Αρχική > Πλανήτης Γη Α.Ε. > Στα States είχαν εκλογές…

Στα States είχαν εκλογές…

13/11/2006

… στον κόσμο πανηγύρια /
και στου Τζώρτζη την ποδιά /
σφάζαν τα παλληκάρια…
[Λαϊκόν δημώδες – ή περίπου]

Πρώτη εκδοχή:
«Μπαμπά, γιατί χαίρεται και αγαλλιά ο κόσμος όλος;»
«Σκάσε, παιδί μου, και κολύμπα!»

Δεύτερη εκδοχή:
Καλοί μπάτσοι, κακοί μπάτσοι. Το θέμα είναι να είμαστε υποταγμένα παιδιά και να αγαπάμε τους πλανητάρχες.

Τρίτη εκδοχή:
Άλλαξε ο Μανωλιός…

Mεγάλη νίκη του… δημοκρατικού κινήματος στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ την περασμένη εβδομάδα. Το Δημοκρατικό Κόμμα ελέγχει πια τόσο την Βουλή των Αντιπροσώπων όσο και τη Γερουσία.

Ε, και;!

Και τι θα αλλάξει, δηλαδή, στην πολιτική των ΗΠΑ; Ήταν ποτέ το Δημοκρατικό Κόμμα κατά του πολέμου στο Ιράκ; Δεν νομίζω…

Οι Αμερικανοί πολίτες ξύπνησαν και… αφόπλισαν τον πιστολέρο [Ελευθεροτυπία], τώρα κατόπιν εορτής, που τα φέρετρα Αμερικανών στρατιωτών καταφθάνουν από το Ιράκ καθημερινά; Γιατί, αν θυμάμαι καλά, η μεγάλη πλειονότητα των… ξύπνιων κοιμόταν στην αρχή του πολέμου και τασσόταν υπέρ της εισβολής στο Ιράκ και υπέρ της ανατροπής του Σαντάμ Χουσεΐν -λόγω… όπλων μαζικής καταστροφής. [Α! Και το The Breakfast of Champions (για να θυμηθούμε και τον Kurt Vonnegut) το πήραν πριν ή μετά τον… αφοπλισμό του πιστολέρο;]

Το ‘σκασε ο Ράμσφελντ [Ελευθεροτυπία] και άρα γεννιούνται Ελπίδες για τη μετά Ράμσφελντ εποχή [Ελευθεροτυπία]; Τι είδους ελπίδες; «Εν μία νυκτί το καθεστώς Μπους κατέρρευσε, ωστόσο όσοι περιμένουν άμεση αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ θα απογοητευτούν», γράφει ο Economist [«Αλλαγή εξουσίας αλλά όχι και πολιτικής«, Καθημερινή]. Άλλαξε ο Μανωλιός, δηλαδή…

robert_gates_cia_photo.jpgΚαι ποιος είναι Ο αντίποδας του Ράμσφελντ [New York Times – Καθημερινή], ο νέος δηλαδή υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ; Ο Ρόμπερτ Γκέιτς «εργάστηκε για δύο δεκαετίες ως σοβιετικός αναλυτής στη CIA, ως αναπληρωτής του συμβούλου εθνικής ασφάλειας Μπρεντ Σκόουκροφτ, στην κυβέρνηση του πατέρα Μπους», αλλά όταν «το 1987 επελέγη από τον πρόεδρο Ρόναλντ Ρέιγκαν ως αντικαταστάτης του Κάσεϊ [sic] στη θέση του διευθυντή της CIA, ο Γκέιτς παραιτήθηκε μετά την αποκάλυψη της εμπλοκής του στο σκάνδαλο Ιράνγκεϊτ».

Ο πολύς δε Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, σύμβουλος εθνικής ασφάλειας επί προεδρίας Κάρτερ και συγγραφέας μαζί με τον Γκέιτς της έκθεσης για την πολιτική στο Ιράν, «τόνισε πως ευελπιστεί ότι ο νέος διορισμός «θα σημάνει την απαρχή μιας μεγάλης αλλαγής στην αμερικανική πολιτική στη Μέση Ανατολή»».

Α! Πείτε το επιτέλους να μην έχουμε αγωνία! Μπρεζίνσκι – Κορμπέλ – Ωλμπράιτ – Ράις – Γκέιτς! Ω! Είναι όλοι τους μια ωραία… ατμόσφαιρα. Ή φαμίλια. [Στο επόμενο post, αναδημοσίευση κάποιου παλιότερου κειμένου για την «οικογενειακή» εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.]

Τι απομένει; Η ήττα των νεοσυντηρητικών. Το λέει και το παραπάνω δημοσίευμα των New York Times στην αρχή του [η υπογράμμιση δική μου]: «Επιλέγοντας τον Ρόμπερτ Γκέιτς για τη θέση του υπουργού Άμυνας, ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους επέστρεψε σε μια προηγούμενη εποχή της ρεπουμπλικανικής εξωτερικής πολιτικής, σε μια εποχή μεγαλύτερης σύνεσης και πραγματισμού από εκείνη των νεοσυντηρητικών

Αλλά για τους «κακούς» νεοσυντηρητικούς παραπέμπω, όπως και στο προηγούμενο post, στο άρθρο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, «Οι νεοσυντηρητικοί σε ρόλο Φρανκενστάιν«, στην Καθημερινή της προπερασμένης Κυριακής, όπου ο καλός αναλυτής αναφέρει πολλά και διάφορα και ενδιαφέροντα για τους νεοσυντηρητικούς, για την αμερικανική ελίτ, το πετρέλαιο, το ευρώ…

Το ότι, βέβαια, οι νεοσυντηρητικοί είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία αμερικανοεβραίοι ή υπό την «επιρροή» του ισραηλινού λόμπυ στις ΗΠΑ, δεν σημαίνει ότι πρόκειται να αλλάξει και η πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στο Ισραήλ. Άρα και απέναντι στη Μέση Ανατολή. Εξάλλου, και ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Εχούντ Ολμέρτ, που βρίσκεται αυτές τις ημέρες στην Ουάσινγκτων, εξέφρασε «τη βεβαιότητα ότι η νίκη των Δημοκρατικών στις εκλογές για το Κογκρέσο δεν θα αλλάξει τις θεμελιώδεις αρχές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στο Μεσανατολικό» [in.gr].

Διότι ας μην ξεχνάμε ότι η εβραϊκή κοινότητα των ΗΠΑ ήταν πάντα στο πλευρό του Δημοκρατικού Κόμματος. Και αντίστροφα.

ΥΓ. Και μέσα στον ορυμαγδό «αναλύσεων» και αναλύσεων των ημερών, πληροφορηθήκαμε από τον Αλέξη ΠαπαχελάΗ αποτυχημένη πατροκτονία του Μπους«], ότι αυτή «η νεοσυντηρητική Αμερική της υπεροψίας και του φόβου», «Η Αμερική που έμοιαζε με την άλλη όψη των Ταλιμπάν», «έκανε τον [Θάνο] Βερέμη οπαδό του Τσόμσκυ…» Καιρός είναι να καλέσουν και τον Νόαμ Τσόμσκυ σε καμιά συνάντηση της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ

Advertisements
Κατηγορίες:Πλανήτης Γη Α.Ε.
  1. an
    13/11/2006 στο 17:10

    η «πολιτική» δεν πρόκειται ν΄ αλλάξει διότι … ΔΕΝ υπάρχει πολτική! Και αυτό πάνε τώρα να «μαζέψουν» με «εκλογές» και συναφείς αλχημείες. Η αλαζονεία και η αμάθεια για το πως στην πραγματικότητα λειτουργεί ο κόσμος τιμωρεί για άλλη μια φορά τους τυχάρπαστους «μαθητευόμενους μάγους»!
    Το κακό είναι ότι το πλήρωσαν με το αίμα τους ουκ ολίγοι αθώοι – ως συνήθως.

  2. 13/11/2006 στο 17:25

    Ναι, οι αθώοι – ως συνήθως. Κάπου μου «ξέφυγε» να τους αναφέρω [κι έμεινε μόνον το «και στου Τζώρτζ[η Μπους] την ποδιά /
    σφάζαν τα [αθώα] παλληκάρια…». Λες κι αν άλλαζε «ριζικά» η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ θα… ανασταίνονταν σωρηδόν οι εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί.

    Στα υπόλοιπα διαφωνώ μαζί σου. Η «πολιτική» δεν πρόκειται να αλλάξει διότι… ΥΠΑΡΧΕΙ πολιτική. Στο άρθρο του Π. Παπακωνσταντίνου υπάρχουν διάφορα ενδιαφέροντα. Δεν πρόκειται για αλαζονεία και αμάθεια. Απλά για συνειδητές επιλογές που δεν τους βγήκαν…

    Τους τυχάρπαστους «μαθητευόμενους μάγους» ποιοι θα τους διαδεχτούν; Οι μαθητές του «μάγου της εξωτερικής πολιτικής» [βλ. Κίσσινγκερ];

    Το κατεστημένο των ΗΠΑ έσπασε -υποτίθεται- τα μούτρα του. Αλλά μήπως δεν είναι το 50% της οικονομίας της χώρας τους συνδεδεμένη άμεσα ή έμμεσα με την πολεμική βιομηχανία; Κι ο πόλεμος καλά κρατεί και θα κρατήσει. Ή μήπως δεν ήταν οι Δημοκρατικοί που βομβάρδισαν τη Γιουγκοσλαβία.

    Οι εκλογές ίσως έχουν κάποια σημασία για εσωτερικά θέματα στις ΗΠΑ [φορολογία, ασφαλιστικό, υγεία, μεταναστευτικό, φτώχεια]. Η εξωτερική πολιτική δεν αλλάζει. Είναι απλώς για… εξωτερική κατανάλωση. Για να «μας γράφουν» οι αναλυτάδες πόσο «καλύτεροι» θα είναι οι νέοι πλανηταρχαίοι.

  3. An
    13/11/2006 στο 18:37

    Οι «συνειδητές επιλογές» ΔΕΝ είναι πολιτική!

    Οι εν λόγω «μάγοι» απλά φαντασιώθηκαν κάτι και λόγω του μηδενικού προσωπικού κόστους και της δυνατότητας που είχαν να «διατάζουν», προχώρησαν στην υλοποίηση του. Το αποτέλεσμα βέβαια, όπως ΠΑΝΤΑ, ήταν αμείλικτο.

    Επίσης τους σημερινούς τυχάρπαστους 8α τους διαδεχθούν αμέσως μετά άλλοι ερασιτέχνες που θα κάνουν ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια και θα υποστούν ΑΚΡΙΒΩΣ τις ίδιες συνέπειες όπως και οι σημερινοί, οι χθεσινοί, οι αυριανοί, οι μεθαυριανοί κλπ. Πάντα ένα σύστημα καταρρέει εκ των έσω.

    Το θέμα δεν έγκειται στον κάθε βλάκα διάδοχο αλλά στο ΤΙ κάνουν οι άλλοι ώστε να προφυλαχθούν από αυτούς τους ηλίθιους και συν τοις άλλοις να βγούν και κερδισμένοι!

    Μήπως το παρακάτω δίνει μια πρώτη ιδέα;

    http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=754331&lngDtrID=245

  4. 13/11/2006 στο 19:54

    Οι «συνειδητές επιλογές» -έστω και σε εισαγωγικά- ΕΙΝΑΙ πολιτική. Οι «συνειδητές επιλογές» οδηγούν σε συγκεκριμένα αποτελέσματα, κι αν αυτό δεν είναι πολιτική τότε τι είναι;
    Αλλά και οι «φαντασιώσεις» των «μάγων» είχε αμείλικτα αποτελέσματα – πολύ περισσότερο για τους άλλους που τα υπέστησαν, παρά για τους ίδιους.
    Το σύστημα, συμφωνώ μαζί σου, καταρρέει πάντα εκ των έσω. Μόνον που πάντα την πληρώνουν πρώτοι -και χειρότερα- οι απ’ έξω.
    «Το θέμα δεν έγκειται στον κάθε βλάκα διάδοχο αλλά στο ΤΙ κάνουν οι άλλοι ώστε να προφυλαχθούν από αυτούς τους ηλίθιους και συν τοις άλλοις να βγούν και κερδισμένοι!»
    Ορθόν!
    Η είδηση από το in.gr δεν αποτελεί και κάτι τελείως καινούργιο. Αν δεν απατώμαι κυκλοφορούν παρόμοιες εδώ και μήνες.
    Στην τελευταία παράγραφο αναφέρει:
    «Σύμφωνα με το BBC, η Ομάδα Μελέτης για το Ιράκ, που συστάθηκε από το Κογκρέσο, φέρεται να εξετάζει δύο επιλογές. Η πρώτη είναι η σταδιακή απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων, ενώ η δεύτερη είναι η συνεργασία με το Ιράν και τη Συρία για τον τερματισμό της βίας.»
    Σ’ αυτή την Ομάδα Μελέτης για το Ιράκ, συμμετείχε μέχρι πριν από λίγες ημέρες και ο Ρόμπερτ Γκέιτς [που παραιτήθηκε γιατί ορίστηκε υπουργός Άμυνας]. Άρα δεν έχουμε καμία πρώτη ιδέα. Νομίζω…

  5. An
    13/11/2006 στο 20:35

    Η πολιτική σχεδάζεται και εφαρμόζεται, συλλογικά, από ανθρώπους με μια σοβαρή μόρφωση και και το κυριότερο ΜΗ εγκληματίες. Βασίζεται στο «δούναι και λαβείν», αποφεύγει ριζοσπαστικές κινήσεις και δημιουργεί ενναλακτικές ΒΙΩΣΙΜΕΣ λύσεις. Η διορατικότητα είναι βασικό χαρακτηριστικό και αποτέλεσμα καλά μελετημένης στρατηγικής.

    Η «είδηση» στο in.gr εννοείται ότι δεν λέει απολύτως τίποτα. Η πραγματική είδηση είναι ότι το Ιράν δείχνει να είναι ο μεγάλος κερδισμένος εφαρμόζοντας αυτό που δεν κατάφεραν να κάνουν οι Εβραίοι. Δηλ. ΠΟΛΙΤΙΚΗ!

  6. 13/11/2006 στο 21:18

    Με τον ορισμό που δίνεις στην πολιτική δεν διαφωνώ. Σε ένα θεωρητικό επίπεδο έτσι είναι.

    Εβραίοι και Αμερικανοί προφανώς δεν κάνουν πολιτική -σύμφωνα με τον ορισμό σου, κι έχει δίκιο- κάνουν πολιτική σύμφωνα με το δικό τους ορισμό: πολιτική της ισχύος. Όλα ή τίποτα! [Καλά, το «τίποτα» δεν το λένε].

    Το κατά πόσον το Ιράν κάνει ΠΟΛΙΤΙΚΗ θα μου επιτρέψεις να έχω τις επιφυλάξεις μου. Ένα ψιλοθεοκρατικό καθεστώς, με εύκολη και «πιασάρικη» συνθηματολογία στο εσωτερικό [«θα σβήσουμε το Ισραήλ από τον χάρτη»], που ξοδεύει τεράστια ποσά για να αποκτήσει πυρηνική τεχνολογία [ως ένα σημείο το δέχομαι] και για να καταστεί περιφερειακή τεχνολογική δύναμη [ξοδεύει επίσης τεράστια ποσά για έρευνα πάνω στην κλωνοποίηση], δεν είναι και ό,τι καλύτερο για τα γούστα μου. Γούστα, βέβαια, είναι αυτά. Και κέντρο της πολιτικής, για μένα, είναι ο άνθρωπος. Ούτε τα εύκολα συνθήματα, ούτε τα πυρηνικά, ούτε οι κλώνοι, ούτε τα Ιερά Βιβλία…

  7. 13/11/2006 στο 23:35

    Όσο τα λέτε για την πολιτική, να δηλώσω ότι ήταν εκπληκτικό το post αυτό!

    Και μια και μ’ έφτιαξες θα κάτσω σε κανα δυό μέρες που ξεμπερδεύω απο κάτι τρεχάματα, να γράψω την συνωμοσιολογία που σου χρωστάω… 😀
    (Όχι για τον Ραμσφελντ αλλά για το Αιγαίο!)

    Θα ταράξει τους cinefil!… 😀

  8. An
    14/11/2006 στο 13:30

    Το Ιράν έχει πολιτική. Το αν τώρα αυτή η πολιτική ειναι «καλή» ή «κακή», αυτό είναι … «άλλου παπά ευαγγέλιο» το οποίο ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΑ μπορούμε να το κρίνουμε αντικειμενικά, για τον απλούστατο λόγο της μη ύπαρξης των απαιτούμενων πληροφοριών.

    Ο χρόνος θα δείξει. Πάντως μέχρι στιγμής, ακολουθεί μια σταθερά ανοδική πορεία, εν αντιθέσει με τους εβραίους που δεν προλαβαίνουν να μαζεύουν σφαλιάρες.

  9. 14/11/2006 στο 14:11

    @ gregykapogeorge

    Στρώσου βραδέως!

    @ An

    Εντάξει. Μπορεί να μην έχουμε τις απαιτούμενες πληροφορίες ή να μην είμαστε ειδήμονες, αλλά μια πρώτη άποψη -υποκειμενική- μπορούμε να την έχουμε.

    Το Ισραήλ μαζεύει σφαλιάρες; Από ποιον; Και ποιος τολμά;

  10. An
    14/11/2006 στο 15:00

    Όλοι είμαστε και ΔΕΝ είμαστε ειδήμονες. Ο «ειδήμων» δεν … γεννιέται! 🙂

    Σαφώς και είναι θεμιττό να έχουμε άπειρες υποκειμενικές απόψεις αλλά το θέμα είναι να μπορούμε (ει δυνατόν!) να δημιουργούμε μια «αντικειμενική» αντίληψη του κόσμου στον οποίο ζούμε! Σ’ αυτό χρειαζόμαστε σωστή πληροφόρηση (είδος, εκ φύσεως, εν ανεπάρκεια!) και το κυριότερο ικανότητα να κάνουμε τους σωστούς συνδυασμούς για τα «μελλούμενα»!

    όσον αφορά τους εβραίους και τις σφαλιάρες:

    – Ιράκ. Που σιγά αλλά σταθερά παίζουν το παιχνίδι του Ιράν (πάλι οι παππάδες μπροστά μας! 🙂 )

    – Αφγανιστάν. Που γυρνάει ο Ολλανδός αριστερά και δεξιά και ζητιανεύει «έστω και σάλιο» γιατί τους έχουν πάρει οι ξυπόλητοι Ταλιμπάν «και τα σώβρακα»!

    – Ρωσία. Που, μεταξύ άλλων, πήγε ο Πούτιν πρόσφατα στην Φιλανδία και και τους έριξε μια χυλόπιτα που … ακόμη γλείφονται! http://ardin.gr/Arxeio_Ardin/2006/ardin_61/eisagogiko_rossia/eisagogiko_rossia.htm

    – Ιράν (άντε πάλι! 🙂 ). Εδώ τι να πρωτο-πούμε; Άντε να πιάσουμε το πιο πρόσφατο στα γυμνάσια που έκαναν οι Ιρανοί (σε αντίποινα στους βουτυρομπεμπέδες Αμερικλάνους) όπου ρίχνανε τους πυραύλους σαν στραγάλια. Ακόμη και η DW το έδειχνε και το ξαναέδειχνε σαν να μην πίστευαν στα μάτια τους.

    – Λίβανος. Εδώ, ουδέν σχόλιο καθότι τα γεγονότα μιλάνε από μόνα τους.

    – Ασία. Καλά εδώ … μπορούμε να γράφουμε επ’ άπειρον. Το πιο πρόσφατο, η ΥΠΟΨΙΑ απειλής ότι η κινέζοι θα αναδιαθρώσουν τα συνναλαγματικά τους αποθέματα και το βουλιαγμένο εδώ και χρόνια δολλάριο … ξαναβούλιαξε!

  11. 14/11/2006 στο 22:54

    Κατ’ αρχάς ας μην μιλάμε γενικά και αόριστα για εβραίους. Ας μιλάμε για Ισραήλ ή Ισραηλινούς, εννοώντας το κράτος του Ισραήλ ή, μάλλον, τις κυρίαρχες ελίτ στο Ισραήλ. Το ίδιο φυσικά ισχύει για τους Αμερικανούς, τους Έλληνες κ.ο.κ.

    Στο Αφγανιστάν και στην Ασία, εν γένει, δεν γνωρίζω να παίζει κάποιο συγκεκριμένο παιχνίδι το Ισραήλ.

    Στο Ιράκ είσαι σίγουρος ότι παίζουν το παιχνίδι του Ιράν; [Όλοι οι «παπάδες» τα ίδια μούτρα έχουν. Τι θα έκαναν οι μεν χωρίς τους δε.] Σήμερα δε διάβαζα σε κάποιο αμερικάνικο blog, δυστυχώς δεν έχω πρόχειρη τη διεύθυνση, ότι από αμερικανικό κανάλι προβλήθηκε βίντεο, «ευγενική χορηγία» «αντιστασιακής οργάνωσης» του Ιράκ, στο οποίο εμφανίζεται ελεύθερος σκοπευτής να πυροβολεί κατά Αμερικανών στρατιωτών με τουφέκι πάνω στο οποίο ήταν προσαρμοσμένη ειδική τηλεοπτική κάμερα. Και τα δύο υψηλής τεχνολογίας προερχόμενα από το Ισραήλ. Δεν ξέρω αν ισχύει ή όχι, αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι το Ισραήλ θα «απολάμβανε» έναν εμφύλιο πόλεμο σε κάθε αραβική χώρα.

    Κι αυτό επιχείρησε να κάνει στον Λίβανο το καλοκαίρι: να στρέψει τους Λιβανέζους κατά της Χεζμπολάχ. Δεν τα κατάφερε. Από την άλλη, ωστόσο, «γύρισε» τον Λίβανο μερικές δεκαετίες πίσω. Η Χεζμπολάχ μπορεί να βγήκε ενισχυμένη πολιτικά [οι «παπάδες» χρειάζονται οι μεν τους δε…], αλλά πολύ δύσκολα θα ξαναστραφεί σύντομα κατά του Ισραήλ, αν δεν θέλει να στραφούν εναντίον της αυτοί που τώρα επουλώνουν τις πληγές τους.

    Όσον αφορά στο Ιράν, σίγουρα το Ισραήλ δεν θα ήθελε να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα. Αλλά δεν νομίζω ότι πέραν τούτου έχει και κανένα πρόβλημα με τον Αχμεντινετζάντ και τους υπόλοιπους, ειδικά όταν ο Αχμ. βγαίνει και ζητά την πλήρη εξαφάνιση του Ισραήλ από τον χάρτη ή αμφισβητεί το ολοκαύτωμα. Όλα αυτά αποτελούν βούτυρο στο ψωμί [προπαγάνδα] του Ισραήλ.

    Τέλος, οι Αμερικανοί [είπαμε: οι ελίτ των ΗΠΑ] λατρεύουν τους πολέμους – ακόμα κι όταν τους χάνουν. Αποτελούν την καλύτερη τόνωση της οικονομίας. Ο Τσένυ έλεγε αμέσως μετά την 11η Σεπτεμβρίου ότι ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» θα διαρκέσει δεκαετίες. Αυτό βρίσκεται σε εξέλιξη. Βέβαια, τα προβλήματα που συναντούν στο Ιράκ χρήζουν μιας κάποιας «διόρθωσης», κι αυτό μάλλον επιχειρείται τώρα στις ΗΠΑ με την αποπομπή Ράμσφελντ. Ο Γκέιτς φαίνεται να ανήκει στην αντίθετη σχολή -από εκείνη των νεοσυντηρητικών «μάγων»- εξωτερικής πολιτικής. Στη γνωστή σχολή που κυριαρχεί στις ΗΠΑ τουλάχιστον μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.

    Και να φανταστείς ότι ο Μπρεζίνσκυ, την περασμένη άνοιξη, όταν είχε ξεσπάσει «σκάνδαλο» στις ΗΠΑ για την επιρροή του ισραηλινού λόμπυ, είχε ταχθεί στο πλευρό των δύο καθηγητών που είχαν υπογράψει τη σχετική μελέτη [μου διαφεύγουν τα ονόματά τους, η μελέτη τους είχε δημοσιευτεί σε ένα από τα τελευταία τεύχη του Άρδην].

    Οι ολιγάρχες στη Ρωσία την έκαναν μια χαρά τη δουλειά τους. Λεηλάτησαν όλο τον πλούτο της χώρας, τώρα απολαμβάνουν τις χαρές του… δυτικού καταναλωτισμού. Αγοράζουν ποδοσφαιρικές ομάδες π.χ., [βλ. Αμπραμόβιτς της Τσέλσυ, που είναι παρατρεχάμενος κάποιου Ρότσιλντ…]

    Είναι γνωστό ότι οι ΗΠΑ στηρίζονται στις αθρόες «εισαγωγές» συναλλάγματος. Λέγεται ότι καθημερινά απαιτούνται 1,5 δισ. δολάρια για να μην έχουν προβλήματα. Γι’ αυτό κι όλη αυτή η «προστασία» που πουλάει στον Αραβικό Κόλπο. Τα πετροδολάρια στις αμερικανικές τράπεζες είναι ό,τι καλύτερο. Ο Σαντάμ Χουσεΐν σκεφτόταν, λέει, να κάνει αυτό που λες ότι σκέφτονται οι Κινέζοι. Και ρωτάω: οι Κινέζοι ίσως το θέλουν. Μπορούν;

  12. An
    15/11/2006 στο 18:44

    Μάλλον θα επιμείνω να μιλάω για εβραίους γιατί δεν βρίσκω ΚΑΜΜΙΑ διαφορά και ούτε συγκρίνινται με τους υπόλοιπους λαούς!

    Όσον αφορα την Ασία και τους εβραίους, ορίστε μιά πρώτη γεύση: http://www.faqs.org/faqs/judaism/FAQ/07-Jews-As-Nation/

    Το ότι το Ιράν μπορεί να χρησιμοποιεί εβραικά όπλα, δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Είναι γνωστό ότι οι εβραίοι πουλάνε ακόμη και τη μάνα τους για να κερδίσουν. Για να καταλάβουμε το μέγεθος της διαστροφής τους μπορούμε να πάρουμε ως παράδειγμα τους Ολλανδούς. Είπαμε, το σύστημα καταρρέεi ΕΚ ΤΩΝ ΕΣΩ!

    Ο Λίβανος όντως γύρισε αρκετές δεκαετίς πίσω (καμμία μάχη ΔΕΝ είναι αναίμακτη!) αλλά η Χεζμπολά είναι ο καθαρός νικητής και πλέον ΔΕΝ κουνιέται τίποτα μπροστά της. Πόσοι «υπουργοί» έχουν μείνει στη κυβέρνηση του μπούλη Σινιόρα;;;;

    Το Ισραήλ έχει ΤΕΡΑΣΤΙΟ πρόβλημα με το Ιράν και μάλιστα βρίσκεται στη γωνία καθότι κάθε λεπτό που περνάει η … βόμβα κάνει τικ-τακ, τικ-τακ! Στο Λίβανο δοκιμάστηκαν τα νέα όπλα του Ιράν και οι εβραίοι το «φυσάνε και δεν κρυώνει»! Τι λέγαμε για την DW που κοίταζε όλο δέος τους πυραύλους τοων παππάδων ή θυμόμαστε το αντιτορπιλικό των εβραίων που έβαλε την ουρά στα σκέλια;

    Σαφώς και οι αμερικλάνοι θέλουν τον πόλεμο ΑΛΛΑ με την προυπόθεση ότι είναι η βιομηχανική παραγωγή (βλ. Β’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ!) είναι made in USA ΚΑΙ όχι made in CHINA!!! Γιά να μήν αναφερθώ σε τεχνολογίες αιχμής. Η Αμερική αυτή την στιγμή ακολουθεί τα βήματα της ΕΣΣΔ.

    Και εδώ φτάσαμε ξανά στον Πούτιν που ΠΗΡΕ από τους ολιγάρχες τα λεηλατημένα και έτσι οι πιο τυχεροί αυτών είναι εξόριστοι και οι πιο άτυχοι στη φυλακή!

    Τώρα για τους κινέζους. Λόγω του ότι αυτοί έχουν όντως ΠΟΛΙΤΙΚΗ, δεν τίθεται θέμα αν «θέλουν» οι αν «μπορούν» να βουλιάξουν τους αμερικλάνους αλλά αν τους ΣΥΜΦΕΡΕΙ! Και η απάντηση ειναι ΑΡΝΗΤΙΚΗ. Ποιος επιχειρηματίας δεν θέλει να απομυζήσει το (ακόμη!) γεμάτο πουγγί ενός ξεπεσμένου ψευτο-αριστοκράτη;

  13. 16/11/2006 στο 21:12

    Η διαφορά υπάρχει. Τώρα, αν εσύ προτιμάς να ταυτίζεις τον κάθε πολίτη μιας χώρας με το κράτος ή τις κυρίαρχες ελίτ της χώρας, δικαίωμά σου. Και λάθος σου.
    Ένα μικρό παράδειγμα για τέτοιου είδους λάθη.
    Σύμφωνα με τη δική σου λογική, για τους «εβραίους που δεν συγκρίνονται με τους υπόλοιπους λαούς», θα χαρακτήριζες εβραίο οποιονδήποτε πρέσβη του Ισραήλ και θα μπορούσε κάλλιστα να τον επικρίνεις για την πολιτική της χώρας του κ.ο.κ.
    Ας πάρουμε τον νέο πρέσβη του Ισραήλ στην Αθήνα. «Ακόμη ένας εβραίος» θα έλεγες εσύ, και το ζήτημα θα τελείωνε κάπου εκεί.
    Μόνον που ο πρέσβης του Ισραήλ στην Αθήνα ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΒΑΣ και ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΒΡΑΙΟΣ. Παρόλα αυτά εκπροσωπεί και υπερασπίζει τα συμφέροντα του Ισραήλ στην Ελλάδα. Βλέπεις καμιά διαφορά τώρα;
    Το link για τους εβραίους στην Ασία είναι τελείως άσχετο. Συζητούσαμε για τις σφαλιάρες που «τρώνε» -αν «τρώνε»- στην Ασία. Τι σχέση έχουν οι Χάζαροι κι οι Φαλάσα μ’ αυτό;
    Δεν μίλησα για ισραηλινά όπλα στο ΙΡΑΝ αλλά για ισραηλινά όπλα υψηλής τεχνολογίας που χρησιμοποιούνται από «αντιστασιακούς» στο ΙΡΑΚ. Και, σε κάθε περίπτωση, μιλούσα για άλλο από αυτό που κατάλαβες. Για προβοκάτσιες…
    Ναι, η Χεζμπολά είναι ο καθαρός νικητής στο -εσωτερικό- του Λιβάνου και δεν της κουνιέται κανένας – πάλι στο εσωτερικό του Λιβάνου. Η ίδια η Χεζμπολά μπορεί να «κουνηθεί» τώρα στο Ισραήλ; Κι όταν το κάνει τι αντιδράσεις θα υπάρξουν στο εσωτερικό του Λιβάνου; Γιατί άλλο όταν δέχεσαι επίθεση από το Ισραήλ κι άλλο όταν επιτίθεσαι εσύ. Άλλο όταν είσαι μια παρα-στρατιωτικο-πολιτική οργάνωση κι άλλο όταν κυβερνάς μια χώρα. Η «καθαρή νίκη» της Χεζμπολά ήταν η χαρά του Ισραήλ. Οι φανατικοί «συνδιαλέγονται» καλύτερα με τους φανατικούς…
    Εγώ τι θα πρέπει να κάνω; Να χαίρομαι για τα πυρηνικά όπλα του Ιράν; Ή να ανησυχώ για τα πυρηνικά που έχουν οι Ισραηλινοί και οι Πακιστανοί και ίσως αύριο και οι Τούρκοι;
    Πύραυλοι των «παπάδων» και νέα όπλα του Ιράν στον ΛΙΒΑΝΟ; Κάτι ρώσικους «Κατιούσα» είχαν πενήντα χρόνων…
    Πολύ περί πολλού την έχεις την Κίνα. Μάλλον παρασύρεσαι από τις «αναλύσεις». Τεχνολογία αιχμής στην Κίνα; Όχι ακόμα…
    Ε, καλά. Όλες οι αυτοκρατορίες κάποτε καταρρέουν. Θα ‘ρθει και η σειρά των ΗΠΑ.
    Τι έκανε ο Πούτιν; ΠΗΡΕ τα -κλεμένα- λεφτά των ολιγαρχών; Ο Μουρίνιο κι ο Τάκης Φύσσας από ποιους πληρώνονται δηλαδή; Οι πιο άτυχοι είναι ο εξής ένας: Χοντορκόφσκι. Οι άλλοι δεν εξορίστηκαν από τον Πούτιν. Την κοπάνησαν μαζί με το παραδάκι.
    Ποιο ακριβώς πουγγί είναι γεμάτο; Των ΗΠΑ; Που χρειάζεται κάθε μέρα να εισάγουν κεφάλαια ύψους 1,5 ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥ δολαρίων για να μην καταρρεύσει άμεσα το νόμισμά τους και η οικονομία τους;
    Οι Κινέζοι έχουν όντως πολιτική. Όπως κι όλοι οι υπόλοιποι. Τι θα γίνει όμως αν έρθουν οι κομμουνιστές, καταπώς είχε πει, στο ανέκδοτο, η μάνα του Στάλιν όταν ο γιος της της είχε δείξει τα σπίτια και τα εξοχικά του;

    Updated [23-11-2006]: Ένα ενδιαφέρον κείμενο του Ρούσσου Βρανά από ΤΑ ΝΕΑ [18-10-2006] για την Κίνα: Η Κίνα είναι παράδεισος για τους επιχειρηματίες και κόλαση για τους εργαζόμενους

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: