Για τόσο διάστημα ανέβαιναν στο διαδίκτυο οι Θ&Δ classic.
Τόσος ακριβώς είναι, σήμερα, και ο χρόνος ζωής αυτού του ιστολογίου. Και μου μπαίνουν διάφορες ιδέες…
Καλό Καλοκαίρι σε όλους σας! [Εγώ είμαι ήδη αλλού...]
Θα τα πούμε το φθινοπωράκι, εδώ, εκεί, ή παραπέρα… 
Να είστε πάντα καλά και να περνάτε ακόμα καλύτερα!
Φιλιά!
Χ.Μ.
Το περασμένο Σάββατο [5 Ιουλίου] Τα Νέα συνοδεύονταν από ένα βιβλίο/άλμπουμ για την οργάνωση “17 Νοέμβρη”, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης έξι χρόνων από το βράδυ της 29ης Ιουνίου 2002, όταν στο λιμάνι του Πειραιά είχε τραυματιστεί σοβαρά ο Σάββας Ξηρός από τη βόμβα που πήγαινε να τοποθετήσει και εξερράγη πρόωρα.
Στο βιβλίο των Νέων δημοσιεύονται και συνεντεύξεις του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, υπουργού Δημόσιας Τάξης εκείνη την περίοδο, και του Δημήτρη Κουφοντίνα.
Από τη συνέντευξη του Μ. Χρυσοχοΐδη [στον Δ. Μητρόπουλο] βγαίνει η είδηση ότι ο τέως υπουργός γράφει βιβλίο για το καλοκαίρι του 2002. Από τις λακωνικότατες απαντήσεις του στις ερωτήσεις του δημοσιογράφου συμπεραίνω ότι δεν πρόκειται να μάθουμε απολύτως τίποτα το καινούργιο για κείνο το καλοκαίρι. Όχι από τον Μ. Χρυσοχοΐδη…
Ένα-δυο μικρά -και ενδιαφέροντα [κυρίως γι' αυτά που δεν λέγονται]- αποσπάσματα της συνέντευξης:
«Τι είδους κοινωνικές επαφές είχε ο Γιωτόπουλος στην Αθήνα;
Σας θυμίζω πως είμαι πολιτικός και όχι κοσμικογράφος…
Αληθεύει ότι συνδεόταν κοινωνικά με σύβουλο του τότε πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη;
Δεν έχω υπόψη μου κάτι τέτοιο.»
Από τη συνέντευξη του Δημήτρη Κουφοντία [στη Μίνα Μουστάκα] βγαίνει και πάλι μια -παρόμοια με την προηγούμενη- είδηση:
«Απολογούμενος στο πρώτο δικαστήριο είχατε υποστηρίξει ότι “δεν θα μιλήσω για τη σχέση μου με τη δράση της οργάνωσης. Δεν θα προσπαθήσω να σας πείσω σε ποιες ενέργειες δεν συμμετείχα. Δεν θα μιλήσω για συγκατηγορούμενούς μου. Αυτή είναι η στάση μου και θα την κρατήσω με οποιοδήποτε είδος προσωπικού κόστους”. Σκοπεύετε κάποτε να μιλήσετε, έστω για τον εαυτό σας και για τις ενέργειες στις οποίες εσείς συμμετείχατε;
Έτσι έπρεπε απέναντι σε ένα δικαστήριο. Έξω όμως από αυτό, έχουμε χρέος να μιλήσουμε. Γιατί η προσωπική μας ιστορία δεν είναι προσωπική μας ιδιοκτησία. Δεν είναι απλώς ένα κομμάτι του δικού μας παρελθόντος, είναι τμήμα της συλλογικής ιστορίας του κινήματος. Και καμία καινούργια εμπειρία του κινήματος δεν πρέπει να ξεκινάει απ’ την αρχή, απ’ το μηδέν χωρίς να γνωρίζει τα γεγονότα του παρελθόντος, τα διδάγματα του παρελθόντος, τα λάθη του παρελθόντος. Οφείλω λοιπόν να μιλήσω και θα το κάνω.»
Ο Δ. Κουφοντίνας είναι σαφής: κάποτε θα μιλήσει. Θα γράψει, δηλαδή, ένα βιβλίο για τη “17 Νοέμβρη”… [Που έχω την υποψία ότι θα μοιάζει με μεγάλη προκήρυξη της οργάνωσης. Ίδωμεν.] Προς το παρόν ο Δ. Κουφοντίνας κάνει μεταφράσεις. Πέρυσι είχε μεταφράσει το βιβλίο της Μάρτα Χάρνεκερ, «Πραγματοποιώντας το αδύνατο. Η Αριστερά στο κατώφλι του 21ου αιώνα» (εκδ. Οδυσσέας). Τώρα μαθαίνω ότι μεταφράζει [έχει μεταφράσει;] ακόμη ένα βιβλίο που θα εκδοθεί σύντομα.
Ωστόσο, για κάποιους ακατανόητους (; ) λόγους, δεν του επιτρέπουν στη φυλακή να χρησιμοποιεί υπολογιστή. Προφανώς, φοβούνται μήπως συνδεθεί στο διαδίκτυο, με ό,τι αυτό [φοβούνται ότι] συνεπάγεται. Και το ενδεχόμενο αυτό μπορούν να αποκλείσουν, αλλά, από την άλλη και να έχει σύνδεση στο διαδίκτυο τι ακριβώς θα κάνει; Θα “καθοδηγήσει” νέες γενιές τρομοκρατών; Δεν νομίζω… Το πολύ-πολύ να ανοίξει κάνα μπλογκ, να μαθαίνουμε κι εμείς καθημερινά τι περιλαμβάνει το μενού στον Κορυδαλλό…
Πάντως, αν μάθω ότι ξεκίνησε να γράφει το βιβλίο για την “17 Νοέμβρη” [σε τελική ανάλυση, είναι ο μόνος που θα μπορούσε να το κάνει, οι υπόλοιποι είναι είτε "αθώοι" από μυαλά, είτε "αθώοι" από πεποίθηση...] θα ξεκινήσω κι εγώ εκστρατεία στο διαδίκτυο: “Ένα laptop για τον Κουφοντίνα!”
_____
Δύο ημέρες μετά την κυκλοφορία του βιβλίου των Νέων, τη Δευτέρα 7 Ιουλίου η Ελευθεροτυπία δημοσιεύει ένα σχετικό παραπολιτικό σχόλιο.
Η υπογραφή “Ε” παραπέμπει προφανώς είτε στη διεύθυνση της εφημερίδας είτε το πιθανότερο στην ιδιοκτησία της [Μάνια Τεγοπούλου]. Τα αισθήματα συμπάθειας εξάλλου της εφημερίδας προς τον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο δεν κρύβονται…
[Με την ευκαιρία, και επειδή δεν το είχα σχολιάσει τότε (τι να σχολιάσω δηλαδή; Βαρέθηκα και να το διαβάσω προσεκτικά) πριν από έναν μήνα [17 Ιουνίου] η Ελευθεροτυπία είχε δημοσιεύσει ένα κείμενο του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου [«Αθλιότητα της Δικαιοσύνης αλλά και Δικαιοσύνη της αθλιότητας»] στο οποίο ασκούσε κριτική στο σκεπτικό της καταδικαστικής σε βάρος του απόφασης του Εφετείου.
Εδώ που τα λέμε, πάντως, ο Α. Γιωτόπουλος έχει και τα δίκια του. Τα εις βάρος του στοιχεία ήταν από πενιχρά έως ανύπαρκτα.
Αλλού είναι το πρόβλημα. Καλή η χεγκελιανή αντιστροφή της γενικής, αλλά οι πολλές στροφές στην υπερασπιστική του γραμμή (στην πρώτη δίκη, που είχα παρακολουθήσει εντύπως) τον ζάλισαν…]
_____
Δύο ημέρες αργότερα, στις 9 Ιουλίου, η Ελευθεροτυπία δημοσιεύει στη στήλη των επιστολών επιστολές της Ιωάννας Κούρτοβικ, συνηγόρου του Δ. Κουφοντίνα, καθώς και του ίδιου του Κουφοντίνα, σχετικά με το παραπάνω παραπολιτικό σχόλιο:
| Από τη δικηγόρο κ. Ιωάννα Κούρτοβικ λάβαμε την ακόλουθη επιστολή:
«Στο φύλλο της εφημερίδας σας της 7/7/2008 δημοσιεύθηκε στη στήλη των πολιτικών παρασκηνίων, μέσα σε πλαίσιο, φωτογραφία που αποτελούσε αυθαίρετο μοντάζ και σχόλιο με υποσημαινόμενες αιχμές, σε σχέση με την οργάνωση 17Ν, αλλά και κατά πολιτικού κρατούμενου, τον οποίο εκπροσωπώ και τον οποίο, όπως φαίνεται, έχετε στοχοποιήσει ως αντίπαλό σας την τελευταία περίοδο. Ως εκπρόσωπός του, σας αποστέλλω συνημμένο στην παρούσα κείμενο – απάντηση του Δημήτρη Κουφοντίνα, το οποίο μου παρέδωσε από τις φυλακές σήμερα το πρωί. Καθώς το παραπάνω σχόλιό σας είναι απροκάλυπτα προσβλητικό για την προσωπικότητά του και για την πολιτική του ιστορία, η δημοσιογραφική δεοντολογία επιβάλλει τη δημοσίευση της απάντησης στο ίδιο σημείο με το προηγούμενο». Προς Εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» «Χθες, η εφημερίδα σας διέπραξε μια αθλιότητα. Μέσα σε μαύρο πλαίσιο, εν είδει κηδειόσημου, το οποίο σαφώς καταγράφει τον ενταφιασμό ήθους και δημοσιογραφικών αρχών, επιτίθεται απαξιωτικά στο ρεύμα λαϊκής αντιβίας της Επαναστατικής Αριστεράς. Αφού επιλέξατε, δίκην δικαστού, να διαχωρίσετε τους πολιτικούς κρατούμενους για την υπόθεση της 17Ν, τώρα σπιλώνετε οργανώσεις και αγωνιστές. Στρατεύεστε στην υπηρεσία του βαθύτερου και φαιού κράτους. Εργαλειοποιείστε, για υποκειμενικούς και αντικειμενικούς λόγους, στην υπηρεσία γνωστών και άγνωστων κέντρων. Εύγε! Ο “πόλεμος κατά της τρομοκρατίας”, όπως εσείς αποφασίσατε να αποκαλείτε μια πολιτική ιστορία 27 χρόνων, συντασσόμενοι με την κρατική προπαγάνδα, απόκτησε άλλο ένα όπλο». Δημήτρης Κουφοντίνας Ειδική Πτέρυγα Φυλακών Κορυδαλλού 8 Ιουλίου 2008 ΥΓ1: Οσο για τον Γκυ Ντεμπόρ, που επιλέξανε να χρησιμοποιήσετε, αφήστε τον ήσυxο, δεν σας αντιστοιχεί. Εχει μιλήσει, όπως της πρέπει, γι’ αυτήν τη μορφή της δημοσιογραφίας. ΥΓ2: Αν σας έμειναν ακόμη ίχνη δεοντολογίας, για την οποία τόσο πολύ κόπτεσθε, οφείλετε να δημοσιεύσετε αυτή την επιστολή, στο ίδιο σημείο, όπου και το κατάπτυστο κείμενό σας. |
Και η απάντηση της εφημερίδας, αμέσως μετά τις επιστολές:
| Το φωτομοντάζ αφορά τα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο». Η ερμηνεία του κειμένου του Γκυ Ντεμπόρ αφορά τον Δημήτρη Κουφοντίνα. «Ε» |
.
Τα σχόλια δικά σας.
Εκ μέρους μου μία μικρή απορία: Ποιος μετέφρασε το απόσπασμα του Ντεμπόρ που δημοσιεύτηκε στο παραπολιτικό της “Ε”; Διότι η μετάφραση αυτή διαφέρει σε αρκετά σημεία [όχι ουσιωδώς] από τη μοναδική μετάφραση των Σχολίων που έχει κυκλοφορήσει στην Ελλάδα [μετ. Πάνος Τσαχαγέας, εκδ. Ελεύθερος Τύπος, 1988, σελ. 25-26].
Και μία συμπλήρωση. Ο άγνωστος μεταφραστής του αποσπάσματος των Σχολίων γιατί δεν συνέχισε τη μετάφραση; Διότι αμέσως μετά, στη συνέχεια του επίμαχου αποσπάσματος, διαβάζουμε:
| Ο εκσυγχρονισμός της καταστολής κατέληξε ν’ αναδείξει, αρχικά μέσα στα πλαίσια της εμπειρίας-πρότυπο στην Ιταλία με τ’ όνομα “ανανήψαντες”, ένορκους επαγγελματίες κατήγορους, κάτι που στην πρώτη εμφάνισή τους τον 17ο αιώνα, στη διάρκεια των ταραχών της Σφενδόνης, είχε ονομαστεί “μάρτυρες καθ’ υπαγόρευση”. Αυτή η θεαματική πρόοδος της Δικαιοσύνης πλημμύρισε τις ιταλικές φυλακές με πολλές χιλιάδες κατάδικους που πληρώνουν για έναν εμφύλιο πόλεμο που δεν έλαβε χώρα, για ένα είδος εκτεταμένης ένοπλης εξέγερσης που κατά τύχη δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, για έναν πραξικοπηματισμό μ’ ονειρικά στοιχεία. |
.
[Όσοι έχετε το βιβλίο διαβάστε και τις υπόλοιπες παραγράφους της Θέσης 9. Παρουσιάζουν ενδιαφέρον...]
Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά η Ελευθεροτυπία κατηγορεί ευθέως τον Δ. Κουφοντίνα ως “ανανήψαντα” και ως “μάρτυρα καθ’ υπαγόρευση”; Εξ όσων γνωρίζω ο Δ. Κουφοντίνας ούτε έχει μιλήσει ούτε έχει “μιλήσει”. Ξέρει κάτι παραπάνω η καλή εφημερίδα; Γιατί δεν μας το λέει ξεκάθαρα; Εκτός κι αν θεωρεί ότι τα “μυστήρια της τρομοκρατίας” -έκφραση του Γκυ Ντεμπόρ- δεν πρέπει να γίνονται δημοσίως γνωστά. Τουλάχιστον, όχι εκείνα τη δημοσιοποίηση των οποίων δεν επιθυμεί η καλή εφημερίδα…
Ψάρεμα με πυροφάνι… Ουζάκια στο Κερατσίνι… Clubbing στην παραλιακή… Φαγάκι στον Κεραμεικό… Ποτό στο Κολωνάκι… Orange juice vitaminus στην Αδριανού… Πεζοβόλτα κάτωθεν της Ακροπόλεως… Παγωτάκι στο Κεφαλάρι… Μπριτζολάκια στον Μαραθώνα… Μπανάκι υπό το σεληνόφως… Στην ανάγκη DVD στο σπίτι…
Υπάρχουν τόσες εναλλακτικές λύσεις…
Ένα πράγμα μην κάνετε μόνον [σήμερα, αύριο και μεθαύριο το βράδυ]: να πάτε στο θέατρο Μπάντμιντον για να δείτε τη συναυλία του Phlip Glass που βασίζεται στα ποιήματα [;] και στα σκίτσα του Leonard Cohen.
Μην το κάνετε!
Σεβαστείτε τον εαυτό σας [άντε, και την τσέπη σας]. Σεβαστείτε τα νεύρα σας. Σεβαστείτε τους γέροντες καλλιτέχνες [στα 71 του ο Φίλιπ, στα 74 ο Λέοναρντ]. Σεβαστείτε ό,τι θέλετε, αλλά μην πάτε…
Με μια λέξη: χάλια.
Με δυο λέξεις: απερίγραπτα χάλια.
Ας πάρουμε τους… στίχοι. Τα ποιήματα, λέει, του Λέοναρντ Κοέν.
Φανταστείτε έναν γέροντα, στα εβδομηντακάτι [ισχύει για τον Λ.Κ.],
… που πάσχει από Αλτσχάιμερ [δεν ισχύει για τον Λ.Κ.].
Και γεροντική άνοια [δεν ισχύει].
Και όλα τα υπόλοιπα [ποιος ξέρει; Κάπου αναφέρει κάτι για χάπια για να μπορεί να ανεβαίνει στον λόφο...]
Που πέρασε πέντε χρόνια από τη ζωή του σε βουδιστικό [Ζεν, αν έχετε τον Βούδα σας!] μοναστήρι [ισχύει].
Που ο μάνατζέρ του, την περίοδο της μοναστικής του ζωής, του “έφαγε” κάτι εκατομμύρια δολάρια [ισχύει].
…
Και που τώρα, στα γεράματα, προσπαθεί να βρει μια -προσωπική- άκρη γράφοντας… στίχοι.
Βούδας φυλάξει!
Απλά, δεν διαβάζονται, δεν ακούγονται, δεν τραγουδιούνται, δεν απαγγέλονται!
Εκτός κι αν κάποιος έχει “δόντι”. Αυτό που λεν και “μέσον”.
Ένα “δόντι” σαν τον Φίλιπ Γκλας…
Η χειρότερη μουσική που έχω ακούσει ποτέ από δαύτον. Και η χειρότερη συναυλία του που έχω δει ποτέ.
Ο Φίλιπ Γκλας έχει ένα ελαφρυντικό: πού να την βρεις την έμπνευση σ’ αυτούς τους… στίχοι…
Όλα τα υπόλοιπα… επιβαρυντικά. Καλές οι φιλίες, καλές οι εβραιοβουδιστικές μεταφυσικές ανησυχίες [ο ίδιος δηλώνει "Jewish-Taoist-Hindu-Toltec-Buddhist"], αλλά μερικά πράγματα έχουν και τα όριά τους…
…
Για τη ζωγραφική [τα σκίτσα του Κοέν, δηλαδή] θα πω μόνον τούτο: ναρκισσισμός είναι, θα του περάσει [μιλάμε για δεκάδες -ίσα με εκατό- αυτοσκιτσογραφίες]…
…
Το μόνο που διασώζει [;] αυτό το πολιτιστικό [;] event είναι οι μουσικοί. [Προσοχή! Όχι η μουσική. Οι μουσικοί]. Η βιολίστρια εκπληκτική στο σόλο της [διάρκειας μόλις ενός λεπτού...] Ο φλαουτίστας… τα ‘χασε [και τα ξαναβρήκε] κατά τη διάρκεια του δικού του σόλο σαξόφωνο… Οι -τέσσερις- τραγουδιστές στα όρια… Τι να κάνουν κι αυτοί… [Η... καστανούλα πήγε να ρίξει ένα σόλο κάποια στιγμή και θύμισε τη βελόνα παλιού πικάπ που γρατσουνάει βάρβαρα σαρανταπεντάρη δίσκο...]
…
Γι αυτό σας λέω:
Υπάρχουν τόσες εναλλακτικές λύσεις…
_____
Ένα έργο τέχνης είναι… τέχνη όταν προκαλεί συναισθήματα. Καλά, κακά, άσχημα, χειρότερα… Που σου δένει το στομάχι κόμπο, ή σε εκτοξεύει στα ουράνια… Όταν ένα έργο “τέχνης” δεν ξυπνάει μέσα σου απολύτως κανένα συναίσθημα, δεν είναι τέχνη, είναι απλά ένα τίποτα. Και το event των Κοέν-Γκλας το μόνο συναίσθημα που μπορεί να προκαλέσει είναι ο οίκτος: για τους ίδιους. Και όταν αυτό που προκαλεί συναισθήματα δεν είναι το “έργο τέχνης” αλλά ο “καλλιτέχνης” τότε δεν μπορούμε να μιλήσουμε καν για “τέχνη”…
Αλλά, ίσως, αυτή να είναι και η “τέχνη” της εποχής μας. Ποιος ξέρει, μπορεί, ίσως…
_____
Είπα “η εποχή μας”…
“Η εποχή μας”, ξέρετε, είναι η τελευταία “εποχή” αυτού του κόσμου. Νομίζω πως, στην παγκόσμια ιστορία, δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα πολιτισμού/κουλτούρας που να παρήκμασε και να κατάφερε κατόπιν να ακμάσει ξανά. Σήμερα, στην εποχή ενός πολιτισμού παγκόσμιας εμβέλειας [που είτε παρακμάζει ήδη είτε θα παρακμάσει κάποια στιγμή] γεννιέται το εξής ερώτημα: ποιος πολιτισμός [και, κυρίως, πού] θα ακμάσει μετά απ’ αυτόν;
Καλό ερώτημα…
_____
Ίσως να είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε αυτό το “τέλος εποχής”. Οριστικά και αμετάκλητα.
_____
Ίσως το έργο τέχνης που να εκφράζει την εποχή μας να είναι ένα διαρκώς επαναλαμβανόμενο μινιμαλιστικό μοτίβο του Φίλιπ Γκλας, κι η φωνή ενός αφηγητή που θα απαγγέλει ειδήσεις:
“30.000 αυτοκτονίες τον χρόνο στην Ιαπωνία”
“Μητέρα στην Αυστραλία σκότωσε τα δύο παιδιά της”
“45χρονος στην Ελλάδα έλουσε με βενζίνη τους γονείς του και τους έβαλε φωτιά”
“34 έφηβοι μαχαιρώθηκαν μέχρι θανάτου στην Αγγλία το πρώτο εξάμηνο του 2008″
…
…
…
Με τους θρησκευτικούς της ηγέτες, με τους επιχειρηματίες της, με τα όλα της!
Έχει κανείς πρόβλημα; [*]
[*] Πέρα από διάφορους κομπλεξικούς που δεν γουστάρουν τους τέως έφεδρους ανθυπολοχαγούς του τουρκικού στρατού και τους αυτοδημιούργητους επιχειρηματίες.
Και μια πραγματική ιστορία που μοιάζει με ανέκδοτο - αλλά δεν είναι.
Ρώτησαν κάποτε τον “Τίγρη”, που, ας μην το ξεχνάμε, ξεκίνησε τη μακρά πορεία του προς την καταξίωση από δάσκαλος οδήγησης, πώς κατάφερε να αναλάβει τον ανεφοδιασμό με καύσιμα των αμερικανικών πολεμικών πλοίων.
Και τι απάντησε ο… θεοσεβούμενος;
Ότι είχε δει μια αγγελία στο Internet!
Η απορία του συνομιλητή του ["Καλά, εσύ δεν ξέρεις αγγλικά..."] έμεινε αναπάντητη…
ΥΓ1. Και μην ρωτήσει κανένας ποιοι είναι αυτοί δίπλα στον “Τίγρη”…
ΥΓ2. Οι φωτό και οι λεζάντες από το Πρώτο Θέμα της 6-7-2008 [pdf].
Η απάντηση σ’ αυτό το απλούστατο, έως και απλοϊκό, ερώτημα (το οποίο φέρεται να είχε θέσει, μετά τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, και ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής) είναι, σήμερα, εξίσου απλή: κανένας!
Διότι αν το μακρινό 1963 μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι κυβερνούσε το παρακράτος της Δεξιάς, σήμερα είναι ολοφάνερο ότι αυτό το κράτος είναι μη κυβερνήσιμο.
Και δεν χρειάζεται καν να διαθέτουμε μνήμη ελέφαντα, παραθέτοντας ιστορικά προηγούμενα, για να αποδείξουμε αυτόν τον ισχυρισμό. Αρκεί να θυμηθούμε τις πυρκαγιές, τα ναυάγια, τα εθνικά ζητήματα, την οικονομία, τη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού σε όλες τις όψεις και τις εκφάνσεις του…
Σ’ αυτόν τον τόπο δεν κυβερνά κανένας! Το Μη Κυβερνήσιμο Κράτος «Ελλάς» βαδίζει στο άγνωστο με βάρκα το «μακριά απ’ τον κώλο μας κι όπου θέλει ας είναι». Η ανευθυνότητα [«έλλειψη ευθυνών»] οποιουδήποτε δημόσιου φορέα και η ανευθυνότητα [«έλλειψη υποχρεώσεων»] οποιουδήποτε πολίτη [μάλλον «ιδιώτη», με την αρχαία σημασία της λέξης] αποτελεί σ’ αυτή τη χώρα κοινό τόπο.
***
Πάμε λίγο παρακάτω.
Λίγο. Μέχρι το σκάνδαλο Siemens. Με τα «μαύρα ταμεία» της εταιρείας ασχολούνται οι γερμανικές αρχές εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια, αφού πρόκειται για το μεγαλύτερο σκάνδαλο διαφθοράς που έχει ποτέ εμφανιστεί στη χώρα. Και η ελληνική όψη του σκανδάλου ελάχιστα θα μας απασχολούσε σήμερα [παρά τις εδώ και δεκαοκτώ μήνες εισαγγελικές έρευνες στην Ελλάδα] αν διάφορα στελέχη της μητρικής εταιρείας δεν προέβαιναν σε αποκαλύψεις για «να πέσουν στα μαλακά». Οπότε και οι ελληνικές αρχές, ποιώντας την ανάγκη φιλοτιμία, υποχρεώθηκαν εκ των πραγμάτων να ερευνήσουν τις καταγγελίες των Γερμανών, σύμφωνα με τις οποίες εμπλέκονται στο σκάνδαλο πλείστοι όσοι συμπολίτες μας – πολιτικοί και μη.
Οι επιλεκτικές, προς τον Τύπο, διαρροές πληροφοριών σχετικά με τις έρευνες πυροδότησαν, τις τελευταίες εβδομάδες, και αρκετές διαμάχες μεταξύ των πολιτικών κομμάτων στη χώρα μας. Όλοι τους -πολιτικοί, κόμματα, Τύπος- βρήκαν τη χρυσή ευκαιρία να δείξουν ότι δεν βρίσκονται σε κωματώδη κατάσταση…
***
Επιλεκτική διαρροή πληροφοριών.
Και κάπως έτσι φτάνουμε στον Αλέξανδρο Λυκουρέζο, όχι ως συνήγορο ενίων εκ των κατηγορουμένων, αλλά ως εκπρόσωπο στην Ελλάδα του αμερικανικού δικηγορικού γραφείου Debevoise & Plimpton LLP, στο οποίο η Siemens έχει αναθέσει την έρευνα στο εσωτερικό της σχετικά με τα «μαύρα ταμεία».
Η γερμανική εταιρεία προέβη σ’ αυτή την κίνηση κατόπιν υποδείξεως της Επιτροπής Ελέγχου του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης [SEC]. Η SEC ενδιαφέρεται απλώς για την αξία των μετοχών των «πτωχών και τιμίων επενδυτών», τους οποίους και έσπευσε να προστατεύσει όταν αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο στη Γερμανία, αφού οι μετοχές της Siemens διαπραγματεύονται και στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης.
Στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης διαπραγματεύονται και οι μετοχές του ΟΤΕ, και θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι σε περίπτωση που…
Η Debevoise & Plimpton και η SEC βαδίζουν χέρι-χέρι εδώ και δεκαετίες. Η πρώτη ιδρύθηκε το 1931 από τους δικηγόρους Eli Whitney Debevoise και William E. Stevenson, ενώ η δεύτερη ιδρύθηκε το 1934 από τον πρόεδρο Ρούζβελτ, για την προστασία των επενδυτών και εξαιτίας όλων όσα είχαν συμβεί στο Κραχ του 1929.
Πρώτος πρόεδρος της SEC είχε διοριστεί ο Τζόζεφ Κέννεντυ [πατέρας του μετέπειτα προέδρου Τζων Κέννεντυ], ο οποίος είχε βγει «αλώβητος» από το Κραχ, αφού είχε πουλήσει όλες του τις μετοχές λίγο πριν, τη συμβουλή ενός… λουστράκου της Γουώλ Στρητ, όπως έλεγε ο ίδιος χαριτολογώντας…
Χαριτολογώντας, αφού ο Τζόζεφ Κέννεντυ γνώριζε πολύ καλά τους… ενορχηστρωτές του Κραχ. Αλλά γι’ αυτούς δεν μπορούσε να μιλήσει δημόσια, όπως δεν αντέδρασε και ποτέ στις εναντίον του κατηγορίες για λαθρεμπόριο οινοπνευματωδών κατά τη διάρκεια της Ποτοαπαγόρευσης.
Η κοινή πορεία Debevoise & Plimpton και SEC, όπου η πρώτη αναλαμβάνει, κατόπιν υποδείξεων της δεύτερης, πολλές έρευνες παρόμοιες με εκείνη της Siemens, μπορεί να εξηγηθεί μόνον αν ρίξουμε μια ματιά στο βιογραφικό ενός εκ των ιδρυτών της.
***
Σε δημοσιεύματα του τύπου μπορεί κάποιος να διαβάσει την «έκπληξη» των συντακτών τους σχετικά με τη μικρή εταιρεία που ξεκίνησε με «αρχικό μετοχικό κεφάλαιο μόλις 2.366 δολαρίων» και που «στεγαζόταν σε ένα διαμέρισμα λίγων τετραγωνικών μέτρων» και που σήμερα απασχολεί περισσότερους από 630 δικηγόρους σε οκτώ χώρες.
Ο Eli Whitney Debevoise, λοιπόν, ήταν γιος του Τόμας Ντεμπεβουάζ, ο οποίος με τη σειρά του ήταν προσωπικός δικηγόρος του Τζων Ροκφέλερ του νεώτερου, γιου του ιδρυτή της δυναστείας και πατέρα του «μπιλντερμπέργκερ» Ντέιβιντ Ροκφέλερ. Ο ίδιος ο Έλι Γουίτνεϋ Ντεμπεβουάζ εργάστηκε επί έξι χρόνια, πριν ιδρύσει το δικό του, στο δικηγορικό γραφείο Davis, Polk, Wardwell, Gardiner & Reed. Ο John Davis ήταν υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος στις εκλογές του 1924 και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Ροκφέλερ… Στους πελάτες του γραφείου συγκαταλεγόταν και η Guaranty Trust Company του J. P. Morgan. Και άλλα τινά…
***
Κι αφού αναφερθήκαμε σε κάποιον υποψήφιο του Δημοκρατικού Κόμματος, ας αναφερθούμε και σε έναν πρόεδρο των ΗΠΑ: τον Μπιλ Κλίντον.
Ο Μπιλ Κλίντον στην ομιλία του προς το Συνέδριο του Δημοκρατικού Κόμματος το 1992, και λίγο μετά την πανηγυρική εκλογή του ως υποψήφιου προέδρου των ΗΠΑ, είχε, μεταξύ άλλων, αναφερθεί και στον καθηγητή του στο Πανεπιστήμιο Τζώρτζταουν Κάρρολλ Κουίγκλεϋ: «[...] Και ως φοιτητής στο Τζώρτζταουν, άκουσα ξανά αυτό το μήνυμα, διατυπωμένο σαφέστερα, από τον καθηγητή Κάρρολλ Κουίγκλεϋ, ο οποίος μας είχε πει ότι η Αμερική ήταν το μεγαλύτερο έθνος της ιστορίας επειδή ο λαός της πάντα πίστευε σε δύο πράγματα – ότι το αύριο μπορεί να είναι καλύτερο από το σήμερα και ότι όλοι μας έχουμε προσωπική ηθική ευθύνη για να γίνει αυτό πραγματικότητα».
Ενδιαφέρουσες οι απόψεις του καθηγητή Κουίγκλεϋ. [Στ' αλήθεια πόσοι πιστεύουν ότι το αύριο στην Ελλάδα θα είναι καλύτερο από το σήμερα;]
***
Ποιος ήταν όμως ο Carroll Quigley; Γεννήθηκε στη Βοστώνη το 1910, σπούδασε ιστορία στο Χάρβαρντ, δίδαξε εκεί και στο Πρίνστον και από το 1941 μέχρι τη συνταξιοδότησή του δίδασκε ιστορία [των πολιτισμών] στο Πανεπιστήμιο της Τζώρτζταουν. Πέθανε το 1977.
Ο Κ. Κουίγκλεϋ είναι σήμερα γνωστός κυρίως για δύο βιβλία του. Το Τραγωδία και Ελπίδα – Η Ιστορία του Κόσμου στην Εποχή μας, που εκδόθηκε «κατά λάθος» το 1966 και σχεδόν αμέσως αποσύρθηκε από την κυκλοφορία, και Το Αγγλο-Αμερικανικό Κατεστημένο, που εκδόθηκε μόνον μετά το θάνατό του, το 1981.
Τι ισχυρίζεται στα βιβλία του ο Κ. Κουίγκλεϋ; Πως από τα τέλη του 19ου αιώνα, μια ομάδα επιχειρηματιών και τραπεζιτών, με σαφή αγγλόφιλο προσανατολισμό, δρούσε στον πλανήτη με σκοπό «τη δημιουργία ενός παγκόσμιου συστήματος οικονομικού ελέγχου ικανού να κυριαρχεί στο πολιτικό σύστημα όλων των χωρών και στην οικονομία του κόσμου ως συνόλου. Αυτό το σύστημα θα ελεγχόταν με έναν φεουδαρχικό τρόπο από τις κεντρικές τράπεζες του κόσμου που θα εφήρμοζαν τις συμφωνίες οι οποίες θα εκπονούνταν σε συχνές ιδιωτικές συναντήσεις και συνέδρια…» Και τα λοιπά και τα λοιπά.
Ήταν συνωμοσιολόγος ο Κ. Κουίγκλεϋ; Δεν νομίζω. Είχε απλώς καταφέρει να μελετήσει τα «κρυφά» αρχεία αυτής της ομάδας τόσο στην Αγγλία όσο και στις ΗΠΑ. Και, φυσικά, αναφέρει ονόματα. Από εκείνο του Σέσιλ Ρόουντς [η Ροδεσία, σημερινή Ζιμπάμπουε, έφερε το όνομά του...], των Ροκφέλερ, των J. P. Morgan [πατρός και υιού], του Council on Foreign Relations, των Royal Institutes of International Affairs και ούτω καθεξής.
Σύμφωνα με τον Κ. Κουίγκλεϋ αυτή η ομάδα «ενορχήστρωσε» όλα τα σημαντικά γεγονότα του πρώτου ημίσεως του 20ου αιώνα. Μετά, όμως, τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο άρχισε η παρακμή της…
***
Και φτάνουμε στο σημείο όπου μπορούμε να αναδιατυπώσουμε το αρχικό ερώτημα: Ποιος κυβερνά αυτόν τον πλανήτη;
***
Παρά τα όσα πιστεύουν διάφοροι αναγνώστες των βιβλίων του, ο Κάρρολλ Κουίγκλεϋ δεν θεωρούσε ότι αυτή η συνωμοτική ομάδα είχε πια κάποια σημαντική δράση μετά τον πόλεμο. Και όπως είπε κάποτε σε έναν μαθητή του, «η πραγματικότητα είναι ακόμη πιο τρομακτική. Αντί, δηλαδή, να υπάρχει μια συνωμοτική ομάδα που να κατευθύνει τις τύχες του κόσμου, τώρα πια δεν υπάρχει κανένας…»
***
Και μπροστά στα συσσωρευμένα αδιέξοδα αυτού του Απολύτως Μη Κυβερνήσιμου Κόσμου υπάρχει μόνον μία λύση: η δική μας δράση!
Πολύς ο λόγος εσχάτως, και με αφορμή το σκάνδαλο Siemens, για το C4I, το σύστημα ασφαλείας των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2004, και για την εταιρεία SAIC που είχε αναλάβει την ανάπτυξη αυτού του συστήματος.
Ακολουθούν δύο αποσπάσματα από άρθρο μου που είχε δημοσιευτεί το καλοκαίρι του 2004. Νομίζω ότι παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Ολόκληρο το άρθρο: Ο έκτος ολυμπιακός κύκλος και η (αν)ασφάλεια των αγώνων
SAIC
Η SAIC ιδρύθηκε το 1969 από τον πυρηνικό φυσικό J. Robert «Bob» Beyster, που μέχρι τότε εργαζόταν στα Εθνικά Εργαστήρια του Λος Άλαμος. Τίποτε το ασυνήθιστο για τις ΗΠΑ. Αποτελεί κοινό τόπο το γεγονός να αποχωρεί κάποιος από τη θέση του στον κρατικό μηχανισμό, να ιδρύει μία ιδιωτική εταιρεία, και μέσω των γνωριμιών του να αποσπά συμβόλαια από κάποια κυβερνητική υπηρεσία – το ένα εκ των δύο πρώτων συμβολαίων της SAIC συνήφθη με τα Εθνικά Εργαστήρια του Λος Άλαμος. Στη συνέχεια, οι κυβερνητικοί υπάλληλοι που αναθέτουν στην εταιρεία κάποιο συμβόλαιο προσλαμβάνονται από αυτή μόλις συνταξιοδοτηθούν και, με τη σειρά τους, χρησιμοποιούν τις προσβάσεις τους στον κρατικό μηχανισμό για να υπογραφούν νέα συμβόλαια.
Υπολογίζεται ότι το 70% περίπου του τζίρου της SAIC προέρχεται από συμβόλαια με κυβερνητικές υπηρεσίες. Ειδικότητά της; Οι τεχνολογίες κατασκοπίας. Το λογισμικό συγκέντρωσης και επεξεργασίας προσωπικών δεδομένων (data-mining), το λογισμικό που χρησιμοποιούν οι κατασκοπευτικοί δορυφόροι, η κατασκευή υποθαλάσσιων αισθητήρων για τον εντοπισμό υποβρυχίων, η κατασκευή μηχανημάτων που με τη βοήθεια ακτίνων Γάμα «ακτινοσκοπούν» το περιεχόμενο κοντέινερς κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ. Αποτελεί άλλωστε γεγονός ότι η SAIC έχει αναλάβει για λογαριασμό του αμερικανικού δημοσίου την εκτέλεση διαφόρων συμβολαίων τόσο στο μετα-ταλιμπανικό Αφγανιστάν όσο και στο μετα-σανταμικό Ιράκ.
Έχει γραφτεί για μία ανταγωνιστική της SAIC εταιρεία ότι διαθέτει περισσότερους στρατηγούς ανά τετραγωνικό μέτρο από ό,τι το ίδιο το Πεντάγωνο. Ωστόσο, και η SAIC δεν υστερεί. Κατά καιρούς έχουν διατελέσει ανώτατα στελέχη της (ο κατάλογος δεν είναι εξαντλητικός):
● οι Γουΐλλιαμ Πέρρυ και Μέλβιν Λαιρντ, πρώην υπουργοί Άμυνας των ΗΠΑ,
● δύο πρώην διευθυντές της CIA -Τζων Ντόυτς (μοναδικό παράδειγμα αρχηγού μυστικής υπηρεσίας που, στις αρχές της δεκαετίας του 1990, υποχρεώθηκε να επισκεφθεί σχολεία σε γειτονιά του Λος Άντζελες και να απολογηθεί σε εξοργισμένους γονείς επειδή πράκτορες της Υπηρεσίας συμμετείχαν -«επισήμως»- στο εμπόριο κρακ στις φτωχογειτονιές της πόλης για να χρηματοδοτήσουν τους αντάρτες Κόντρας της Νικαραάγουας) και Ρόμπερτ Γκέιτς (με «προϊστορία» στο σκάνδαλο Ιράν-Κόντρας, όταν διάφοροι μεγαλόσχημοι της κυβέρνησης, των μυστικών υπηρεσιών και των επιχειρήσεων πουλούσαν παράνομα τη δεκαετία του 1980 όπλα στο Ιράν για να χρηματοδοτούν τους Κόντρας),
● ο περιβόητος Μπόμπυ Ραίυ Ίνμαν, πρώην διευθυντής της NSA, υποδιευθυντής αργότερα της CIA και παρ’ ολίγον υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, που θα μας απασχολήσει και στη συνέχεια,
● ο Γουέιν Ντάουνινγκ, πρώην ανώτατος διοικητής των Ειδικών Δυνάμεων των ΗΠΑ, που είναι και σήμερα μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας,
● ο Τζάσπερ Γουέλς, πρώην συντονιστής του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΠΑ,
● ο Μπιλ Όουενς, ναύαρχος, πρώην διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας, πρώην βοηθός του Ντικ Τσέινι και του πρώην υπουργού Άμυνας Φρανκ Καρλούτσι,
● ο Ντέιβιντ Καίυ, που στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ήταν επιθεωρητής του ΟΗΕ για τα όπλα μαζικής καταστροφής του Ιράκ, διετέλεσε αντιπρόεδρος της εταιρείας από το 1993 μέχρι το φθινόπωρο του 2002, όταν και προσελήφθη από την κυβέρνηση Μπους (CIA), ως «ανεξάρτητος» σύμβουλος για να «ανακαλύψει» τα όπλα μαζικής καταστροφής του Ιράκ, και
● τελευταίοι, αλλά όχι έσχατοι, ο Ντόννι Μάρσαλ, διευθυντής της Υπηρεσίας Δίωξης Ναρκωτικών των ΗΠΑ (DEA) την περίοδο 2000-2001, είναι σήμερα επικεφαλής της Παγκόσμιας Ομάδας Λύσεων Ασφαλείας και Υπηρεσιών της εταιρείας που κατέστρωσε το σχέδιο ασφαλείας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, και ο Ντέιβιντ Τιουμπς, επικεφαλής του γραφείου της SAIC στην Αθήνα (Regus Center, Λεωφόρος Κηφισίας 90, Μαρούσι, 151 25), που υπήρξε επί 24 χρόνια στέλεχος του FBI.
Όσον αφορά τους στενούς δεσμούς της SAIC με τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Ουίλλιαμ Μπ. Μπλακ του νεώτερου. Ο Μπλακ εργαζόταν στην NSA από το 1959 μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1997 όταν και προσελήφθη από τη SAIC ως αναπληρωτής αντιπρόεδρος και διευθυντής πληροφοριών. Τρία χρόνια αργότερα επέστρεψε στην NSA ως υποδιευθυντής της, θέση που κατέχει μέχρι σήμερα.
Μελετώντας κάποιος τον κατάλογο εκείνων που κατά καιρούς έχουν διατελέσει στελέχη της SAIC σχηματίζει την εντύπωση ότι ξεφυλλίζει το «Who’s Who» των ενόπλων δυνάμεων και των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ.
Ποια ακριβώς είναι η ασφάλεια που (θα) προσφέρουν οι αξιότιμοι αυτοί κύριοι στους Ολυμπιακούς Αγώνες;
Μα η ίδια ακριβώς που, στη γλώσσα των συναδέλφων τους του υποκόσμου, ονομάζεται «προστασία».
***
Σενάρια Ελληνοτουρκικών Πολέμων
Τον Δεκέμβριο του 1996 η SAIC εκπόνησε κατόπιν παραγγελίας του αμερικανικού Πενταγώνου μία στρατηγική αποτίμηση του μέλλοντος της Τουρκίας για την περίοδο 1997-2020. Στην παρουσίαση της έκθεσης («Τελική Έκθεση του Εργαστηρίου για το Μέλλον της Τουρκίας») είχαν παρευρεθεί ανώτατα πρώην και νυν (τότε) στελέχη των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών και της κυβέρνησης.
Από τα σενάρια που αναπτύχθηκαν λεπτομερώς στην έκθεση κάποια παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Σενάριο 1. Η αγορά ρωσικών αντιαεροπορικών πυραύλων από την Κύπρο (αναφορά στη γνωστή υπόθεση των S300) προκαλεί αναταραχή στην Τουρκία. Αναταραχές ξεσπούν στη Μεγαλόνησο. Στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία, αποβίβαση τουρκικών στρατευμάτων στο νησί, η Ελλάδα απαντά με αεροπορικές επιθέσεις κατά τουρκικών στόχων στα παράλια του Αιγαίου. Το αμερικανικό Κογκρέσο, κατόπιν πιέσεων του ελληνικού λόμπυ στις ΗΠΑ, παγώνει κάθε βοήθεια προς την Τουρκία ενώ και η Ευρωπαϊκή Ένωση προχωρεί σε εμπάργκο. Μυστική συμφωνία Τουρκίας-Ισραήλ για κοινή δράση κατά της Συρίας, που αποτελεί βάση εξόρμησης των Κούρδων ανταρτών, που εκπαιδεύονται στην Ελλάδα (η SAIC έχει προτίμηση στα «περσινά ξινά σταφύλια»). Τουρκία και Ισραήλ επιτίθενται στη Συρία, η Ελλάδα αρπάζει την ευκαιρία και επιτίθεται στην Τουρκία που ανταπαντά. Οι ναυτικές δυνάμεις των δύο χωρών συγκρούονται στο Αιγαίο. Ελληνικά αεροσκάφη υποστηρίζουν τους Σύριους και εμπλέκονται σε αερομαχίες με ισραηλινά αεροπλάνα. «Σε μία σύγκρουση ένας έμπειρος Ισραηλινός πιλότος καταρρίπτει τέσσερα ελληνικά μαχητικά-βομβαρδιστικά. Σε μία ημέρα η Ελλάδα χάνει 20 αεροσκάφη». Η Ελλάδα αποσύρεται από τον πόλεμο. Τουρκία και Ισραήλ καταλαμβάνουν τη Συρία. Το Ισραήλ, με την πλήρη υποστήριξη των ΗΠΑ, οργανώνει πραξικόπημα στο Ιράκ και ανατρέπει τον Σαντάμ Χουσεΐν. Στο Ιράκ διασπάται σε τρία τμήματα. Το Ιράν καταλαμβάνει το ανατολικό, η Τουρκία την πετρελαιοφόρο περιοχή της Μοσούλης, ενώ το δυτικό τμήμα συνενώνεται σε ομοσπονδία με τη Συρία.
Σενάριο 2. Η αναγεννημένη οικονομικά και στρατιωτικά Ρωσία αντιδρά στις τουρκικές προσπάθειες ενίσχυσης των αντιρωσικών καθεστώτων του Αζερμπαϊτζάν και της Γεωργίας οργανώνοντας πραξικοπήματα σ’ αυτές τις δύο χώρες. Η Ρωσία στέλνει τελεσίγραφο στην Τουρκία να σταματήσει να επεμβαίνει στον Καύκασο και να αναγνωρίσει ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν. Η Τουρκία απορρίπτει το τελεσίγραφο. Η Ρωσία εισβάλει στην Τουρκία και καταλαμβάνει τις περιοχές της Κωνσταντινούπολης, του Μαρμαρά και τα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας, ενώ η Ελλάδα καταλαμβάνει τη Σμύρνη και το μεγαλύτερο μέρος των παραλίων της Μικράς Ασίας. Οι Μεγάλες Δυνάμεις (ΟΗΕ) συμφωνούν στην απόσχιση της Κωνσταντινούπολης και του Μαρμαρά από την Τουρκία και την πλήρη αποστρατιωτικοποίησή τους. Δημιουργείται κουρδικό κράτος. Οι Έλληνες υποχρεώνονται να αποχωρήσουν από τη Σμύρνη και τη Μικρά Ασία αφού εκεί δεν ζουν Έλληνες. Η Τουρκία αποδυναμώνεται σημαντικά, η Ρωσία είναι πια ο κυρίαρχος του παιχνιδιού στην περιοχή.
Σενάρια…
.
Σκάνδαλα υπήρχαν, καρντιές μου, αλλά δεν υπάρχουν πια!
Βουΐζει ο τόπος εδώ και μήνες -και το… κακό θα συνεχιστεί με αμείωτη ένταση για κάνα χρόνο ακόμα- για το “σκάνδαλο” Siemens.
Σιγά τα ωά [που θα 'λεγε κι ο ανεκδιήγητος εκπρόσωπος τύπου του ΠΑΣΟΚ].
Για τι ποσά μιλάμε;
ΠΕΝΤΕ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ για μίζες;
Χα! Χα! Χα!
Σιγά τα ωά [που θα ξανάλεγε ο απαράδεκτος εκπρόσωπος τύπου του ΠΑΣΟΚ].
Τι θα λέγατε για ένα ποσό ΔΕΚΑΕΞΙ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΕΥΡΩ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ;
Αυτό είναι το ποσό [περίπου] που θα πληρώνει η χώρα μας το κράτος τους η τσέπη μας ως πρόστιμο στην Ε.Ε. για τις ανεξέλεγκτες χωματερές που θα συνεχίζουν να λειτουργούν στην Ελλάδα μετά την 1η Ιανουαρίου 2009!
Καθημερινή, 2-7-2008
[34.000 ευρώ πρόστιμο ημερησίως] Χ [492 ανεξέλεγκτες χωματερές (που υπολογίζεται ότι θα λειτουργούν ακόμα)] = 16.728.000 ευρώ ημερησίως
Θα το ξαναπώ, καρντούλες μου, για να το εμπεδώσουμε:
Σκάνδαλα υπήρχαν, αλλά δεν υπάρχουν πια!
… ο Eli Whitney Debevoise. [Νεκρολογία στους New York Times].
Ποιος ήταν ο Eli Whitney Debevoise; Μα ο εις εκ των δύο ιδρυτών του δικηγορικού γραφείου Debevoise & Plimpton LLP [wikipedia], οι συνεργάτες του οποίου [πάνω από 630 δικηγόροι σε οκτώ χώρες σε όλον τον κόσμο] “ανατάραξαν” εσχάτως τα “λιμνάζοντα ύδατα” των μαύρων ταμείων της Siemens.
Τι συνέβη; Απλά το δικηγορικό γραφείο ανέλαβε τη διεξαγωγή ενός ανεξάρτητου εσωτερικού ελέγχου της Siemens, για λογαριασμό της εταιρείας, και κατόπιν υποδείξεως της Επιτροπής Ελέγχου του Χρηματιστηρίου των ΗΠΑ [SEC].
Η SEC είχε ιδρυθεί το 1934, λίγα χρόνια μετά το Κραχ του 1929, και πρώτος της πρόεδρος είχε διοριστεί, από τον πρόεδρο Ρούζβελτ, ο Τζόζεφ Κέννεντυ [πατέρας του μετέπειτα προέδρου Τζων Κέννεντυ και των γερουσιαστών Ρόμπερτ και Τεντ].
[Παρένθεση: τώρα, θα με ρωτήσετε, έβαλαν τον... μαφιόζο να φυλάει τα πρόβατα; Διότι, αν δεν ξέρετε ότι ο Τζόζεφ Κέννεντυ είχε στενότατες σχέσεις με τη μαφία (αν δεν ήταν κι ο ίδιος μαφιόζος), τότε μάλλον διαβάζετε λάθος βιβλία ιστορίας. Ακόμα και η wikipedia το θέτει κομψά: "Kennedy was reputed to be an importer of alcoholic drinks from Canada into the USA during Prohibition. The allegations were never proven." Και είχε φροντίσει να πουλήσει και το χαρτοφυλάκιό του λίγο πριν το Κραχ...]
Κάποια στιγμή, λοιπόν, η Siemens θέλησε να μπει στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης. Η SEC, για να προστατεύσει τους “επενδυτές-πρόβατα” [Ελεύθερος Τύπος, 15-6-2008, pdf] άρχισε να το ψάχνει, και η Debevoise & Plimpton LLP ανέλαβε την εξονυχιστική έρευνα των αρχείων της Siemens. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε…
Τίποτε το αξιοπερίεργον. Αλλά, όπως γράφτηκε [Έθνος, 21-6-2008], “Από εκεί και πέρα” [μετά την ίδρυση του δικηγορικού γραφείου (1931) και της SEC (1934)] “η πορεία της SEC και της Debevoise είναι σχεδόν κοινή, αφού η δεύτερη αναλαμβάνει να εκπροσωπήσει νομικά μια σειρά από επιχειρήσεις που μπαίνουν στο στόχαστρο της SEC, καταλήγοντας όμως το μακρύ χέρι της επιτροπής στις επιχειρήσεις αυτές, αφού η εποπτική αρχή φαίνεται να είναι αυτή που -όπως λέγεται- λίγο ως πολύ επιβάλλει την Debevoise στις επιχειρήσεις αυτές. Κάτι τέτοιο φαίνεται να έγινε όταν η Siemens μπήκε στο μικροσκόπιο της SEC πριν από δύο χρόνια.”
Εσείς, όμως, επιμένετε να έχετε απορίες. Διότι, αναρωτιέστε, πώς το δικηγορικό γραφείο που ιδρύθηκε το 1931 με “αρχικό μετοχικό κεφάλαιο μόλις 2.366 δολαρίων” και που “στεγαζόταν σε ένα διαμέρισμα λίγων τετραγωνικών μέτρων” [Ελεύθερος Τύπος, ό.π.] κατάφερε να βαδίζει παράλληλα με τη SEC;
Πολύ καλό ερώτημα. Ας απαντήσουμε και σ’ αυτό.
Αντιγράφω από το βιβλίο του James Dunlap III, A Rothbardian Power Elite Analysis Of Modern American History [το οποίο δεν θα δυσκολευτείτε να το βρείτε σε pdf στο διαδίκτυο - το έχω στον σκληρό μου], τη σημείωση 70 [οι υπογραμμίσεις στο πρωτότυπο, οι υπογραμμίσεις δικές μου]:
«70. Current Biography Yearbook, 1959, s.v. “Stewart, Potter, Jan. 23, 1915 – Associate Justice of the Supreme Court of the United States.” Stewart was one of several of Ford’s Yale Law School classmates who served as associates in the Debevoise firm. The firm’s lead partner, Thomas M. Debevoise, was the personal attorney of John D. Rockefeller, Jr. Representing the firm’s second generation was Eli Whitney Debevoise, who served in Germany as John J. McCloy’s general counsel in the Office of High Commissioner. See Bird, The Chairman, pp. 274, 437. Thomas Debevoise was a Yale undergrad, Class of 1895. See Who Was Who in America, Volume 3, s.v. “Debevoise, Thomas (McElrath), lawyer.” Eli Whitney Debevoise had both Morgan and Rockefeller connections. He earned his A.B. at Yale in 1921 and his Harvard LL.B. in 1925. After six years with Morgan-affiliated law firm of Davis, Polk, Wardwell, Gardiner & Reed, he joined his father’s firm where he remained until his death in 1990. He served as an artillery officer during World War I and during World War II was chairman of the Alien Enemy Hearing Board. He was, throughout his career, also active in numerous international legal societies and was considered an authority on the development of post-World War II Germany. He was a member of the Council on Foreign Relations. See WWWA, Volume 10, s.v. “Debevoise, Eli Whitney, lawyer.” The lead partner in the Davis firm was John W. Davis, solicitor general and ambassador to England during the Wilson Administration. Davis was the Democratic Party candidate in 1924. The firm’s “clients included the Guaranty Trust Company of New York and certain corporations in which the J.P. Morgan banking interests held stock.” John W. Davis was a trustee of the Carnegie Endowment for International Peace and a board member of the Rockefeller Foundation. See National Cyclopedia of American Biography, Volume 45, s.v. “Davis, John William, lawyer and diplomat.” From 1921 to 1925, John W. Davis was a partner in Stetson, Jennings, Russell & Davis. This firm’s founding partner, Francis Lynde Stetson, was J.P. Morgan’s personal lawyer and was known on Wall Street as “Morgan’s attorney general.” Morgan reportedly paid Stetson $50,000 per annum “merely to insure first call on his services.” See Dictionary of American Biography, Volume 17, s.v. “Stetson, Francis Lynde (Apr. 23, 1846 – Dec. 5, 1920), lawyer.»
“Φτωχαδάκια”…
Άλλα σχόλια δεν νομίζω ότι χρειάζονται. [Πάντως το συγκεκριμένο δικηγορικό γραφείο είναι από εκείνα που κρύβουν πολλούς σκελετούς (Skull & Bones) στα ερμάριά τους...] Αν μέσα σε μια σημείωση διαβάζεις ονόματα όπως Ροκφέλερ, ΜακΚλόυ, Γιέιλ, Γουίτνεϋ, Μόργκαν, Κάρνεγκι κ.ο.κ., τότε μπορείς ξεκινώντας απ’ αυτά να γράψεις την ιστορία της “ΗΠΑ Α.Ε.” στους δύο τελευταίους αιώνες. Και με μια μικρή προσπάθεια ολόκληρη την ιστορία της “Πλανήτης Γη Α.Ε.”.
Διότι το πραγματικό ΣΚΑΝΔΑΛΟ είναι η ύπαρξη αυτών των Ανωνύμων Εταιρειών…
Τα υπόλοιπα είναι για μας, τους “κοινούς θνητούς”…
Και γράμματα γνωρίζω και άλλο τι δεν έχω να προσθέσω.
ΥΓ. Και ποιος είναι αυτός ο Κάρολος Ζίγκερ [καταπώς τον γράφουν οι φυλλάδες - Karolos Seeger, το κανονικό του], που γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973, είναι επικεφαλής των ερευνών για τη Siemens [και για τις "διαρροές" προς τον τύπο], και από σήμερα [1η Ιουλίου] είναι partner [από associate] της Debevoise & Plimpton LLP;
Καλά, τον Λόρδο Γκόλντσμιθ δεν τον ψάχνουμε καν…
RSS - Posts
Πρόσφατα σχόλια