Όλα τώρα αρχίζουν! [Α]

Συνέχεια από το Όλα τώρα αρχίζουν!

[Α]

Αυτό που αρνείται να κατανοήσει το ΚΚΕ, είναι ίσως το σημαντικότερο στη σημερινή συγκυρία.

Στο μήνυμα της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος Για την Εργατική Πρωτομαγιά 2010, γίνεται λόγος ξανά και ξανά για εργατική τάξη [για εργάτες, εργάτριες, εργατικό κίνημα], αλλά ούτε μία φορά δεν αναφέρεται ο όρος “αστική τάξη”. Αντί αυτού του όρου έχουν επιλέξει να χρησιμοποιούν τον όρο πλουτοκρατία [τρεις φορές υπάρχει στο μήνυμα]. Γιατί;

Τα στελέχη του ΚΚΕ γνωρίζουν ήδη ενστικτωδώς αυτό που αρνούνται να συνειδητοποιήσουν.

Η αστική τάξη δεν υπάρχει πια! Έχει συντριβεί από τον καπιταλισμό! Ζούμε πλέον σε έναν μετα-αστικό καπιταλισμό, σε έναν καπιταλισμό μετά την αστική τάξη.

[Περισσότερα στην "Κριτική" του Κοστάντσο Πρέβε. (Ο Μπετόβεν κι ο Χέγκελ ήταν αστοί, αλλά αυτό δεν σημαίνει, σε καμία περίπτωση, πως τάσσονταν και υπέρ του καπιταλισμού. Ίσα-ίσα.) Και "συνεχίζει" ο Πρέβε:]

Προνομιακό πεδίο όπου μπορούμε να παρατηρήσουμε τη συντριβή της αστικής τάξης [των αξιών της, των αρχών της, του πολιτισμού της] είναι “τα γεγονότα του 1968″. Το “1968″ είναι αντι-αστικό και υπερ-καπιταλιστικό ταυτόχρονα. Στρέφεται εναντίον της αστικής τάξης [αξιών, αρχών κ.λπ.] και υπέρ του καπιταλισμού. Έτσι εξηγείται και η πλήρης ενσωμάτωση των πάλαι ποτέ αριστερών διανοούμενων στο καπιταλιστικό σύστημα. Που “ελευθεριάζουν” κατά των πολιτισμικών καταλοίπων του αστισμού, ενώ ταυτόχρονα προπαγανδίζουν υπέρ του καπιταλιστικού συστήματος. [Και τα λοιπά, και τα λοιπά.]

Η αστική τάξη είτε ενσωματώθηκε [στη σημερινή παγκόσμια καπιταλιστική ελιτεία] είτε αποσυντέθηκε/εξαφανίστηκε.

Και μετά την αστική τάξη, ήρθε η σειρά για την βίαιη αποσύνθεση της “εργατικής τάξης”, δηλαδή όλων των εργαζομένων, όλων εκείνων που δεν μπορούν να επιβιώσουν αν δεν πουλήσουν τις όποιες δεξιότητές τους, την όποια “εργατική δύναμή” τους. Ήρθε η σειρά τους για την ανθρωπολογική βουρκοποίησή τους.

Αν επιτευχθεί αυτό, δηλαδή η ανθρωπολογική βουρκοποίηση του μεγαλύτερου μέρους των ανθρωπίνων όντων στον πλανήτη, δηλαδή αν καταφέρουν αυτή την ανθρωπολογική μετάλλαξη δεν θα υπάρξει σημείο επιστροφής.

Σε λίγο όχι μόνον δεν θα υπάρχουν τάξεις μέσα στην καπιταλιστική μεγαμηχανή, σε λίγο δεν θα υπάρχουν ούτε καν κάποιοι που να μιλούν για τάξεις.

Σ’ αυτόν τον αγώνα δεν περισσεύει κανείς.

Όποιος δέχεται ότι

• ο άνθρωπος, υπό οποιαδήποτε έννοια, δεν είναι προϊόν προς αγοραπωλησία
• οι ανθρώπινες ζωές δεν είναι “χαρτί” που σορτάρεται στο χρηματιστήριο
• ο άνθρωπος είναι κάτι παραπάνω από μια “μηχανή” που πρέπει να επιβιώνει μέσα στο βούρκο τρώγοντας σκουπίδια
• και έχει διάθεση να αγωνιστεί ενάντια σ’ όλα αυτά

είναι καλοδεχούμενος.

Κανένας δεν περισσεύει σ’ αυτόν τον αγώνα.

Αδέλφια στα όπλα!

Όλα τώρα αρχίζουν!

Όλα τώρα αρχίζουν!

Μερικές πρόχειρες σημειώσεις. [Χωρίς παραπομπές κι ας με συγχωρήσουν -προς το παρόν- οι... δανειοδότες.]

1.

Εκείνο που προέχει αυτή τη στιγμή δεν είναι οι “τεχνικές [και τεχνητές] λεπτομέρειες” της κατάστασης. Γι’ αυτές συζητάμε ήδη εδώ και καιρό, και σίγουρα θα συνεχίσουμε να συζητάμε και στο μέλλον.

2.

Αυτό που είναι επιτακτικό αυτή τη στιγμή [πριν βυθιστούμε τελείως στην κρίση, και ο αγώνας για -απλή- επιβίωση, ο αγώνας για ένα κομμάτι ψωμί, μας απορροφήσει τελείως] είναι ένα διπλό ερώτημα, που ίσως έχουμε ακόμα την πολυτέλεια να συζητήσουμε και/ή να στοχαστούμε:

• Πού βρισκόμαστε;
• Πού θέλουμε να πάμε;

3.

Στην Ελλάδα έχει ήδη ξεκινήσει ένα τεραστίας κλίμακας πείραμα κοινωνικής μηχανικής ή, μάλλον, ανθρωπολογικής κοινωνικής μηχανικής. Όταν βγούμε απ’ τον δοκιμαστικό σωλήνα στον οποίο μας έχουν πετάξει -αν ποτέ βγούμε-, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο γύρω μας.

Ούτε εμείς θα είμαστε το ίδιο μ’ αυτό που είμαστε τώρα!

4.

Όσο διδακτικό κι αν είναι το να κάνουμε συγκρίσεις με παρόμοιες καταστάσεις του παρελθόντος, άλλο τόσο αποπροσανατολιστικό είναι να μείνουμε σ’ αυτές. Αυτό που θα βιώσουμε, αυτό που ήδη βιώνουμε, δεν έχει προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία. Οπότε, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

5.

Το κοινωνικό/οικονομικό/πολιτισμικό σύστημα που κυριαρχεί στον πλανήτη αυτή τη στιγμή, το σύστημα που γεννήθηκε πριν από δύο περίπου αιώνες και που διαρκώς επεκτείνει την κυριαρχία του, έχει όνομα. Λέγεται καπιταλισμός. Δεν λέγεται ούτε “νέα τάξη” ούτε “παγκοσμιοποίηση”. Λέγεται καπιταλισμός. [Ή, ορθότερα, καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής.] Η κοινωνική κατάσταση στην οποία κάποιος αγοράζει την εργατική δύναμη κάποιου άλλου. Τελεία και παύλα.

6.

Το ότι αυτό το σύστημα παίρνει, κατά καιρούς, διαφορετικές μορφές είναι γεγονός. Οι μορφές αυτές όμως σε καμία περίπτωση δεν αναιρούν την ουσία του, που είναι ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής. Τη σημερινή του μορφή θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε χρηματιστικό καπιταλισμό [ή κερδοσκοπικό ή όπως αλλιώς θέλουμε]. Εμφανίστηκε σε όλο του το μεγαλείο πριν από είκοσι χρόνια, όταν κατέρρευσαν τα καθεστώτα του “υπαρκτού κρατικού καπιταλισμού”, και όταν η Κίνα εντάχθηκε κι αυτή στη λεγόμενη “οικονομία της αγοράς”.

7.

Δύο λέξεις κλειδιά για την κατανόηση του χρηματιστικού καπιταλισμού είναι οι εξής:

• εγγύηση
• επισφάλεια

Εγγύηση των κερδών για τους μεγάλους “παίκτες” [τράπεζες (βλ. τα σχέδια διάσωσής τους μετά την κρίση του 2008), πολυεθνικές επιχειρήσεις κ.λπ.], και

Επισφάλεια για όλους τους μικρούς “παίκτες”, δηλαδή για όλους εμάς. Επισφάλεια σημαίνει: μη δικαίωμα στη σταθερή δουλειά, μη δικαίωμα στην περίθαλψη, μη δικαίωμα στη σύνταξη, μη δικαίωμα στην υγεία, μη δικαίωμα στην παιδεία, μη δικαίωμα στον πολιτισμό, μη δικαίωμα στην κοινωνικότητα, εν ολίγοις μη δικαίωμα στη ζωή.

8.

Στόχος και επιδίωξη; Η δημιουργία ενός ασπόνδυλου “ανθρώπου”, ενός νέου ανθρωπολογικού τύπου, η δημιουργία ενός ανθρώπου δίχως ιδιότητες, ενός ανθρώπου τρομοκρατημένου, πεινασμένου, μίζερου, υποταγμένου. Ενός ανθρώπου που δεν θα ξεχωρίζει από τον βούρκο μέσα στον οποίο θα ζει και θα κινείται.

9.

Κάπου εδώ βρισκόμαστε. Ας πάμε παρακάτω.

10.

Το παρακάτω σημαίνει ένα πράγμα: πού θέλουμε να πάμε;

Οι επιλογές μας -ως συνήθως- είναι δύο:

• Ή να υποταχτούμε
• Ή να αγωνιστούμε ενάντια και σ’ αυτό που μας έχουν ήδη επιβάλλει και σ’ αυτό που θέλουν σήμερα να μας επιβάλλουν.

11.

Αν υποταχτούμε, υποταχτήκαμε. Δεν θα υπάρξει γυρισμός! Για κανέναν!

12.

Πώς να αγωνιστούμε ενάντια σ’ αυτό που μας έχουν ήδη επιβάλλει και σ’ αυτό που θέλουν να μας επιβάλλουν;

Απλό, απλούστατο.

Να αρνηθούμε να γίνουμε ο ανθρωπολογικός βούρκος της κοινωνικής μηχανικής τους.

Να αναδείξουμε ό,τι πιο ανθρώπινο έχουμε μέσα μας, δηλαδή ό,τι πιο κοινωνικό.

Την αλληλεγγύη μας προς όσους έχουν ανάγκη [ανεξάρτητα από φυλές, χρώματα, "κοινότητες", καθοδηγητές, ινστρούχτορες κ.ο.κ.]

Το χαμόγελό μας και την ευγένειά μας προς όλους όσους συναντάμε στους δρόμους, στη δουλειά, στα λεωφορεία, στις πλατείες.

Την άρνησή μας να καταναλώσουμε τα σκουπίδια κάθε είδους που μας σερβίρουν [τρόφιμα/σκουπίδια, πολιτισμικά σκουπίδια, σκουπίδια "ενημέρωσης", φαρμακολογικά σκουπίδια, χημικά σκουπίδια, οικολογικά σκουπίδια, σκουπίδια γενικώς...]

Την αυτοοργάνωσή μας επί παντός του κοινωνικού. Στη δουλειά, στην πολυκατοικία, στη γειτονιά, στο σχολείο, στην πλατεία, στη διασκέδαση, παντού! Να τσακίσουμε την αντικοινωνικότητα και την εξατομίκευση που μας επιβάλλουν!

Όλοι στους δρόμους! Όλοι στις διαδηλώσεις! Όλοι στην Αγορά!

Γιατί, τίποτα δεν είναι προς πώληση, τίποτα δεν είναι προς αγορά! Τον ωφελιμισμό τους [την κυρίαρχη ιδεολογία του καπιταλισμού] ας τον χώσουν -επιτέλους- εκεί που ξέρουν! Σε λίγο θα μας υποχρεώσουν να πληρώσουμε και το σκοινί με το οποίο θα μας κρεμάσουν. Και τα έξοδα της κηδείας μας!

Αδέλφια στα όπλα!

Όλα τώρα αρχίζουν!

Χρήστος Μόρφος
Πόλη των Αθηνών
30 Απριλίου 2010

_ _ _ _ _ _ _ _ _

Διαβάστε επίσης: Σημείωση [Α]: Όλα τώρα αρχίζουν! [Α]

Πώς έδεσε η μαγιονέζα [1]

[Αναδημοσιεύω από το μπλογκ των danger.few!!! το ακόλουθο ποστ του hollow sky "Πώς έδεσε η μαγιονέζα (1)"].

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Το θέμα ήταν, όπως πάντα, να βγει νοκ-άουτ εκείνη η κρίσιμη μάζα πολιτών, που διέθεταν αγωνιστικό φρόνημα, οξεία αίσθηση κοινωνικής αλληλεγγύης, ζωντανό ενδιαφέρον για υποθέσεις πέρα από τα άμεσα ενδιαφέροντα και συμφέροντά τους, ματιά πέρα από τη δική τους γενιά και ηθικές αντιστάσεις απέναντι στην αδικοπραξία.

Α΄φάση (1950-1974): Ταπείνωση

“Η ελληνική Άρχουσα Τάξη πανηγύρισε για τη νίκη της στον Εμφύλιο Πόλεμο. Και την εκμεταλλεύτηκε, όχι για το έθνος υπέρ του οποίου ισχυριζόταν ότι τον είχε αναλάβει, αλλά για τον εαυτό της. Μόλις εξασφαλίστηκε η νίκη της αυτή, απομάκρυνε από την εξουσία τους Κεντρώους πολιτικούς που την εξυπηρέτησαν στην κατάκτησή της, και βάλθηκε να ανυψώσει σε μονοκομματικό πλέον κράτος το καθεστώς της Άκρας Δεξιάς […]

Κριτήριο για κάθε πρόσληψη, μέχρι νεκροθάπτου, και για κάθε προώθηση, μέχρι κλητήρος, τέθηκε η υποταγή σε κρατούντα. Τα κριτήρια αυτά λειτουργούσαν σαν μαγνήτης, που ανέσυρε από την αφάνεια κι από το βυθό μετριότητες και άτομα μειωμένων αναστολών […]

Από τη δεκαετία του ’50 συρρέει συνάλλαγμα από τη ναυτιλία, από τους παλιούς μετανάστες στην Αμερική και από τον τουρισμό, αλλά κυβερνήσεις και τράπεζες (όλες κρατικές τότε) το διοχέτευαν σε μεσάζοντες […]

Η λεηλασία του δημόσιου πλούτου και η συναλλαγή έγιναν αποδεκτός τρόπος ζωής […]

Οι πλουτίσαντες στην Κατοχή από την εμπορία τροφίμων, στράφηκαν και τώρα προς αυτήν. Αυτήν ήξεραν από τότε, με αυτήν πλούτισαν επίσης τότε, αυτήν χρησιμοποίησαν και τώρα για συνέχιση του πλουτισμού τους. Με μια διαφορά: στην Κατοχή ασκούσαν εμπορία με τη Μαύρη Αγορά, σε συνεργασία με τους κατακτητές. Τώρα την ασκούσαν παρασιτικά, ληστρικά, σε συνεργασία με τις κρατικές τράπεζες και την κυβέρνηση. Εισάγουν με το συνάλλαγμα τρόφιμα, δηλαδή προϊόντα Γεωργίας, πέραν των αναγκών της χώρας. Κυβέρνηση και τράπεζες που χορηγούν το συνάλλαγμα, διευκολύνουν την διάθεσή τους στην εσωτερική αγορά με διατήρηση κάτω του κόστους των τιμών των εγχωρίων, ώστε να αποθαρρύνεται η παραγωγή τους. Καταδιωκόμενα έτσι τα ελληνικά, δέχθηκαν έναν ανελέητο ανταγωνισμό μέσα στο Εθνικό τους έδαφος από τα εισαγόμενα. Μόνο για την εισαγωγή γαλακτοκομικών στη δεκαετία του εξήντα η Ελλάδα δαπάνησε ένα δις δολαρίων ετησίως, ενώ η εγχώριος κτηνοτροφία καταδιωκόταν για να μειώνει την παραγωγή της […]

Στο μεταξύ οι πρώην μαυραγορίτες και τράπεζες θησαύριζαν. Η ελληνική οικονομική ολιγαρχία ζυμώθηκε μεταπολεμικά με μανδύα τους μαυραγορίτες. […]

Μεσάζοντες και κοντραμπατζήδες εξασκημένοι στο «πάρε-δώσε» και στη φιλοσοφία της «αρπαχτής», άφησαν στο κράτος τις παραγωγικές μονάδες και κράτησαν για τον εαυτό τους τις κρατικές προμήθειες και τα κρατικά έργα, που δίνουν εύκολα, γρήγορα και χωρίς επιχειρηματικούς κινδύνους άφθονο χρήμα. Και μένουν όλοι ικανοποιημένοι. Η Άρχουσα Τάξη έχει τρόπο να κερδίζει και τα κόμματα να κατακτούν (με την άνοδό τους στην κυβέρνηση) τα λάφυρα της εξουσίας: αμέτρητες «καρέκλες» για διορισμούς σε κρατικές επιχειρήσεις, οργανισμούς και τράπεζες και δικαίωμα διαχείρισης του άφθονου πλούτου τους, με ό,τι άλλο συνεπάγεται αυτή. Η άρχουσα τάξη άλλων χωρών πραγματοποίησε την πρωταρχική συσσώρευσή της «αιμοσταγώς», αρπάζοντας πρώτες ύλες και αγροτικά προϊόντα αποικιακών λαών. Επειδή η Ελλάδα δεν έχει Αποικίες, η μεταπολεμική ελληνική άρχουσα τάξη μεταχειρίστηκε τον ελληνικό λαό ως αποικιακό. Πραγματοποιεί και αυτή την πρωταρχική συσσώρευση της «αιμοσταγώς», αλλά μέσω του κρατικού προϋπολογισμού και των κρατικοποιημένων επιχειρήσεων […]

Στα περιθώρια αυτού του κρατισμού, δραστηριοποιούνταν παρασιτικά και ληστρικά, και αναπτυσσόταν, κερδοφόρα ιδιωτική πρωτοβουλία […]

Το ελληνικό πολιτικό, νομικό, πολιτιστικό και ηθικό εποικοδόμημα ανδρώθηκε επί υποστρώματος «φιλοτεχνηθέντος» υπό της Άρχουσας Τάξης, στους κόλπους της οποίας βρήκαν θαλπωρή μαυραγορίτες, δοσίλογοι και άτομα μειωμένων ηθικών αναστολών, φορείς της φιλοσοφίας της αρπαχτής και του παρασιτικού-ληστρικού τρόπου πλουτισμού […]

Η μεταπολεμική ελληνική Άρχουσα Τάξη κατασκεύασε έτσι μια ξεχωριστή ειδική κρατική μηχανή, που λειτουργεί χωριστά από την κρατική αλλά σε στεγανά, μεθοδικά και με ταχυδακτυλουργική επιτηδειότητα.” (από το Η Γένεση του Εμφύλιου και οι Συνέπειες αυτού, του Λάζαρου Αρσενίου)

Β’ φάση (1975-σήμερα): Εκμαυλισμός

Ό,τι δεν απόκαμε η Ταπείνωση, το παρέλαβε και το ανέλαβε η Ενσωμάτωση: το δικαίωμα στην αρπαχτή αναγνωρίστηκε σαν λαϊκό δικαίωμα και προτάθηκε σαν τρόπος ζωής από το “Τσοβόλα δώσ’ τα όλα” μέχρι τα μαζικά έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα, που αποθεώνουν τη μαλακία και τη διανοητική χλαπάτσα…

Το… σκήνωμα του “αγίου” Μητσοτάκη μίλησε απόψε στο δελτίο του Mega!

Αλλά ούτε βροχές, ούτε θάματα, ούτε λιτανείες, ούτε οράματα θα σώσουν κανέναν της άρχουσας ελιτείας και των παρακοιμώμενων…

ΥΓ1. Και να δω κι όλους εκείνους που τον Δεκέμβρη του 2008 μιλούσαν για “προβοκάτορες” [ΚΚΕ] ή για “πράκτορες του Σόρος” [πολλοί απ' τους υπόλοιπους] τι θα λένε σύντομα όταν οι Άγριοι/Βάρβαροι θα κατακλύζουν τους δρόμους, τα πεζοδρόμια, και τα πολυτελή καταλύματα κάποιων…

ΥΓ2. Αδέλφια ξέρετε! Τα δέοντα…

ΥΓ3. Η φωτογραφία του εξωφύλλου της μπροσούρας από το ιστολόγιο “η πρηνής θέση του σκοπευτή“, όπου μπορείτε να διαβάσετε και τον πρόλογο.

Απαγόρευσαν το σορτάρισμα στο χρηματιστήριο της “παράγκας”!

Το πρωί τραβούν την ανηφόρα! (τα spreads εννοώ)

Αν είναι ποτέ δυνατόν!

Τι είναι τούτοι, ωρέ;

Σοσιαλιστές [ο έχων δύο υποκάμισα κερδοσκόπος...] ή άγριοι μπολσεβίκοι ["το χρηματιστήριο είναι πορνείο"];

Αυτοί όπου να ‘ναι θα αρπάξουν απ’ τους κερδοσκόπους όχι μόνον τα υποκάμισα, αλλά και τα γιωτ, και τα ελικόπτερα!

Άκου απαγόρευσαν το σορτάρισμα μετοχών για δύο μήνες στο Χρηματιστήριο!

Κι οι σορτάκηδες [μεροκαματιάρηδες μη κερδοσκόποι, εννοώ] πώς θα ζήσουν;

ΥΓ1. Ποιος χαρακτήρισε το χρηματιστήριο ως πορνείο; Η απάντηξις στο Redfly Planet.

ΥΓ2. Don’t worry! “Ευτυχώς” τα spreads συνεχίζουν την ανοδική τους πορεία:

Δεν έχει τελειωμό η ξέφρενη κούρσα των spreads. Στις 11:15, η διαφορά επιτοκίου των ελληνικών ομολόγων δεκαετούς διάρκειας έναντι των αντίστοιχων γερμανικών έφτασε τις 833 μονάδες βάσης.

Χθες, το spread των δεκαετών ομολόγων διαμορφώθηκε στις 675 μονάδες βάσης.

Η απόδοση στο διετές ομόλογο εκτινάχθηκε σήμερα στο 18% με το spread στις 1.777 μονάδες βάσης, μετά την χθεσινή υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας από την Standard & Poor’s.

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Και κοντά σ’ αυτό, “Βουτιά” στα χρηματιστήρια Πορτογαλίας-Ισπανίας

ΥΓ3. Πάνε, που λέτε, οι διαπραγματευτές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου σε ένα υπουργείο και ρωτάνε τον υπουργό πού βρίσκονται κάποια συγκεκριμένα κονδύλια.

“Και πού να ξέρω εγώ;”

Υποθέτω ότι ήταν η απάντηση. [Σε πολιτικώς ορθή δημοσιογραφική γλώσσα, ο υπουργός απλά "ομολόγησε ότι δεν γνωρίζει". Πηγή: Το Βήμα 27-10-2010]

Τον ξαναρωτάνε για το ποιος είναι ο ακριβής αριθμός των υπαλλήλων που απασχολούνται στο υπουργείο του, και τι απάντησε λέτε;

[Εύγε! Σωστά μαντέψατε!]

“Και πού να ξέρω εγώ;”

Και τότε τι είπε ένας από τους τρεις της ΔΝΤρόϊκας;

«Έχουμε να κάνουμε με ένα “κράτος-παράγκα”»

[Εξού και η λέξη "παράγκα" στον τίτλο του ποστ.]

Πολύ ανθέλληνες οι μπαγάσηδες…