Αρχική > Λατινική Αμερική > «Η Κατάληψη» και η αντι-παγκοσμιοποίηση [III]

«Η Κατάληψη» και η αντι-παγκοσμιοποίηση [III]

18/09/2006

«Κλεπτοκράτες»! Οχυρωμένη τράπεζα στο κέντρο του Μπουένος Άιρες

Πρώτο μέρος
Δεύτερο μέρος

Το αστείο με το ντοκυμανταίρ των Άβι Λιούις – Ναόμι Κλάιν είναι το γεγονός ότι, όπως παραδέχονται οι ίδιοι στην αρχή της ταινίας, η ιδέα για το γύρισμά του γεννήθηκε όταν διάφοροι οικοδεσπότες talk-show τούς «τάπωναν» λέγοντάς τους πως «σωστά όλα αυτά που λέτε για τις μεγάλες εταιρείες και την παγκοσμιοποίηση, αλλά εσείς τι έχετε να προτείνετε;» Κι έτσι οι καλοί μας ακτιβιστές του κινήματος της αντι-παγκοσμιοποίησης πήγαν στην Αργεντινή για δύο εβδομάδες μετά την εξέγερση του 2001 και αργότερα για οχτώ ολόκληρους μήνες, όταν και γύρισαν το ντοκυμανταίρ.

Και τι το «νέο» ανακάλυψαν στην Αργεντινή; Τα σοβιέτ! Που μετρούσαν ήδη έναν αιώνα ζωής, στη θεωρία και στην πράξη! [Τα μη-μπολσεβίκικα σοβιέτ, που κακώς -κάκιστα!- έχουν συνδεθεί με τον Λένιν και την παρέα του.] Τα σοβιέτ και σχεδόν τίποτε άλλο.

Το πόσο «νέος» ήταν ο εργατικός έλεγχος, που ανακάλυψαν οι δύο ακτιβιστές μας, στην Αργεντινή το 2001, φαίνεται και σε σχετικό δημοσίευμα του περιοδικού Abrecaminos [τ. 1, Δεκέμβριος 2002, σελ. 4]. Το μακρινό 1985, οι εργάτες της Ford Motors Argentina είχαν καταλάβει επί 18 ημέρες το εργοστάσιο και το είχαν διευθύνει με τον καλύτερο τρόπο…

Γιατί στην Αργεντινή εκείνη την περίοδο δεν τελούσαν υπό κατάληψη μόνον εργοστάσια. Οι άνθρωποι είχαν αυτοοργανωθεί σε επίπεδο γειτονιάς με τις Λαϊκές Συνελεύσεις, είχαν καταλάβει σε επίπεδο πάλι γειτονιάς εγκαταλειμένους φούρνους [αλλά και βιομηχανικές αρτοποιίες] και εστιατόρια στα οποία ετοίμαζαν καλό και φτηνό φαγητό για όλους, στο Μπουένος Άιρες είχε καταληφθεί ακόμα και μια εγκαταλειμένη κλινική που προσέφερε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη…

Τον δύσκολο χειμώνα του 2002 [καλοκαίρι στο βόρειο ημισφαίριο] η αλληλεγγύη και η αλληλοβοήθεια εκφράστηκε με τον καλύτερο τρόπο από τους κατοίκους της Αργεντινής, που σε ποσοστό 50% ήταν άνεργοι ή υποαπασχολούμενοι [«απασχολήσιμοι», που έλεγε κι ο βαφτισιμιός της πριγκιποπούλας], με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το ότι σε όσα νοικοκυριά περίσσευε φαγητό, το έβαζαν σε ταπεράκια και οι Λαϊκές Συνελεύσεις φρόντιζαν να το συγκεντρώσουν και το διανείμουν σε εκείνους που το είχαν ανάγκη.

Για να μην μιλήσουμε για τα παιδιά που πέθαιναν από την πείνα στις βόρειες επαρχίες της Αργεντινής. Της Αργεντινής των 39 εκατομμυρίων κατοίκων και των 50 εκατομμυρίων γελαδιών! Και γι’ αυτά τα παιδιά στις αρχές του 2003, μετά από πρωτοβουλία των ρακοσυλλεκτών του Μπουένος Άιρες, συγκεντρώθηκαν τρόφιμα και ρούχα που γέμισαν έναν ολόκληρο σιδηροδρομικό συρμό, το Τραίνο της Αλληλεγγύης, και προωθήθηκαν προς τον βορρά.

[Για όσους ενδιαφέρονται κάποια στοιχεία και συνδέσεις για την κατάσταση που επικρατούσε τότε στην Αργεντινή, από τις κλασικές Θεαμαπάτες & Δικτυώματα της 4ης Δεκεμβρίου 2002:

I cry for you Argentina!

Οι σύντομες «Θεαμαπάτες & Δικτυώματα» της περασμένης εβδομάδας προκάλεσαν την απορία κάποιων φίλων της στήλης. Πώς αλλιώς όμως θα μπορούσα να αναδείξω μία από τις σημαντικότερες ειδήσεις της εποχής μας; Ναι! Στην Αργεντινή υπάρχουν άνθρωποι [παιδιά, γέροντες…] που σήμερα πεθαίνουν από την πείνα. Στην Αργεντινή. Που μέχρι το 1940 είχε μία από τις 5-10 καλύτερες οικονομίες στον πλανήτη…

Άνευ λοιπών σχολίων συνεχίζω και σήμερα την παράθεση ειδήσεων, όπως αυτές έχουν καταγραφεί στις ιστοσελίδες του BBC. [Επειδή όλες είναι στα ισπανικά, όσοι δεν γνωρίζουν τη γλώσσα, ας καταφύγουν στη μεταφραστική μηχανή, που βρίσκεται στον ιστότοπο του Otenet, και κάνοντας copy-paste τη διεύθυνση στο σχετικό παράθυρο θα έχουν μία σχετικά καλή μετάφραση στα αγγλικά ή στα γαλλικά ή… Όχι ακόμα στα ελληνικά.]

Πείνα: Το αργεντίνικο παράδοξο [αρχική σελίδα αφιερώματος].

Ο υποσιτισμός πλήττει και τους ηλικιωμένους στην Αργεντινή. [Το 34% των Αργεντίνων άνω των 64 ετών δεν παίρνει κανενός είδους σύνταξη. Πολλοί είναι εκείνοι που καταφεύγουν στα νοσοκομεία αφού αντί των 2000 θερμίδων ημερησίως λαμβάνουν μόλις 600 και αν…]

Πεθαίνοντας από πείνα στην Αργεντινή. [Στις βόρειες επαρχίες της χώρας, όπου το 50% του πληθυσμού είναι άνεργοι, το 83% των παιδιών υποφέρει από χρόνιο υποσιτισμό…]
Αργεντινή: το 70% των ανηλίκων είναι φτωχοί. [Το 70% των κάτω των 18 ετών Αργεντίνων ανήκει σε οικογένειες που ζουν κάτω από το επίπεδο της φτώχειας. Πρόκειται για 8,6 εκατομμύρια ανηλίκους…]

Νέοι θάνατοι από πείνα.

Το 53% των Αργεντίνων είναι φτωχοί. [Πρόκειται για 20 εκατομμύρια ανθρώπους… Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία κάθε μέρα προστίθενται στις τάξεις των φτωχών 16.865 άτομα, δηλαδή 12 άνθρωποι την ώρα φτωχαίνουν…]

Τα παιδιά κάνουν πορεία κατά της φτώχειας.

Πορεία για τη Ζωή. Πορεία 2.000 χιλιομέτρων για τη ζωή…

Αλλά γι’ όλα αυτά και για όλα τα υπόλοιπα ελάχιστα βρήκαν να πουν οι καλοί μας κινηματογραφιστές, που ναι μεν είναι ενάντια στην «κακή» παγκοσμιοποίηση των μεγάλων εταιρειών και των τραπεζών, αλλά είναι υπέρ της «καλής» παγκοσμιοποίησης των… ποιανών; Α! Ίσως αυτού του φαιδρού συνονθυλεύματος που ονομάζεται «κίνημα της αντι-παγκοσμιοποίησης» και το οποίο δεν χρησιμεύει παρά μόνον για να οικοδομηθούν καριέρες «αμφισβητιών» του συστήματος.

Διότι η πόρνη η ιστορία είναι εδώ και διδάσκει. Και όπως οι μπολσεβίκοι θεμελίωσαν την -«κομμουνιστική»- εξουσία τους πάνω στα ερείπια των σοβιέτ και τα πτώματα των συμβουλιακών κομμουνιστών, έτσι και σήμερα κάποιοι ονειρεύονται να αναδειχθούν σε αυτόκλητους εκπροσώπους του ταξικού κινήματος ενάντια στον παλιό καλό καπιταλισμό, που αναδύεται σε μια σειρά χωρών του πλανήτη. Τον παλιό καλό καπιταλισμό που έχει βαφτίσει τη νέα περίοδο επίθεσής του κατά των εργαζομένων «παγκοσμιοποίηση». [Οι καταλήψεις εργοστασίων -και όχι μόνον- στη Λατινική Αμερική ανέρχονται σε εκατοντάδες. Αργεντινή, Βολιβία, Περού, Βενεζουέλα…]

Προς τι όλα αυτά; Θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος. Τι μας ενδιαφέρει το τι συνέβη ή συμβαίνει στην Αργεντινή;

  • Στη δεκαετία του 1990, η Αργεντινή ξεπούλησε όλο τον δημόσιο τομέα της [ξέρετε, ιδιωτικοποιήσεις, ανταγωνισμός, «ελεύθερη» αγορά…], για να αντιμετωπίσει το δημόσιο χρέος της. «Ιδιώτες» επενδυτές, κυρίως από την Ισπανία και τη Βόρειο Αμερική, αγόρασαν τα πάντα, κέρδισαν τα πάντα [«όλα για τους μετόχους!»], εγκατέλειψαν τα πάντα όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου [νέες επενδύσεις, εκσυγχρονισμός δικτύων κ.ο.κ.]. Η Telefonica της Ισπανίας, για παράδειγμα, την οποία κάποιοι στην Ελλάδα προωθούν ως στρατηγικό «ιδιώτη» επενδυτή που θα αγοράσει το 30-35% του ΟΤΕ μέσα στους επόμενους μήνες, τι σχέση είχε με την Αργεντινή;
  • Για να αντιμετωπίσει τον πληθωρισμό, ο πρόεδρος της Αργεντινής Κάρλος Μένεμ, κατόπιν υποδείξεων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, είχε υιοθετήσει την τεχνητή ισοτιμία «ένα πέσο=ένα δολάριο». Αποτέλεσμα του «ισχυρού» νομίσματος; Καταβαράθρωση των εξαγωγών, άρα και της οικονομίας. Μήπως ξέρετε κάποια χώρα που έχει υιοθετήσει ένα ισχυρό νόμισμα και που οι εισαγωγές της, το πρώτο επτάμηνο του 2006, αυξάνονταν με τετραπλάσιο ρυθμό από εκείνον των εξαγωγών της;

The End [?]

Δείτε: The Take και
Memorias del saqueo [Μνήμες Πλιάτσικου] (2004) του Φερνάντο Σολάνας [με αγγλικούς υπότιτλους]

Advertisements
Κατηγορίες:Λατινική Αμερική Ετικέτες:
  1. 18/09/2006 στο 09:48

    ΔΕΝ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΝΟΥ ΝΑ ΡΩΤΗΣΩ ΤΙ ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΟΥΝ ΕΜΑΣ ΤΑ ΒΑΣΑΝΑ ΤΩΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΩΝ

    ΕΥΤΥΧΩς ΣΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΕΣΕΝΑ

    ΘΕΩΡΕΙΣ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΙΘΑΝΟ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΕ ΤΕΤΟΙΟ ΣΗΜΕΙΟ?

    ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΤΡΑΒΗΓΜΕΝΟ…

  2. 19/09/2006 στο 10:40

    Να φτάσουμε σε τέτοιο σημείο, ξαφνικά κι απότομα, είναι μάλλον απίθανο.

    Κατά πού όμως διολισθαίνει η ελληνική οικονομία, συστηματικά και μεθοδικά, τα τελευταία είκοσι χρόνια;

    Μην ξεχνάς ότι οι χούντες Χιλής και Αργεντινής, πέραν της ατέλειωτης βαρβαρότητάς τους, ήταν και οικονομικές χούντες. Τα περιβόητα Chicago Boys της σχολής του Σικάγο εφάρμοσαν τις θεωρίες τους στον δοκιμαστικό σωλήνα Χιλή, ενώ και στην Αργεντινή δεν έγιναν λιγότερα. Διά της στρατιωτικής βίας και των οικονομικών πειραμάτων ξεχαρβαλώθηκαν οι μεσαίες τάξεις αυτών των χωρών -αντίστοιχες σε μέγεθος και δυνατότητες με την ελληνική. Φτιάχτηκαν άλλες βέβαια, αλλά πολύ μικρότερες…

    Φαίνεται τραβηγμένο… Αλλά αυτά που εφαρμόστηκαν εκεί σε μία δεκαετία εδώ εφαρμόζονται με μικρότερους και σταθερούς ρυθμούς [και συνεχίζονται…]

    Ίσως βρεις ενδιαφέρον ένα άρθρο του Τάκη Φωτόπουλου σχετικά με την αργεντινοποίηση της Ελλάδας [κάπως παλιό, του 2001] στη διεύθυνση:
    http://www.democracynature.org/fotopoulos/gre2001/12_29.htm

    Απόσπασμα:

    Η «Αργεντινοποιηση» επομένως της οικονομίας μας δεν απέχει τόσο πολύ όσο νομίζουν μερικοί, παρά τις κάποιες διαφορές μεταξύ των δυο οικονομιών. Στην Αργεντινή, μετά το δέσιμο του νομίσματος της στο δολάριο, ο πληθυσμός κάτω από τη γραμμή της φτώχιας ανέβηκε από 25,5% το 1991 σε 40% σήμερα. Στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό ήδη ξεπερνά το 22%…

  3. KnowDame
    21/03/2010 στο 14:56

    Αγαπητέ Χρήστο, είσαι σκέτο πανεπιστήμιο!!!

    Την κατάσταση στην Αργεντινή την μελέτησες έκτοτε; Όλοι λένε ότι έχει βελτιωθεί η κατάσταση, αλλά από μία πολύ πρόχειρη έρευνα που έκανα (μόνο στο youtube) βρήκα στοιχεία ότι η φτώχεια και η πείνα εξακολουθεί να μαστίζει ένα σεβαστό ποσοστό ακόμα.

    Σε περίπτωση που σκοπεύεις να κάνεις κάποιο καινούργιο ποστ… ευχαριστώ από τώρα 🙂

    Η δημοσιοποίηση περισσότερων λεπτομερειών σχετικά με την πορεία των χωρών από όπου πέρασε το ΔΝΤ, ίσως να συμβάλλει στην ενεργή αντίσταση περισσότερων ελλήνων, σε αυτά που μόλις ξεκινούν εδώ

  4. 21/03/2010 στο 15:02

    Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.

    Όχι, δεν έχω μελετήσει ιδιαίτερα για την Αργεντινή.

    Για καλή μου τύχη, έχω επισκεφτεί την Αργεντινή [κυρίως το Μπουένος Άιρες] τρεις φορές – και μάλιστα σε «καλές στιγμές» για την εξαγωγή συμπερασμάτων.

    1996: Ισοτιμία 1 πέσο = 1 δολάριο. Τιμές, για παράδειγμα, σε επίπεδο Αθήνας [τότε].

    2003: Έναν χρόνο ακριβώς μετά την κρίση. Φτώχεια, ανεργία, αλληλεγγύη, καταλήψεις σε πάνω από 1500 επιχειρήσεις σε όλη τη χώρα. Τιμές; Οι μισές της Αθήνας. Είχε γεμίσει το Μπ. Α. νοτιοαμερικάνους τουρίστες, που μπορούσαν πια -λόγω φτήνειας- να επισκεφτούν τη χώρα.

    2007: Τα πράγματα είχαν στρώσει κατά πολύ, σε σχέση με μια τετραετία πριν. Η Αργεντινή είχε ξεχρεώσει τα δάνεια προς το ΔΝΤ, και είχε πάρει το δρόμο της. Τα υπόλοιπα είναι αριθμοί…

    Ίσως γράψω ένα ποστάκι. Κυρίως για τις καταλήψεις, και κυριότατα για την αλληλεγγύη των φτωχών, των ανέργων, των άστεγων, των ρακοσυλλεκτών. Για να έχουμε μπούσουλα για το μέλλον.

    Την καλησπέρα μου!

  5. 21/03/2010 στο 15:15

    Χρήστο, το ποστ ειναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ αλλά… νομίζω ότι είσαι ΥΠΕΡ ΤΟ ΔΕΟΝ σκληρός και (νομίζω) αναίτια απορριπτικός απέναντι στη Naomi Klein στις εξής παραγράφους σου

    «Αλλά γι’ όλα αυτά και για όλα τα υπόλοιπα ελάχιστα βρήκαν να πουν οι καλοί μας κινηματογραφιστές, που ναι μεν είναι ενάντια στην “κακή” παγκοσμιοποίηση των μεγάλων εταιρειών και των τραπεζών, αλλά είναι υπέρ της “καλής” παγκοσμιοποίησης των… ποιανών; Α! Ίσως αυτού του φαιδρού συνονθυλεύματος που ονομάζεται “κίνημα της αντι-παγκοσμιοποίησης” και το οποίο δεν χρησιμεύει παρά μόνον για να οικοδομηθούν καριέρες “αμφισβητιών” του συστήματος.

    Διότι η πόρνη η ιστορία είναι εδώ και διδάσκει. Και όπως οι μπολσεβίκοι θεμελίωσαν την -”κομμουνιστική”- εξουσία τους πάνω στα ερείπια των σοβιέτ και τα πτώματα των συμβουλιακών κομμουνιστών, έτσι και σήμερα κάποιοι ονειρεύονται να αναδειχθούν σε αυτόκλητους εκπροσώπους του ταξικού κινήματος ενάντια στον παλιό καλό καπιταλισμό, που αναδύεται σε μια σειρά χωρών του πλανήτη. Τον παλιό καλό καπιταλισμό που έχει βαφτίσει τη νέα περίοδο επίθεσής του κατά των εργαζομένων “παγκοσμιοποίηση”. [Οι καταλήψεις εργοστασίων -και όχι μόνον- στη Λατινική Αμερική ανέρχονται σε εκατοντάδες. Αργεντινή, Βολιβία, Περού, Βενεζουέλα…]»

    Συγκεκριμμένα λες
    …αλλά είναι υπέρ της “καλής” παγκοσμιοποίησης των… ποιανών; Α! Ίσως αυτού του φαιδρού συνονθυλεύματος που ονομάζεται “κίνημα της αντι-παγκοσμιοποίησης” και το οποίο δεν χρησιμεύει παρά μόνον για να οικοδομηθούν καριέρες “αμφισβητιών” του συστήματος…

    Αντιρρήσεις
    1) Πολλοί συγγραφείς, καλλιτέχνες και κινηματογραφιστές κλπ. βγάζουν το ψωμί τους από τη δουλειά τους. Υποθέτω κι εσύ το ίδιο… Είναι κακό αυτό?

    2) Δεν εντόπισα ποτέ την ΚλάΪν να τρέφει αυταπάτες για το «ANTI-globalisation movement» και το βαθμό που απέτυχε. ΤΙ προτείνεις να γίνει? Απλά κάνει τη δουλειά της αναφέροντας ΟΣΑ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΙ. Αποσπάσματα του βιβλίου της και βίντεο με τη δουλειά της έχω και στο μπλογκ.

    ΑΝ εντοπίσεις κάτι μεμπτό κάπου στην ΚλάΪν μη διστάσεις να το αναφέρεις. Πάντως εγώ… έχω τα ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ βιβλία της και πάρα πολλά υλικά από την ίδια και ΔΕΝ εντόπισα κάτι τέτοιο…

    Παρεμπιπτόντως, το «The Take» είναι ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ και κανένας δεν το έχει κριτικάρει απορριπτικά, πλην δεξιών. Επίσης το ΘΟΛΟ «κίνημα αντι-παγκοσμιοποίησης» ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ, δεν αποτελεί ταμπέλα αξιόπιστη για την ΚλάΪν και άλλους.

  6. 21/03/2010 στο 15:18

    Χρήστο ΡΗΣΠΕΚΤ. Αμα ήσουν ο ΙΔΙΟΣ εκεί, έχεις ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ να πεις….

    Πάντως… ρίξε μια ματιά και στο προηγούμενο σχόλιο που τόφαγε κατα λάθος το μοδερέησον. Σαν συμπλήρωμα του προηγουμένου, θα σε ενθάρρυνα να κάνεις μια σοβαρή κριτική και μάλιστα στα… αγγλικά, αν διαπίστωσες ανακρίβειες ή λάθη στους εν λόγω (συγκρίνοντας με την πολύτιμη ΕΜΠΕΙΡΙΑ σου από Αργεντινή έχοντας ΠΑΕΙ ΕΚΕΙ…)

  7. 21/03/2010 στο 15:29

    Υ.Γ. Συμφωνώ ότι είναι παράλειψη το ότι δεν αναφέρθηκαν οι καταστάσεις του 1985 στο φιλμ «The Take», αλλά… δεν είναι σίγουρο ΓΙΑΤΙ. Μπορεί απλά να ΜΗΝ ΤΙΣ ΕΜΑΘΑΝ ή και να μη τις εκτίμησαν σωστά, ή ακόμη και να θεώρησαν άλλα πράματα πιο σημαντικά, οι κινηματογραφιστές. Μια ταινία τέτοιου είδους έχει περιορισμένη διάρκεια. Δεν μπορεί να δείξει τα πάντα, ούτε να κατακριθεί ΜΟΝΟ για κάτι πολύ παλαιότερο που δεν αναφέρει.

    Αν π.χ. όσα λες για το 1985 ΔΕΝ ΤΑ ΑΝΑΦΕΡΕΙ η ΚλάΪν σε σχετικό βιβλίο της, τότε σίγουρα αυτό είναι μεμπτό. Αλλά… ακόμη δεν τελείωσα την ανάγνωση του Shock Doctrine. Δεν πρόλαβα να δω καν, το ΒΙΒΛΙΟ που έφτιαξε πιο πρόσφατα με θέμα την Αργεντινή!

  8. 21/03/2010 στο 15:34

    Κοίτα να δεις. Ίσως να είμαι και υπέρ το δέον άδικος μαζί τους. Μην ξεχνάς ότι τα τρία ποστάκια για την «Κατάληψη» τα έγραψα Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 2006, όταν είχα δει και το ντοκυμανταίρ στον κινηματογράφο. Προφανώς, άλλα περίμενα να δω και άλλα είδα. Και θυμάμαι ότι «τα είχα πάρει». Εξ ου και το «άδικο» [;] της κριτικής μου. Μερικές φορές, αν όχι πάντα, βλέπεις με διαφορετικό μάτι κάτι που «έρχεται σε σένα» [τηλεόραση, youtube] και με διαφορετικό κάτι «που πας εσύ να το δεις». Σήμερα, αν το ξαναέβλεπα [ή το έβλεπα για πρώτη φορά] στο διαδίκτυο, πιθανώς να μην ασχολιόμουνα καν…

    Για τις αντιρρήσεις:

    1. Γεγονός το ότι ο καθένας μας βγάζει το ψωμί του όπου και όπως μπορεί. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι και τα έργα μας είναι υπεράνω κριτικής.

    2. Δεν μιλάω γενικά για τα έργα και τις ημέρες της Κλάιν. Μιλάω για το πως «είδα» εγώ τη συγκεκριμένη ταινία. Τώρα το αν τα συμπεράσματά μου είναι λάθος [τα περί καριέρας κ.λπ.] είναι απλά λάθος.

    Τι μεμπτό να εντοπίσω στην Κλάιν; Δεν ασχολούμαι – δεν ασχολήθηκα περαιτέρω. Αν τύχει στο μέλλον…

    Για την «Κατάληψη» ο καθένας μπορεί να έχει τη γνώμη του. Δεν διάβασα κριτικές για να γράψω τη δική μου. Και αν το απορρίπτουν οι δεξιοί, πρόβλημά τους. Αν έγραφα σήμερα [πράγμα αμφίβολο] πιθανότατα θα έγραφα τελείως διαφορετικά πράγματα. Πιθανότατα… Πού να ξέρω;

  9. 21/03/2010 στο 15:39

    @ omadeon [#7]

    Σίγουρο δεν είναι τίποτα. Αλλά δεν μπορώ να δεχτώ ότι μπορεί απλά να ΜΗΝ ΤΙΣ ΕΜΑΘΑΝ. Μπορεί να ισχύουν οι περιορισμοί που αναφέρεις. Αλλά σίγουρα τα όσα αναφέρω τα ήξεραν. Διάολε, οχτώ μήνες έμειναν στην Αργεντινή το 2002!

    Και δεν τους έστησα στο απόσπασμα 😉

    Το Σοκ Τάδε, το έχω κατεβάσει εδώ και μήνες, αλλά δεν κατάφερα ακόμα να το ξεφυλλίσω. Για το άλλο για την Αργεντινή, θα μας τα πεις εσύ [χε! χε! σε βυσμάτωσα πάλι 😉 ]

  10. 21/03/2010 στο 16:44

    Χρήστο, μικρή διόρθωση (για να μη παραπλανώ κιολας…)

    ΔΕΝ είναι της Κλάϊν της ίδιας, το νέο βιβλίο. Είναι ενός Αργεντινού μάλλον…
    ΠΟΛΛΑ δίνονται στη σχετική σελίδα,
    http://www.thetake.org/

    …και από τα λίγα που διάβασα, η Naomi Klein κατέφθασε στην Αργεντινή με σχετική άγνοια, η οποία εξελίχτηκε όχι μόνο σε γνώση αλλά και σε ΠΛΗΡΗ συστράτευση με ένα σωρό ντόπιους ομοϊδεάτες της, που περιλαμβάνουν πιθανώς και άτομα παλαιότερων εποχών που γνώρισες κι εσύ. Το site είναι ουσιαστικά περισσότερο… Αργεντινό παρά της Κλάϊν, τώρα πια!

  11. 22/03/2010 στο 16:10

    Παρ’ όλ’ αυτά, ένα (Το) ουσιώδες ερώτημα μένει να απαντηθεί – όπως και για το 1917 άλλωστε: Από τα εργατικά συμβούλια του 2002 στην αστικοδημοκρατία του 2010. Όπως και το ’17 τα εργατικά συμβούλια έδωσαν (ειρηνικά; «ειρηνικά»;) τη θέση τους στην κρατική γραφειοκρατία. Γιατί δεν έμειναν;

  12. Προφήτης
    23/03/2010 στο 02:00

    Vrennus :
    Παρ’ όλ’ αυτά, ένα (Το) ουσιώδες ερώτημα μένει να απαντηθεί – όπως και για το 1917 άλλωστε: Από τα εργατικά συμβούλια του 2002 στην αστικοδημοκρατία του 2010. Όπως και το ‘17 τα εργατικά συμβούλια έδωσαν (ειρηνικά; «ειρηνικά»;) τη θέση τους στην κρατική γραφειοκρατία. Γιατί δεν έμειναν;

    Επειδή υπάρχουν ισχυροί και λιγότερο ισχυροί άνθρωποι.
    Θέλετε να το πούμε θύτες και θύματα; Ισχύει κι έτσι.

    Vrennus :
    Παρ’ όλ’ αυτά, ένα (Το) ουσιώδες ερώτημα μένει να απαντηθεί – όπως και για το 1917 άλλωστε: Από τα εργατικά συμβούλια του 2002 στην αστικοδημοκρατία του 2010. Όπως και το ‘17 τα εργατικά συμβούλια έδωσαν (ειρηνικά; «ειρηνικά»;) τη θέση τους στην κρατική γραφειοκρατία. Γιατί δεν έμειναν;

    Vrennus :
    Παρ’ όλ’ αυτά, ένα (Το) ουσιώδες ερώτημα μένει να απαντηθεί – όπως και για το 1917 άλλωστε: Από τα εργατικά συμβούλια του 2002 στην αστικοδημοκρατία του 2010. Όπως και το ‘17 τα εργατικά συμβούλια έδωσαν (ειρηνικά; «ειρηνικά»;) τη θέση τους στην κρατική γραφειοκρατία. Γιατί δεν έμειναν;

  13. Προφήτης
    23/03/2010 στο 02:01

    Κάποιο λάθος έκανα. Θα το βρω

  14. 23/03/2010 στο 13:13

    @ Vrennus

    «Γιατί δεν έμειναν;»

    Τώρα τελευταία σε τέτοιου είδους μεταφυσικά ερωτήματα δίνω και μεταφυσικές απαντήσεις:

    Δεν έμειναν γιατί δεν μπορούσαν. Αν μπορούσαν να μείνουν θα είχαν μείνει.

    Ελπίζω να μου περάσει…

  15. KnowDame
    10/04/2010 στο 14:34

    Δίωρο ντοκυμανταιρ με ελληνικούς υπότιτλους για την Αργεντινή

    http://www.larisaportal.gr/diafora/argentina.php

  16. 12/04/2010 στο 15:47

    Μερσί!

    ΥΓ. Και θυμήθηκα σήμερα, ξαναδιαβάζοντάς την, μια ατάκα που μου είχε πει ένας ταξιτζής στο Μπουένος Άιρες, τον Ιανουάριο του 2003:


    «Στην Αργεντινή υπάρχουν μόνον δύο κατηγορίες πολιτικών: εκείνοι που είναι ανίκανοι και εκείνοι που είναι ικανοί για όλα…»

  17. KnowDame
    13/05/2010 στο 01:42

    Ίσως γράψω ένα ποστάκι. Κυρίως για τις καταλήψεις, και κυριότατα για την αλληλεγγύη των φτωχών, των ανέργων, των άστεγων, των ρακοσυλλεκτών. Για να έχουμε μπούσουλα για το μέλλον.

    Κατά το «Μην τάξεις σ’ άγιο κερί και σε παιδί κουλούρι» ήρθα να ζητήσω το κουλούρι μου 😉 Πλησιάζει ο καιρός…

    υγ. Ελπίζω τουλάχιστον να απόλαυσες την φύση, που είναι υπέροχη αυτή την εποχή 🙂

  18. 13/05/2010 στο 15:51

    @ KnowDame

    Απόλαυσα τη φύση «τρέχοντας» ώστε να προλάβουν δυο λατινοαμερικάνοι φίλοι να δουν ό,τι ήθελαν να δουν στη γλυκιά μας πατρίδα. Έμαθα και καναδυό πραγματάκια, που θα φανούν χρήσιμα στη γραφή του «μπούσουλα». Ευχαριστώ που μου θυμίζεις τις ανειλημμένες… υποσχέσεις μου.

  1. 21/03/2010 στο 15:14
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: