Ζήτω η Επανάσταση του 1821! Κάτω η Αντεπανάσταση του 1824!

Τα λάβαρα πρώτα απ’ όλα

και πάνω απ’ όλα…

για να την σπάνε

στους αντεπαναστάτες

Ακολουθούν σημειώσεις εργασίας του γραφέα υπηρεσίας.

[...]

Η επανάσταση του 1821 απέτυχε. Και απέτυχε όχι γιατί δεν ολοκληρώθηκε, αλλά γιατί συντρίφτηκε, τρία μόλις χρόνια μετά το ξέσπασμά της.

Ο όρος Αντεπανάσταση του 1824 χρησιμοποιείται για πρώτη φορά νομίζω εδώ.

Τι συνέβη το 1824;

• Δύο εμφύλιοι και
• ένα δάνειο [της Αγγλίας ή της Ανεξαρτησίας]

Δεν έχει καμιά σημασία να εξετάσουμε τους εμφύλιους του 1824 βάσει κάποιων παραδεκτών ή μη ιδεολογικών οματογυαλίων. Αρκεί να εξετάσουμε αμερόληπτα -στα πλαίσια του δυνατού, βέβαια- τα γεγονότα εκείνης της χρονιάς. Τα συμπεράσματα μετά βγαίνουν μόνα τους. Και είναι τα ίδια συμπεράσματα στα οποία κατέληξαν και οι πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου. Τα ίδια ακριβώς διδάγματα. Τα οποία δεν καταγράφηκαν ποτέ και από κανέναν τους.

Τότε πώς ισχυρίζομαι ότι μπορούμε να καταλήξουμε στα ίδια συμπεράσματα μ’ εκείνους;

Είναι απλό: μελετώντας την νεοελληνική ιστορία, υπάρχει πάντα ένα συνεχώς επαναλαμβανόμενο “μοτίβο”. Όταν το βρεις, μετά είναι απλό. Με τον ίδιο τρόπο που προσεγγίζεις, ας πούμε, την “Επανάσταση” του 1843, μπορείς να προσεγγίσεις και τις βαρύγδουπες αναλύσεις για “το τέλος της μεταπολίτευσης”.

[...]

Κάτι τελειώνει, ρωτούσα τις προάλλες, αλλά τι;

Καλό ερώτημα…

Κάποιοι, επειδή εκείνο το ρημάδι “το τέλος της μεταπολίτευσης” δεν τους βγαίνει, το γύρισαν: μιλάνε για “το τέλος του συστήματος ΠΑΣΟΚ” [θαρρώ πως ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον όρο ήταν ο Χ. Λαζαρίδης, σύμβουλος (;) του "la ultima esperanza de la patria" Αντώνη Σαμαρά]. Αλλά κι αυτό δεν τους βγαίνει.

Διότι, αν πιάσουμε το ζήτημα απ’ την αρχή, θα ρωτήσουμε: τι είναι η μεταπολίτευση;

Η μεταπολίτευση είναι η μοναδική περίοδος στη νεοελληνική ιστορία που [μέσες άκρες] εφαρμόζεται το Σύνταγμα, και δεν καταπατάται από κανέναν “μοναρχοφασίστα”. Είναι η μόνη περίοδος, δηλαδή, που δεν υπάρχει κάποιος “αυταρχικός αυθέντης” που καταπατά τις αρχές του εκάστοτε Συντάγματος. Ούτε κάποιος αυταρχικός Κυβερνήτης [Καποδίστριας], ούτε κάποιος “αυταρχικός και απόλυτος μονάρχης” [Όθων], ούτε κάποιος “μοναρχοφασίστας” [Γλύξμπουργκ], ούτε… ούτε… ούτε…

Επί δύο σχεδόν αιώνες, ολόκληρη η πολιτική ηγεσία του τόπου ισχυριζόταν ότι για την κακοδαιμονία του τόπου έφταιγε η καταπάτηση και η μη εφαρμογή του εκάστοτε Συντάγματος.

Οπότε, ας επαναδιατυπώσουμε το ζήτημα: η μεταπολίτευση αν δείχνει κάτι, αυτό είναι το εξής: η κακοδαιμονία του τόπου δεν οφείλεται στην τήρηση ή μη του Συντάγματος. Αυτό το άλλοθι της πολιτικής τάξης στην Ελλάδα, είναι που τέλειωσε. Και όχι η μεταπολίτευση.

Μαζί βέβαια τελειώνουν και διάφορα άλλα άλλοθι.

Τα περί εξάρτησης και υποτέλειας, για παράδειγμα. [Όχι ότι δεν ήμασταν εξαρτημένοι και υποτελείς...]

Ας πάρουμε το πρώτο δάνειο: από τις 800,000 λίρες του δανείου “κατέληξαν” στο γκουβέρνο γύρω στις 300.000. Μισό εκατομμύρια για τους “φιλέλληνες  ξένους συμμάχους προστάτες” και τριακόσια χιλιάρικα για ποιους; Για τον ελληνικό λαό;

Πού χρησιμοποιήθηκαν αυτά τα χρήματα;

Όσα δεν “εξαερώθηκαν” στις τσέπες “ημών” και των “ημετέρων”, σπαταλήθηκαν στον εμφύλιο των “Ρουμελιωτών” κατά των “Μοραϊτών”. Ο Γιάννης Γκούρας, ο Τρότσκυ της εποχής, Κομισάριος των Στρατιωτικών επί εμφυλίου, πληρωνόταν τους “μιστούς” 12.000 παλληκαριών. Είχε δεν είχε 3.000… Το ίδιοι κι οι άλλοι καπετάνιοι…

Έρρεαν οι λίρες απ’ τα μπατζάκια του “Λένιν” Κωλέτη, που είχε το γενικό πρόσταγμα της Αντεπανάστασης. Με σωματοφύλακα και θησαυροφύλακα τον Μακρυγιάννη. Ο Κωλέτης μοίραζε στρατιωτικά διπλώματα και λίρες. Γέμισε η Ελλάδα από αξιωματικούς: στρατηγούς, χιλίαρχους, ό,τι βάλει ο νους σας. Σε 12.000 ανεβάζουν τον αριθμό των αξιωματικών του στρατού. Όλος ο στρατός ήταν δεν ήταν 20.000 νοματαίοι… Τότε έγινε στρατηγός κι ο Μακρυγιάννης, αυτός ο μέγας πολιτειολόγος, που λέει κι ο Ζουράρις.

[...]

Και τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξαν όλοι [ανεξάρτητα από το ποιος επικράτησε στον εμφύλιο - το αποτέλεσμα, κατά πάσα πιθανότητα θα ήταν το ίδιο, όποιος και να επικρατούσε] είναι το καλύτερα φυλλασσόμενο δημόσιο μυστικό της νεοελληνικής ιστορίας.

Το γεγονός, δηλαδή, ότι η πατρίδα κάποιων [όλων!] ήταν η πάρτη τους. Για να φάνε, για να πιούνε, για να βάλουν και στο κεμέρι τους…

Κι όποιος δεν το αντιλαμβάνεται αυτό, και ψάχνει για ήρωες και μύθους, σκάβει απλά τον τάφο του. Όχι γιατί κάνει μισές επαναστάσεις, αλλά γιατί -πολύ απλά!- η Επανάσταση του 1821 συντρίφτηκε μια και καλή απ’ την Αντεπανάσταση του 1824.

[...]

Τα υποδέλοιπα προσεχώς… Κι όσοι την ψάχνετε και το ψάχνετε, “1824″ είναι η χρονολογία κλειδί.

[...]

Καλή αντάμωση στα γουναράδικα, σύντροφοι!

Όσο για τους υπόλοιπους, τους “Άσ’ τα τα εικονίσματα στον τοίχο κρεμασμένα!”, τι να είπω;

Κουφάλες συνωμοσιολόγοι δεν θα σας αφήσω άπραγους ποτέ!

Ο σ. Vrennus, φυσικός και συνάμα ηθικός αυτουργός του ιστολογίου το Φάντασμα της Ελευθερίας, έθεσε στο προηγούμενο ποστ, με δύο σχόλιά του (εδώ κι εδώ), έναν… σκασμό ερωτήματα.

Όπως κάθε ιστολόγος που σέβεται τον εαυτό του, έτσι κι εγώ, μη γνωρίζοντας τις απαντήσεις στα συγκεκριμένα ερωτήματα του σ., απάντησα σε όλα τα… υπόλοιπα. Απολαύστε το σχόλιό μου εδώ, υπό μορφή ποστακίου, αφού ελάχιστοι μπαίνουν στον κόπο να διαβάζουν τα σχόλια [και καλά κάνουν στις περισσότερες περιπτώσεις, μόνον που μερικές φορές...]

Φούιιιι!!! Πολλά τα ερωτήματα και αδυνατώ [λόγω έλλειψης γνώσεων] να απαντήσω σε οποιοδήποτε [ντρέπομαι, αλλά τι να κάνω;].

Προσωπική μου άποψη είναι ότι κανένας δεν ξέρει τι να κάνει. Και δεν αναφέρομαι στο ελληνικό γκουβέρνο, αυτό δα έλειπε να ξέρει. Αναφέρομαι εις τας Ευρώπας. Όλος αυτός ο καυγάς Μέρκελ-Σαρκοζί-Ρεν-Τρισέ, οι δηλώσεις κόντρα σε δηλώσεις, τα σενάρια, τα “θα βοηθήσουμε την Ελλάδα, αλλά η Ελλάδα δεν μας ζήτησε βοήθεια”, νομίζω ότι έχουν έναν κοινό παρονομαστή: ό,τι και να κάνουμε για την Ελλάδα, είτε το ένα, είτε το άλλο, είτε το τρίτο, το αποτέλεσμα θα είναι πάντα το ίδιο: να πάμε όλοι φούντο.

Πώς το είχε πει ο… χαρβαρντής Νάιαλ Φέργκιουσον προ καιρού; Το είχα βάλει σ’ ένα σχόλιο [αλλά ποιος διαβάζει σχόλια ]:

On reflection, it is appropriate that the fiscal crisis of the west has begun in Greece, the birthplace of western civilization. Soon it will cross the channel to Britain. But the key question is when that crisis will reach the last bastion of western power, on the other side of the Atlantic.

Appropriate και last bastion… Τρελαίνομαι με κάτι τέτοια…

Κι επειδή η ρήση του Φέργκιουσον είχε πάει άπατη [αυτό δα έλειπε!] πρόσεξε να δεις πώς θα γίνει ευρύτατα γνωστή η ρήση και “περιβόητος” ο Φέργκιουσον:

Ο Φέργκιουσον είχε συμμετάσχει στη συνεδρίαση της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ στην Αθήνα τον περασμένο Μάιο!

“Όλα εκεί οργανώθηκαν!”

Κουφάλες συνωμοσιολόγοι δεν θα σας αφήσω άπραγους ποτέ!

Έρχεται η ευρωδραχμή;

Κάποια ενδιαφέροντα αποσπάσματα του άρθρου Έρχεται η ευρωδραχμή; που δημοσιεύεται στο “Σοφοκλέους 10″ [οι υπογραμμίσεις δικές μου]:

Αλλαγή νομίσματος από ευρώ σε ευρωδραχμή. Θέσπιση ισοτιμίας 2 ευρωδραχμές προς 1 ευρώ, με υποχρεωτική αναγραφή σε αγαθά και αξίες και των δυο τιμών. Εν συνεχεία υποτίμηση του νομίσματος για να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Λειτουργία της αγοράς με τους παραπάνω όρους για ένα χρονικό διάστημα 2 έως 3 ετών και έπειτα, εάν οι συνθήκες είναι τέτοιες και οι Ευρωπαίοι εταίροι μας το επιτρέψουν, επιστροφή της χώρας μας στην Ευρωζώνη και υιοθέτηση εκ νέου του ευρώ ως εθνικού νομίσματος. [...]

Υποτίμηση ευρωδραχμής

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν όμως τα όσα αναφέρει το έγγραφο για τον τρόπο με τον οποίο θα μεθοδευθεί τόσο η εναλλαγή του νομίσματος από ευρώ σε ευρωδραχμή, όσο και η εν συνεχεία υποτίμησή του. Πρόκειται για κάτι που τεχνικά εμφανίζεται ως απλό και σχετικά εύκολο να γίνει. Όπως τονίζει η αναφορά, « τα τεχνικά χαρακτηριστικά που σχετίζονται με μια υποτίμηση από την Αθήνα είναι ασήμαντα. Η κυβέρνηση κλείνει τις τράπεζες για αρκετές ημέρες και τους δίνει οδηγίες για να ονομάσουν όλες τις καταθέσεις και δάνεια, καθώς και κάθε άλλο συμβόλαιο, σε ευρωδραχμές. Οι τράπεζες ξανανοίγουν και μια νέα αγορά συναλλάγματος αναπτύσσεται καθώς οι άνθρωποι αγοράζουν και πωλούν το ευρώ με όρους ευρωδραχμής. Τότε πολλά αγαθά και αξίες θα έχουν δυο τιμές. Μία σε όρους ευρώ και μια άλλη σε όρους δραχμής».

Σε ποιες πληροφορίες βασίζεται το άρθρο:

Τo S10 αποκαλύπτει την ύπαρξη μιας σχετικής αναφοράς αμερικανικού think tank, το οποίο συνδέεται στενά με το Eurogroup και οι εισηγήσεις του γίνονται στην πλειονότητά τους δεκτές από διεθνούς οικονομικούς οργανισμούς και μεγάλους χρηματοπιστωτικούς οίκους. Πρόκειται για το International Political Economy, το οποίο σε αναφορά του, που υπογράφεται από τον καθηγητή Οικονομικών και Χρηματοοικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο Ρόμπερτ Άλιμπερ και φέρει τον εύγλωττο τίτλο «Η υποτίμηση του ελληνικού ευρώ», περιγράφει με ζοφερά χρώματα το νομισματικό μέλλον όχι μόνο της χώρας μας, αλλά και των υπόλοιπων μεσογειακών κρατών της Ζώνης του Ευρώ.

Και τα λοιπά, και τα λοιπά…