Αρχείο

Archive for 13/11/2006

Η ελληνική μπλογκολογιά…

… είναι του παρακάτω επιπέδου:

Ο πρώτος, σύμφωνα μόνον με τα λεγόμενά του, μηνύθηκε από δημόσιο πρόσωπο, υπέστη έρευνα στο σπίτι του από αστυνομικούς παρουσία εισαγγελέα, του αφαιρέθηκε ο σκληρός δίσκος του υπολογιστή του, κρατήθηκε για μία νύχτα, παραπέμφθηκε δια τα περαιτέρω στη δικαιοσύνη. Κατήγγειλε το περιστατικό τέσσερις-πέντε μήνες αργότερα, στα τέλη Οκτωβρίου, αρνούμενος να αποκαλύψει το όνομα του μηνυτή, λες και είναι προσωπικό του δεδομένο [και του ενός και του άλλου]. Τώρα δίνει συνεντεύξεις στα περιοδικά κυριακάτικων εφημερίδων.

Οι άλλοι δύο «αλληλοστολίστηκαν» και «αλληλοστολίζονται» με εκφράσεις όπως: «ζακυνθινοί κώλοι», «μουρλοκακομοίρες», «ερείπια», «συφοριασμένες», «καψερές», και άλλα… επιπεδιακά. Και ο ένας κάρφωσε τον άλλο και ο δεύτερος υποτίθεται ότι απολύθηκε. Και το πιο ωραίο: ο εις εξ αυτών [ο εκδότης] αναφέρει και κάτι για τον «νοσηρό μπάτσο που σκότωσε εν ψυχρώ τον Μελίστα». «Νεκρός» και ο Μελίστας; Γιατί εγώ ήξερα ότι ο Μελίστας είχε δολοφονήσει εν ψυχρώ τον 15χρονο Μιχάλη Καλτεζά πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια, τέτοιες μέρες, στα μέσα του Νοέμβρη. Αλλά έτσι είναι. Στη χούντα κάποιοι διαβάζανε, αργότερα δεν ξέρω τι κάνανε κάποιοι άλλοι… Θου Κύριε!

Ενδιαμέσως «αλληλοστολίζονται», παίρνοντας «θέση», δεκάδες μπλογκολόγοι.

Γι’ αυτό σήμερα «έσβησα» τρία σχετικά posts που είχα δημοσιεύσει τις τελευταίες εβδομάδες. [Δεν έσβησα ακριβώς, απλώς τα μετέτρεψα σε «password protected», για να τα θυμάμαι και να μην ασχοληθώ ξανά. Τις επόμενες ημέρες θα «σβήσω» και αυτό το post.]

Κι όπως είχε πει κι ο φίλος greg, «όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον τρώνε οι κότες».

Η ελληνική μπλογκολογιά είναι πιστό αντίγραφο της άλλης, της άτιμης, ελληνικής κενωνίας…

«Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω…»

Δεν γουστάρω σχέσεις… Ούτε με τη μία ούτε με την άλλη…

Advertisements
Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη Ετικέτες:

Στα States είχαν εκλογές…

… στον κόσμο πανηγύρια /
και στου Τζώρτζη την ποδιά /
σφάζαν τα παλληκάρια…
[Λαϊκόν δημώδες – ή περίπου]

Πρώτη εκδοχή:
«Μπαμπά, γιατί χαίρεται και αγαλλιά ο κόσμος όλος;»
«Σκάσε, παιδί μου, και κολύμπα!»

Δεύτερη εκδοχή:
Καλοί μπάτσοι, κακοί μπάτσοι. Το θέμα είναι να είμαστε υποταγμένα παιδιά και να αγαπάμε τους πλανητάρχες.

Τρίτη εκδοχή:
Άλλαξε ο Μανωλιός…

Mεγάλη νίκη του… δημοκρατικού κινήματος στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ την περασμένη εβδομάδα. Το Δημοκρατικό Κόμμα ελέγχει πια τόσο την Βουλή των Αντιπροσώπων όσο και τη Γερουσία.

Ε, και;!

Και τι θα αλλάξει, δηλαδή, στην πολιτική των ΗΠΑ; Ήταν ποτέ το Δημοκρατικό Κόμμα κατά του πολέμου στο Ιράκ; Δεν νομίζω…

Οι Αμερικανοί πολίτες ξύπνησαν και… αφόπλισαν τον πιστολέρο [Ελευθεροτυπία], τώρα κατόπιν εορτής, που τα φέρετρα Αμερικανών στρατιωτών καταφθάνουν από το Ιράκ καθημερινά; Γιατί, αν θυμάμαι καλά, η μεγάλη πλειονότητα των… ξύπνιων κοιμόταν στην αρχή του πολέμου και τασσόταν υπέρ της εισβολής στο Ιράκ και υπέρ της ανατροπής του Σαντάμ Χουσεΐν -λόγω… όπλων μαζικής καταστροφής. [Α! Και το The Breakfast of Champions (για να θυμηθούμε και τον Kurt Vonnegut) το πήραν πριν ή μετά τον… αφοπλισμό του πιστολέρο;]

Το ‘σκασε ο Ράμσφελντ [Ελευθεροτυπία] και άρα γεννιούνται Ελπίδες για τη μετά Ράμσφελντ εποχή [Ελευθεροτυπία]; Τι είδους ελπίδες; «Εν μία νυκτί το καθεστώς Μπους κατέρρευσε, ωστόσο όσοι περιμένουν άμεση αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ θα απογοητευτούν», γράφει ο Economist [«Αλλαγή εξουσίας αλλά όχι και πολιτικής«, Καθημερινή]. Άλλαξε ο Μανωλιός, δηλαδή…

robert_gates_cia_photo.jpgΚαι ποιος είναι Ο αντίποδας του Ράμσφελντ [New York Times – Καθημερινή], ο νέος δηλαδή υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ; Ο Ρόμπερτ Γκέιτς «εργάστηκε για δύο δεκαετίες ως σοβιετικός αναλυτής στη CIA, ως αναπληρωτής του συμβούλου εθνικής ασφάλειας Μπρεντ Σκόουκροφτ, στην κυβέρνηση του πατέρα Μπους», αλλά όταν «το 1987 επελέγη από τον πρόεδρο Ρόναλντ Ρέιγκαν ως αντικαταστάτης του Κάσεϊ [sic] στη θέση του διευθυντή της CIA, ο Γκέιτς παραιτήθηκε μετά την αποκάλυψη της εμπλοκής του στο σκάνδαλο Ιράνγκεϊτ».

Ο πολύς δε Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, σύμβουλος εθνικής ασφάλειας επί προεδρίας Κάρτερ και συγγραφέας μαζί με τον Γκέιτς της έκθεσης για την πολιτική στο Ιράν, «τόνισε πως ευελπιστεί ότι ο νέος διορισμός «θα σημάνει την απαρχή μιας μεγάλης αλλαγής στην αμερικανική πολιτική στη Μέση Ανατολή»».

Α! Πείτε το επιτέλους να μην έχουμε αγωνία! Μπρεζίνσκι – Κορμπέλ – Ωλμπράιτ – Ράις – Γκέιτς! Ω! Είναι όλοι τους μια ωραία… ατμόσφαιρα. Ή φαμίλια. [Στο επόμενο post, αναδημοσίευση κάποιου παλιότερου κειμένου για την «οικογενειακή» εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.]

Τι απομένει; Η ήττα των νεοσυντηρητικών. Το λέει και το παραπάνω δημοσίευμα των New York Times στην αρχή του [η υπογράμμιση δική μου]: «Επιλέγοντας τον Ρόμπερτ Γκέιτς για τη θέση του υπουργού Άμυνας, ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους επέστρεψε σε μια προηγούμενη εποχή της ρεπουμπλικανικής εξωτερικής πολιτικής, σε μια εποχή μεγαλύτερης σύνεσης και πραγματισμού από εκείνη των νεοσυντηρητικών

Αλλά για τους «κακούς» νεοσυντηρητικούς παραπέμπω, όπως και στο προηγούμενο post, στο άρθρο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, «Οι νεοσυντηρητικοί σε ρόλο Φρανκενστάιν«, στην Καθημερινή της προπερασμένης Κυριακής, όπου ο καλός αναλυτής αναφέρει πολλά και διάφορα και ενδιαφέροντα για τους νεοσυντηρητικούς, για την αμερικανική ελίτ, το πετρέλαιο, το ευρώ…

Το ότι, βέβαια, οι νεοσυντηρητικοί είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία αμερικανοεβραίοι ή υπό την «επιρροή» του ισραηλινού λόμπυ στις ΗΠΑ, δεν σημαίνει ότι πρόκειται να αλλάξει και η πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στο Ισραήλ. Άρα και απέναντι στη Μέση Ανατολή. Εξάλλου, και ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Εχούντ Ολμέρτ, που βρίσκεται αυτές τις ημέρες στην Ουάσινγκτων, εξέφρασε «τη βεβαιότητα ότι η νίκη των Δημοκρατικών στις εκλογές για το Κογκρέσο δεν θα αλλάξει τις θεμελιώδεις αρχές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στο Μεσανατολικό» [in.gr].

Διότι ας μην ξεχνάμε ότι η εβραϊκή κοινότητα των ΗΠΑ ήταν πάντα στο πλευρό του Δημοκρατικού Κόμματος. Και αντίστροφα.

ΥΓ. Και μέσα στον ορυμαγδό «αναλύσεων» και αναλύσεων των ημερών, πληροφορηθήκαμε από τον Αλέξη ΠαπαχελάΗ αποτυχημένη πατροκτονία του Μπους«], ότι αυτή «η νεοσυντηρητική Αμερική της υπεροψίας και του φόβου», «Η Αμερική που έμοιαζε με την άλλη όψη των Ταλιμπάν», «έκανε τον [Θάνο] Βερέμη οπαδό του Τσόμσκυ…» Καιρός είναι να καλέσουν και τον Νόαμ Τσόμσκυ σε καμιά συνάντηση της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ

Κατηγορίες:Πλανήτης Γη Α.Ε.