Αρχική > Αφασιαλάνδη > Από μικρό κι από τρελό…

Από μικρό κι από τρελό…

07/11/2006

Ο μικρός έστειλε την επιστολή. Η Ελευθεροτυπία την δημοσίευσε στην πρώτη της σελίδα. Ως… τρελός προσυπογράφω. Η φωτογραφία από το in.gr.

e0711.jpg

Advertisements
Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη
  1. kgv
    07/11/2006 στο 17:11

    και αυτό το κείμενο το έγραψε … 13άχρονος;;; Παιδιά … ψαλλιδίστε το γιατί θα το πατήσουμε και θα έχουμε ατηχύματα!

  2. kgv
    07/11/2006 στο 17:25

    μήπως το παλιό «μ’ ένα Άρλεκιν ξεχνιέστε» θα έπρεπε να γίνει remix στο «με μια γελοιοτυπία ξεχνιέστε»;;;

    DISCLAIMER: ΠΡΟΣΟΧΗ, πριν διαβάσετε την γελοιοτυπία, μην ξεχάσετε τα μαντηλάκια σας και έχουμε πλημμύρες!

  3. 07/11/2006 στο 17:45

    Οι ανώριμοι … που μεγαλώνουν παιδιά!

    Κάτω οι Παππούδες!

  4. 07/11/2006 στο 21:10

    Το κείμενο του πιτσιρικά δεν είναι κακό. Ο μικρός αποτελεί μάλλον κλασική περίπτωση μικρομέγαλου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Τώρα το από ποιον επηρεάστηκε για να το γράψει είναι άλλη ιστορία, αλλά γιατί να μην δεχτούμε ότι συζητώντας ή ακούγοντας τους μεγάλους και κουβεντιάζοντας με τους φίλους του έκανε τις διαπιστώσεις -που ισχύουν- και τις κατέγραψε;

    Το ό,τι βγαίνουν διάφοροι και σπεκουλάρουν πρωτοσέλιδα είναι ένα άλλο ζήτημα. Η Ελευθεροτυπία διολισθαίνει [«ντουγρού στην κατηφόρα τη μεγάλη»] εδώ και μήνες. Κάθε μέρα θυμίζει ολοένα και περισσότερο… Ολυμπιακό. Γερασμένη, με γκρίνιες και καυγάδες στο εσωτερικό, φτιασιδώνεται με χιούμορ της πλάκας [«Δασκαλάκο για σένα ποιος παραιτήθηκε;» ήταν ο τίτλος άρθρου χτες] και «πρωτότυπα» πρωτοσέλιδα -το σημερινό π.χ. κι εκείνο της περασμένης Κυριακής- προσπαθώντας να κάνει… καριέρα στο… «εξωτερικό» και να πουλήσει εισιτήρια.

    Με τι βάφονται τ’ αυγά;

    Τροντ-Σεραφείμ-Τσάμπιονς Λιγκ!

    ΥΓ. Φαίνεται ότι αυτή η εβδομάδα είναι η εβδομάδα των καταγγελιών. Η περασμένη ήταν η εβδομάδα του τρόμου. Τρία πρωτοσέλιδα σε τρεις συνεχόμενες ημέρες: «Αποκάλυψη του εφιάλτη μας». «Χάνουμε 10 χρόνια ζωής». «Βιασμός». Τρεις συνεχείς ημέρες.

  5. 07/11/2006 στο 23:10

    Διάβασα το άρθρο και είναι συμπαθητικό.ταιριάζει όμως σε κάποια άλλη ηλικία κιόχι σαυτή του μικρού φίλου.Είπαμε καλη η σοβαρότητα αλλά όλα έχουν ένα μέτρο.

  6. 07/11/2006 στο 23:52

    Είναι λίγο μικρομεγαλίστικο.

    Τα τελευταία 15-20 χρόνια δεν είναι και τόσο σπάνιο να είναι μικρομέγαλα τα παιδιά. Κλεισμένα στο σπίτι, μπροστά στην τηλεόραση, χωρίς παρέες και χωρίς αλάνες, τρομοκρατημένα λόγω ανασφάλειας των γονιών να μην κυκλοφορούν έξω, μεγαλώνουν με μοναδική ανθρώπινη συντροφιά τους γονείς -σπάνια, συνήθως λείπουν για δουλειές- και στην καλύτερη περίπτωση τους παππούδες, άντε και καμιά αλλοδαπή νταντά.

    Ελλείψει παιδικότητας ανακατεύονται στις κουβέντες των μεγάλων, παρακολουθούν, ενίοτε συμμετέχουν. Με τραγελαφικά αποτελέσματα. Θα μπορούσα να αναφέρω και προσωπικά παραδείγματα, αλλά αφήστε καλύτερα…

    Εξάλλου με μια δεύτερη ανάγνωση του κειμένου, διαπιστώνει κανείς ότι ο μικρός περιγράφει όχι το πώς θα ήθελε ο ίδιος να είναι οι γονείς, αλλά πώς οι ίδιοι οι γονείς θα ήθελαν να είναι ως γονείς. Αλλά κι αυτοί από ό,τι φαίνεται δεν αναπολούν κάποια χαμένη παιδικότητα και ξενοιασιά και παιχνίδι αλλά το «ένα παιδί μετράει τ’ άστρα» που τους διάβαζαν οι παππούδες. Κάτι που σημαίνει ότι ο μικρός ανήκει στη δεύτερη γενιά «παιδιών του σωλήνα»…

    Που βαδίζωμεν κύριοι, πού πάμε;

  7. 08/11/2006 στο 00:13

    Η μαμά το έγραψε αλλά δεν έχει σημασία!

    Το θέμα είναι ότι οι διαπιστώσεις είναι κοινές, πλην όμως κανείς δεν αλλάζει (ή έστω δεν μπορεί ν’ αλλάξει) τον τρόπο ζωής του.

    Κι’ αν αυτό οφείλεται στ’ ότι μας έχουν «αρπάξει από το στομάχι», δεν βλέπω τουλάχιστον να υπάρχει και καμμιά αντίδραση. Αναζητάμε μια «απροσδιόριστη» ποιότητα – τάχα μου – και στο όνομά της κρυβόμαστε στα φουστάνια της μαμάς – κομματικού κράτους ή στην ατομική μας και μόνο ανέλιξη(!) που κάποια στιγμή θα έρθει μια και μας αγαπάει ο καλός θεός…

    «Προβατοποιημένοι» εντελώς και ικανοποιημένοι από τα τσιτάτα της μορφής:
    «δικαίωμα στη ζωή» (που δεν έχει κανένας…)
    «χτίσιμο της καριέρας»
    «τι κάνουν (οι άλλοι) υπεύθυνοι»
    «όλοι ίδιοι είναι»
    «ποιοτική σχέση»
    «ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας»

    και μύρια όσα άλλα,

    αποφεύγουμε να κοιταχτούμε στον καθρέφτη, αποφεύγουμε να πάρουμε το μερίδιο της ευθύνης που μας αναλογεί, δεν βγάζουμε τα κάστανα απ’ τη φωτιά, δεν σώζουμε εμείς τον κόσμο, δεν, δεν, δεν,…

    Το τί φταίει είναι τεράστια κοινωνιολογικοψυχολογική συζήτηση. Χωρίς τέλος.

    Γι’ αυτό και δεν έχει νόημα να την κάνει κανείς πριν ενεργήσει, αλλά μετά.

    Ας αποδεχθούμε λοιπόν ότι αποτύχαμε, ας αποδεχθούμε ότι ενεργούμε για τους επόμενους εξοφλώντας τα «δάνεια». Είμαστε η μόνη γενιά που έχει πάψει να αποδίδει εύσημα για ότι έχει κατακτήσει στους προηγούμενους και αισθάνεται ότι δεν οφείλει στους επόμενους. Σαν τα γουρουνάκια που το φαγητό που τους ρίχνει ο χοιροτρόφος «το ‘χουν της μύτης τους» που λένε στον τόπο καταγωγής μου. Πιστεύουν ότι το ανακάλυψαν μόνα τους!

    Και τα χειρότερα δυστυχώς είναι μπροστά αν συνεχίσουμε έτσι.

    Sorry για το παραλήρημα.

  8. 08/11/2006 στο 00:47

    Πιστεύω ότι δεν το «έγραψε» η μαμά. Αυτό που μου έκανε εντύπωση όταν είδα την εφημερίδα το μεσημέρι και το κείμενο του πιτσιρικά ήταν ότι μου θύμισε πιτσιρικάδες που ξέρω – και μάλιστα το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι εκείνο ενός αλλοδαπού πιτσιρικά [γιος φίλων] – τον οποίο η μαμά του τον έκανε κακέκτυπο του εαυτού της. Και δεν το λέω αυτό [«κακέκτυπο»] με την κακή έννοια του όρου. Και παλιά οι γονείς δημιουργούσαν «παιδιά-γκόλεμ» αλλά τώρα έχει παραγίνει. Πάντως συμφωνώ μαζί σου ότι το αν το έγραψε η μαμά ή το «παιδί-γκόλεμ» δεν έχει καμιά σημασία.

    Οι διαπιστώσεις κοινές. Κι η πρακτική μένει πάντα η ίδια. Όλοι γνωρίζουμε το «καλό», γιατί όμως όταν βρισκόμαστε «έξω» κάνουμε τα αντίθετα;

    Αντίδραση; Από ποιον και γιατί; Ο «κόσμος», δηλαδή η κοινωνία των ανθρώπων, αποτελεί για όλο και περισσότερους ένα «φυσικό» φαινόμενο. Γιατί είναι έτσι ο «κόσμος»; Γιατί «έτσι». Και γιατί «έτσι» κι όχι αλλιώς; Γιατί «έτσι»! Ξανά και ξανά.

    Για τα περί της γενιάς μας, χμ, χμ και χμ!

    Όχι ότι δεν έχεις και δίκιο.

    Αλλά, όσον αφορά στην Ελλάδα, είμαστε η πρώτη γενιά που κυριολεκτικά χάθηκε στο «υπερπέραν» ενός άλλου κόσμου. Από το χωριό μας [και όλοι μας έχουμε μνήμες από κάποιο «χωριό»], βρεθήκαμε ξαφνικά στο «παγκόσμιο χωριό»… Από τη «χωριατιά» της Ελλάδας βρεθήκαμε ξαφνικά στη «χωριατιά» του πλανήτη.

    Ανακαλύψαμε πράγματα μόνοι μας, τα παλέψαμε. Κι οι προηγούμενοι [δεν αναφέρομαι στη γενιά των γονιών μας] και οι διπλανοί μας κι οι λίγο μεγαλύτεροι κι οι λίγο μικρότεροι καρπώθηκαν ό,τι ανακαλύψαμε, ό,τι -καλώς ή κακώς- κατακτήσαμε, και το κάναν σαν τα μούτρα τους [όχι πως εμείς τα κάναμε καλύτερα].

    Κι όπως πολύ σωστά λες, «Γι’ αυτό και δεν έχει νόημα να την κάνει κανείς πριν ενεργήσει, αλλά μετά.»

    Και πριν την κάνει κανείς θα πρέπει να «το» συζητήσει. Κι αυτό δεν έγινε ποτέ.

    «Παραλήρημα»; Μάλλον έχεις σταματήσει, όπως εγώ, να βλέπεις «ειδήσεις» και να διαβάζεις εφημερίδες…

    Καλό βράδυ.

  9. 12/11/2006 στο 16:29

    ΕΧΟΝΤΑΣ ΥΠΑΡΞΕΙ ΜΙΚΡΟΜΕΓΑΛΟ Η ΙΔΙΑ, ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑς ΕΝΑ ΜΙΚΡΟΜΕΓΑΛΟ ΠΑΙΔΙ (ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΧΙ ΠΑΙΔΙ-ΓΚΟΛΕΜ, ΤΡΩΩ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΟΚΑΔΕΣ) ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΩ ΠΩΣ ΤΟ ΕΝ ΛΟΓΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΙΚΡΟ ΚΑΙ ΧΤΕΝΙΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΜΑ.

    ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΡΙ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟΜΟΥΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΕ ΦΑΣΗ ΤΩΡΑ…

    ΕΙΘΕ ΝΑ ΠΑΡΑΛΗΡΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ

    ΦΙΛΙΑ ΧΡΗΣΤΟ:)

  10. 13/11/2006 στο 13:41

    Μικρή ήσουν μικρομέγαλη;

    Τώρα είναι… μεγαλόμικρη;

    Αυτό μ’ αρέσει στις μαμάδες: το… χτένισμα των μικρών τους.

    Άσε τη γενιά μας στην ησυχία της, στην αφασία της, στο κώμα της… κι εμάς στα -περίπου- παραληρήματά μας.

  11. Melkiades
    13/11/2006 στο 16:23

    Για το ίδιο άρθρο απο μία διαφορετική οπτική σκοπιά…

    Απο το blog του «πιτσιρίκου»

    http://pitsirikos.blogspot.com/2006/11/blog-post_08.html

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: