Αρχική > Πλανήτης Γη Α.Ε. > Οι Βάρβαροι

Οι Βάρβαροι

21/11/2006

Κροίσος & Οδόθεος

Βάρβαροι – Η Άτακτη Ανταρσία

Εκδόσεις Τζεντάι
Αθήνα, 2005 [76 σελ., 12Χ16,5 cm, 1,5 ευρώ]

01.jpg

Μελετώ, μελετάς, μελετά…

Η μελέτη επιτρέπεται ακόμη.

Ο Ron Suskind έγραφε στο άρθρο του «Πίστη, Βεβαιότητα και η Προεδρία του Τζωρτζ Ου. Μπους» [«Faith, Certainty and the Presidency of George W. Bush«, New York Times Magazine (17 Οκτωβρίου 2004)], πως το καλοκαίρι του 2002 συζητούσε με κάποιον -μη κατονομαζόμενο- ανώτερο σύμβουλο του προέδρου Μπους σχετικά με κάποιο άρθρο του που είχε δυσαρεστήσει τον Λευκό Οίκο. Ο σύμβουλος κάποια στιγμή του είπε ότι «τύποι σαν κι εσένα ανήκουν σ’ αυτό που αποκαλούμε «βασισμένη στην πραγματικότητα κοινότητα«». Και συνέχισε διευκρινίζοντας ότι πρόκειται για άτομα που «πιστεύουν ότι οι λύσεις προκύπτουν από τη συνετή μελέτη της αισθητής πραγματικότητας». Ο δημοσιογράφος κάτι μουρμούρισε για τις αρχές του Διαφωτισμού και την εμπειριοκρατία, όμως ο σύμβουλος τον διέκοψε:

«Ο κόσμος δεν λειτουργεί πια μ’ αυτόν τον τρόπο. Αποτελούμε μια αυτοκρατορία πια, και όταν δρούμε, δημιουργούμε τη δική μας πραγματικότητα. Και καθώς εσείς μελετάτε αυτήν την πραγματικότητα -συνετά και όπως θέλετε- εμείς δρούμε ξανά, δημιουργώντας άλλες, νέες πραγματικότητες, τις οποίες μπορείτε να μελετήσετε επίσης. Έτσι ακριβώς διαμορφώνεται η κατάσταση. Είμαστε πρωταγωνιστές της ιστορίας… και σε σας, σε όλους σας, δεν απομένει παρά η μελέτη αυτού που εμείς κάνουμε».

Ενδιαφέρουσα καταγραφή των φιλοσοφικών και πολιτικών απόψεων που επικρατούν στα ανώτερα κλιμάκια του Λευκού Οίκου. Εν ολίγοις:

«Boys, ξεχάστε αυτά που ξέρατε. Είστε ελεύθεροι να μελετάτε την πραγματικότητα που εμείς ελεύθερα διαμορφώνουμε, αλλά μην ξεχνάτε ότι θα είστε συνεχώς ξεπερασμένοι από την πραγματικότητα, αφού εμείς θα συνεχίζουμε να διαμορφώνουμε νέες πραγματικότητες, τις οποίες θα μπορείτε και πάλι να μελετήσετε με όλη την άνεσή σας, μόνον που αυτές θα σας ξεπεράσουν πάλι κ.ο.κ. Το μόνο που δεν μπορείτε να κάνετε είναι να πάρετε μέρος ή να έχετε λόγο στη διαμόρφωση της όποιας πραγματικότητας!»

Αυτό που δεν γνώριζε ο Αμερικανός δημοσιογράφος είναι ότι οι απόψεις του κ. συμβούλου μόνον «αυτοκρατορικές» δεν ήταν.

Πριν από σχεδόν δύο αιώνες, ένας Γερμανός φιλόσοφος, που είχε χαρακτηριστεί, διόλου δυσφημιστικά, ως «επίσημος πολιτικός φιλόσοφος της Πρωσσίας», είχε διατυπώσει για πρώτη φορά τις απόψεις που επανέλαβε ο κ. σύμβουλος στον δημοσιογράφο.

Georg Wilhelm Friedrich HegelΟ Γκέοργκ Βίλχελμ Φρήντριχ Χέγκελ (1770-1831, Georg Wilhelm Friedrich Hegel), στα χρόνια της φιλοσοφικής και πολιτικής «ωριμότητάς» του, στρεφόταν με πάθος εναντίον εκείνων που ήθελαν να υποδείξουν στο κράτος πώς θα έπρεπε να είναι. Η φιλοσοφία φτάνει πάντα καθυστερημένη για να υποδείξει στον κόσμο πώς πρέπει να είναι.

«Ο Χέγκελ», σύμφωνα με τον Ρ. Χάις (Franz Wiedmann, Χέγκελ, Πλέθρον, Αθήνα 1985, σελ. 94), «σηκώνει τα χέρια μπροστά στην πραγματικότητα, η θεωρία δεν προπορεύεται της πραγματικότητας για να την φωτίσει, παρά την ακολουθεί κουτσαίνοντας από πίσω».

Για τον Χέγκελ, αποστολή της φιλοσοφίας δεν είναι να δημιουργεί την πραγματικότητα, αλλά να αναγνωρίζει τη δεδομένη και παρούσα πραγματικότητα. Τι ακριβώς είναι το πραγματικό; «Το λογικό είναι πραγματικό και το πραγματικό λογικό» (ό.π. σελ. 90-1). Θεμελιακή αρχή της εγελιανής φιλοσοφίας της ιστορίας αποτελεί το αξίωμα: «η λογική κυβερνά τον κόσμο και επομένως και στην παγκόσμια ιστορία όλα έχουν διαδραματιστεί λογικά» (ό.π., σελ. 94). Και ποιος είναι ο φορέας αυτού του λογικού; Το κράτος! Το κράτος, ως έκφραση του υπαρκτού, του πραγματικού, κυβερνά με τους νόμους, ως κράτος ελευθερίας και όχι αυθαιρεσίας. Όπου όμως υπάρχει νομιμότητα εκεί υπάρχει και λογικότητα (σελ. 91).

Και ποιος είναι ο σκοπός της ιστορίας; « Σκοπός της ιστορίας είναι να φτάσει το Πνεύμα στη γνώση του αληθινού και τη γνώση αυτή να την εξαντικειμενοποιήσει, να την πραγματώσει σ’ έναν κόσμο υπαρκτό, να εξαντικειμενοποιηθεί το ίδιο» (ό.π., σελ. 95). Τα μέσα που χρησιμοποιεί το Παγκόσμιο Πνεύμα για την πραγμάτωση των σκοπών του, είναι οι πράξεις των μεμονωμένων ανθρώπων, εκείνων των κοσμοϊστορικών προσωπικοτήτων, που το Πνεύμα χρησιμοποιεί ως όργανά του:

«Τα άτομα αυτά είναι τα επιβλητικότερα στον κόσμο και ξέρουν καλύτερα απ’ όλους τι ακριβώς συμβαίνει. Κι αυτό που κάνουν, είναι το σωστό. Οι άλλοι πρέπει να τους υπακούνε, γιατί έτσι νιώθουν. Οι λόγοι, οι πράξεις τους, είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να γίνει, να λεχθεί» (ό.π., σελ. 95).

Αν τώρα, αυτά τα «επιβλητικά άτομα» στο δρόμο τους ποδοπατούν απ’ τη μανία τους μερικά αθώα λουλούδια, αν καταστρέφουν τόσα και τόσα, αυτό είναι κάτι που -κατά τον Χέγκελ- ενοχλεί μονάχα τους θαλαμηπόλους και τους δασκάλους, που δεν είναι σε θέση να συλλάβουν τι σημαίνει αληθινό μεγαλείο. Εξάλλου, εδώ δεν πρόκειται για την ευτυχία του ατόμου. «Η παγκόσμια ιστορία δεν είναι το έδαφος της ευτυχίας» (ό.π., σελ. 95).

Διόλου περίεργο που, όπως αναγνωρίζει ο ίδιος ο Χέγκελ σε επιστολή του, τα μαθήματά του στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου τα παρακολουθούσαν «ταγματάρχες, συνταγματάρχες, μυστικοσύμβουλοι» (ό.π., σελ. 82).

Κάτι που ασφαλώς θα έπραττε μετά μεγίστης απολαύσεως και ο κ. σύμβουλος, αν οι επιταγές του Παγκοσμίου Πνεύματος ήταν διαφορετικές. Ο οποίος περιορίστηκε προφανώς στα γραπτά του Χέγκελ, σε εκείνα του -εγελιανού- Φράνσις Φουκουγιάμα και σ’ αυτά του επίσης εγελιανού Αλεξάντρ Κοζέβ, που με τη σειρά του επηρέασε τον Λέο Στράους, πατριάρχη του νεοσυντηρητικού ρεύματος που κυριαρχεί στη διαμόρφωση της πολιτικής στις ΗΠΑ, αλλά και στη διαμόρφωση της «πραγματικότητας» σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Αλλά είναι πια καιρός, μετά από αυτή την απαραίτητη εισαγωγή, να ασχοληθούμε με τους Βαρβάρους των «Κρίξου» και Οδόθεου [περισσότερα σχετικά με τα ψευδώνυμα των δύο Ιταλών «στοχαστών» στο τέλος].

Antonio NegriΤο κείμενο αυτό κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στην Ιταλία το φθινόπωρο του 2002. «Κατά κάποιο τρόπο» αποτελεί κριτική του βιβλίου Αυτοκρατορία [εκδ. Scripta] των Μάικλ Χαρντ [Michael Hardt] και Αντόνιο Νέγκρι [Antonio Negri], που είχε κυκλοφορήσει στις ΗΠΑ το 2000. Αποτελεί όμως και κάτι περισσότερο από «κριτική βιβλίου».

Οι Κροίσος και Οδόθεος σαφώς και στρέφουν τα πυρά τους κατά των όσων ισχυρίζονται στο βιβλίο τους οι Χαρντ και Νέγκρι, οι «δύο πράκτορες της Αυτοκρατορίας», όπως τους αποκαλούν. Δεν περιορίζονται ωστόσο μόνον στις αντιφάσεις, στις στρεψοδικίες, στις διαστρεβλώσεις και στα ψεύδη των «δύο πρακτόρων», αλλά επιχειρούν μία συνολική «μελέτη», καταπώς θα έλεγε και ο κ. σύμβουλος, της πλανητικής πραγματικότητας, όπως αυτή διαμορφώνεται στις αρχές του 21ου αιώνα, στα χρόνια της Αυτοκρατορίας.

Michael HardtΠολύ σύντομα, οι Κροίσος και Οδόθεος θα στρέψουν τα πυρά τους κατά του Χέγκελ – και «μάλιστα» από το σημείο στο οποίο σταματήσαμε στην «εισαγωγή». Η σχέση των Χαρντ και Νέγκρι με τον Χέγκελ είναι, πάντα σύμφωνα με τους Κροίσο και Οδόθεο, «κάτι παραπάνω από ένα απλό κουτσομπολιό: μια αυθεντική ιστορία αγάπης», και η ανάλυσή τους είναι σύμφωνη με την χεγκελιανή διαλεκτική.

Η ιδιαιτερότητα του Χέγκελ -για την οποία θα έπρεπε να τον ευγνωμονούν οι πιο οξυδερκείς λειτουργοί της κυριαρχίας- έγκειται στο γεγονός ότι «αντιλήφθηκε πως η ενότητα, την οποία επιδιώκει κάθε μορφή εξουσίας, θα ήταν ανίκητη αν αυτή δεν βασιζόταν στον αποκλεισμό» της αντιπολίτευσης, αλλά στην αφομοίωσή της. Για τον Χέγκελ, «η πραγματική ενότητα μπορεί να επιτευχθεί συμφιλιώνοντας τις διαφορές και όχι εξοντώνοντάς τες». Χεγκελιανή διαλεκτική διαδικασία: θέση – αντίθεση – σύγκρουση αυτών των δύο – σύνθεσή τους σε μια ανώτερη ενότητα, όπου και οι δύο διατηρούνται σα διαφορετικές στιγμές. Μπλα, μπλα, μπλα…

Ακολουθεί, με δυο λόγια, η απάντηση στο ερώτημα, που προφανώς πολλοί εξ υμών έχουν ήδη θέσει: Γιατί ο Χέγκελ, αυτός ο «άψογος πράκτορας της Αυτοκρατορίας», είναι αρεστός τόσο στη δεξιά (τους νεοσυντηρητικούς, για παράδειγμα) όσο και στην αριστερά (τον Μαρξ και τους επιγόνους του);

Σύμφωνα με τους Κροίσο και Οδόθεο, «η αναγνώριση -από μέρους του [σ.σ. του Χέγκελ] του ρόλου της αντιπολίτευσης στην διαμόρφωση της πραγματικότητας τον έκανε συμπαθή στην αριστερά. Η σύνθεση που διαμεσολαβούσε ανάμεσα στα αντίθετα προς όφελος της αρχικής θέσης, δηλαδή του υπάρχοντος, τον έκανε συμπαθή στην δεξιά» (σελ.28).

Σοφόν το σαφές. Οι Κροίσος και Οδόθεος ισχυρίζονται, και δεν έχουμε λόγους να διαφωνήσουμε μαζί τους -όπως άλλωστε έχει αποδείξει και η ιστορία των δύο τελευταίων αιώνων- πως ό,τι καινούργιο προκύπτει από τη σύνθεση μιας θέσης και μιας αντίθεσης ωφελεί πάντα τον ισχυρό, δηλαδή τη θέση δηλαδή το υπάρχον δηλαδή την εξουσία.

Ο Χέγκελ ήταν ένας «σημαντικός φιλόσοφος της αφομοίωσης: η εξουσία δεν καθίσταται ισχυρότερη με το να κλείνεται στο φρούριό της και να εξοντώνει τους αμφισβητίες […] αλλά όταν υιοθετεί τις ανανεωτικές ιδέες τους και τις πραγματοποιεί σε περιορισμένο βαθμό, αφού προηγουμένως τις αποστειρώσει, με σκοπό να ενισχύσει τη νομιμοποίησή τους» [1].

Το επόμενο συμπέρασμα των δύο Ιταλών, αφού πρώτα αποδώσουν και τα του Μαρξ τω Μαρξ, αναπόφευκτο, βάσει της συλλογιστικής τους. Η γέννηση των κομμάτων ήταν αποτέλεσμα της ήττας και όχι της νίκης της επανάστασης (του 1848). Τα συνδικάτα, που εμφανίζονται στο δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα, έχουν ως μοναδική τους πρόθεση τη συμφιλίωση των συμφερόντων των εργαζομένων με εκείνα των αφεντικών. Οποιοσδήποτε οικονομικός αγώνας «διεξάγεται μέσα στα όρια της καπιταλιστικής κοινωνίας δεν επιτρέπει στον εργαζόμενο τίποτα άλλο από το να παραμείνει εργαζόμενος και να διαιωνίσει τη σκλαβιά του» (σελ. 42). Όλα αυτά δεν αποτελούν παρά «τα συντρίμμια των ηττών μας» και «όχι τα μνημεία των νικών μας» (σελ. 43).

Προτού ασχοληθούν με τους «Βαρβάρους», οι δύο Ιταλοί «στοχαστές», εκδίδουν την ετυμηγορία τους για την Αυτοκρατορία: η Αυτοκρατορία πρέπει να καταστραφεί.

«Όχι να αναδιοργανωθεί, να ανακατευθυνθεί, να επανοριστεί, να επανασχεδιαστεί, αλλά να καταστραφεί ολοσχερώς απ’ τα θεμέλιά της» (σελ. 52).

Κι έχοντας φτάσει σ’ αυτό το σημείο, φρονούν πως είναι καιρός να λογαριαστούν με τους υπεύθυνους του τέλους της διασημότερης Αυτοκρατορίας της ιστορίας, της ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας:

«Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για τους βαρβάρους».

Αναγκαία παρατήρηση 1: Τα γεγονότα που πιστοποιούν ότι οι Αμερικανοί ιθύνοντες έχουν συνείδηση ότι οι ΗΠΑ αποτελούν τη δεύτερη, μετά τη ρωμαϊκή, Αυτοκρατορία που έχει εμφανιστεί ποτέ στην παγκόσμια ιστορία, είναι πάμπολλα. Να αναφέρουμε μόνον δύο χαρακτηριστικά. Την περίοδο του πρώτου πολέμου στον Περσικό Κόλπο, οι στρατηγικοί νόες των ΗΠΑ είχαν ήδη τελειώσει τη μελέτη της Αθηναϊκής Ηγεμονίας, της περιόδου μεταξύ Μηδικών Πολέμων και Πελοποννησιακού Πολέμου, όταν η Αθήνα είχε κυριαρχήσει στο μεγαλύτερο μέρος του ελλαδικού χώρου (περισσότερες πληροφορίες για το θέμα είχα δημοσιεύσει παλιότερα.

Σήμερα μελετούν τις αντιστοιχίες Ρώμης-Ουάσινγκτων: μόλις τον περασμένο Δεκέμβριο ο καθηγητής της ιστορίας J. Rufus Fears έδωσε μία διάλεξη στο Heritage Foundation, το υπερσυντηρητικό think tank, με τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Τα Διδάγματα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για τη Σημερινή Αμερική».

Αναγκαία παρατήρηση 2: οι Κροίσος και Οδόθεος αρχίζουν το κείμενό τους με το ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη, «Περιμένοντας τους Βαρβάρους»:

«[…] Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν./
Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,/
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν
[…]»

Ποιοι είναι, σήμερα, οι βάρβαροι;

Στην αρχαιότητα η λέξη βάρβαρος υποδήλωνε τον ξένο, εκείνον που δεν μιλούσε τη γλώσσα της πόλης-κράτους και όταν επιχειρούσε να το κάνει έβγαζε ακατανόητους ήχους (βαρ-βαρ). Αργότερα, υποδήλωνε το άτομο που χαρακτηριζόταν από τη χρήση τυφλής και καταστρεπτικής βίας.

Για τους Κροίσο και Οδόθεο η λέξη βάρβαρος περιέχει και τις δύο αυτές έννοιες. Η προσπάθεια «εκπολιτισμού των βαρβάρων, η προσπάθεια για να διδαχτούν τη γλώσσα της πόλης-Αυτοκρατορίας» δεν αποσκοπεί παρά στον εξορκισμό της «καταστρεπτικής και κυρίως ανεξέλεγκτης βίας».

Στη σημερινή εποχή, οι βάρβαροι δεν στρατοπεδεύουν στις πύλες της πόλης. Βρίσκονται ήδη εντός των τειχών της, «προέρχονται από τις γραμμές των αυτοκρατορικών υπηκόων». Δηλαδή, βρίσκονται παντού.

Πολλοί βάρβαροι στερούνται μιας αναγνωρίσιμης γλώσσας -«συνέπεια της εξολόθρευσης της σημασίας των λέξεων που πραγματοποίησε η Αυτοκρατορία», και έτσι «χωρίς λόγια για να εκφράσουν την οργή που γεννάνε τα βάσανα που έχουν υποστεί […] πολλοί υπήκοοι εκβαρβαρίζουν τις χειρονομίες τους».

Η ελευθερία δεν γεννά απελπισία. Η υποταγή το κάνει.

Η βία ξεσπάει και «όντας χωρίς σημασία εκδηλώνεται με τυφλό και παράφορο τρόπο, ενάντια σε όλους και σε όλα σαρώνοντας κάθε κοινωνική σχέση». Αυτή η αντίδραση, ωστόσο, δεν αποτελεί ούτε επανάσταση ούτε ανταρσία…

Η ανάλυση των δύο Ιταλών «στοχαστών» συνεχίζεται…

Περιγράφουν με τον καλύτερο τρόπο τα όσα θα συνέβαιναν στις πόλεις της Γαλλίας (Οκτώβριος-Νοέμβριος 2005), τρία χρόνια μετά τη δημοσίευση του κειμένου τους. Πιστεύουν ότι η αντίδραση των βαρβάρων θα συνεχιστεί και θα κλιμακωθεί στα χρόνια που έρχονται. Μέσα στον αυτοκρατορικό βούρκο, όπου όλοι στρέφονται εναντίον όλων, μοναδική λύση αποτελεί η εξολόθρευση της Αυτοκρατορίας. Μοναδική λύση αποτελεί η ανατροπή κάθε εξουσίας, δεξιάς τε και αριστερής, η αδιαμεσολάβητη επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους.

«Δεν έχει νόημα να ικετεύεις για ελευθερία αυτόν που επιβάλλει τη σκλαβιά». Και τη σκλαβιά δεν την επιβάλλει μόνον η Αυτοκρατορία, αλλά και ο ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός των «πρακτόρων της Αυτοκρατορίας», που εισβάλλουν σε κάθε όψη της καθημερινής ζωής προσπαθώντας να πείσουν τους υπηκόους ότι διαθέτουν την τέλεια συνταγή που θα τους μεταβάλλει από ανικανοποίητους σε ικανοποιημένους υπηκόους.

Και όσο η Αυτοκρατορία θα επεκτείνει την κυριαρχία της στον χρόνο και στο χώρο, όσο οι πράκτορές της θα θολώνουν ολοένα και περισσότερο τον χρόνο και τον χώρο μας, τόσο θα αυξάνεται και ο αριθμός των βαρβάρων. Και ας ελπίσουμε πως «αυτή τη φορά οι Βάρβαροι δε θα φέρουν στον κόσμο τις στάχτες αλλά το φως»…

Η Αυτοκρατορία ας έχει το τέλος που της αξίζει. Ο Χέγκελ, πάντως, πέθανε από χολέρα…

«Κροίσος» και Οδόθεος

Τα ψευδώνυμα με τα οποία υπογράφουν το κείμενό τους οι δύο Ιταλοί «στοχαστές» έχουν «βαρβαρική προέλευση», κάτι που διέφυγε της προσοχής τόσο του Έλληνα όσο και του Άγγλου (εκδ. Elephant, Λονδίνο) και του Αμερικανού (εκδ. Venomous Butterfly Publications, Πόρτλαντ) μεταφραστή (μετάφραση του κειμένου στα αγγλικά υπάρχει στο Διαδίκτυο).

Ο «Κροίσος» προφανώς δεν παραπέμπει στον γνωστό βασιλιά της Λυδίας. Άλλωστε στα ιταλικά γράφεται Crisso. Στην αμερικανική μετάφραση αναφέρεται επίσης ως Crisso, ενώ στην αγγλική έχει μεταβληθεί σε Chrissus.

Πρόκειται για τον Κρίξο (στα αγγλικά Crixus) έναν από τους δύο υπαρχηγούς του Σπάρτακου, μαζί με τον Οινόμαο, στην τρίτη μεγάλη εξέγερση των δούλων που συγκλόνισε την Ιταλία από το 73 ως το 71 π.Χ. Οι δύο άνδρες διαφώνησαν ως προς την τακτική που έπρεπε να ακολουθήσουν οι εξεγερμένοι δούλοι. Ο μεν Σπάρτακος πίστευε ότι έπρεπε να βρουν τρόπο για να επιστρέψουν στις πατρίδες τους, ο δε Κρίξος ότι θα έπρεπε να παραμείνουν σε ιταλικό έδαφος και να συνεχίσουν τις λεηλασίες, με απώτερο στόχο την κατάληψη της Ρώμης. Ο στρατός των δούλων διασπάστηκε…

Ο Γαλάτης Κρίξος επικεφαλής 30.000 Γαλατών και Γερμανών ηττήθηκε το 72 π.Χ., και βρήκε το θάνατο όπως και τα δύο τρίτα των ανδρών του. Ο Θραξ Σπάρτακος τον ίδιο χρόνο συνέτριψε τα ρωμαϊκά στρατεύματα που είχαν επικεφαλής τους δύο υπάτους, κατευθύνθηκε προς το βορρά με σκοπό να διασχίσει τις Άλπεις και να καταφύγει στη Γαλατία, όμως για κάποιο λόγο δεν το έκανε, πιθανώς επειδή διαφωνούσε η πλειονότητα των δούλων.

[«Φαίνεται σάστισε μπροστά στις Άλπεις που χρωστούσε να διαβεί ή πως ο μέγας τώρα πλήθος μεταγνώμιζε να ματαροβολήσουν. Μετρούσε εκατόν είκοσι χιλιάδες…» (Παναγής Λεκατσάς, Οι Πόλεμοι των Δούλων στην Ελληνική και Ρωμαϊκή Αρχαιότητα, Εκδοτικόν Ινστιτούτον Αθηνών, Αθήνα, 1957, σελ. 168)].

Έναν χρόνο αργότερα, το 71 π.Χ., ο στρατός των δούλων ηττήθηκε από τον Μάρκο Λικίνιο Κράσσο. Ο Σπάρτακος σκοτώθηκε στη μάχη, όπως και 60.000 από τους άνδρες του, ενώ 6.000 που πιάστηκαν αιχμάλωτοι σταυρώθηκαν στο δρόμο που οδηγούσε από την Κάπουα, αρχικό τόπο της εξέγερσης, στη Ρώμη (Αππιανός, Εμφυλίων, 1.120).

Ο Οδόθεος (Edoteo ή Odoteo στα ιταλικά, Odotheus στα αγγλικά) ήταν επικεφαλής μιας ομάδας Οστρογότθων και Ούννων που το 386 μ.Χ., επί Θεοδοσίου, επιχείρησαν να διαβούν τον Δούναβη προς νότον. Τα σχέδιά τους αποκαλύφθηκαν στους Βυζαντινούς από Βησιγότθους κατασκόπους και ο βυζαντινός στόλος κατέστρεψε τις σχεδίες των ανδρών του Οδόθεου, που διέσχιζαν τον ποταμό, κατασφάζοντάς τους. Οι ελάχιστοι που επιβίωσαν έγιναν μισθοφόροι στον βυζαντινό στρατό…


[1.] Νομίζω ότι οι Κροίσος και Οδόθεος απαντούν έτσι με τον καλύτερο τρόπο στο ερώτημα που υπάρχει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου του Ζαν Κλωντ Μισεά, Η Εκπαίδευση της Αμάθειας: «Ποια μυστηριώδης και επαναλαμβανόμενη σύμπτωση κάνει πάντοτε τις πολιτιστικές επαναστάσεις που επιτέλεσε η Αριστερά να είναι εκείνες που επιτρέπουν στον σύγχρονο καπιταλισμό να επιχειρεί τα πιο μεγάλα άλματα προς τα μπρος;»


ΥΓ 1. Το μικρό βιβλίο του Κροίσου και του Οδόθεου νομίζω ότι είναι πια εξαντλημένο.

ΥΓ 2. Αυτή η βιβλιοπαρουσίαση της… βιβλιοκριτικής είναι special αφιερωμένη στον Alexis και σε όσα έγραφε την περασμένη Κυριακή στην Καθημερινή για τους 500 «γνωστούς-αγνώστους»,  «κουκουλοφόρους», «χούλιγκανς», «αναρχικούς».

ΥΓ 3. Η βιβλιοπαρουσίαση είχε δημοσιευτεί στο Hellenic Nexus, τ. 12.

Advertisements
Κατηγορίες:Πλανήτης Γη Α.Ε. Ετικέτες:
  1. 21/11/2006 στο 21:45

    Καλά έκανες και την ξανάβαλες.

    Το θέμα είναι μέσες-άκρες έτσι ακριβώς και όσες φιλοσοφικές ψαλιδοκωλιές να αντιτάξει κανείς, η πραγματικότητα παραμένει πραγματικότητα.

    Δίνεις μάλιστα το έναυσμα ν’ ανοίξει εδώ μια συζήτηση, για το τί θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει μια «αναγεννημένη» ευρωπαϊκή αριστερά (αν μάλιστα θα μπορούσε και θα έπρεπε να χαρακτηρίζεται πλέον σαν αριστερά)

    Η «σύνθεση» πρέπει κατά τη γνώμη μου – και εντελώς πρόχειρα αυτή τη στιγμή – να γίνεται από πριν και η αντιπαράθεση (συμφωνώ με τους συγγραφείς) ολομέτωπη. Οι μονοδιάστατες φιλοσοφικές προσεγγίσεις μέσω παγκόσμιων νομοτελειών (οικονομία «σκέτη», οικολογία «σκέτη», θρησκεία «σκέτη» κλπ.), το μόνο που επιτυγχάνουν είναι νέα αδιέξοδα που τελικά οφελούν τον «ισχυρό» με τις «ανανεώσεις» και «επαναπροσανατολισμούς» του!

    Βρισκόμαστε στο κοίλον της ιστορίας (που έλεγε ο Pablo και ανέλυσε ο Καραμπελιάς) και πρέπει να δούμε πού πάμε.

    Τελειώνω με την εξής παρατήρηση:

    Τα προικισμένα άτομα όντως επιδρούν καταλυτικά στο πολιτικό γίγνεσθαι. Η διαφορά σήμερα είναι η «επιτάχυνση» των γεγονότων και οι αλληλεπιδράσεις, που δημιουργεί η έκρηξη της επικοινωνίας και των μεταφορών. Θέλω να πιστεύω ότι στο χαοτικό φαινόμενο του κόσμου που βρίσκεται – λόγω παγκοσμιοποίησης – μακράν της ισορροπίας, θα εμφανισθούν φαινόμενα αυτοοργάνωσης που δεν θα μπορούν να ελεγχθουν ντετερμινιστικά.

    Ελπίζω στο «ντόμινο» που δημοσιεύματα σαν κι’ αυτό μπορούν να δημιουργήσουν…

  2. 22/11/2006 στο 17:12

    Greg,

    Επιστρέφω σε «λίγο».

  3. 06/10/2008 στο 19:58

    Νιώθω άβολα που δεν είχα διαβάσει ΑΥΤΟ -ειδικά- το ποστ.
    Μου είχε ξεφύγει. Ηταν εξαίρεση.
    Νιώθω εξίσου άβολα αν τώρα -εκ των υστέρων- το παινέψω, πάντως
    (όσο κι είναι _διπλά_ άβολο, 2 χρόνια μετά)…. μπράβο του!

    Για το σχόλιο 1, από ον με τον οποίο δεν είχα ποτέ μου διάλογο (as far as I can remember):

    …Η διαφορά σήμερα είναι η “επιτάχυνση” των γεγονότων και οι αλληλεπιδράσεις, που δημιουργεί η έκρηξη της επικοινωνίας και των μεταφορών. Θέλω να πιστεύω ότι στο χαοτικό φαινόμενο του κόσμου που βρίσκεται – λόγω παγκοσμιοποίησης – μακράν της ισορροπίας, θα εμφανισθούν φαινόμενα αυτοοργάνωσης που δεν θα μπορούν να ελεγχθουν ντετερμινιστικά.

    ΑΚΡΙΒΩΣ! (τελευταία τονισμένη γραμμή). ΗΔΗ γίνεται αυτό, αλλά δεν φαίνεται.

    Ομως, ΜΗ έχοντας διαβάσει την «Αυτοκρατορία» του Νέγκρι, ούτε καν ξέροντας την έννοια του «Multitude», είμαι ακόμη νιούμπης. Ε, ας είναι! Το σχόλιο αυτό έγινε με αρχική πρόθεση ένα «μπράβο», μόνο.

    Πριν πατήσω το «εντερ» όμως, σκέφτηκα πολλά πράματα. Σε μια άσχημη εποχή, άσχημων γεγονότων γύρω μας και σχετικής σιωπής εδώ (στο μπλογκ σου Χρήστο).

    Οπότε, ΙΔΟΥ οι ερωτήσεις μου:
    1) Είστε ΣΙΓΟΥΡΟΙ ότι ο Νέγκρι και ο Χαρντ είναι «πράκτορες της αυτοκρατορίας»?
    2) Εχει κανείς διαβάσει το «Empire» και τα άλλα βιβλία του Νέγκρι? Εσύ Χρήστο?
    3) Μήπως η σωστή στρατηγική για αντίσταση στην Εξουσία ΔΕΝ περνάει από το «περιμένοντας τους Βαρβάρους» (με πολλαπλές έννοιες) αλλά με το «αρνούμαι να αναγνωρίσω την Πραγματικότητα που μου σερβίρουν σαν Τίποτε παραπάνω από βάρβαρη και ρωμαϊκή»?
    4) Μήπως θα έπρεπε να «γυρίσουμε τον Χέγκελ ΑΝΑΠΟΔΑ», με την έννοια ότι ο ίδιος ο εαυτός μας, ΜΑΖΙ με τους άλλους, διαμορφώνει τη δική του/μας διαλεκτική, που ξεπερνάει και αφομοιώνει τις (δικές μας) αντιθέσεις?
    5) Μήπως πρέπει να… ΑΡΠΑΞΟΥΜΕ τα «δώρα της αυτοκρατορίας», δηλαδή… το εξής ΕΝΑ (το ΜΟΝΟ που αξίζει) την ΙΔΙΑ τη Γνώση, και να την αξιοποιήσουμε ΣΑΝ αυτοκράτορες, ή… «εαυτο-κράτορες»? 🙂

    Αυτά.

  4. 06/10/2008 στο 22:38

    @ omadeon

    Ωιιι!!! Τι πας κι ανακαλύπτεις. Κι εγώ σκεφτόμουν να ξαναδιαβάσω τους «Βάρβαρους», διαβάζω διάφορα θεωρητικά εσχάτως. Ειλικρινά δεν θυμάμαι και πολλά για να απαντήσω, στα ερωτήματά σου, ούτε για τους «Βάρβαρους» ούτε για την «Αυτοκρατορία» [υπάρχει στα αγγλικά στο διαδίκτυο, αν το ψάξεις λιγάκι]. Πάντως όταν κάνω την επανάληψή μου θα απαντήσω και θα σε ειδοποιήσω να συνεχίσουμε τη συζήτηση.

    ΥΓ. Καλά ερωτήματα πάντως…

  5. 09/12/2008 στο 15:16

    Για τον Χέγκελ, αποστολή της φιλοσοφίας δεν είναι να δημιουργεί την πραγματικότητα, αλλά να αναγνωρίζει τη δεδομένη και παρούσα πραγματικότητα. Τι ακριβώς είναι το πραγματικό; «Το λογικό είναι πραγματικό και το πραγματικό λογικό»(ό.π. σελ. 90-1).

    Θεμελιώδες λάθος του Χέγκελ (και των περισσότερων που το πίστεψαν, ακόμη και αντιθέτων)

    Σήμερα ξέρουμε (όσοι βασιζόμαστε στον G.S.Brown) ότι η Λογική προκύπτει σαν αμείλικτη συνέπεια από τη ΧΑΡΑΞΗ ΟΡΙΩΝ ανάμεσα σε Εσωτερικό Κόσμο (ή φαντασία) και τον Εξωτερικό Κόσμο (πέρα από την αντίληψή μας).

    Ο Χέγκελ μπέρδεψε τη Λογική με το Δόγμα, ή τα στερεοποιημένα όρια επιβλημένα άνωθεν.
    Το ίδιο λάθος έκαναν κι οι Μαρξιστές «από την ανάποδη» βέβαια, κ.ο.κ.

    ΧΑΛΑΣΜΕΝΟ ΣΟΦΓΟΥΕΡ Χρήστο…

  1. 14/12/2008 στο 10:29
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: