Αρχική > Χωρίς κατηγορία > Ubuntu

Ubuntu

09/10/2006

headerlogo.png

Ubuntu στη γλώσσα των φυλών της Νοτίου Αφρικής Zulu και Xhosa σημαίνει «ανθρωπιά προς τους άλλους» και, ταυτόχρονα, «είμαι ό,τι είμαι επειδή όλοι είμαστε αυτοί που είμαστε». Όμορφη λέξη, δε βρίσκετε;

Η λέξη Ubuntu χρησιμοποιήθηκε επίσης για την ονοματοδοσία μιας διανομής Linux, ξέρετε του λειτουργικού συστήματος που με το σύστημα του ανοιχτού λογισμικού αναπτύσσεται εθελοντικά και διανέμεται δωρεάν ανά τον πλανήτη.

Δημιουργός του Ubuntu είναι ο 33χρονος Νοτιοαφρικανός Mark Shuttleworth, ο οποίος είχε ιδρύσει το 1995 μία εταιρεία λογισμικού που ειδικευόταν στις ασφαλείς συναλλαγές στο διαδίκτυο. Το 1999 η εταιρεία πουλήθηκε στην αμερικανική VeriSign και ο Μαρκ Σάτλγουορθ ενθυλάκωσε ούτε λίγο ούτε πολύ 575 εκατομμύρια δολάρια! Πέραν τούτου ο Μ. Σάτλγουορθ τράβηξε πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας και το 2002 όταν, ως τουρίστας, ταξίδεψε στο διάστημα με τα μέλη μιας ρωσικής αποστολής. Το 2004 ξεκίνησε τη δημιουργία του Ubuntu, της διανομής Linux, με στόχο τη δημιουργία ενός ευκολόχρηστου συστήματος, που θα ενσωματώνει όλες τις εφαρμογές που απαιτεί ένας μέσος χρήστης και, το σημαντικότερο, θα υποστηρίζει όσο το δυνατόν περισσότερες γλώσσες [μόνον στην πατρίδα του υπάρχουν 11 επίσημες γλώσσες!].

Έχοντας αυτά τα πολύ ενδιαφέροντα πραγματάκια υπ’ όψιν μου, και μετά τη συμβουλή φίλου του blog που είχε συστήσει να δοκιμάσω το Ubuntu αν και όποτε επιχειρούσα κάτι στο χώρο του Linux, λέω, χτες Σάββατο, «τι έχω να χάσω;», ας δοκιμάσω για μια ακόμη φορά να δούμε τι λέει κι αυτή η διανομή του Linux. [Τα τελευταία χρόνια είχα δοκιμάσει δυο-τρεις φορές κάποιες διανομές, αλλά χωρίς να κάνω εγκατάσταση στον σκληρό δίσκο, και εγκαταλείποντας σχεδόν αμέσως την προσπάθεια.]

Από πού αρχίζουμε; Από το κατέβασμα του Ubuntu. Στο site του Ubuntu βρίσκω τις σχετικές πληροφορίες και αρχίζω το κατέβασμα από server του Μετσόβειου. Αλλά 700 ΜΒ, περίπου, είναι αυτά δεν είναι παίξε-γέλασε, κι έτσι όσο ο υπολογιστής κατέβαζε εγώ διάβαζα ένα ενδιαφέρον κείμενο για τον Νόαμ Τσόμσκυ, το οποίο μόλις το τελειώσω τις επόμενες ημέρες θα σας πω τις εντυπώσεις μου.

Μετά από καναδυό ώρες [είδατε το DSL] το αρχείο ήταν αποθηκευμένο όμορφα κι ωραία στον υπολογιστή. Επόμενο στάδιο το «κάψιμο» του αρχείου σε ένα CD. Αλλά τι ακριβώς είναι αυτό το ISO; Δοκιμάζω με τον… γρήγορο Νέρωνα [Nero Express], πάπαλα το δισκάκι. No problem! [Μιλάμε ότι είμαι και στις πολύ καλές μου…] Στο site του Ubuntu υπάρχουν οδηγίες για το κάψιμο του CD. Κατεβάζω το πρόγραμμα που προτείνουν, το εγκαθιστώ και «καίω» το CD όμορφα και ωραία, και πανέτοιμος για τη μεγάλη περιπέτεια.

Βγαίνω από τα παράθυρα, αλλάζω το κατιτίς του στο BIOS για να ξεκινά ο υπολογιστής από το CD, βάζω το δισκάκι στη θέση του και περιμένω. Σε λίγο τσουπ! η πρώτη οθόνη με το λογότυπο του Ubuntu και κάποιες επιλογές: βοήθεια, γλώσσα, πληκτρολόγιο κ.λπ. Γουάου! Άνεση! Επιλέγω ελληνικά και τρέξιμο του Ubuntu και μετά από καμιά δεκαριά λεπτά [μην ξεχνάμε ότι όλα φορτώνονται στη μνήμη του υπολογιστή, δεν γίνεται εγκατάσταση] έχω μπροστά μου το Ubuntu! Κάνω κάποιες ρυθμίσεις στην ανάλυση της οθόνης για να τα βλέπω καλύτερα, χαζεύω λίγο από δω κι από κει…

Αριστούργημα: ο αγαπημένος μου φυλλομετρητής Firefox έχει ήδη εγκατασταθεί χωρίς να κουνήσω καν το δαχτυλάκι μου. Λες να έχω και σύνδεση στο διαδίκτυο; Διότι ακόμα και το λειτουργικό της… μικρομαλάκως [αυτή δεν είναι η ακριβής μετάφραση;] θέλει ένα σωρό ρυθμίσεις. Ubuntu! κυρίες και κύριοι! Τα είχε κάνει όλα μόνο του. Σουλατσάρω λίγο στο ίντερνετ, χαζεύω και τα υπόλοιπα προγράμματα που έχουν ήδη εγκατασταθεί [το OpenOffice, για παράδειγμα, εφάμιλλο του Γραφείου της μ.μ-ως, και διάφορα άλλα προγράμματα, μέχρι και παιχνίδια], όταν, αίφνης, παρατηρώ στην επιφάνεια εργασίας ένα εικονίδιο με τον χαρακτηριστικό τίτλο install.

Καιρός για μόνιμη εγκατάσταση στον σκληρό…

Από δω και πέρα τα πράγματα ζορίζουν ελαφρώς. Κυρίως λόγω αυτού που ονομάζεται κατάτμηση ή καταμέριση [partition]. Παρότι την τελευταία φορά που είχα φορμάρει το δίσκο είχα αφήσει και ένα partition δια παν ενδεχόμενον [Linux] το Ubuntu επιμένει να κάνει κάποιες κατατμήσεις όπου αυτό θέλει. Έχουμε κάτι καυγάδες «μπροστά» αυτό «πίσω» εγώ, καναδυό κολλήματα του υπολογιστή, και άλλα τόσα φορτώματα από το δίσκο [κοινώς δεκαπεντάλεπτα και νεύρα].

Τελικά, αποφασίζω να το αφήσω να κάνει ό,τι θέλει. Γίνεται η εγκατάσταση, λοιπόν, που διαρκεί όσο και η εγκατάσταση των παραθυριών -στο περίπου-, μόνον που εδώ εγκαθίστανται και ένα σωρό άλλα προγράμματα που εκεί θέλουν CD μέσα CD έξω και πάει λέγοντας. Και βρίσκομαι επιτέλους στο Ubuntu.

Να μην κάνουμε και μια αναβάθμιση στο λογισμικό; Το Ubuntu λέει ότι, ιδία πρωτοβουλία, ότι πρέπει να κάνει καμιά 40 ενημερώσεις, γύρω στα 90 ΜΒ. No problem! Η βροχή έχει κοπάσει, το ματς που πήγαινε για αναβολή αρχίζει όπου να ‘ναι, ας κάνει και ο υπολογιστής τη δουλειά του.

Όταν επιστρέφω στο ημίχρονο όλα έχουν αναβαθμιστεί. Καιρός για επανεκκίνηση. Why not?

Επανεκκίνηση και πρόβλημα. Το Ubuntu ζητά συνέχεια [άλλη μανία αυτή του Linux] όνομα χρήστη και κωδικό πρόσβασης [ευτυχώς είχα τη φαεινή ιδέα και έδωσα μόλις δύο ψηφία…]. Τα δίνω σωστά, τα ξαναζητάει. Ξανά και ξανά. Και πάντα βγάζει ένα μήνυμα ότι δεν υπάρχει χώρος εγγραφής ή κάτι τέτοιο. Το οποίο σημαίνει, όπως διαπίστωσα, στην επόμενη εγκατάσταση, αν και δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι αυτό φταίει, το Ubuntu έκανε ό,τι ήθελε με τις partition μόνο που δεν τήρησε τις προδιαγραφές που το ίδιο τόνιζε στο σχετικό μήνυμα: άφησε για το root 2ΜΒ τα οποία μετά τις αναβαθμίσεις αποδείχτηκαν λίγα – ή τουλάχιστον αυτό υποψιάζομαι. Νέα εγκατάσταση, αφού αυτή τη φορά ανακατέψω εγώ την τράπουλα με τις partition -περίπου στην τύχη-, καιρός για το δεύτερο ημίχρονο. Η εθνικάρα κερδίζει ήδη με εκείνο το εκπληκτικό γκόλ του Κατσουράνη…

Τέλος καλό, όλα καλά…

Το Ubuntu εγκαθίσταται, αναβαθμίζει τα διάφορα προγράμματα, επανεκκινά.

Καιρός για τις πρώτες εντυπώσεις: Θετικότατες!

Το Ubuntu είναι:

  • Δωρεάν.
  • Αναβαθμίζεται κάθε έξι μήνες.
  • Είναι, όπως όλες οι διανομές Linux, ασφαλέστατο και σταθερότατο.
  • Συνοδεύεται από εξαιρετικά προγράμματα επίσης δωρεάν. Σε σχέση με τα παραθύρια της μ.μ-ως δεν πρόκειται να σας λείψει τίποτα.

Από την άλλη πλευρά:

  • Το πρόβλημα [μου] με τις partition ίσως και να είναι μόνον δικό μου πρόβλημα. Σπουδαία δουλειά είναι να βγάλουν ένα μηνυματάκι ότι θα γίνουν κάποιες partition στο τάδε σημείο, «συμφωνείτε ή όχι»; Κι αυτές να γίνουν σωστά. Προφανώς οι προγραμματιστές τα ξέρουν. Αλλά οι υπόλοιποι; Είναι σαν να διαβάζεις εγχειρίδιο χρήσης ηλεκτρονικής συσκευής γραμμένο από τους μηχανικούς που την κατασκεύασαν – κι αυτό συμβαίνει καθημερινά. Δεν είναι μόνον ότι εγώ, όπως οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, δεν Read the Fucking Manual [RTFM], κάτι φταίει και με όλους αυτούς που θεωρούν τα γνωστά σ’ αυτούς γνωστά σε όλους.
  • Ακόμη ένα προβληματάκι υπάρχει με την ανάλυση της οθόνης. Αναλύσεις που στα παραθύρια είναι δεδομένες εδώ περιορίζονται σε ρυθμό ανανέωσης 60 khz. Σε πέντε λεπτά, από το τρεμοπαίξιμο της οθόνης, νομίζεις ότι… βουλιάζει το πλοίο. Προφανώς αλλάζεις ανάλυση… Μάλλον κάπου υπάρχουν κάποιοι drivers…
  • Και το χειρότερο όλων: οι -ελληνικές- γραμματοσειρές. Προφανώς κάπου υπάρχουν καλύτερες, αλλά δεν τις ανακάλυψα ακόμη…

Τελικό συμπέρασμα:

Αξίζει τον κόπο η ενασχόληση με το Ubuntu; Ναι, και με το παραπάνω. Μπορείτε -μπορούμε- να το χρησιμοποιούμε για τις περιηγήσεις μας στο διαδίκτυο. Δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα παραθύρια. Αυτό το post γράφεται μέσω του Ubuntu, και όλα είναι τα ίδια. Εκτός από τις γραμματοσειρές. Αλλά είπαμε, αυτό το πρόβλημα κάπως λύνεται.

Μπορούμε να το χρησιμοποιούμε και για να γράφουμε κείμενα, να ακούμε μουσική, να βλέπουμε ταινίες.

Αξίζει τον κόπο να εγκαταλείψουμε άπαξ δια παντός τα παραθύρια; Negative!

Προσωπικά έχω ένα σωρό προγράμματα -εγκυκλοπαίδειες και λεξικά, κυρίως- που δεν δουλεύουν στο Linux και μου είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητα. Όλα τα υπόλοιπα -κείμενα [στο word], ιστοσελίδες αποθηκευμένες στο δίσκο μου, pdf αρχεία- δουλεύουν άριστα στο Ubuntu.

Η μόνη λύση είναι ο διχασμός της κομπιουτερικής προσωπικότητάς μου. Και παραθύρια και Ubuntu. Αν μη τι άλλο ως φόρο τιμής σε όλους εκείνους που -πέρα από τις επιμέρους κριτικές- προσφέρουν εθελοντικά για να κάνουν τούτο τον κόσμο μη ανταλλάξιμο με χρήμα.

Ubuntu, αδέλφια!

Ανθρωπιά προς τους άλλους!

Είμαι ό,τι είμαι επειδή όλοι είμαστε αυτό που είμαστε!

Advertisements
Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες:
  1. Ανώνυμος
    09/10/2006 στο 02:35

    Για γραμματοσειρές πήγαινε στα
    http://www.ellak.gr/fonts/mgopen/index.el.html
    http://ist-socrates.berkeley.edu/~pinax/greekkeys/KadmosBosporos.html
    http://graphis.hellug.gr/el/index.html

    Μπορείς ακόμη να μεταφέρεις αυτές των windows xp στο linux.
    Υπάρχουν και διάφορες πολυτονικές να εγκαταστήσεις, μια αναζήτηση στο γούγλη θα σου δώσει αποτελέσματα.

    Όταν ασχοληθείς εκτενέστερα και το μάθεις κάπως το λειτουργικό θα μπορείς να τρέχεις εφαρμογές των M$ windows στο linux μέσω του wine (windows emulator) http://www.winehq.com/

    Το διαθέσιμο λογισμικό για linux συστήματα είναι άφθονο, μπορείς να βρείς τα πάντα, ειδικά για επιστημονικές εφαρμογές, διότι τα περισσότερα πανεπιστήμια παγκοσμίως χρησιμοποιούν linux ή unix. Μια ματιά στο http://linux.softpedia.com θα σου δώσει μια ιδέα.

    Το «κακό» με το linux είναι οτι θέλει χρόνο για να το μάθει κάποιος που έχει συνηθίσει στα ms windows. Ένας νεοεισερχόμενος στον κόσμο των υπολογιστών μπορεί να το μάθει ευκολότερα.

    Το φόρουμ του Ubuntu θα σου λύσει πολλές απορίες στην αρχή.
    Στο http://howto.hellug.gr/howto/pub/html/Hellenic-HOWTO.html υπάρχουν οδηγοί για ελληνικά και διάφορα άλλα, μπορείς να στείλεις και κάποιο μύνημα για βοήθεια όταν χρειασθεί.

    Και μια συμβουλή. Να χρησιμοποιείς το ubuntu (και γενικά κάθε linux) σαν απλός χρήστης. Θα έχεις ένα password σαν root (administrator στα ms windows) και ένα λογαριασμό απλό για καθημερινή χρήση. Είναι ασφαλέστερο έτσι. Κάθε φορά που θα θέλεις να κάνεις κάποια εργασία που απαιτεί δικαιώματα root θα σου ζητείται το συνθηματικό για να συνεχίσεις (το ίδιο πρέπει να γίνεται και στα ms windows για λόγους ασφαλείας, πχ ιους). Στο linux δεν υπάρχει πρόβλημα με ιους γενικά αλλά όλοι οι νέοι χρήστες μπορεί από άγνοια να πειράξουν κάποια ρύθμιση και να προκύψει πρόβλημα.

    Αν έχεις χρόνο και ασχοληθεις θα ήταν ωφέλιμο να φτιάξεις μια θεματική ενότητα αποκλειστικά για το linux. Καλή μελέτη!

  2. bigfatopinion
    09/10/2006 στο 03:23

    Καλή φάση.

    Από την άλλη πλευρά:

    Ακόμη ένα προβληματάκι υπάρχει με την ανάλυση της οθόνης. Αναλύσεις που στα παραθύρια είναι δεδομένες εδώ περιορίζονται σε ρυθμό ανανέωσης 60 khz. Σε πέντε λεπτά, από το τρεμοπαίξιμο της οθόνης, νομίζεις ότι… βουλιάζει το πλοίο. Προφανώς αλλάζεις ανάλυση… Μάλλον κάπου υπάρχουν κάποιοι drivers…

    Ναι, ή drivers ή θέμα ρύθμισεων του monitor. Αυτό μπορεί να βοηθήσει:
    http://www.whatpc.co.uk/articles/print/2156444

    Και το χειρότερο όλων: οι -ελληνικές- γραμματοσειρές. Προφανώς κάπου υπάρχουν καλύτερες, αλλά δεν τις ανακάλυψα ακόμη…

    Μπορείς να βάλεις τις γραμματοσειρές της Microsoft.

    Even if you use OpenOffice, you might still want all the Microsoft fonts so that documents created using Word or PowerPoint look as they were supposed to when you open them with OpenOffice. You can install the MS core fonts by installing the msttcorefonts package:

    $sudo apt-get install msttcorefonts

    This will give you the core fonts, but if there are other TrueType fonts that you want installed, it is as easy as copying the font files to the .fonts/ directory in your home folder.

    Αν προτιμάς με γραφικά μέσα, πήγαινε στο μενού: System -> Preferences -> Font
    και επέλεξε Details… και μετά «Go to font folder». Στο παραθύρι που θα ανοίξει,
    μπορείς να αντιγράψεις (paste ή drag and drop) αρχεία ttf (true type fonts) που θα
    αντιγράψεις από τα Windows σου.

  3. 09/10/2006 στο 12:05

    Είστε αμφότεροι υπέροχοι. Ευχαριστώ θερμότατα. Κάθε αρχή και δύσκολη αλλά άμα έχεις τέτοιους φίλους…

    ΥΓ. Τα σχόλιά σας άργησαν να ανέβουν επειδή το wordpress θεωρεί οποιοδήποτε σχόλιο έχει πάνω από 2 links ως spam και τα υποβάλλει προς έγκριση στον διαχειριστή…

  4. 09/10/2006 στο 13:46

    Πιό πολύ απ’ όλα μ’ άρεσε ότι είσαι «αρχάριος»…!

    Πρέπει πράγματι να βρείτε ένα τρόπο ρε παιδιά να «γλυτώσουμε» από την Microsoft και για άλλους λόγους πλην του χρηματικού…

    Αλλά να μην είναι τόσο «τρομακτικός» σαν τον παραπάνω!

    Όταν θα πάρω καινούριο «μηχανάκι» θα προσπαθήσω να παίξω μ’ αυτά στο υπάρχον. Μέχρι τότε σκιάζομαι!

  5. 09/10/2006 στο 15:30

    Αρχάριος στο Linux.

    Στα υπόλοιπα παλιοσειρά. Μέχρι και το M-S DOS είχα δουλέψει μερικούς μήνες [Γι’ αυτό τώρα βλέπω εντολές στο Linux και με πιάνει κάτι. Όχι νοσταλγία πάντως. Ευτυχώς που όλα γίνονται κι αλλιώς.] Μετά το DOS είχα αποκτήσει την πολυτέλεια να έχω τα παραθύρια 3.1. Τι εποχές και κείνες…

    Ο τρόπος να γλιτώσουμε από τη μ.μ-ω έχει βρεθεί.

    Ποιος είναι «τρομακτικός»;

    Α! Μεγάλε, εσύ μπορεί να σκιάζεσαι αλλά κι ο Άγιος-Bill φοβέρα θέλει!

  6. 09/10/2006 στο 19:20

    Κι’ εγώ κάπως έτσι ξεκίνησα. DOS, 3.1 κλπ. Αλλά στο minimum πάντα. Ότι χρειαζόμουνα… Γι’ αυτό και φοβάμαι να το γυρίσω σε linux μην και χάσω το μπούσουλα με τα αρχεία μου (εγκαταστάσεις, partitions κλπ.)

    Με ιντρικάρεις όμως και θα το παλέψω κάποια στιγμή!

    ΥΓ. Μου έδειχνες πιό «νεανικός» από την εποχή του MS-DOS! 😀

  7. 09/10/2006 στο 20:38

    @gregykapogeorge

    Εντάξει στο μίνιμουμ, αλλά πόσο μίνιμουμ. Πριν από δεκαπέντε χρόνια είχα κάνει δυο μέρες να βάλω έναν εκτυπωτή λέιζερ -που είχε κοστίσει τα διπλά χρήματα από τον υπολογιστή- να τυπώσει από το Wordperfect 5.1. Τι θα θυμηθούμε ακόμα…

    Με τις partitions τα πράγματα είναι απλά. Ο φίλος που με είχε πάρει από το χεράκι για να μου μάθει τα βασικά, είχε τη φαεινή ιδέα να κάνει δύο partitions στο δίσκο. Αρχή που έκτοτε τηρώ ευλαβικά για πρακτικούς και ουσιαστικούς λόγους.

    Στην πρώτη partition εγκαθιστώ το λειτουργικό και όλα τα προγράμματα και στη δεύτερη τα προσωπικά μου αρχεία (κείμενα και ό,τι άλλο ενδιαφέρον). Έτσι κατά καιρούς είναι πανεύκολο να μεταφέρω στη δεύτερη ό,τι ενδιαφέρον υπάρχει στην πρώτη [κάποια αρχεία που έχουν μαζευτεί, π.χ., στο my documents]και να ρίξω ένα ξεγυρισμένο φορμάρισμα στην πρώτη partition – κάτι που ενίοτε επιβάλλεται γιατί με τον καιρό μαζεύονται διάφορα σκουπίδια που μεταξύ άλλων επιβραδύνουν και τα παραθύρια. Η δεύτερη partition μένει πάντα άθικτη και τριανταφυλλένια.

    Σε ιντριγκάρω; Αυτή τη στιγμή έχω τελειώσει κάποια φορμαρίσματα στον σκληρό και ετοιμάζω νέα εγκατάσταση του Ubuntu, διότι τα προγράμματα δεν μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν αυτά. Ίσως ακολουθήσω τη συμβουλή του φίλου στο πρώτο σχόλιο και κάνω μια θεματική ενότητα για το Linux – αν δεν προκύψει στο μεταξύ καμιά χρονοβόρα ασχολία. Τώρα που ξέρω ότι μπορώ να τρέξω και προγράμματα windows…

    Πιο νεανικός; Χι! Χι! Χι! Κάποια στιγμή -τις επόμενες ημέρες- θα ανεβάσω ένα «Περί Εμού» για να μην υπάρχουν τέτοιες… παρεξηγήσεις. Ο νόμος «οχτώ και τέταρτο» σου θυμίζει τίποτα; ;-))

  8. 10/10/2006 στο 08:24

    Αναμένω το «περί εμού»! (Όλοι κρύβουμε την traffic μέσα μας…)

    Τα partitions αυτά τα έκανα κι’ εγώ αλλά με τα windows η όλη δουλειά ήταν να πω ένα ναι ή ένα όχι. Με το linux ισχύει το ίδιο; Είναι πιθανόν ασφαλέστερο να βρώ κι’ εγώ ένα φίλο που να ξέρει, για τα πρώτα βήματα. Τη «στράτα στρατούλα» 😀

  9. Vangelis
    13/11/2006 στο 11:21

    Γεια σας παιδιά.

    Νεότατος (μιας εβδομάδας) στο linux – Ubuntu.

    Αφού το εγκατέστησα κανονικά σε ένα celeron 633 με 512 Mb και 8Gb HD που είχε partition με XP …ο αθεόφοβος ΟΛΑ έτρεξαν κανονικά !! Router κλπ.. Μέχρι και τον έγχρωμο HP2550 είδε με το πρώτο!!

    Πάνω λοιπόν που έλεγα για τις βασικές δουλειές να εγκαταλείψω τα xp νασου το πρόβλημαααα.

    Κατά την διάρκεια φορτώματος διάφορων πραγμάτων, γέμισε ο δίσκος,,, σε τέτοιο βαθμό που δεν χωράει τίποτα…
    Ούτε καν να χειριστεί το password μετά την επανεκκίνηση…

    Τώρα λοιπόν τι κάνω?
    Δοκιμές με PQmagic για resize του μοιραζόμενου partition με τα ΧΡ δεν έπιασαν.

    Στο DOS είχα μάθει τις βασικές εντολές εδώ όμως όλα φαίνονται κινέζικα. Και είμαι και 46 οπότε δεν είναι να αρχίζεις πάλι από την αρχή…

    Αυτό που με χαλάει είναι το συναίσθημα της επιστροφής κάπου που δεν θέλεις..
    όπως τότε που από τα ευλογημένα MAC αναγκάσθηκα να γυρίσω στα PC
    Θέλω λοιπόν βοήθεια, σχετικά με την επαναφορά του μηχανακίου εις την προτέραν κατάσταση.

    Αν δεν υπάρχει λύση, Τουλάχιστον πώς να σώσω την δουλειά που είχα κάνει στα bookmark του mozzila μια εβδομάδα τώρα…

    ευχαριστώ.

  10. 13/11/2006 στο 13:30

    Ουπς!

    Το Ubuntu λέει ότι θέλει τουλάχιστον 2GB χώρο, αλλά μ’ αυτά και μ’ αυτά φτάνει άνετα τα 4GB. Κι αν όλος ο δίσκος ήταν 8 υποθέτω ότι κάποια γίγα θα πιάνουν και τα XP.

    Στην προτέρα κατάσταση -δηλαδή στα XP- επιστρέφεις στην αρχή από τον boot manager, απλά δεν επιλέγεις ubuntu αλλά τα windows. [Για να ξαναέχεις το partition του Ubuntu, πρέπει να το σβήσεις -με το CD εγκατάστασης των XP- κι ακυρώνοντας αμέσως μετά την εγκατάσταση. Σβήνοντάς το βέβαια και ξαναφορμάροντάς το θα χάσεις τα πάντα σ’ αυτό το partition.

    Κάποιος τρόπος θα υπάρχει για να σώσεις προηγουμένως τα bookmarks…

    Help Vangelis, please!

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: