Αρχική > Πρόσωπα > Ταρίκ Αλί

Ταρίκ Αλί

04/10/2006

tariq.jpg

Tariq Ali – η σωστή απάντηση στην ερώτηση του χθεσινού quiz.

Μεταφράζω κάποια βιογραφικά του στοιχεία από το site του BBC, από όπου και η φωτογραφία του.

Γεννήθηκε στη Λαχώρη του Πακιστάν. Οι γονείς του ήταν κομμουνιστές. Ο ίδιος άθεος, φοίτησε σε καθολικό σχολείο. Αργότερα φοίτησε στο Κυβερνητικό Κολλέγιο, τμήμα του Πανεπιστημίου του Πουντζάμπ, όπου εκλέχτηκε πρόεδρος του φοιτητικού συλλόγου, και πρωταγωνίστησε σε διαδηλώσεις κατά της στρατιωτικής κυβέρνησης της χώρας.

Μετά την αποφοίτησή του από το Κολλέγιο, ο θείος του που ήταν επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών του στρατού [δηλαδή της ISI], είπε στους γονείς του να τον στείλουν στο εξωτερικό: ο ριζοσπαστισμός του τον έθετε σε κίνδυνο. Πήγε στην Αγγλία και σπούδασε πολιτική, φιλοσοφία και οικονομία στην Οξφόρδη. Καριέρα στο κίνημα κατά του πολέμου του Βιετνάμ. Μπλα, μπλα, μπλα.

Στη Wikipedia [λήμμα: Tariq Ali], που είναι εμφανές ότι αντλεί το υλικό της από το BBC, η αναφορά στην ISI έχει εξαφανιστεί.

Έγραφα χθες για τον αστέρα της διεθνούς «αριστερόφρονης και εναλλακτικής» δημοσιογραφίας, που χαίρει μεγάλης εκτίμησης στη χώρα μας. Ιδού τι έγραφε πριν από λίγες ημέρες [24-9-2006] η εφημερίδα της πεφωτισμένης δεξιάς Καθημερινή για τον Ταρίκ Αλί:

Τον αποκαλούν Ντανιέλ Κον Μπεντίτ του Λονδίνου και Νόαμ Τσόμσκι της Ευρώπης. Ο Ταρίκ Αλί όμως είναι κάτι περισσότερο. Είναι ο πολυπράγμων Λεονάρντο ντα Βίντσι της ευρωπαϊκής Αριστεράς. […]

Ενας άθεος επαναστάτης από τη Λαχώρη του Πακιστάν, λοιπόν. Γόνος μιας εύπορης όσο και ετερόκλητης οικογένειας: Ο παππούς του ήταν ηγέτης του Κόμματος των Ενωτικών (συνασπισμός μουσουλμάνων, ινδουιστών και Σιχ μεγαλαογαιοκτημόνων) και η μητέρα του στέλεχος του Κομμουνιστικού κόμματος.

Ενώ αμέσως μετά ακολουθεί το ερώτημα:

Το πώς αυτός ο άνθρωπος κατάφερε να βρεθεί στην πρωτεύουσα της Μεγάλης Βρετανίας και να ηγηθεί του λονδρέζικου Μάη του ’68 μπορεί να αποδοθεί μόνο στις παράπλευρες απώλειες (ή ωφέλειες) της παγκοσμιοποίησης Ο Ταρίκ Αλί, όμως, ήταν εκεί.

Πράγματι και τω όντι! Μεγαλογαιοκτήμονας παπούς ή, έστω, αρχηγός του κόμματος των μεγαλογαιοκτημόνων, κομμουνιστές γονείς, θείος αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών. Τι καλύτερα διαπιστευτήρια για να κάνει κανείς καριέρα στη διεθνή αριστερά!

Κατόπιν τούτων μου γεννήθηκε η απορία: «πότε ακριβώς μεταβλήθηκε ο Ταρίκ Αλί σε Λεονάρντο ντα Βίντσι της ευρωπαϊκής αριστεράς, όσον αφορά στην Ελλάδα;»

Άρχισα το ψάξιμο στα site κάποιων εφημερίδων.

Η Ελευθεροτυπία τον αναφέρει 56 φορές. Τις δύο πρώτες φορές [αρχές του 2001] αναφέρεται στο ένθετο Βιβλιοθήκη, ως «σχολιαστής του Times Literary Supplement» και ως «αγνώστου εθνικότητας συγγραφέας.» Αναφορά στις πολιτικές του απόψεις γίνονται μόνον μετά την 11η Σεπτεμβρίου, και ακόμη και τότε είναι «ο γνωστός Βρετανός, ιρακινής [sic] καταγωγής, σχολιαστής Ταρίκ Αλί«

Τα Νέα 29 φορές. Μόνον έξι φορές αναφέρεται πριν από την 11η Σεπτεμβρίου, κυρίως όσον αφορά τα θεατρικά του έργα, σε άρθρα του Ρούσσου Βρανά και του Μιχάλη Μητσού, που αντλούν αρκετά από τα θέματά τους από δημοσιεύματα του ξένου τύπου.

Η Καθημερινή 19 φορές. Το μοναδικό άρθρο πριν από την 11η Σεπτεμβρίου αναφέρεται σε μυθιστόρημά του που είχε μεταφραστεί στα ελληνικά.

Το Βήμα της Κυριακής τον αναφέρει σε 12 άρθρα. Ουσιαστικά σε 10 άρθρα, αφού στα δυό παλιότερα αποτελέσματα δεν υπάρχει αναφορά στον Ταρίκ Αλί. Άρα δέκα αναφορές όλες μετά την 11η Σεπτεμβρίου.

Λίγο περίεργη δεν είναι αυτή η «ανακάλυψη» των πολιτικών απόψεων του Ταρίκ Αλί, του αστέρα του «αγγλικού Μάη» μετά την 11η Σεπτεμβρίου;

Ο Ταρίκ Αλί ανήκει σε εκείνη την φοβερή και τρομερή «αριστερά» που θεωρεί τους ηγέτες των ΗΠΑ «βλάκες με περικεφαλαία». Ούτε καν περνάει από το μυαλό των «αμφισβητιών» ότι οι επιδώξεις των ηγετών των ΗΠΑ ίσως είναι τελείως διαφορετικές… Βασική του θέση είναι ότι σήμερα ό,τι συμβαίνει στον πλανήτη οφείλεται στη σύγκρουση δύο φονταμεταλισμών [έχει γράψει μάλιστα και σχετικό βιβλίο με τίτλο Η Σύγκρουση των Φονταμενταλισμών – Σταυροφορίες, Τζιχάντ και Νεωτερικότητα]. Το amazon.com αναφέρει στο Editorial Review του βιβλίου: «The book has no bibliography and only a handful of footnotes, largely from secondary sources […] In short, this isn’t a serious work…»

Από τον «δεξιό» Σάμιουελ Χάντινγκτον και τη σύγκρουση των πολιτισμών ως τον «αριστερό» Ταρίκ Αλί και τη σύγκρουση των φονταμενταλισμών πόσο μεγάλη είναι η απόσταση;

Τέλος: Από κριτική του Τάκη Φωτόπουλου [και] στις απόψεις του Ταρίκ Αλί σχετικά με το αν ο «πόλεμος» ξεκίνησε στις 11/9:

Τέλος, ο πόλεμος αυτός δεν είναι «πόλεμος φονταμενταλισμών» (Ταρίκ Αλί), όπου δήθεν συγκρούονται δυο φονταμενταλισμοί: ο ισλαμικός με τον νεοσυντηρητικό. Αυτός είναι ένας άλλος μύθος της ρεφορμιστικής Αριστεράς για να συγκαλύψει τον καθαρά συστημικό χαρακτήρα του πολέμου αυτού, θέτοντας απλώς θέμα αντικατάστασης των νεοσυντηρητικών από κάποιο «προοδευτικότερο» κόμμα. Στη πραγματικότητα, όμως, ο πόλεμος αυτός εκφράζει τα συμφέροντα κάθε ελίτ που ωφελείται από το σύστημα της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς στη σημερινή διεθνοποιημένη μορφή του.

Περαιτέρω αναφορές: Το προσωπικό site του Ταρίκ Αλί.

Advertisements
Κατηγορίες:Πρόσωπα
Αρέσει σε %d bloggers: