μάχιμος γι’ αυτά που έχουμε μπροστά μας.”

Κι αφού κάποια στιγμή τελειώσει με τα αυτολιβανίσματα ["Μπράβο στην ευρωομάδα μας" (δεν μάθαμε αν έστειλε και συγχαρητήριο τηλεγράφημα στον Ρεχάγκελ...)], περνάει αιφνιδίως στις υψιπετείς φιλοσοφικές ενατενίσεις για τον Μάη του ‘68:

“Φίλες και φίλοι, σύντροφοι, συναγωνιστές, τίποτα δεν είναι αιώνιο και δεδομένο στη ζωή. Αυτό σημαίνει όμως, ότι ο άνθρωπος μπορεί να επέμβει στις κοινωνικές διαδικασίες, να τις αλλάξει, να τις σφραγίσει. ‘

[Δεν χρειάζεται και υπογραφή πριν την αποστολή;]

“Όχι αυθαίρετα, αλλά βέβαια μέσα στα πλαίσια πάντα της ιστορίας.”

[Η αυθαιρεσία, ως γνωστόν, απουσιάζει παντελώς από την ιστορία. Είχε δηλωθεί και σωθεί επί Τρίτση...]

“Αυτό είναι το πρώτο μεγάλο δίδαγμα, πιστεύω, του Μάη του ‘68. Αυτό είναι το δίδαγμα που αξίζει σήμερα να κρατήσουμε από την εποχή του Μάη.”

[Φιλοσοφικοί στοχασμοί, τα απαραίτητα ιστορικά διδάγματα, καιρός να καταθέσουμε και την προσωπική μας μαρτυρία...]

“Από κοντά, λοιπόν, έζησε ο Ανδρέας τον Μάη του ΄68.”

[Αυτό δα έλειπε... Η οικογένεια του ΓΑΜΑΠ, πλην του ιδίου, που ήταν τότε 16 ετών, ζούσε στο Παρίσι. Ο ίδιος;]

“Εγώ ζούσα στο Σικάγο με τους παππούδες μου κι έζησα τις μεγάλες διαδηλώσεις του ΄68, τις διαδηλώσεις του Συνεδρίου του Δημοκρατικού Κόμματος στο Σικάγο, που εκτυλίχθηκαν σε αιματηρές συγκρούσεις γύρω από τον πόλεμο του Βιετνάμ.”

[Οι διαδηλώσεις που "εκτυλίχθηκαν" δεν ήταν του Δ. Κ. ήταν ενάντια στο Δ. Κ...]

“Παρότι, ήταν μακριά το ένα γεγονός από το άλλο -η γενιά μου ζούσε είτε στο Παρίσι, είτε στο Σαντιάγο της Χιλής, είτε στο Οχάιο της Αμερικής, όπου πυροβολήθηκαν, θυμάμαι, τέσσερα νέα παιδιά, φοιτητές και σκοτώθηκαν από την Αστυνομία της Αμερικής-…”

[Σ' ολόκληρο τον πλανήτη κατοικούσαν τότε μόνον γέροι, πλην Παρισίων, Σαντιάγο και Οχάιο, όπου ζούσε η γενιά του ΓΑΜΑΠ...]

[Καιρός να απογαλακτιστούμε από την οικογένεια, και να "μαρτυρήσουμε" για τους δικούς "μας" αγώνες:]

“Θυμάμαι σε μια μεγάλη διαδήλωση στη Νέα Υόρκη, ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, που βρεθήκαμε τυχαία εμείς οι Έλληνες του ΠΑΚ, δίπλα μας οι Ιρλανδοί και παραδίπλα Βιετναμέζοι.

Και σε λίγο είχαμε ένα σύνθημα: IRA, NLF, ΠΑΚ. IRA της Ιρλανδίας, NLF το εθνικό μέτωπο του Βιετνάμ και το ΠΑΚ, Πανελλήνιο Απελευθερωτικό Κίνημα.

Και λέγαμε «IRA, NLF, PAK, venceremos» και το venceremos βεβαίως ήταν το λατινικό σύνθημα της νίκης των κινημάτων της Λατινικής Αμερικής…”

[Διότι, ως γνωστόν, η Λατινική Αμερική είναι Λατινική επειδή εκεί μιλούν λατινικά... Και στη διαδήλωση συμμετείχαν όλοι οι Έλληνες του ΠΑΚ, όλοι οι Ιρλανδοί, αλλά μερικοί μόνον Βιετναμέζοι...]

“Πήγαμε,” [σε μια διαδήλωση ενάντια στους βομβαρδισμούς της Καμπότζης και του Λάος από τις ΗΠΑ] “ήταν τα Β52 εκεί και ξαπλώσαμε στον αεροδιάδρομο, ήταν μια μικρή βέβαια πόλη, μας πιάσανε, μας πήραν όλους να μας πάνε φυλακή, αλλά η φυλακή χωρούσε τρεις κι εμείς ήμασταν χίλιοι δεκατρείς, οπότε δεν γινόταν.”

[Και μετά την... τραγουδιάρα μεταφορά, περνάμε στην... καλλιτεχνία, εν γένει...]

“Ήταν μια αγορά -με την αρχαιοελληνική έννοια- δημοκρατίας, όπου όλοι είχαμε δικαίωμα να ανεβούμε σε μια πέτρα στην Πνύκα, για να παρουσιάσουμε τη σκέψη μας, το ποίημά μας, το τραγούδι μας, το θεατρικό μας έργο.”

[Να προσέχουμε... Στην "αγορά δημοκρατίας", καθώς ανεβαίνουμε στις πέτρες της Πνύκας, να μην πατήσουμε τις χλαμύδες κι έχουμε κι άλλα...]

Τα “ψαξίματα” διαρκή:

“Έψαχνα και εγώ βεβαίως και, θυμάμαι, με είχε επηρεάσει πολύ ένας λατινόφωνος Καθηγητής, ο οποίος με μύησε στον ισπανικό εμφύλιο και ιδιαίτερα στους αναρχικούς του ισπανικού εμφυλίου…”

[Τελικά, τα λατινικά δεν είναι νεκρή γλώσσα!!! Και πώς μυείται κανείς στον ισπανικό εμφύλιο;]

Δεν άντεξα άλλο… Εδώ δεν πρόκειται για τη φαντασία στην εξουσία, ούτε για τη φαντασία στην αξιωματική αντιπολίτευση, εδώ πρόκειται για τρικυμία [τουλάχιστον!] στο κρανίο της αξιωματικής αντιπολίτευσης… Όχι στο κρανίο του ΓΑΜΑΠ! Στο κρανίο όλων τους, που τον έχουν αρχηγό… Αλλά, προφανώς, τέτοιοι είναι όλοι τους….

ΥΓ. Σχολιασμένα αποσπάσματα της ομιλίας φιλοξένησε χτες Το Βήμα, ["Πανδώρα"] απ’ όπου και το ερέθισμα γι’ αυτό το ιστοσημείωμα. Ολόκληρη την ομιλία θα τη βρείτε στον ιστότοπο του ΙΣΤΑΜΕ [σε pdf]. Διατήρησα την ορθογραφία [;] και τη σύνταξη [;] του πρωτότυπου. Η φωτογραφία από τον pathfinder.

Μπορώ να πω ότι είμαι ένας ευτυχισμένος blogger…

Η γενιά μου δεν είχε και πολύ καλές σχέσεις με αυτό που αποκαλείται “διάλογος”…

Και με ποιον να συζητούσαμε, δηλαδή;

Με τους Κνίτες; Τα ΚΝΑΤ του Μαλάμη και η εισβολή τους στο Χημείο δεν ήταν απλώς η είδηση της ημέρας… Για να μην μιλήσουμε για την υποστήριξη προς οτιδήποτε έφερε τη στάμπα του σοβιετικού σφυροδρέπανου: από τα σταλινικά στρατόπεδα και τα ψυχιατρεία για τους διαφωνούντες, μέχρι την εισβολή στο Αφγανιστάν, μέχρι…

Με τους Πασόκους; Αυτοί ονειρεύονταν το πρόσφατο -τότε- παρελθόν της… Λιβύης για να οικοδομήσουν το… σοσιαλιστικό μέλλον της Ελλάδας. Και, καθώς ξεχάστηκαν διαβάζοντας το “Πράσινο Βιβλιαράκι” του Καντάφι, απόμειναν με τη Μιμή, τον Τζουμάκα και τα Αρμάνι…

Με τους “εσωτερικάκηδες”; Κάθε καφενές και “επανάσταση”, κάθε άτομο και “κίνημα”; Φαιδρότητες…

Τους “πανελλαδικάριους”; Σιγά… Είχαμε σπουδαιότερα πράγματα να κάνουμε από το να συζητάμε για τις διαφορές μεταξύ “μαζικού κινήματος” και “κινήματος κατά μάζας”…

Με τους μαοϊκούς; Και ποιους απ’ όλους; Εκείνους που ήταν υπέρ του Χότζα, εκείνους που υποστήριζαν την εισβολή της Κίνας στο Βιετνάμ, ή εκείνους που στήριζαν τη “μετάβαση προς τη δημοκρατία” στο Ιράν υπό τον Χομεϊνί;

Και με ποιον να συζητούσαμε, δηλαδή; Με όλους τους υπόλοιπους; [Υπήρχαν κι άλλοι;]

Κι όλοι οι παραπάνω με ποιους να συζητήσουν; Με μας; Τους μικροαστούς αναρχοαυτόνομους; [Που παρεμπιπτόντως "σύραμε" και ολόκληρο το κίνημα στην κατάργηση ενός νόμου (του 815).]

Κι έτσι οι φράσεις του Ραούλ Βανεγκέμ [Η Επανάσταση της Καθημερινής Ζωής, σελ. 182], “Όχι μάταιους καβγάδες, όχι άχρηστες συζητήσεις, όχι ρητορείες, όχι συμπόσια, όχι βδομάδες μαρξιστικής σκέψης! Όταν χρειαστεί να χτυπήσεις για να ελευθερωθείς πραγματικά, χτύπα του σκοτωμού! Οι λέξεις δεν σκοτώνουν”, έδιναν έναν άλλο, μεταφυσικό, τόνο στην αδιάλλακτη “σιωπή” μας…

Και με ποιον να συζητούσαμε, δηλαδή; Εκ των πραγμάτων [;] μπορούσαμε να συζητάμε μόνον μεταξύ μας…

***

Είχα τη σπάνια τύχη, να γνωρίσω έναν σύντροφο, τον Νίκο Τσ., με τον οποίο ξεκινήσαμε, τότε, μια “συζήτηση” που ακόμα δεν έχει τελειώσει… Βρισκόμαστε πολύ σπάνια πια -σπανιότατα!- και συνεχίζουμε τον διάλογό μας, από κει που είχαμε σταματήσει την τελευταία φορά. Με τα γνωστά κενά που προκαλεί η χρόνια -σχεδόν- απουσία επαφής…

Απομονωμένοι, περιθωριοποιημένοι, κυνηγημένοι ίσως, είχαμε υποχρεωθεί να “συμπληρώσουμε” την αδιάλλακτη “σιωπή” μας προς τους άλλους με τους “αδιάλλακτους καβγάδες” μας. Περισσότερο μαρξικός, πουλατζικός και αλτουσερικός εκείνος, πιο μπακουνικός, κορσικός και καταστασιακός εγώ… Στις διανοητικές μας τσάρκες φτάσαμε σε όλες τις γωνιές του πλανήτη, που ξέραμε, σ’ όλες τις άκρες του χρόνου… Πίνοντας πάντα φτηνή ρετσίνα, φτηνό κονιάκ, φτηνή βότκα… Δεν περίσσευαν απ’ τα βιβλία, τα περιοδικά, τις εφημερίδες, τα τσιγάρα…

Κάποτε, ξεκινήσαμε να συζητάμε a las cinco de la tarde μιας χειμωνιάτικης μέρας και σταματήσαμε 17 ώρες μετά. Το επόμενο πρωινό, όταν κινήσαμε για ύπνο, η διαύγειά μας ήταν τόσο μεγάλη που πολύ εύκολα θα μπορούσαμε να περάσουμε τα όρια προς έναν παράλληλο κόσμο… Λες και είχαμε μαστουρώσει με μια θεϊκή ουσία… Ελλοχεύουν και τέτοιου είδους κίνδυνοι στους “αδιάλλακτους καβγάδες”…

***

Η γενιά μου δεν έμαθε να συζητάει. Να διαλέγεται, που θα ‘λεγαν, ίσως, κι οι γραμματιζούμενοι.

Και δεν ξέρω και καμιά γενιά που να το κατάφερε…

Όμως… Όμως άτομα που ξέρουν να συζητάνε υπήρχαν πάντα…

***

Ο εφιάλτης μου, ως blogger, είναι τα σχόλια.

Είτε αυτά που γράφω εγώ σε άλλα ιστολόγια, είτε αυτά που γράφονται εδώ. Το πρώτο σπορ το έχω εγκαταλείψει σχεδόν τελείως, εδώ κι έναν χρόνο. Μέχρι παρεξηγήσεως από διάφορους φίλους συνιστολόγους… Αν και αραιά και πού -ίσως και συχνότερα- σχολιάζω εδώ κι εκεί. Δεν είναι ότι δεν τους διαβάζω. Αλλά μερικές φορές είναι η αμηχανία. Τι να “σχολιάσω”, για παράδειγμα, στο ποστ του ΜακΜάνους “Δίνεται προς αντιπαροχή”; Προτίμησα να το προσθέσω στις “τσάρκες” μου [στο πάνω μέρος της δεξιάς στήλης], για να “βγάλω” έτσι την “υποχρέωση”, και -ποιος ξέρει;- ίσως μερικοί το πάρετε είδηση και το διαβάσετε…

Το δεύτερο σπορ, του δικού μου σχολιασμού εδώ, είναι πολύ πιο δύσκολο να το εγκαταλείψω. Το να μην “απαντάς” στα σχόλια που κάνουν οι επισκέπτες στο ιστολόγιό σου είναι “γαϊδουριά”, “α-φιλοξενία”, “αγένεια”, “έλλειψη καλών τρόπων”… δεν ξέρω τι άλλο…

Αλλά να… Μερικές φορές απολαμβάνω περισσότερο το να παρακολουθώ μια συζήτηση παρά να συμμετέχω σ’ αυτήν.

Την τελευταία εβδομάδα, έγιναν δυο πολύ καλές συζητήσεις εδώ μέσα. Η μία για τους μικροαστούς και η άλλη για τη “μακεδονική” γλώσσα. Τις απόλαυσα όσο τίποτε άλλο. Και χωρίς να νιώσω την ανάγκη να πάρω μέρος σ’ αυτές…

Πείτε το αγένεια, πείτε το γαϊδουριά, πείτε το έλλειψη καλών τρόπων…

Εγώ, όμως…

Μπορώ να πω ότι είμαι ένας ευτυχισμένος μπλόγκερ…

Και είμαι ευτυχισμένος γιατί φίλοι όπως ο Vrennus, ο Martingale, ο Βοιωτός, ο Γιώργος, o provato, και, από την άλλη, ο Omadeon κι ο Γ. Τσάπανος -και συμπαθάτε με αν ξέχασα κανέναν- μπορούν και κάνουν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες συζητήσεις, δίχως να απαιτείται η δική μου “παρουσία”…

Ευχαριστώ αδέλφια!

Και καλό Σ/Κ!

Ο “Πράσινος” Πατριάρχης ξεσπαθώνει… υπέρ των Αμερικανών

“Το Πατριαρχείο μας και η Αμερική υπηρετούμε τα ίδια ιδανικά δικαιοσύνης, ελευθερίας, όλες τις μεγάλες ηθικές και πνευματικές αξίες που ισχύουν διαχρονικώς, παγκοσμίως…”

Δήλωσε ο γνωστός και ως “Πράσινος” [όχι ΠΑΣΟΚος, απ' τους άλλους, τους οικολόγους...] Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος, μετά τη συνάντησή του [στις 14 Μαΐου] με τον πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα Ντάνιελ Σπέκχαρτ.

Η είδηση και το σχετικό φιλμάκι από τον Lupus Cynodictus [Ο Λάκης Λαζόπουλος καυτηριάζει την αμερικανόφιλη πολιτική του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, δείτε το βίντεο........]…

Για τις πρόσφατες ενασχολήσεις του Πράσινου Πατριάρχη, δείτε και τα σχόλια του Γιώργου Τσάπανου από ‘δω και κάτω…

ΥΓ. Η φωτογραφία Βαρθολομαίου-Daniel Speckhard από την ιστοσελίδα με τη σχετική είδηση στον ιστότοπο της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Αθήνα.

“Εξοβελίζοντας ψεγάδια περασμένων ανδροειδών με υπόδικες, παρωχημένες ροπές”

Δηλαδή, θέτοντας μεταξύ οβελών* τα ελαττώματα των νεκρών ανθρωπόμορφων με τις ένοχες και ξεπερασμένες απόψεις.

* οβελός (ο) 3. ΦΙΛΟΛ. τα άγκιστρα ({}) με τα οποία δηλώνεται στην έκδοση αρχαίου κειμένου ή γενικότ. κειμένου που παραδίδεται από χειρόγραφα λέξη, στίχος ή χωρίο που δεν είναι γνήσια.**

► εξοβελίζω: η λέξη μαρτυρείται από το 1830.**

** Μπαμπινιώτης

Για το σχετικό ερέθισμα…

Η κρυφή γοητεία της οικουμενικότητας

Φίλος τις μού έστειλε με e-mail τον σύνδεσμο για τη συνέντευξη που έδωσε στην Καθημερινή [18-5-2008] και στον Βασιλη Μουρδουκουτα [άνευ τόνων!] ο Ρίτσαρντ Γουόλιν, καθηγητής Ιστορίας των Ιδεών στο City University της Νέας Υόρκης [«Φρούδες ελπίδες η οικουμενικότητα»].

Ο Richard Wolin, γνωστός στην Ελλάδα από το βιβλίο του Η γοητεία του ανορθολογισμού: Το ειδύλλιο της διανόησης με τον φασισμό. Από τον Νίτσε στον μεταμοντερνισμό [εκδ. Πόλις], το οποίο είχα χαζοδιαβάσει πέρυσι [αν και δεν θυμάμαι ούτε τι έλεγε ούτε πού βρίσκεται ], στη συνέντευξή του δεν λέει και τίποτα το σπουδαίο, πέρα από τις γνωστές τετριμενιές που θα περίμενε κανείς:

Η εποχή μας χαρακτηρίζεται “ως μια εποχή όπου χάθηκε ένα μεγάλο στοίχημα. Το στοίχημα της συγκρότησης μίας κοσμοπολίτικης διακυβέρνησης. Επιδείξαμε αναμφίβολα εξαιρετικό σθένος στην ανάπτυξη και εμπέδωση της οικονομικής παγκοσμιοποίησης, αλλά όσον αφορά την ανάπτυξη και εξέλιξη της παγκόσμιας δημοκρατίας εμφανιστήκαμε μάλλον αδύναμοι, ίσως δειλοί”.

Και επειδή “[...] μεγάλοι υπερεθνικοί οργανισμοί όπως η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προσδιορίζουν τις εναλλακτικές επιλογές, ορίζοντας κατ’ ουσίαν το τι πρέπει να κάνει το κάθε κράτος, η ισχύς της δημοκρατίας μοιραία εξασθενεί” θα πρέπει “[...] να ιδρύσουμε διεθνείς οργανισμούς, οι οποίοι θα έρθουν να τιθασεύσουν τις δυνάμεις της αγοράς, αλλά και να θεραπεύσουν τις πληγές που προκαλεί. Οφείλουμε να επαναφέρουμε σε πλανητικό επίπεδο την έννοια της αναδιανεμητικής δικαιοσύνης και ενός είδους υπερεθνικής δημοκρατίας.” [Κι εδώ ταιριάζει "γάντι" η ρήση του Γκαλμπραίηθ "έχοντας το φάρμακο, ανακαλύψαμε τη σύφιλη"...]

Τα βάζει [φυσικά!] με τον Μπους, τάσσεται υπέρ του Ομπάμα ["Θεωρώ ότι μπορεί να φέρει την ανατροπή. Γνωρίζω τους συμβούλους του. Ξέρω ότι είναι διεθνιστές."] και -περσινά ξινά σταφύλια- “κατακεραυνώνει” τους νεοσυντηρητικούς. Τους νεοσυντηρητικούς αρκετοί εκ των οποίων, όλως περιέργως [;], υπήρξαν στα νιάτα τους τροτσκιστές και συνεχίζουν να είναι, με τον τρόπο τους, διεθνιστές, ακόμα και σήμερα. Και στην πλειονότητά τους εβραϊκής καταγωγής.

***

Και έτσι φτάνουμε σε ένα ενδιαφέρον σημείο του βιογραφικού του Γουόλιν, όπως καταγράφεται στην εφημερίδα, και όπου μαθαίνουμε ότι η επαφή του με την πολιτική ξεκίνησε από νωρίς, αφού “έφηβος, παρακολουθεί από κοντά τη δίκη των «Επτά του Σικάγο» – μια υπόθεση εξαιρετικής συμβολικής σημασίας για το κίνημα ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ.”

Ο εργδημεργ είχε καταθέσει προ ημερών σε σχόλιό του το εξής ερώτημα: “Το γιατί πέρασε ως διάττων καλοκαιρινης νύχτας (και δεν άφησε τίποτε πίσω του) το αντίστοιχο του Μάη ‘68 “κίνημα” των πανεπιστημίων των ΗΠΑπάρα καθ’ όλη τη δεκαετία του 1960;”

Είχα υποσχεθεί στον εργδημεργ ότι θα ψάξω διάφορα τέτοια “ζητηματάκια” σχετικά με τον “Μάη του ‘68″ και θα επανέλθω. Βέβαια, όπως λένε και στο χωριό μου “να τάζεις και να μην δίνεις, το σπίτι δεν χαλάει” .

Όμως ο Γουόλιν, που παρακολούθησε από κοντά τη δίκη των “Επτά του Σικάγο”, δίνει μια ενδιαφέρουσα “πάσα”, για να πούμε μια ιστορία.

***

Βρισκόμαστε στην ΑμέριΚΚΚα [το "ΚΚΚ" από το Κου Κλουξ Κλαν - τον όρο χρησιμοποιούσαν κάποιοι από τους "επτά"], το μακρινό 1968. Αύγουστος. Στο Σικάγο διεξάγεται το Συνέδριο του Δημοκρατικού Κόμματος, στο οποίο θα αναδειχθεί ο υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου.

Στην πόλη συγκεντρώνονται και διαδηλωτές από ολόκληρη τη χώρα, που διαμαρτύρονται για την εμπλοκή των ΗΠΑ στον πόλεμο του Βιετνάμ. Ανάμεσά τους και πολλά στελέχη του κόμματος [;] των Γίπις [Youth International Party], που είχε ιδρυθεί έναν χρόνο νωρίτερα, και οι οποίοι προτείνουν ως υποψήφιο πρόεδρο των ΗΠΑ ένα… γουρουνάκι: τον Πήγασο τον Αθάνατο [Pigasus]!

Ο υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ Πήγασος ο Αθάνατος συλλαμβάνεται στο Σικάγο στις 23 Αυγούστου 1968

Στις αναπόφευκτες [;] συγκρούσεις διαδηλωτών-αστυνομικών θα συλληφθούν και θα παραπεμφθούν σε δίκη οκτώ ταραξίες. Αργότερα, και κατά τη διάρκεια της δίκης, ο Μπόμπυ Σηλ [Bobby Seale], μέλος του Κόμματος των Μαύρων Πανθήρων [Black Panther Party], θα καταδικαστεί σε τετράχρονη φυλάκιση για “περιφρόνηση δικαστηρίου” [είχε αποκαλέσει τον δικαστή "φασιστόσκυλο", "γουρούνι" και "ρατσιστή", μεταξύ άλλων], θα αποβληθεί από τη δίκη, κι έτσι οι εναπομείναντες κατηγορούμενοι θα γίνουν γνωστοί ως Οι Επτά του Σικάγο [Chicago Seven]. Τα ονόματά τους: Abbie Hoffman, Jerry Rubin [που αργότερα έζησε και κάποιο διάστημα σε κιμπούτζ στο Ισραήλ, όπως και ο "κόκκινος" Κον Μπεντίτ], David Dellinger, Tom Hayden, Rennie Davis, John Froines, Lee Weiner.

Οι Επτά του Σικάγο

Και το όνομα του δικαστή: Julius Hoffman.

Άμπι Χόφμαν ο κατηγορούμενος, Τζούλιους Χόφμαν ο δικαστής… Καμία συγγένεια. Απλά ήταν και οι δύο εβραϊκής καταγωγής. Όπως επίσης και οι κατηγορούμενοι Τζέρρυ Ρούμπιν και Λη Γουέινερ. Και δύο εκ των δικηγόρων υπεράσπισης. Ο Άμπι “εκπροσωπούσε” τα παιδιά των εβραίων μεταναστών από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που υποστήριζαν ριζοσπαστικές πολιτικές θέσεις, ενώ ο Τζούλιους “εκπροσωπούσε” το παλιότερο, περισσότερο αφομοιωμένο, γερμανοεβραϊκό κατεστημένο.

Αυτή η -εβραϊκή- πτυχή της δίκης αγνοήθηκε, ως επί το πλείστον, από τα μέσα ενημέρωσης της εποχής, που, φυσικά, κάλυψαν με εξονυχιστική λεπτομέρεια κάθε άλλη πτυχή της δίκης.

Είναι χαρακτηριστικό ότι συχνά πυκνά οι κατηγορούμενοι συνομιλούσαν με τον δικαστή στα γίντις, χωρίς οι δημοσιογράφοι να καταλαβαίνουν τους διαλόγους.

Κάποια στιγμή ο κατηγορούμενος Άμπι Χόφμαν, απευθυνόμενος στον δικαστή, του είπε στα γίντις ότι είναι “shandeh far di goyim” ["ντροπή για τους γκοΐμ" (=μη εβραίους)], και όταν οι δημοσιογράφοι του ζήτησαν να τους μεταφράσει το τι είπε στον δικαστή, εκείνος “μετέφρασε” τη φράση ως εξής: “αχυράνθρωπος της κυρίαρχης ελίτ των WASP” [WASP: Λευκοί Αγγλοσάξονες Προτεστάντες]…

Η δημοσιότητα που εξασφάλισαν οι εβραϊκής καταγωγής ριζοσπάστες στις ΗΠΑ τη δεκαετία του ‘60 ήταν κάπως διαφορετική από εκείνη στην Ευρώπη [π.χ. το σύνθημα για τον Κον Μπεντίτ, "Είμαστε όλοι γερμανοεβραίοι", όταν είχε απελαθεί ο "κόκκινος Ντάνυ"]. Για τις ΗΠΑ παραμένει “άλυτο” ένα προβληματάκι: ενώ οι φοιτητές εβραϊκής καταγωγής αποτελούσαν το 10% του συνολικού αριθμού των φοιτητών, αυτοί “υπεραντιπροσωπεύονταν” στις ριζοσπαστικές πολιτικές οργανώσεις [όπως τους Students for a Democratic Society], φτάνοντας ανάλογα με την τοπική οργάνωση να αποτελούν ακόμα και το 80% των μελών τους, ενώ σε κάθε περίπτωση είχαν ηγετικές θέσεις.

Η ερμηνεία αυτού του φαινομένου ίσως να είναι απλή. Η εβραϊκής καταγωγής γενιά του Μεσοπολέμου [μετανάστες κυρίως από τις χώρες της Α. Ευρώπης] είχε στρατευτεί στην κομμουνιστική-σοσιαλιστική αριστερά. Τα παιδιά τους, η γενιά των “red diapers” [των "κόκκινων babylino"!], που είχαν γεννηθεί λίγο πριν, κατά, και μετά τον Πόλεμο είναι η γενιά των ριζοσπαστών της δεκαετίας του 1960.

Και τα λοιπά και τα λοιπά…

Τα πράγματα, όσον αφορά στη ριζοσπαστικοποίηση, θα αλλάξουν, όχι μετά το “1968″ αλλά μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, το 1967, μεταξύ Ισραήλ και Αράβων. Οι εβραϊκής καταγωγής αριστεροί θα αρχίσουν να αποχωρούν μαζικά από τις αριστερές οργανώσεις, αφού τα μη εβραϊκής καταγωγής μέλη αυτών των οργανώσεων υποστήριζαν σταθερά τους Παλαιστίνιους. Και ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 θα αρχίσει να διαμορφώνεται αυτό που τις επόμενες δεκαετίες θα γίνει γνωστό ως “νεοσυντηρητικό” ρεύμα…

***

Κάποιες πληροφορίες για τη δίκη των “Επτά” και για τα red diapers άντλησα από το βιβλίο του Kevin MacDonald, The Culture of Critique – An Evolutionary Analysis of Jewish Involvement in Twentieth-Century Intellectual and Political Movements. Μεταφρασμένα στα ελληνικά έχουν κυκλοφορήσει [εκδ. Διεθνής Βιβλιοθήκη] τα βιβλία Do It! του Τζέρρυ Ρούμπιν και Επανάσταση για την Κάβλα της του Άμπι Χόφμαν. Οι φωτογραφίες προέρχονται κυρίως από τη Wikipedia και το Amazon.

***

Και μην αρχίσω να ακούω διάφορα περί εβραϊκών συνωμοσιών και τα ρέστα. Εντάξει… Πολλοί εβραίοι υπήρξαν κομμουνιστές-σοσιαλιστές-αναρχικοί [τον 19ο και τον 20ο αιώνα], και μάλιστα σε πολλές χώρες και οργανώσεις είχαν ηγετικές θέσεις, αλλά η τεράστια πλειονότητα των εβραίων δεν ήταν ριζοσπάστες. Το ζήτημα της “μετάβασης” των εβραίων από τον “θρησκευτικό μεσσιανισμό” στον “πολιτικό ριζοσπαστικό μεσσιανισμό” παραμένει, πάντως, ανοιχτό…

Ποιος είχε πει ότι «θα πρέπει να τελειώνουμε πια με τον μικροαστικό πολτό στην Ελλάδα»;

Θυμήθηκα τη δήλωση του ανδρός [τέως υπουργός του ΠΑΣΟΚ] βλέποντας το σημερινό πρωτοσέλιδο του Ελεύθερου Τύπου: Ο θάνατος της μεσαίας τάξης – Πάνω από 2,7 εκ. νοικοκυριά γονατίζουν από την ακρίβεια, τα χρέη και την ανασφάλεια.

Για να μην λένε κάποιοι ότι οι πολιτικοί άνδρες αυτής της χώρας δεν είχαν και δεν έχουν “όραμα” για τον τόπο…

Διαβάζουμε, μεταξύ άλλων, στο άρθρο του Μάκη Ντόβολου:

«Εάν υιοθετήσουμε το γερμανικό ορισμό για τη μεσαία τάξη (στην οποία ανήκουν όσοι έχουν αποδοχές μεταξύ του 90% και του 150% του μέσου εθνικού εισοδήματος) και υπολογίσουμε στο εισόδημα τους μισθούς, τις συντάξεις, τα μερίσματα, τους τόκους, τα ενοίκια κ.λπ., τότε στη χώρα μας:
▪ Το 35% περίπου των νοικοκυριών (1.450.000) με μηνιαίο εισόδημα από 1.800 έως 3.000 ευρώ που θεωρείται ότι ανήκει στη μεσαία τάξη, βρίσκεται σε ασφυκτική πίεση για την ικανοποίηση των καθημερινών αναγκών του.
▪ Την ίδια στιγμή τον κίνδυνο να περιέλθει σε κατάσταση φτώχειας διατρέχει το 30% των νοικοκυριών (1.250.000) που βρίσκεται μεταξύ των ορίων φτώχειας και μεσαίας τάξης, με μηνιαίο εισόδημα από 1.200 έως 1.800 ευρώ.
▪ Η κατάσταση για το 20% των νοικοκυριών (840.000) τα οποία έχουν μηνιαίο εισόδημα κάτω από 1.200 ευρώ είναι ακόμη πιο δυσμενής…»

Ποιος μιλάει; Και από ποια θέση; που ρωτάει κι ο σύντροφος Μισεά…

***

Και ένα γράφημα από τη σημερινή Ελευθεροτυπία:

***

Τα γραφήματα των εφημερίδων μέσω του News 24|7.

Τον σύντροφο-υπουργό τον είχα… καταχεριάσει και πριν από έξι χρόνια γι’ αυτή του τη δήλωση…

Πλήρης ταύτιση WWF, ΣΥΝ

«Σε πλήρη ταύτιση των απόψεων του ΣΥΝ και της WWF Ελλάς κατέληξε η συνάντηση που είχαν χθες ο Αλέξης Τσίπρας και ο διευθυντής της οργάνωσης Δημήτρης Καραβέλλας (φωτ.). Στη συνάντηση συμμετείχαν στελέχη του ΣΥΝ και της WWF Ελλάς…»

Η είδηση από τη σημερινή Ελευθεροτυπία [σελίδα 18].

Τω όντι!

Όταν η υπερεθνική -καπιταλιστική- ελίτ συναντά το υπερεθνικό “προλεταριάτο”.

Εξάλλου, το είχε πει και ο Κάρολος [όχι ο γιος του επιτίμου προέδρου της WWF, o "άλλος"] – όχι στην ίδια πρόταση πάντως: κεφάλαιο και προλεταριάτο δεν έχουν πατρίδα!

Το κακό είναι ότι εμείς είμαστε αντικαταναλωτικοί τύποι και δεν αγοράζουμε ούτε “πράσινα προϊόντα”…

ΥΓ. Και ένα λινκάκι για του λόγου το αληθές.

Και οι δηλώσεις των “πράσινων ηγετών”…

Η κόντρα-ξύρισμα-σοφιστικέ φωτογραφία από την Ναυτεμπορική.

Το λογοκριμένο μου της ΕΡΤ

Η ομάδα του λογοκριμένου Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα φωτογραφήθηκε χτες με μπλουζάκια που έγραφαν “Το λογοκριμένο μου της ΕΡΤ” – λογοπαίγνιο με το γνωστό διαφημιστικό σλόγκαν της ΕΡΤ…

Υπογράψτε τη διαμαρτυρία κατά της ΕΡΤ