Ετεροτοπία

Αποσπάσματα από το άρθρο του Φαίδωνα Μαλιγκούδη Ένα ελληνικό κοινωνικό φαινόμενο: η ετεροτοπία, που δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία [4-3-2010 - οι υπογραμμίσεις δικές μου]:

[...] αλλά -το χειρότερο- η αυτοκαταστροφική μας συλλογική εμμονή να αναζητούμε τη ρίζα της κακοδαιμονίας μας σε κάποιες φαντασιακές και υπερβατικές κατηγορίες (όπως την «ανθελληνική συνωμοσία» ή το «διεθνές κεφάλαιο»)[...]

[...] θα πασχίσω να αναζητήσω την αιτία της κρίσης, όχι σε κάποιους εξωγενείς παράγοντες, αλλά σ’ αυτή την ίδια την ιστορική μας περιπέτεια ως κοινωνικού συνόλου.

Η πατρίδα μας συνιστά, ως πολιτειακή πραγματικότητα, μιαν αποκλειστικότητα, διότι -μόνη αυτή στη σημερινή Ευρώπη- παρουσιάζει το φαινόμενο του συνταγματικού συγκρητισμού, της επιβίωσης δηλαδή αρχέγονων στοιχείων εθιμικού δικαίου, τα οποία, στην καθημερινή πράξη, υπερισχύουν πολλές φορές και αυτών ακόμα των προσδιορισμένων από το γραπτό Σύνταγμα θεσμών. Ετσι, ο θρησκειολογικός όρος «συγκρητισμός» περιγράφει πληρέστερα την πραγματικότητα που χαρακτηρίζει τον δημόσιο βίο της σημερινής Ελλάδος. Ενός, τυπικά, κράτους-μέλους της Ε.Ε., το οποίο, αν και δανείστηκε από τη Δύση τους πολιτειακούς θεσμούς του σύγχρονου κοινοβουλευτικού πολιτεύματος, εξακολουθεί να διατηρεί στη συλλογική νοοτροπία των υπηκόων του έθιμα και πρακτικές από το μεσαιωνικό παρελθόν της χώρας αλλά και από τους χρόνους της Τουρκοκρατίας. [...]

Παρακάμπτοντας όμως τις ιστορικές αιτίες του φαινομένου, αξίζει (τώρα ιδιαίτερα με την εθνική μας αυτοκαταστροφή, που θα προκληθεί από το ξέσπασμα των «ταξικών» αγώνων που θα προκαλέσουν τα οργανωμένα συνδικάτα) να αναλογιστούμε τις συνέπειες που επίκεινται.

Η εικόνα την οποία παρουσιάζει η σημερινή Ελλάδα σε κάθε αμέτοχο ξένο παρατηρητή είναι εκείνη μιας κοινωνίας κατακερματισμένης σε ένα πλήθος από ομάδες, οι οποίες, αν δεν αλληλοσπαράσσονται, αδιαφορούν η μια για την τύχη της άλλης. Φαινόμενο το οποίο αδυνατεί να προσεγγίσει κανείς με τις συμβατικές μεθόδους κοινωνικής έρευνας, αλλά και με την οποιανδήποτε παραλλαγή νεοεγελιανής (κοινώς «μαρξιστικής») θεώρησης περί ταξικής αντίθεσης.[...]

Ενα αξιοπερίεργο απολίθωμα για τους Ευρωπαίους εταίρους, αλλά αδηφάγο καρκίνωμα για το κοινωνικό μωσαϊκό της σημερινής Ελλάδος, το αναχρονιστικό αυτό φαινόμενο της επιβίωσης του βυζαντινού σωματείου (κλειστής επαγγελματικής συντεχνίας) και του esnaf της Τουρκοκρατίας, η κάθε ομάδα αποτελεί έναν κλειστό μικρόκοσμο, που αυτοπροσδιορίζεται σε αντιδιαστολή με όλες τις υπόλοιπες. Μια νησίδα απομονωμένη, όπου δεν ισχύουν ο κοινωνικός συμβιβασμός και η αλληλεγγύη, ο χώρος αυτός αποτελεί, σύμφωνα με τον προσφυή χαρακτηρισμό του Μ. Φουκώ, την ετεροτοπία. Εναν κόσμο «έτερο» (mundus idem et alter) στον χώρο ενός δεδομένου ευρύτερου κοινωνικού συνόλου.[...]

“Των εχθρών τα μουσάτα περάσαν” ή “Οι Γερμανοί μας μάραναν…”

Αποσπάσματα από το άρθρο του Γ. Παπαδόπουλου-Τετράδη (“Καιρού”), Των εχθρών τα μουσάτα περάσαν, που δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία [28-2-2010 - οι υπογραμμίσεις, όπως και η... εικονογράφηση  δικές μου]:

[...] Να σας πω κάτι; Εχω βαρεθεί, από τη μέρα που θυμάμαι τον εαυτό μου σ’ αυτή τη χώρα, την ψευτοευαισθησία. Οι μισοί Ελληνες κλέβουν ξεδιάντροπα τους άλλους μισούς στις υπερτιμολογημένες τιμές της αισχροκέρδειας, κάθε μέρα, σε όλα σχεδόν τα καταστήματα, είτε είναι σουπερμάρκετ, είτε πουλάνε καρφίτσες, είτε φαΐ. Αλλά οι κλεμμένοι δεν ξεσηκώθηκαν ποτέ εδώ και χρόνια, δεν διαμαρτυρήθηκαν, δεν μποϊκοτάρησαν, παρά υποταγμένοι σαν τα πρόβατα συνεχίζουν να καταθέτουν τα δουλεμένα τους λεφτά στους κερδοσκόπους συμπατριώτες τους. Οι γερμανικές μίζες της Siemens τους μάραναν, που βγήκαν, λέει, από την τσέπη τους!

Οι μισοί Ελληνες κλέβουν τους άλλους μισούς κάθε μέρα στα ιατρεία, στα δικηγορικά γραφεία, στα συμβολαιογραφεία, στα μηχανουργεία, στις οικοδομές, στα ηλεκτρολογεία και τα υδραυλικά, στα συνεργεία, στις κάθε είδους παροχές υπηρεσιών και έργων, που είτε χρεώνονται ο κούκος αηδόνι, είτε χρεώνονται έτσι και χωρίς απόδειξη. Χωρίς συμμετοχή του δράστη στην κοινή φορολογία, δηλαδή.

Αλλά, οι κλεμμένοι και ριγμένοι δεν ξεσηκώθηκαν ποτέ και ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκαν, δεν μποϊκοτάρησαν, δεν κατάγγειλαν, παρά με σκυμμένο το κεφάλι, με το εύκολο και μοιρολατρικό «τι να κάνουμε», υποταγμένοι συνεχίζουν να είναι τα θύματα των ίδιων των συμπατριωτών τους. Οι φουσκωμένοι λογαριασμοί της Ντόιτσε Μπανκ τους μάραναν στα ομόλογα. Που ανάθεμα κι αν ξέρουν τι είναι ομόλογα. [...]

Οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις τους μάραναν, που θα πηγαίνανε στην τσέπη όλου αυτού του παρακράτους τον πρώτο χρόνο ήδη, όπως και πήγαν (κάποιες) όσες δοθήκανε μετά τη συμφωνία Καραμανλή και Ερχαρτ. [...]

Δεν μ’ ενδιαφέρει τι λένε οι Γερμανοί, οι Αγγλοι, οι Νορμανδοί για την Ελλάδα. Με νοιάζει τι κάνουν οι Ελληνες για την Ελλάδα. Πόσο και αν την αγαπάνε κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Στην πράξη.

Κανένα από τα δεινά της χώρας δεν έχει άλλη αιτία από τις εγκληματικές της κυβερνήσεις, σε συνεργασία με διεφθαρμένους υπαλλήλους, συνδικαλιστές, εργοδότες και κεφαλαιούχους, υπό την ανοχή, αν όχι με τη συμμετοχή, πολύ μεγάλου μέρους του λαού.[...]

Οι Γερμανοί μάς μάραναν.

ΥΓ Και μια και μιλάμε για τη Γερμανία (ενώ ο νους μας θα ‘πρεπε να ‘ναι στην Ελλάδα), ο χρυσός της Τράπεζας της Ελλάδος φυγαδεύτηκε, πριν από την κατάληψη της χώρας, στο Γιοχάνεσμπουργκ.

Το Παρόν (28-2-2010)

Πατριώτισσα, από υποκριτικό ταλέντο μηδέν!

Η λίστα με τα δημοφιλέστερα ποστ του WordPress (8/10).

… Που θα ‘λεγε κι ο Βέγγος.

Ή,

Μοντέλες [;] π’ αγαπιούνται καθώς ν’ ανοίγανε σαμπάνιες…

Που θα ‘λεγε κι ο ποιητής.

_ _ _ _ _

ΥΓ1. Τελικά, μαλάκας ούτε γε“ν”ιέσαι ούτε γίνεσαι. Σ ε  κ ά ν ο υ ν!

ΥΓ2. Με δυο λόγια: Ψ υ χ ρ ή  σ τ ύ σ η.

ΥΓ3. Αργύρης Ζήλος [πριν από 35 περίπου χρόνια στον "Ήχο", παρουσιάζοντας έναν δίσκο των Kraftwerk - αν θυμάμαι καλά]: ο  λ υ ρ ι σ μ ό ς  μ ι α ς  π α γ ο κ ο λ ώ ν α ς…