Αρχείο

Archive for 17/11/2006

Σαν σήμερα 17 Νοεμβρίου

greg.jpg

Άγιος Γρηγόριος ο θαυματουργός

Σαν σήμερα, λοιπόν, 17 Νοεμβρίου:

  • Το σωτήριο έτος 9 γεννήθηκε ο αυτοκράτορας Βεσπασιανός [από τους θεμελιωτές του χριστιανισμού στη Ρώμη… Είχε πει και μια φοβερή ατάκα, λίγο πριν πεθάνει, για τη θεϊκή του υπόσταση, αλλά μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή.]
  • 1502. Γεννιέται ο τελευταίος αυτοκράτορας των Ίνκας Αταχουάλπα.
  • 1894. Γεννιέται ο επίτιμος προσκεκλημένος του blog την τελευταία εβδομάδα κόμης Ρίχαρντ Νικολάους Κουντενχόβε-Καλέργκι.
  • 375. Πεθαίνει ο αυτοκράτορας Βαλεντινιανός Α΄.
  • 594. Πεθαίνει ο επίσκοπος και ιστορικός Γρηγόριος της Τουρ.

Επίσης:

Αντιγράφω από όσα έγραφα το μακρινό έτος 2002:

17 Νοεμβρίου: Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά –μεταξύ άλλων– τη μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Θαυματουργού [Επίσκοπος Νεοκαισαρείας, πέθανε περί το 250 μ.Χ.] καθώς και του Οσίου Λογγίνου. Ο συγκεκριμένος όσιος είναι εκείνος ο Ρωμαίος στρατιώτης που ελόγχισε τον Ιησού πάνω στον Σταυρό στα πλευρά, και έκτοτε η λόγχη του ονομάστηκε «λόγχη του πεπρωμένου» και απασχόλησε προσωπικότητες όπως ο Καρλομάγνος και ο Χίτλερ; Αν και η σύμπτωση του ονόματος αρκεί…

17 Νοεμβρίου: Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Διονυσίου Αλεξανδρείας [π. 200-π. 265 μ.Χ., διαδέχτηκε τον Ωριγένη ως πατριάρχης Αλεξανδρείας, συνέγραψε δε και πόνημα στρεφόμενο κατά του ατομισμού του Επικούρου], του Αγίου Γρηγορίου του Θαυματουργού, καθώς επίσης και ενός άλλου Γρηγορίου, του Αγίου Γρηγορίου της Τουρ [Γαλλία, 538-594 μ.Χ], ο οποίος –οφείλω να ομολογήσω– είναι από τους αγαπημένους μου Αγίους. Ή μάλλον από τους αγαπημένους μου χρονικογράφους, αφού είναι ο πρώτος που καταγράφει την ιστορία των Μεροβίγγειων βασιλέων της Γαλλίας. Ξέρετε… Αυτούς που διάφοροι εμφανίζουν σήμερα ως «απογόνους» του Ιησού και της Μαγδαληνής… Τότε, βέβαια, δεν είχαν αρχίσει ακόμα οι σχετικές «έρευνες»…

Και ερωτώ, κυρίες και κύριοι: Εγώ φταίω που οι χριστιανικές εκκλησίες τιμούν στις 17 Νοεμβρίου τη μνήμη δύο αγίων, που φέρουν το όνομα Γρηγόριος, εκ των οποίων ο ένας προέρχεται εξ Ανατολής και ο έτερος εκ Δύσεως; Και εξηγούμαι: εκ των δύο ατόμων που, μέχρι στιγμής, φέρονται ως μέλη της 17 Νοέμβρη ο μεν ένας [Σάββας Ξηρός] είχε νοικιάσει τη γιάφκα της οδού Πάτμου [βλ. Συμπτωσιολογία της περασμένης εβδομάδας] χρησιμοποιώντας πλαστή ταυτότητα με το όνομα Γρηγόριος Πουφτσής, ο δε άλλος [Δημήτριος Κουφοντίνας] είναι γνωστός ως «Γρήγορος».

Επίσης σαν σήμερα:

  • 1875. Ιδρύεται η Θεοσοφική Εταιρεία από την Έλενα Μπλαβάτσκυ και τον συνταγματάρχη Χένρυ Στηλ Όλκοττ.
  • 1918. Ιδρύεται το ΣΕΚΕ, το πρώτο ελληνικό μαρξιστικό κόμμα, που αργότερα μετεξελίχθηκε στο ΚΚΕ. Γραμματέας της ιδρυτικής διάσκεψης ήταν ο Μιχάλης Οικονόμου. Αυτό το όνομα χρησιμοποιούσε ως ψευδώνυμο ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος.

Συνέβη κάτι άλλο σαν σήμερα και μου διαφεύγει;

Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη

Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι

17/11/2006 Τα σχόλια έχουν κλείσει

thebarley.jpg

«The Wind That Shakes the Barley» είναι ο τίτλος μιας ιρλανδικής μπαλάντας που γράφτηκε από τον Robert Dwyer Joyce (1836-1883). Ένας Ιρλανδός επαναστάτης ετοιμάζεται να θυσιάσει τη σχέση με την αγαπημένη του για να εμπλακεί στην εξέγερση των Ιρλανδών κατά των Άγγλων το 1798.

«Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι» είναι, επίσης, ο τίτλος της τελευταίας, και βραβευμένης στο φεστιβάλ των Καννών, ταινίας του Άγγλου σκηνοθέτη Ken Loach, που παίζεται αυτές τις ημέρες στην Αθήνα. [Οι Άγγλοι κριτικοί ψιλο-λυσσάξανε. Λογικόν. Κριτικές: Stephen Howe στο opendemocracy.net, Darren Waters στο BBC, «Γιατί ο Λόουτς απεχθάνεται τόσο πολύ τη χώρα του;» ρωτούσε η Ruth Dudley Edwards στην Daily Mail, ενώ ο Simon Heffer χαρακτήριζε τον σκηνοθέτη «βδέλλα» [«Loach the leech»] στην Daily Telegraph.]

1920. Ιρλανδία. Οι κάτοικοι της χώρας εξεγείρονται κατά των Άγγλων κατακτητών. Άγρια καταπίεση, εξευτελισμοί, βασανιστήρια, εκτελέσεις. Μια κουτσουρεμένη ανεξαρτησία. Ενδο-ιρλανδικές διαμάχες. Ξεπουλήματα…

Η ταινία διηγείται την ιστορία δύο αδελφών. Γιατρός ο ένας, θα εμπλακεί στη σύγκρουση ενώ ετοιμαζόταν να φύγει για το Λονδίνο, επαναστάτης ο άλλος. Η κοινή πορεία και δράση τους, οι πολιτικές διαφωνίες, η τελική σύγκρουση. Μια πολύ καλή πολιτική ταινία από έναν πολύ καλό σκηνοθέτη.

Και επίκαιρη. Μέρα που είναι σήμερα…

Αλλά περί αυτού στο αμέσως επόμενο σημείωμα.

Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες: