Αρχική > Αφασιαλάνδη > Απ’ τον παππού στον εγγονό

Απ’ τον παππού στον εγγονό

29/10/2006

metaxas.jpg

«Μ», όπως Μεταξάς. Ιωάννης Μεταξάς!
Η «αισθητική» μιας χούντας

27 Οκτωβρίου 2006. Παραμονή της εθνικής επετείου, εκπομπή μεγάλου ιδιωτικού καναλιού, που μεταδίδεται εκτάκτως, φιλοξενεί τον εγγονό του Εμμανουέλε Γκράτσι, του Ιταλού πρεσβευτή που τα χαράματα της 28ης Οκτωβρίου 1940 παρέδωσε το γνωστό τελεσίγραφο στον Ιωάννη Μεταξά.

Δεν παρακολούθησα την εκπομπή. Ελάχιστα ενδιαφέρει το αν ο δικτάτορας απάντησε «Alors, c’est la guerre» [Βικιπαίδεια] ή «Donc monsieur, c’est la guerre» [Αρτέμης Ψαρομηλίγκος, «Μεταξάς-Ζαχαριάδης: Ένα ΟΧΙ επί δύο», Ε-Ιστορικά, 27-10-1999, σ. 16]. Είχαμε πόλεμο, λοιπόν. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Φθινόπωρο 1936. Πριν από ακριβώς εβδομήντα χρόνια, ένας άλλος πόλεμος, υπόγειος αυτή τη φορά, μαινόταν στα παρασκήνια του δικτατορικού καθεστώτος της 4ης Αυγούστου. Δύο αντίπαλες φατρίες συγκρούονταν λυσσαλέα. Από τη μια πλευρά εκείνη του Ιωάννη Διάκου και από την άλλη εκείνη του Θεόδωρου Σκυλακάκη.

Ο Ιω. Διάκος, που χαρακτηρίζεται από κάποιους ως «άγνωστος δημοσιογραφίσκος», υπήρξε ένας από τους ισχυρότερους άνδρες της μεταξικής δικτατορίας, από την αρχή και μέχρι το τέλος της, την άνοιξη του 1941. Κάποιοι πιθανολογούν ότι αυτή η δύναμή του οφειλόταν στην μασονική ιδιότητά του και στο γεγονός ότι ήταν τέκτων υψηλότερου βαθμού από τους επίσης τέκτονες Ι. Μεταξά και βασιλιά Γεώργιο. Λεπτομέρειες…

Ο απόστρατος αξιωματικός Θ. Σκυλακάκης, υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση Μεταξά και πριν την δικτατορία, «ανέπτυξε πλούσια αντιλαϊκή δράση. Ήταν από τους πρώτους υποστηρικτές των φασιστικών ιδεών στη χώρα μας και οργανωτής των πρώτων φασιστικών οργανώσεων. Ο Σκυλακάκης έπαιξε σοβαρό ρόλο στην παρασκηνιακή προετοιμασία της 4ης Αυγούστου. Αλλά δεν ήταν από τους ανθρώπους που δούλευαν για να καρπώνονται άλλοι. Είχε ο ίδιος απεριόριστες φιλοδοξίες. Ονειρευόταν να παραμερίσει μια μέρα το Μεταξά και να γίνει αυτός δικτάτορας. Ο Μεταξάς δεν άργησε να καταλάβει τις προθέσεις του. Δεν ήταν όμως και εύκολο να τον κτυπήσει αμέσως και να τον εξουδετερώσει, γιατί ο υπουργός των Εσωτερικών είχε στα χέρια του αρκετά κλειδιά του κρατικού μηχανισμού…» [Σπύρος Λιναρδάτος, 4η Αυγούστου, ε’ έκδοση, εκδ. Θεμέλιο, 1988, σελ. 42-3].

Οι λεπτομέρεις της διαμάχης δεν θα μας απασχολήσουν. Πάντως η διαπάλη μεταξύ Ι. Διάκου και Θ. Σκυλακάκη έληξε με τη συντριβή και την εκτόπιση του υπουργού Εσωτερικών. Στις 4 Ιανουαρίου 1937 δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες η παρακάτω κυβερνητική ανακοίνωση:

«Κατόπιν υποδείξεως του κ. Προέδρου της Κυβερνήσεως, υπέβαλαν χθες τας παραιτήσεις των ο υπουργός των Εσωτερικών κ. Σκυλακάκης και ο υφυπουργός παρά τω Προέδρω της Κυβερνήσεως κ. Παπαχελάς. Αι παραιτήσεις των δύο υπουργών εγένοντο δεκταί υπό της Α.Μ. του Βασιλέως.» [Λιναρδάτος, ό.π., σελ. 45-6]

Ο Αλέξανδρος [Αλέξης] Παπαχελάς ήταν άνθρωπος του Σκυλακάκη. Σε λίγες ημέρες ο Μανιαδάκης τον έστειλε εξορία. Έγραφε ο ίδιος ο Παπαχελάς το 1972 σε επιστολή του προς την εφημερίδα Ακρόπολις: «Δυστυχώς αι συνεχείς επεμβάσεις του δημοσιογράφου Ιω. Διάκου, του μυστηριώδους αυτού προσώπου, εις τα διαφόρους υπηρεσίας […] σωρεία άλλων υπόπτων επεμβάσεων και τελικώς η κατάρτισις σκανδαλώδους νοσμοσχεδίου περί αλευροβιομηχανίας, κατέστησε αδύνατον την συνέχισιν του έργου μου εξυγιάνσεως των δημοσίων έργων διότι οι πάντες έτρεμον προ του σατανικού αυτού προσώπου» [Λιναρδάτος, ό.π., σελ. 46].

Με τη σημερινή ορολογία των εν γένει προοδευτικών αλλά και όσων κόπτονται δια την πρόοδον της χώρας, θα λέγαμε ότι ο «μυστηριώδης» και «σατανικός» Ι. Διάκος, με τις «ύποπτες» μεθοδεύσεις, ήταν ο αρχιερέας της διαπλοκής στην εποχή του. Εκτός αν θεωρήσουμε ότι και τότε υπήρχαν συμφέροντα. Ταξικά συμφέροντα.

Απ’ τον παππού στον εγγονό, λοιπόν.

Άπαξ. Το λένε.

Δις. Δεν κρύβεται.

Τρις. Δεν μπόρεσα να το επιβεβαιώσω, αλλά με μέτριες σπουδές πώς γίνεται κάποιος σύμβουλος του πρωθυπουργού σε ηλικία τριάντα ετών;

Σε καμιά περίπτωση, βέβαια, δεν ευθύνεται κάποιος για το παρελθόν ή για το παρόν μελών της οικογενείας του. Ούτε κατά διάνοια! Αλλά δεν υπάρχει μόνον οικογενειακό παρελθόν. Υπάρχει και ταξικό οικογενειακό παρελθόν – που όπως και να το κάνουμε όλο και κάπως συνεισφέρει στο… φιλοπρόοδον των μελών της οικογενείας.

Διότι όταν από το ένα σόι κρατάς από υφυπουργό της μεταξικής δικτατορίας και από το άλλο από οικογένεια μεγαλο-στρατηγο-ναυάρχων [Δούσμανη], λογικό δεν είναι να περάσεις στη συνέχεια από το Κολλέγιο και την… ανανεωτική αριστερά για να καταλήξεις στο… ΕΛΙΑΜΕΠ;

Quiz: Ποιανού μεγάλου σύγχρονου Έλληνα φιλόσοφου, που πέθανε πριν από μερικά χρόνια, η μητέρα -καταπώς λέγεται- ήταν μία Παπαχελά; [αδελφή του παρά τω πρωθυπουργώ]

Advertisements
Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη
  1. 29/10/2006 στο 21:16

    Περιμένοντας για την απάντηση στο ερώτημά σου…

    συγχαρητήρια για το ενημερωτικότατο post!

    Ένα εύκολο ερώτημα τώρα. Ποιός Παπαχελάς μετακινείται μεταξύ USA, Λαμπρακιστάν και Καθημερινής με απίστευτη ευκολία; Αποδεικνύοντας την έλλειψη στεγανών στην Ελληνική νομενκλατούρα;

    Για τον Μεταξά (του οποίου μόνο φίλος δεν είμαι…) θα θυμίσω μια μεγάλη κουβέντα – δυστυχώς δεν συγκρατώ το όνομα του αντίπαλού του(!) που την διατύπωσε.

    «Ο Μεταξάς ήταν ο μόνος Έλληνας που μπορούσε να πεί ΝΑΙ και δεν το έκανε!»

  2. Ανώνυμος
    29/10/2006 στο 21:40

    Αν πω Καστοριάδης κερδίζω;

    Τι θα γίνει με εσένα; Παλιά, στις Θ&Δ έδινες και κανα δωράκι!

  3. 30/10/2006 στο 14:14

    @ gregykapogeorge

    Καλή η… κακία του αντιπάλου του Μεταξά, αλλά απλώς κακία. Ο Μεταξάς «θα μπορούσε» να πει ΝΑΙ, αλλά «δεν μπορούσε». Γιατί για να μπορέσει να κάνει τη δικτατορία του στηρίχτηκε στους Άγγλους [τον πρέσβη… Βατερλώ ή Ουώτερλοου] και στο αγγλόφιλο παλάτι.

    Όχι, δηλαδή, ότι υπήρχε και κανένας πολιτικός [για τους στρατιωτικούς δεν το συζητάμε] στην Ελλάδα, στα μέσα της δεκαετίας του 1930, που να μην επιθυμεί μια κάποια δικτατορία. Από τον Μεταξά ως τον Ζαχαριάδη, μηδέ του Βενιζέλου εξαιρουμένου. Οι αστοί μια αστική δικτατορία, οι υπόλοιποι μια προλεταριακή.

    O Alexis προαλείφεται για διευθυντής της Καθημερινής… Κι όχι τίποτα άλλο είχαμε και διαβάζαμε καμιά σοβαρή ανάλυση από τους Λυγερό-Δελαστίκ-Παπακωνσταντίνου… Τα εκσυγχρονιστήρια βάλαν επίσης πόδι και στον Ελεύθερο Τύπο της Γιάννας. Θα ξυπνήσουμε καμιά μέρα, χωρίς να το πάρουμε είδηση, σκλάβοι στην Τουρκιά και θα μας ζητάνε και το λογαριασμό από πάνω.

  4. 30/10/2006 στο 14:32

    @ Anonymous

    Φυσικά και κερδίζετε! Αλλά προς τι το ερωτηματικό; Μία ελάχιστη έρευνα στο google με τα δύο επώνυμα σας δίνει αμέσως το πρώτο-πρώτο αποτέλεσμα μιας σελίδας με γενεαλογικά στοιχεία, φτιαγμένη από κάποιον Μιχαήλ Μοάτσο. Εξ όσων μπόρεσα να διασταυρώσω, ή ήξερα ήδη, τα στοιχεία του είναι μάλλον σωστά – με τη γνωστή επιφύλαξη για ό,τι κυκλοφορεί στο διαδίκτυο.

    Και παλιός αναγνώστης των Θ&Δ classic;

    Πληθώρα δώρων για σας αγαπητέ μου:

    1. Το πρώτο άρθρο του Alexis κατά του σχεδίου Ανάν σε ολόχρυση κορνίζα. Τώρα γράφει στην Καθημερινή, μεγάλο σχήμα, μεγάλη κορνίζα, πολύ χρυσός για σας!

    2. Ένα αντίτυπο του βιβλίου των Alexis & Tassos για τη 17Ν σας… έρχεται αρκεί να στείλετε ένα e-mail δια τα περαιτέρω.

    3. Παλιός αναγνώστης των Θ&Δ classic; Ένας τόμος για σας με όλες τις προκηρύξεις της 17Ν, αρκεί να απαντήσετε σωστά στο -πανεύκολο- ερώτημα: «Ποια η συγγένεια μεταξύ Ιωάννου Μεταξά -της 4ης Αυγούστου- και Αλέξανδρου Γιωτόπουλου – της 17ης Νοεμβρίου;»

  5. Ανώνυμος
    17/04/2007 στο 15:22

    Ο απόστρατος αξιωματικός Θ. Σκυλακάκης μήπως ειναι παππούς του ΓΓ Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων του υπουργείου Εξωτερικών, που «Υπηρέτησε, επίσης, ως σύμβουλος του Πρωθυπουργού (1989), σύμβουλος
    του Υπουργού Εθνικής Αμύνης (1989-1990), σύμβουλος του Πρωθυπουργού
    και Προϊστάμενος του Γραφείου Σχεδιασμού & Επικοινωνίας του
    Πρωθυπουργού (1990-1993)» , Αναπληρωτής Δημάρχου
    Αθηναίων, Αντιδήμαρχος Οικονομικών, καθώς και Πρόεδρος της
    Δημαρχιακής Επιτροπής (ΝΤΟΡΑ)…???

  6. 17/04/2007 στο 20:54

    Διόλου απίθανο να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Δεν μπόρεσα να επιβεβαιώσω τη συγγένεια. Το αναφέρω και στο κείμενο. Μέχρι νεωτέρας, λοιπόν.

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: