Αρχείο

Archive for Δεκέμβριος 2006

Καλή Χρονιά!

2007

2007

2007

2007

2007

2007

2007

2007 ευχές σε όλους!

Καλή Χρονιά!

Advertisements
Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες:

Σαντάμ Χουσεΐν

sadam.jpg

Εκτελέστηκε δια απαγχονισμού σήμερα το πρωί στις 6 [τοπική ώρα – Βαγδάτη] ο πάλαι ποτέ ηγέτης του Ιράκ Σαντάμ Χουσεΐν [1937-2006]. Είχε καταδικαστεί εις θάνατον για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. [Η σχετική είδηση στο in.gr, απ’ όπου και η φωτογραφία]

Βρίζουμε τους ζωντανούς «είμαστε» συνωμοσιολόγοι. Βρίζουμε τους νεκρούς «είμαστε» τυμβωρύχοι…

Πριν από 16 χρόνια, τον Αύγουστο του 1990, λίγο μετά την εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ [η Αμερικανίδα πρέσβειρα στη Βαγδάτη, μάλλον δεν θα θυμάται τι ακριβώς είχε συμβεί τότε], και μερικούς μήνες πριν από τον Α΄ Πόλεμο του Κόλπου, είχα γράψει το κείμενο «Τα χημικά όπλα, οι μπίζνες και η ηθική των θυτών«, που τελείωνε έτσι:

«Το γεγονός που δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν οι Σαντάμ και Νοριέγκα είναι, πως η τάξη των εμπόρων που κυριαρχεί στο «παγκόσμιο χωριό» δεν μπορεί, σε μια εποχή που «τα τείχη γκρεμίζονται», να ανεχτεί την ύπαρξη εθνικών θυλάκων κυριαρχίας όπως, επίσης, δεν ανέχεται την ύπαρξη ηγετών που συγκεντρώνουν στο πρόσωπό τους τις ιδιότητες του πολιτικού, του στρατιωτικού, του έμπορα και του τραπεζίτη. Αυτό που δεν ήταν ανεκτό για τους ηγεμόνες του Πρώτου Κόσμου δεν μπορούσε, σε καμία περίπτωση, να ισχύσει για τους ηγετίσκους του Τρίτου Κόσμου. Παρά το γεγονός ότι οι Σαντάμ και Νοριέγκα δεν ήξεραν –ή δεν τους δόθηκε η δυνατότητα να μάθουν– να περιμένουν, δεν παύουν να αποτελούν τα «αρρωστημένα» πρότυπα ηγεμόνων σε έναν, ούτως ή άλλως, «αρρωστημένο» κόσμο.

Όσο για «μας», τους υπόλοιπους, τον χύμα λαό, δεν απομένει παρά η, γεμάτη ενοχές, καθήλωση μπρος στις οθόνες των τηλεοράσεων για να παρακολουθήσουμε από το CNN σε «απευθείας σύνδεση» την σύρραξη του Κόλπου ή, ίσως, η εναγώνια αναζήτηση σε βιβλιοθήκες, εγκαταλελειμμένες από χρόνια, των προφητειών του Νοστράδαμου. Αλλά αν η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, τότε οι προφητείες είναι σίγουρα η ηρωίνη του, η «παραμύθα» του, το παραμύθιασμά του.

Όσο για «το τέλος της ιστορίας» που κάποιοι ευαγγελίζονται, δεν είναι παρά το «τέλος» των νεκροταφείων του πλανήτη, του πλανήτη ως νεκροταφείου. Από το φαινόμενο του θερμοκηπίου ως την Τιέν Αν Μεν, από τις μάσκες ενάντια στον μολυσμένο αέρα που μοιράζονται στα παιδιά του Κατοβίτσε ως τις μάσκες ενάντια στα χημικά που μοιράζονται στα «παιδιά» της αραβικής ερήμου, από τα καμένα δάση του Αμαζονίου ως τα νεκρά ύδατα των θαλασσών, των λιμνών και των ποταμών, από τους νεκρούς του AIDS ως τους νεκρούς λόγω πείνας ή δίψας… παντού απλώνεται η μυρωδιά της σήψης, η μυρωδιά της σιωπής, η μυρωδιά της συνενοχής.

…Αυλαία…»

Κατηγορίες:Πλανήτης Γη Α.Ε. Ετικέτες:

CDRSEE IV

Προηγούμενα σημειώματα: CDRSEE I, CDRSEE II, CDRSEE III

Richard Schifter

schiftersign.jpgΟ Ρίτσαρντ Σίφτερ [επίσημο βιογραφικό σε ιστοσελίδα του CDRSEE], πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κέντρου για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη [CDRSEE], ο οποίος υπογράφει [φωτ.] και τον «Πρόλογο» στο πρώτο Βιβλίο Εργασίας της σειράς «Εναλλακτικό Εκπαιδευτικό Υλικό…» [Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, σελ. 7], που αποτελούν εκδόσεις του «Κέντρου», είναι Αμερικανός δικηγόρος ο οποίος επί είκοσι συναπτά έτη υπηρέτησε από διάφορες θέσεις το διπλωματικό σώμα της χώρας του [μεταξύ άλλων διετέλεσε υφυπουργός Εξωτερικών αρμόδιος για θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ανθρωπιστικών υποθέσεων καθώς και σύμβουλος στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ].

Richard Schifter Τίποτα το μεμπτό. Αυτό, ωστόσο, που δεν αναφέρεται στο επίσημο βιογραφικό του σημείωμα είναι ότι ο Ρίτσαρντ Σίφτερ είναι στρατευμένος σιωνιστής. Όπως αναφέρει ο επίσης διπλωμάτης Paul D. Molineaux, σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Washington Report for Middle East Affairs [στο οποίο αρθρογραφούν κυρίως Αμερικανοί διπλωμάτες για θέματα της Μέσης Ανατολής],

«Schifter is a committed Zionist who has occupied one influential federal government position after another—wherever U.S. policies toward Israel could be influenced.»

Οι απόψεις του Ρ. Σίφτερ φιλοξενούνται συχνά σε διάφορα εβραϊκά περιοδικά όπως στα Jewish News και The Jewish Week. Σημειωτέον ότι ο Ρ. Σίφτερ είχε διατελέσει πρόεδρος του Αμερικανο-εβραϊκού Ιδρύματος Διεθνών Σχέσεων [The American Jewish International Relations Institute] αλλά και του Εβραϊκού Ινστιτούτου για Θέματα Εθνικής Ασφαλείας [Jewish Institute for National Security Affairs (JINSA)].

[Προσθήκη: Ιδού τι λένε για τον Ρίτσαρντ Σίφτερ, δύο ακόμη συντάκτες του Washington Report for Middle East Affairs (οι υπογραμμίσεις δικές μου).

George Moses, «What Does the Human Rights Report Say About Its Author?«:

«For more than 200 years the United States has been blessed in its leadership. Capable men and women have left their personal pursuits or combined them with public needs to ensure that our republic has enjoyed leadership of the highest quality.

Every so often, however, we get someone so ill-suited for his office that we, as a country, are disgraced. Such a man is Richard Schifter, the present assistant secretary of state for human rights.

Those aware of his political background, or who have had personal dealings with Schifter, find it incomprehensible that his should be this country’s voice to discuss human rights with the outside world. A product of the most parochial and reactionary ethnic politics, Schifter is a founding president of the Jewish Institute for National Security Affairs (JINSA), a stridently anti-Arab group that lobbies for Israel’s arms industry. It seeks the export of American technology to Israel, and encourages US purchases, at taxpayer expense, of Israeli products based on that technology. In pursuit of its tightly-focused ends, it routinely libels not just extremist Arab leaders, but the leaders and citizens of all 22 Arab states

Gene Bird, «A Tale of Two Diplomats: Ambassador to Israel is Reassigned«:

«Schifter desperately wanted to become the first Jewish ambassador to Israel. He elected to push his candidacy through Samuel R. (Sandy) Berger, White House deputy national security adviser, whose reputation as a liberal Jewish advocate of the dovish Americans for Peace Now makes him an unlikely supporter for a hard-line «neo-conservative» advocate of Israeli policies like Schifter Τέλος προσθήκης]

Costa Carras

Costa CarrasΟ εφοπλιστής Κώστας Καρράς [επίσημο βιογραφικό σε ιστοσελίδα του CDRSEE] υπογράφει [φωτ.] επίσης έναν «Πρόλογο» στο πρώτο Βιβλίο Εργασίας [Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, σελ.6], ως Εισηγητής για το Κοινό Σχέδιο Ιστορίας στο Δ.Σ. του «Κέντρου». Εκ των ιδρυτικών μελών του «Κέντρου», είναι επίσης ο Έλληνας συντονιστής του Ελληνο-Τουρκικού Φόρουμ, από τα άτομα που είχαν αναλάβει την πρωτοβουλία για επαφές μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων επιχειρηματιών το 1985. Φέρει τον τίτλο του Άρχοντος του Οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης και αρθρογραφεί για θέματα ορθοδοξίας. Είναι επίσης γνωστός «διατηρηστής» [του περιβάλλοντος], ιδρυτής και πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας για την Προστασία του Περιβάλλοντος και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς [για τη διατήρηση του περιβάλλοντος ίσως σας ενδιαφέρει το παλαιότερο πόνημά μου, Το “πρασίνισμα” του πλανήτη: υπερεθνική ελίτ και οικολογία].

Πάντα σύμφωνα με το επίσημο βιογραφικό, ο Κώστας Καρράς, «υπήρξε επί 18 χρόνια μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής των Συναντήσεων Μπίλντερμπεργκ«. Πρόκειται προφανώς για τις ετήσιες συναντήσεις της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, που ξεκίνησαν στις αρχές της δεκαετίας του 1950 και συνεχίζονται -σχεδόν ανελλιπώς- σε ετήσια βάση μέχρι σήμερα. Σ’ αυτές, και υπό την αιγίδα του ιδρυτικού μέλους της Λέσχης Αμερικανού τραπεζίτη και επιχειρηματία Ντέιβιντ Ροκφέλλερ, συναντιούνται, σε διαφορετικό μέρος κάθε χρόνο, περί τους 130 διαπρεπείς Αμερικανοί και Ευρωπαίοι «πολίτες», που συζητούν για θέματα της παγκόσμιας πολιτικής, επιχειρηματικής και οικονομικής επικαιρότητας. «Πολίτες», ήγουν «εξέχοντα γκλομπάλια» που επισήμως εκπροσωπούν μόνον τον εαυτό τους: πολιτικοί, τραπεζίτες, επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι, στελέχη υπερεθνικών οργανισμών [Παγκόσμια Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο] κ.ο.κ. [Σχετικά με το ρόλο της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ διαβάστε κάποια -πρόχειρα- σχόλιά μου στο πρώτο σημείωμα αυτής της σειράς.]

Ο Κ. Καρράς ήταν μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής των Συναντήσεων Μπίλντερμπεργκ μέχρι το 1994 ή το 1996. Το 1998 τον «διαδέχθηκε» ο Γ. Α. Δαυίδ, που επίσης έχει διατελέσει στο παρελθόν μέλος του Δ.Σ. του Κέντρου για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Γιώργος Α. Δαυίδ

Ο Γιώργος Δαυίδ [επίσημο βιογραφικό σε ιστοσελίδα του CDRSEE] γεννήθηκε στην Κύπρο το 1937 και, μετά το τέλος των σπουδών του, δραστηριοποιήθηκε στις επιχειρήσεις του θείου του Αναστασίου Γ. Λεβέντη στη Νιγηρία. Το Ίδρυμα Α.Γ. Λεβέντη που ιδρύθηκε κατ’ επιταγή του τελευταίου μετά τον θάνατό του, έχει χρηματοδοτήσει τη μετάφραση και την έκδοση των τεσσάρων Βιβλίων Εργασίας του «Κέντρου» στα ελληνικά.

Από το site της Coca-Cola 3E

Ο Γιώργος Δαυίδ, που είναι μέλος του Δ.Σ. του «Ιδρύματος Α.Γ. Λεβέντη», είναι επίσης πρόεδρος της εταιρείας Coca-Cola HBC [Coca-Cola Ελληνική Εταιρεία Εμφιαλώσεως (3E)], που είναι από τις μεγαλύτερες εταιρείες αναψυκτικών στην Ευρώπη [φωτ.] και σε επίπεδο θυγατρικών της Coca-Cola δεύτερη μετά την μητρική αμερικανική εταιρεία. Ο Γ. Δαυίδ είναι επίσης μέλος του Δ.Σ. του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών καθώς και του ΕΛΙΑΜΕΠ. Και όπως έχουμε ήδη δει, και αναφέρεται και στο επίσημο βιογραφικό του, είναι και μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής των Συναντήσεων Μπίλντερμπεργκ από το 1998.

Το ΕΛΙΑΜΕΠ δεν αποτελεί παρά παράρτημα της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ στη χώρα μας. Από τα 13 μέλη του σημερινού Δ.Σ. τουλάχιστον οι 7 έχουν παρευρεθεί σε μία τουλάχιστον συνάντηση της Λέσχης: Λουκάς Τσούκαλης, Θάνος Βερέμης, Θεόδωρος Κουλουμπής, Αλέξης Παπαχελάς, Γιώργος Δαυίδ, Μίνως Ζομπανάκης. Αλλά αυτά τα έχουμε ξαναπεί…

Το Διοικητικό Συμβούλιο του CDRSEE

Να μην σας κουράσω άλλο με βιογραφικά στοιχεία, που είναι προσβάσιμα στο site του Κέντρου. Να αναφέρω απλώς ότι μέλη του Δ.Σ. είναι και άλλοι τρεις Έλληνες: Νίκος Ευθυμιάδης [επιχειρηματίας από τη Θεσσαλονίκη], Σπύρος Βογιατζής [στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας επί 25 έτη] και Ρήγας Τζελέπογλου [καθηγητής και πρόεδρος του International Center for Business Studies (ICBS) στη Θεσσαλονίκη].

Δωρητές, Χορηγοί και Υποστηρικτές του CDRSEE και των Βιβλίων Εργασίας

Όλος ο ανθός του κόσμου… [μεταξύ άλλων- πηγή η σχετική επίσημη ιστοσελίδα]:

  • State Department [υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ]
  • Foreign Office [υπουργείο Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας. Το Foreign Office «πρώτο στήριξε το Κοινό Σχέδιο Ιστορίας και προετοίμασε το έδαφος για τη δημιουργία αυτών των εγχειριδίων» [Ρίτσαρντ Σίφτερ, ό.π.]
  • Υπουργείο Εξωτερικών της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας
  • Υπουργείο Εξωτερικών της Ελληνικής Δημοκρατίας
  • Υπουργείο Μακεδονίας και Θράκης της Ελληνικής Δημοκρατίας
  • Βασιλικό υπουργείο Εξωτερικών Υποθέσεων της Νορβηγίας
  • Υπουργείο Εκπαίδευσης και Πολιτιστικών Υποθέσεων της Αυστρίας
  • Δήμος Θεσσαλονίκης

Επίσης [μεταξύ άλλων]:

  • Fund for an open society – Serbia [Τζωρτζ Σόρος, βλ. προηγούμενο σημείωμα]
  • The Foundation Open Society Institute Macedonia (FOSIM) [Τζωρτζ Σόρος]
  • Ελληνοτουρκικό Επιχειρηματικό Συμβούλιο [The Greek-Turkish Business Council]
  • Εμπορικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης
  • The Cyprus Federation of America

Και επίσης [μεταξύ άλλων]:

  • Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος. Η Εθνική, όλως τυχαίως, πριν από μερικούς μήνες εξαγόρασε την [ζημιογόνο] τουρκική τράπεζα Finasbank «με το κολοσσιαίο και υπερτιμημένο για την πραγματική της αξία ποσό των 3 δισ. δολ.» [Γ. Ρακκάς, «Η Στρατηγική του Νεο-Οθωμανισμού… οι μπίζνες», Ρήξη, 16-12-2006]
  • Alpha Bank. Επίσης όλως τυχαίως, πρόσφατα η Alpha Bank συνήψε με τον τουρκικό «όμιλο Anadolu (ποτοποιΐα, αυτοκινητοβιομηχανία, χρηματοπιστωτικός τομέας, γραφικά και χαρτικά) συμφωνία για τη δημιουργία ενός νέου χρηματο-οικονομικού ομίλου […] Το ύψος της συναλλαγής αποτιμάται στα 384,3 εκ. €» [Ρακκάς, ό.π.]. Όλως τυχαίως επίσης, μέλος του Δ.Σ. της Alpha Bank είναι και ο καθηγητής Θάνος Βερέμης, νυν αντιπρόεδρος και τέως πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ, Μπιλντερμπέργκερ, και εκ των ομιλητών στην εκδήλωση-παρουσίαση των Βιβλίων Εργασίας στην Αθήνα τον περασμένο Νοέμβριο.
  • ΤΙΤΑΝ [δομικά υλικά]. Μέλος του Δ.Σ. της εταιρείας είναι και ο Γιώργος Δαυίδ. Ενώ μέλος του Τιμητικού Συμβουλίου του ΕΛΙΑΜΕΠ είναι ο Θεόδωρος Παπαλεξόπουλος, Σύμβουλος Διοίκησης της ΤΙΤΑΝ, που δραστηριοποιείται επίσης στα πλαίσια της Κίνησης Πολιτών για μια Ανοιχτή Κοινωνία, μιας ΜΚΟ που δεν φαίνεται να έχει σχέσεις με τον Τζωρτζ Σόρος και με την οποία έχουν σχέσεις ουκ ολίγοι αστέρες της ανανεωτικής αριστεράς.

Τελευταίος, αλλά όχι και έσχατος, χορηγός:

  • National Endowment for Democracy [NED]. Όου! Επειδή οι καιροί είναι πανεύκολοι για τα αντι-γκλομπάλια, όπως ελόγου μου, και ζόρικοι για τα γκλομπάλια, όπως ελόγου τους, και επειδή ουδέποτε είχα κάποια σχέση με τους προαναφερθέντες χορηγούς – χρηματοδότες – υποστηρικτές [με την εξαίρεση της Εθνικής Τράπεζας, όταν σε ηλικία 19 ετών διέκοψα -ιδία πρωτοβουλία- τη σχέση μόνιμης εργασίας -μετά την πάροδο τριών μηνών- που είχα συνάψει μαζί της], δεν θα ήθελα να προσθέσω πολλά για το NED ή το Project Democracy, όπως το αποκαλούν ενίοτε άσπονδοι φίλοι και εχθροί. Παραπέμπτω στο σχετικό λήμμα της Wikipedia, και σε σχετικό άρθρο του Thierry Meyssan.

Φευ! Τα ακροδάχτυλά μου με γαργαλούν.

Λίγες φράσεις από το βιβλίο του William Blum, The Rogue State [έχει μεταφραστεί στα ελληνικά και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κανάκη με τον τίτλο Το Κράτος του Κακού] που τις μεταφράζω, αφού δεν έχω την ελληνική έκδοση, από εδώ [ως συνήθως οι υπογραμμίσεις, σχετικά με την προώθηση της… δημοκρατίας στα Βαλκάνια, δικές μου]:

«Ο Allen Weinstein, που συνέβαλε στη σύνταξη του νομοσχεδίου για την ίδρυση του NED τα είπε σταράτα το 1991: ‘Πολλά από αυτά που κάνουμε σήμερα, πριν από 25 χρόνια γίνονταν μυστικά από τη CIA». Στην πραγματικότητα, η CIA ξεπλένει χρήμα μέσω του NED.

… To NED χειραγώγησε με επιτυχία τις εκλογές στη Νικαράγουα το 1990 και στη Μογκολία το 1996 και συνέβαλε στην ανατροπή των δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων στη Βουλγαρία το 1990 και στην Αλβανία το 1991 και το 1992″.

ΥΓ. Στερνή μου γνώση μνήμη να σ’ είχα πρώτα. Όλη αυτή η ιστορία με το CDRSEE και τις εκδόσεις του κάτι μου θύμιζε. Όταν ήδη είχα αρχίσει τη… σεντονιάδα ανακάλυψα ότι ουδέν… ανακάλυψα. Δεν πειράζει όμως. Μία επανάληψη δεν κάνει ποτέ κακό.

Το περιοδικό Άρδην, λοιπόν, είχε σχετικό αφιέρωμα στο τεύχος 58 [Μάρτιος-Απρίλιος 2006]. «Από το Ίδρυμα Φορντ στον Σόρος«. Γιώργος Καραμπελιάς: «Υπό κατοχήν Μέρος Α΄: Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις στην Ελλάδα«. Λαμπρινή Θωμά: «CDRSEE». Νάσια Παναγούλια: «Οι χορηγοί του CDRSEE». Γ.Κ. [Γιώργος Καραμπελιάς;]: «Τι είναι το πρόγραμμα κοινής (βαλκανικής) ιστορίας«. Γιώργος Ρακκάς: «Η ‘μέθοδος’ της νεοταξικής ιστορίας». Τάσος Χατζηαναστασίου: «Τα εγχειρίδια του JHP».

Στο ίδιο τεύχος: Γιώργος Ρακκάς: «ΕΛΙΑΜΕΠ ή μήπως Ελληνικό Ίδρυμα Αμερικανικής Εξωτερικής Πολιτικής;«. Νίκος Ντάσιος: «Μη κυβερνητικές οργανώσεις και σχέδιο Ανάν». Heather Coffin: «Τζωρτζ Σόρος – Ο αυτοκρατορικός μάγος«. Κόλιν Μπρακ: «Ο κόσμος σύμφωνα με τον Σόρος«.

Βοούσε πράγματι ο τόπος. Τα γκλομπάλια… σιωπούσαν εκκωφαντικά κι εγώ νόμιζα ότι είχα ανακαλύψει την Αμερική. Δεν πειράζει. Κι εγώ τα εμπέδωσα κι εσείς τα έχετε πρόχειρα και ενημερωμένα και σε ηλεκτρονική μορφή.

Τι απομένει; Η σύνοψη. Ήγουν η «σκούπα» που λέγαμε κι εκείνα τα χρόνια στις Γενικές Συνελεύσεις. Και μια απάντηση στην ΑΤΗΕΝΑ. Πότε; Μάλλον από το Νέο Έτος. Καλή Πρωτοχρονιά και Καλή Χρονιά σε όλους! Συνεπώς…

Επόμενο σημείωμα: CDRSEE V

CDRSEE III

Προηγούμενα σημειώματα: CDRSEE I, CDRSEE II

cdrsee1.jpg

Τον τελευταίο χρόνο, και υπό τον γενικό τίτλο Εναλλακτικό Εκπαιδευτικό Υλικό για τη Διδασκαλία της Νεότερης Ιστορίας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, κυκλοφόρησαν τέσσερα Βιβλία Εργασίας. Τα τέσσερα αυτά εγχειρίδια είναι διαθέσιμα μέσω του διαδικτύου [επειδή είναι σε μορφή pdf είναι απαραίτητη η χρήση ενός ειδικού προγράμματος όπως το Acrobat Reader ή το Foxit Reader, το οποίο και συνιστώ (μικρότερο μέγεθος, ταχύτερο)]:

  1. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, σελ. 149.
  2. Έθνη και Κράτη στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, σελ. 147.
  3. Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, σελ. 137.
  4. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, σελ. 159.

Τα εγχειρίδια αυτή τη στιγμή διατίθενται σε τρεις γλώσσες: ελληνικά, σερβικά, αγγλικά.

Όπως τονίζει και η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου Χριστίνα Κουλούρη, διευθύντρια της σειράς, στη «Γενική Εισαγωγή» [Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, σελ. 10], «αυτά τα Βιβλία Εργασίας (ΒΕ) δε φιλοδοξούν να αντικαταστήσουν τα εγχειρίδια ιστορίας τα οποία χρησιμοποιούνται τώρα στο σχολείο».

Τα εγχειρίδια, όπως μπορούν να διαπιστώσουν όλοι, είναι συμπιλήματα φωτογραφιών, σκίτσων, πινάκων και αποσπασμάτων από βιβλία, επιστολές και δημοσιεύματα του τύπου. Αυτός ήταν και ο σκοπός των ιθυνόντων της σειράς, αφού, όπως αναφέρει η Χ. Κουλούρη [ό.π. σελ. 9-10], «προτιμήσαμε να συντάξουμε θεματικά εγχειρίδια (Βιβλία Εργασίας) που περιέχουν τεκμήρια – κείμενα και εικόνες – και τα οποία μπορούν να λειτουργήσουν συμπληρωματικά προς τα υπάρχοντα εγχειρίδια».

Δεν θα ασχοληθώ με το περιεχόμενο των Βιβλίων Εργασίας, αλλά νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να παραθέσω δύο προτάσεις της Χ. Κουλούρη [ό.π. σελ. 10] για να γίνει κατανοητός ο σκοπός αυτής της έκδοσης. Προτείνονται, λοιπόν, «δύο μείζονες αλλαγές»: «Αλλαγή της ιστοριογραφικής προσέγγισης» και «Αλλαγή της παιδαγωγικής προσέγγισης». Μεταξύ άλλων αναφέρονται και τα εξής [οι υπογραμμίσεις στο πρωτότυπο]: «Η ιστορία που διδάσκεται στο σχολείο δεν θα είναι εθνικιστική ιστορία […] Διδασκόμαστε την ιστορία για να γνωρίσουμε και να κατανοήσουμε το παρελθόν μας. Αν το συλλογικό υποκείμενο της εθνικής ιστορίας που διδάσκεται στο σχολείο είναι το έθνος, επιχειρείται να δειχτεί ότι το έθνος δεν αποτελεί και τη μοναδική δυνατή ταυτότητα του ατόμου. Οι μαθητές καλούνται να υπερβούν το έθνος και να ταυτιστούν με στενότερα ή ευρύτερα σύνολα, κατανοώντας ότι υπάρχουν πολλές ταυτότητες που συμπληρώνουν η μία την άλλη.»

[Μία παρατήρηση που είχα κάνει στο πρώτο ποστ αυτής της σειράς: «Δηλαδή, για να καταλάβω καλύτερα: Από τη μια πλευρά, ομογενοποιούμε την εθνοκεντρική ιστορία της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, και από την άλλη ξαναγράφουμε μια τοπικοκεντρική [ή ανθρωποκεντρική] ιστορία; Δηλαδή, ισοπεδώνουμε από τα πάνω [παραμερίζοντας τον εθνοκεντρισμό] και διαιρούμε [ξανά] από τα κάτω;«]

Μπορούμε συνεπώς να καταλήξουμε αβίαστα στο συμπέρασμα ότι τα Βιβλία Εργασίας επιχειρούν μία «απο-εθνικοποιημένη» προσέγγιση της ιστορίας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, σε αντίθεση με την «εθνικιστική ιστορία» η οποία διδάσκεται μέχρι σήμερα στους μαθητές της περιοχής. Φυσικά τα ζητήματα δεν είναι τόσο απλά. Η συζήτηση όμως γι’ αυτά ξεφεύγει από τα όρια αυτών των σημειωμάτων. Προτείνω, σε όποιον ενδιαφέρεται για μια κριτική άποψη πάνω σ’ αυτή τη νέα ιστοριογραφική προσέγγιση, να διαβάσει στο τελευταίο τεύχος [# 62] του περιοδικού Άρδην το κείμενο του Γιώργου Καραμπελιά «Ένα εγχείρημα καθολικής αναθεώρησης», που αποτελεί αναδημοσίευση από το βιβλίο του 1204 – Η Διαμόρφωση του Νεώτερου Ελληνισμού [Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2006], όπου και παρουσιάζεται ολόκληρο το ρεύμα των εν Ελλάδι «νέων ιστορικών».

Joint History Project

Η απο-εθνικοποιημένη προσέγγιση της ιστορίας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης απαιτεί, ωστόσο, και την ύπαρξη ενός απο-εθνικοποιημένου φορέα ο οποίος θα αναλάβει να φέρει εις πέρας το όλο εγχείρημα. Δηλαδή, ενός υπερεθνικού φορέα, ο οποίος θα δρα δίχως να υπόκειται σε έλεγχο από κάποιο έθνος-κράτος της περιοχής.

Τα τέσσερα Βιβλία Εργασίας αποτελούν μέρος του Προγράμματος για την Κοινή Ιστορία της Νοτιοανατολικής Ευρώπης [Southeast European Joint History Project (JHP)]. To JHP αποτελεί μια πρωτοβουλία του Κέντρου για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη [Center for Democracy and Reconciliation in Southeast Europe].

Και κάπου εδώ αρχίζουν τα «προβλήματα» και οι προβληματισμοί.

Από τη δεύτερη ήδη σελίδα και των τεσσάρων Βιβλίων Εργασίας πληροφορούματε ότι χορηγός της ελληνικής έκδοσης είναι το «Ίδρυμα Α.Γ. Λεβέντη«. [Συνοπτική παρουσίαση της ιστορίας και των δραστηριοτήτων του ιδρύματος, στα ελληνικά, εδώ.] Το Ίδρυμα θα μας απασχολήσει σε κάποιο από τα επόμενα σημειώματα.

Στην ίδια, ωστόσο, σελίδα των Βιβλίων Εργασίας διαβάζουμε ότι χορηγοί της αγγλικής έκδοσης των εγχειριδίων ιστορίας είναι: «Υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, Οργανισμός των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής για τη Διεθνή Ανάπτυξη (USAID), Υπουργείο Εξωτερικών της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, Σύμφωνο Σταθερότητας για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη.»

Ω! Δηλαδή τα υπουργεία Εξωτερικών των ΗΠΑ και της Γερμανίας που ευθύνονται σχεδόν αποκλειστικά για τη μετατροπή των Βαλκανίων σε πυριτιδαποθήκη πριν από 15 χρόνια, όταν και επέβαλαν τον διαμελισμό της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας, υποδαυλίζοντας κάθε είδους εθνικιστικά-αποσχιστικά κινήματα στην περιοχή, σήμερα προωθούν την απο-εθνικοποίηση μέσω των ιστορικών εγχειριδίων; Όμορφος κόσμος αγγελικά πλασμένος…

cdrsee2.jpgΗ USAID είναι κυβερνητική υπηρεσία των ΗΠΑ, μέσω της οποίας διοχετεύεται το μεγαλύτερο μέρος της -μη στρατιωτικής- βοήθειας των ΗΠΑ προς άλλες χώρες. Οι σχέσεις USAID και CIA προκαλούν αρκετές συζητήσεις. Σχετικές πληροφορίες και links στη Wikipedia, όπου, μεταξύ άλλων, υπάρχει και παραπομπή σε άρθρο της Eva Golinger, στο οποίο η συντάκτης του ισχυρίζεται πως «Η USAID λειτουργεί ως όργανο για τη διείσδυση της CIA στην κοινωνία των πολιτών, καθιστώντας δυνατή τη ‘νόμιμη’ χρηματοδότηση (σ.σ. οργανώσεων και ατόμων) με εκατομμύρια δολάρια για την προώθηση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ στις άλλες χώρες καθώς και τον επηρεασμό της εσωτερικής πολιτικής ζωής ξένων χωρών, δίχως να υπόκειται στον έλεγχο του Κογκρέσου»… Η E. Golinger παραθέτει και σειρά επίσημων -αποχαρακτηρισμένων- εγγράφων από τις ΗΠΑ, σχετικά με τις δραστηριότητες της USAID στη Βενεζουέλα, και ισχυρίζεται ότι η CIA χρησιμοποίησε την USAID στην επιχείρηση αποσταθεροποίησης και ανατροπής του Ούγο Τσάβες

Το Σύμφωνο Σταθερότητας για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη, που δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 1999, στοχεύει στην ενδυνάμωση της ειρήνης, της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της οικονομίας στις χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Μέλη του είναι όλα τα κράτη της πρώην ενιαίας Γιουγκοσλαβίας [πλην Σλοβενίας], η Αλβανία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Μολδαβία. Στις αρχές του 2008, το Σύμφωνο θα αντικατασταθεί από ένα άλλο δίκτυο το Περιφερειακό Συμβούλιο Συνεργασίας [Regional Co-operation Council (RCC)], στο οποίο θα ενσωματωθούν και οι λειτουργίες του South East European Co-operation Process (SEECP), στο οποίο συμμετέχουν οι χώρες του Συμφώνου καθώς και η Ελλάδα και η Τουρκία.

Τέλος, χορηγός της σερβικής έκδοσης των Βιβλίων Εργασίας είναι το Fund for an Open Society – Serbia, ένα ακόμη από τα πολλά ιδρύματα του Τζωρτζ Σόρος που δραστηριοποιούνται στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Κεντρικής Ασίας. Χρειάζεται άραγε να προσθέσουμε κάτι για τις «έγχρωμες επαναστάσεις» των τελευταίων ετών σε μια σειρά χωρών; Όταν και -«απο-εθνικοποιημένα»- ιδρύματα, σε στενή συνεργασία με διάφορες «υπερεσίες» χρηματοδοτούσαν «Μη» Κυβερνητικές Οργανώσεις για να ανατρέψουν τις κυβερνήσεις διαφόρων χωρών;

Επόμενο σημείωμα: CDRSEE IV

CDRSEE II

Προηγούμενο σημείωμα: CDRSEE I

Το έναυσμα

Την αφορμή για να γράψω αυτά τα σημειώματα [περισσότερο ατάκτως εριμμένες σημειώσεις θυμίζουν] για το Κέντρο για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη [CDRSEE] μου την έδωσαν κάποια σχόλια στο κείμενο Έλληνας ή Ελλαδίτης του Βλάση Αγτζίδη [που φιλοξενήθηκε στο μπλογκ Η καλύβα ψηλά στο βουνό].

Παρακολούθησα [αν και ψιλο-άσχετος με το θέμα] με ενδιαφέρον τη συζήτηση περί «έθνους» ανάμεσα κυρίως [αλλά όχι μόνον] στον Πάνο [της «Καλύβας»] και στον suigenerisav. Σε κάποιο σημείο της συζήτησης παρενέβη και ο Αθήναιος αναφέροντας μεταξύ άλλων:

«Ο suigenerisav είναι από τους πιο promissing νέους ιστορικούς μας, με περγαμηνές και δημοσιεύσεις…»

Α, ωραία, σκέφτηκα. Ευκαιρία να διαβάσω και κάτι ενδιαφέρον στο μπλογκ του suigenerisav. Promissing νέος ιστορικός είναι, όλο και κάτι αξιανάγνωστο θα υπάρχει εκεί. Ατύχησα. Πλην όμως στο ποστ της 11ης Νοεμβρίου 2006, αναφέρονται και τα εξής [οι υπογραμμίσεις δικές μου] :

«Η αίθουσα της ΕΣΗΕΑ ήταν κατάμεστη το επόμενο μεσημέρι. Η παρουσίαση των καρπών του πολυετούς συλλογικού έργου από μια ομάδα Βαλκάνιων ιστορικών υπό τον τίτλο ‘εναλλακτικό εκπαιδευτικό υλικό για τη διδασκαλία της νεότερης ιστορίας της νοτιοανατολικής ευρώπης‘ από το CDRSEE συγκέντρωσε ένα διευρυμένο ενδιαφερον: κοινωνικοί επιστήμονες [στο πάνελ και ασφαλώς στο κοινό], μέλη του Ουράνιου Τόξου, ο Βερέμης-εκ των εισηγητών, ρουφιάνοι [ασφαλίτες, πιθανότατα], δεν θα μπορούσαν να λείπουν και οι δημοσιογράφοι [που παν’ σετάκι με τους ΄προηγούμενους’]..
Έργο εμβληματικής βαρύτητας και ξεχωριστής σημασίας: οι βαλκάνιοι ερευνητές, κόντρα στις οριενταλιστικές συνδηλώσεις του λεκτικού προσδιορισμού τους από τους Δυτικούς γεωγράφους του ύστερου 19ου αι., έδειξαν πως μια χαρά δύνανται να συνεννοηθούν και να βρούν κοινούς τόπους..
Το ζητούμενο, ασφαλώς, είναι η υποδοχή/αποδοχή τέτοιων εγχειρημάτων από το μαθητικό [και όχι μόνο..] κοινό. «

Πρόκειται για την εκδήλωση παρουσίασης του «εναλλακτικού εκπαιδευτικού υλικού» [σχετικές πληροφορίες υπάρχουν και στο πρώτο ποστ αυτής της σειράς, ενώ στο περιοδικό Άρδην, τ.62, που κυκλοφόρησε χτες, δημοσιεύεται το άρθρο «Τα εκπαιδευτικά ‘βοηθήματα’ του CDRSEE» του Γιώργου Ρακκά] που είχε γίνει την Τετάρτη 8 Νοεμβρίου στην Ένωση Ανταποκριτών Ξένου Τύπου, με ομιλητές τους Θάνο Βερέμη, Νίκο Γεωργιάδη, Μαριλένα Κοππά, Αντώνη Λιάκο και συντονιστή της συζήτησης τον Παύλο Τσίμα.

Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν ήξερα τίποτα ούτε για τα «εναλλακτικά εγχειρίδια ιστορίας», ούτε για την εκδήλωση παρουσίασής τους, ούτε και είχα την παραμικρή ιδέα για το τι είναι το CDRSEE [κάπου είχα διαβάσει τελευταία μια αναφορά στο Κέντρο, αλλά χωρίς να δώσω σημασία].

«Έργο εμβληματικής βαρύτητας και ξεχωριστής σημασίας«;

Καιρός για ψάξιμο…

CDRSEE

… αρχής γενομένης από το «Κέντρο για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη». Ένα κλικ αργότερα [ευτυχώς ο suigenerisav παρέθετε το σχετικό link] βρισκόμουν στον ιστότοπο του «Κέντρου». Τι κάνουμε όταν βαδίζουμε στο άγνωστο; About → The Board → The Board of Directors.

Κάπου εδώ αρχίζουν τα πολύ ενδιαφέροντα. Εκ των 22 μελών του Διοικητικού Συμβουλίου του Κέντρου τέσσερις είναι Έλληνες, τρεις Αμερικανοί [!], δύο Τούρκοι, δύο Ολλανδοί [!], ενώ από ένα άτομο «εκπροσωπούνται» οι εξής χώρες: Αλβανία, Αυστρία [!], Ρουμανία, Βοσνία Ερζεγοβίνη, Σλοβενία, Γερμανία [!], Μακεδονία [έτσι…], Βουλγαρία, Κροατία, «Κόσσοβο» και Σερβία. Από τα πέντε πρώην μέλη του Δ.Σ., που αναφέρονται στην παραπάνω ιστοσελίδα, δύο είναι Τούρκοι, και από ένας Αλβανός, Βούλγαρος, Κροάτης και Κύπριος.

Και από βιογραφικά… Από πού να αρχίσει κανείς και πού να τελειώσει… Στελέχη της Παγκόσμιας Τράπεζας, ιδρυτές παραρτημάτων του Ιδρύματος Ανοιχτή Κοινωνία [βλ. Τζωρτζ Σόρος], ακτιβιστές των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πολιτικοί, στελέχη του ΟΗΕ, επιχειρηματίες, καθηγητές πανεπιστημίων, δημοσιογράφοι, εκδότες, «διατηρηστές» [του περιβάλλοντος]… Εξέχοντα γκλομπάλια όλοι τους. Ο ανθός του κόσμου.

Το «Κέντρο» εκτός από Δ.Σ. έχει και αποστολή [τα γνωστά…] αλλά και δωρητές, χορηγούς και υποστηρικτές [επίσης, ο ανθός του κόσμου]. Από την Ελλάδα, η Εθνική Τράπεζα, η Coca-Cola Τρία Έψιλον, ο Τιτάνας [τσιμέντα], το Hyatt Regency της Θεσσαλονίκης, η Alpha Bank, τα υπουργεία Εξωτερικών και Μακεδονίας και Θράκης της Ελληνικής Δημοκρατίας, ο Δήμος Θεσσαλονίκης…

ΥΓ. Στη συζήτηση για το κείμενο του Β. Αγτζίδη, το σωστό ερώτημα τέθηκε από τον Πάνο: «Μια ερώτηση για τον promissing μάγειρα Αθήναιο, αν παρακολουθεί ακόμα τη συζήτηση: οι Εβραίοι πότε έγιναν έθνος;» Όλες οι θεωρίες πρέπει να υποβάλλονται σε κρας-τεστ κάτω από ακραίες συνθήκες. Η θεωρία περί γενέσεως των εθνών πρέπει να δοκιμάζεται πρώτα πάνω στα παλιότερα παραδείγματα λαών που διαθέτουμε. Στ’ αλήθεια, ο Eric Hobsbawm, εβραϊκής καταγωγής και ο ίδιος, τι αναφέρει στα έργα του για την εθνογένεση των Ισραηλι[ν]τών;

[Προσθήκη 27-12-2006: Η απάντηση του Αθήναιου στην «Καλύβα»]

Επόμενο σημείωμα: CDRSEE III

Κέντρο για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη [CDRSEE]

[Update (22-12-2006): Η σεντονιάδα για το CDRSEE θα συνεχιστεί (μάλλον το Σάββατο)]

[Την ξέρετε εκείνη την παροιμία που λέει: «καλύτερα να διαβάζεις, παρά να γράφεις«; Ούτε κι εγώ την ήξερα μέχρι πριν από λίγα λεπτά, όταν και την «κατέβασα»… Όπως πληροφορήθηκα αρμοδίως από τον greg στα σχόλια του ποστ «Τα Εθνίκια«, στο νέο τεύχος του περιοδικού Άρδην, που κυκλοφορεί αύριο, δημοσιεύεται άρθρο του Γιώργου Ρακκά με περιεχόμενο παρόμοιο(;) μ’ αυτού του ποστ. Κι επειδή εγώ τις παροιμίες τις σέβομαι και τις υπολήπτομαι, αράαααζωωω. Χαλάλι, κι οι ώρες που «έχασα». Θα τα διαβάσω αύριο όμορφα κι ωραία και τυπωμένα, κι αν τα εθνίκια αφήσουν τίποτα εκτός, που δεν νομίζω, θα τα συμπληρώσω στο τέλος αυτού του ποστ. Όπως θα συμπληρώσω και όλα τα links, για να μην λέτε. Διότι εμείς δεν είμαστε ούτε καν ερασιτέχνες ιστορικοί. «Επαγγελματίες» πολίτες είμαστε, κι έχουμε λόγο για όλα. Και με το συμπάθιο… (21-12-2006, 20:06)]

[Αυτό το σημείωμα θα το διαβάζετε εν τη γενέσει του. Δεν ξέρω πόσο (ώρες, μέρες;) θα κρατήσει αυτή η εξιστόρηση της γέννησης -ιστορικών- τεράτων, αλλά κάθε λίγες παραγράφους θα ανεβάζω στο μπλογκ ό,τι νεότερο. Ίσως τελειώσει σε μερικές ώρες, ίσως απαιτήσει μερικές ημέρες. Η κούραση ημών και υμών θα έχει τον τελικό λόγο. (21-12-2006, 18:35)]

Τα εθνίκια μπορεί να έχουν φάει τα λυσσακά τους τους τελευταίους μήνες με τα όσα αναφέρονται στο νέο σχολικό βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού, αλλά τα γκλομπάλια έχουν ήδη φροντίσει και γι’ αυτό: «δεν βρίσκετε ικανοποιητικά τα νέα βιβλία; No problem, guys! Έχουμε ήδη έτοιμο Εναλλακτικό Εκπαιδευτικό Υλικό για τη Διδασκαλία της Νεότερης Ιστορίας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης

Wow! Baby! Wow! Αυτά είναι παιχνίδια! Εθνίκια – Γκλομπάλια 0-2 [από τα αποδυτήρια κιόλας και πριν βγουν οι ομάδες στον αγωνιστικό χώρο].

Το περί ου ο λόγος «Εναλλακτικό Εκπαιδευτικό Υλικό» αποτελείται από τέσσερα Βιβλία Εργασίας:

  1. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία, σελ. 149.
  2. Έθνη και Κράτη στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, σελ. 147.
  3. Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, σελ. 137.
  4. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, σελ. 159.

Ηρεμήστε, αγαπητά εθνίκια: Τα «τέσσερα εγχειρίδια, δεν φιλοδοξούν να αντικαταστήσουν τα βιβλία ιστορίας που χρησιμοποιούνται τώρα στο σχολείο, αλλά να αποτελέσουν συμπληρωματικό βοήθημα και να ενθαρρύνουν τους μαθητές για περαιτέρω έρευνα, κριτική και διάλογο. Χρήστες των βιβλίων μπορούν να είναι κυρίως μαθητές λυκείων, ηλικίας από 15 ως 18 ετών, αλλά και φοιτητές πανεπιστημίων.» [Νότα Τρίγκα, «εγχειρίδια – Πέρα από τα στερεότυπα – Εξήντα ιστορικοί από τις βαλκανικές χώρες υπογράφουν ένα εναλλακτικό εκπαιδευτικό υλικό ιστορίας», Το Βήμα, 5-11-2006]

Μετά τα δωδεκάχρονα, καιρός ήταν να αρχίσουν να αναπτύσσουν την… κριτική τους σκέψη και τα λυκειόπαιδα. Μετά απορούν κάποιοι γιατί τα δεκάχρονα φορούν κουκούλες και συμμετέχουν σε επεισόδια και βιαιοπραγίες: Μα βλέπουν ξεκάθαρα το μέλλον που τους περιμένει…

Το προαναφερθέν άρθρο του Βήματος, ξεκινά με τα παρακάτω λόγια της καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου Χριστίνας Κουλούρη, η οποία επιμελήθηκε την έκδοση

«Περισσότεροι από 60 ιστορικοί από όλες τις βαλκανικές χώρες συνεργαστήκαμε για να δημιουργήσουμε ένα εναλλακτικό εκπαιδευτικό υλικό ιστορίας που να ξεφεύγει από τα εθνοκεντρικά πρότυπα, ενισχύοντας τη γνώση για τον γείτονα και αμφισβητώντας τη στερεοτυπική εικόνα του άλλου».

Αχ τι όμορφα!

Τι φωνάζουν οι άθλιοι προλετάριοι όταν κλείνουν με τις διαδηλώσεις τους το κέντρο της πόλης και δεν δυνάμεθα να διέλθουμε εξ αυτού με τα οχήματά μας; «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη!»; Ε, κάπως έτσι κι οι ιστορικοί των Βαλκανίων: «Αυτή η ιστορία είναι δικιά μας! Δεν μπορεί κανείς να μας την πάρει!» Και πήραν την πρωτοβουλία να την γράψουν από την αρχή. Όχι όμως και χωρίς αρχές, ε;

Διαβάζουμε, λοιπόν, στο πρώτο εγχειρίδιο της σειράς και στη «Γενική Εισαγωγή» της Χριστίνας Κουλούρη [σελ. 9-10]:

Ο σχεδιασμός του έργου έλαβε υπ’όψιν του καταρχήν τους ακόλουθους παράγοντες:

  1. Τα διαφορετικά κατά χώρα αναλυτικά προγράμματα και τον εθνοκεντρισμό που χαρακτηρίζει τη διδασκαλία της ιστορίας σε όλες τις χώρες∙
  2. Το γεγονός ότι, στις περισσότερες χώρες της ΝΑ Ευρώπης, οι αλλαγές στα σχολικά εγχειρίδια εξαρτώνται από τον συγκεντρωτικό έλεγχο των υπουργείων παιδείας τα οποία αποφασίζουν για το περιεχόμενο αναλυτικών προγραμμάτων και βιβλίων∙
  3. Την επιθυμία των εκπαιδευτικών να ανανεώσουν τη διδασκαλία τους με εύχρηστα εκπαιδευτικά υλικά στα οποία να μπορούν να έχουν εύκολη πρόσβαση∙
  4. Την άποψη ότι δεν είναι δυνατό να συνταχθεί μια ενιαία και ομογενοποιητική ιστορία της ΝΑ Ευρώπης η οποία να περιέχεται σε ένα και μόνο εγχειρίδιο και να διδάσκεται σε όλες τις χώρες.

Για όλους αυτούς τους λόγους, προτιμήσαμε να συντάξουμε θεματικά εγχειρίδια (Βιβλία Εργασίας) που περιέχουν τεκμήρια – κείμενα και εικόνες – και τα οποία μπορούν να λειτουργήσουν συμπληρωματικά προς τα υπάρχοντα εγχειρίδια. Συνεπώς, αυτά τα Βιβλία Εργασίας (ΒΕ) δε φιλοδοξούν να αντικαταστήσουν τα εγχειρίδια ιστορίας τα οποία χρησιμοποιούνται τώρα στο σχολείο, ούτε να προτείνουν μια συνεκτική αφήγηση της ιστορίας της ΝΑ Ευρώπης από τον 14ο αιώνα μέχρι σήμερα. Έχουν ωστόσο γνωστικούς και ηθικούς στόχους και προτείνουν μεθόδους και εργαλεία για τη διδασκαλία της ιστορίας. Η ιστορία επιχειρείται να ξαναγραφτεί μέσα από ένα μάθημα μεθόδου μάλλον παρά περιεχομένου.

Α! Κι ότι είχα ανησυχήσει: Άμα έχεις μέθοδο, που λένε, τι να το κάνεις το περιεχόμενο; Καιρός, συντρόφια [εθνίκια και γκλομπάλια together, εγώ δεν είμαι σεχταριστής], να ξεσκονίσουμε τον Γκέοργκ Λούκατς και τον Καρλ Κορς. Όπως και πριν από 80-85 χρόνια, όπως τονίζουν οι πρωτοπόροι σύντροφοι Βαλκάνιοι ιστορικοί, οι προκλήσεις του… μέλλοντος για την ιστορία έγκεινται στην αντίθεση «Μορφής» και «Περιεχόμενου», αλλά μέσα σε μια διαλεκτική υπέρβαση της «Μορφής» και αντικατάστασής της από την [καρτεσιανή;] «Μέθοδο».

Αμέσως πιο κάτω [σελ. 10] διαβάζουμε:

Προτείνονται λοιπόν δύο μείζονες αλλαγές:
Αλλαγή της ιστοριογραφικής προσέγγισης

  • Η ιστορία που διδάσκεται στο σχολείο δεν θα είναι εθνικιστική ιστορία. Δεδομένου ότι η κυρίαρχη μορφή της ιστορίας που διδάσκεται είναι η εθνική ιστορία και ότι η ιστορία των γειτονικών λαών διδάσκεται επίσης μέσα από μια εθνοκεντρική προοπτική, δεν προτείνουμε να καταργηθεί ούτε να αντικατασταθεί η εθνική ιστορία, αλλά να αλλάξει ο τρόπος που διδάσκεται.
  • Η περιφερειακή ιστορία της ΝΑ Ευρώπης δεν μπορεί να θεωρηθεί ως αυτοτελής και αυτάρκης αλλά ως μέρος της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας ιστορίας. Αυτό σημαίνει ότι και η άποψη της «ιδιαίτερης» ιστορικής εξέλιξης των Βαλκανίων απορρίπτεται εξαρχής ως στερεοτυπική και ιδεολογικά προκατειλημμένη.
  • Η ιστορία κάθε έθνους ξεχωριστά και της περιοχής συνολικά δεν αντιμετωπίζεται ως συνεχής, ομοιογενής και αρμονική. Οι διχασμοί, οι συγκρούσεις και οι διαφορετικές προοπτικές παρουσιάζονται εξίσου με τα κοινά, ενοποιητικά στοιχεία. Αντί να προβάλλουμε μια ψευδή εικόνα αρμονίας, είναι προτιμότερο να υποδεικνύουμε τρόπους για να διδάξουμε στους μαθητές τη διαφορά και τη σύγκρουση.

Αχ τι ωραία, βρε παιδί μου! Επιτέλους, κι εμείς οι Βαλκάνιοι πληροφορούμεθα ότι δεν έχουμε καμιά ιστορική «ιδιαιτερότητα», κι ότι επιτέλους πάσχουμε κι εμείς -όπως όλος ο πολιτισμένος κόσμος- από μια ασυνέχεια, μια ανομοιογένεια, μια δυσαρμονία, το κατιτίς μας τέλος πάντων. Να νιώσουμε κι εμείς πολίτες του κόσμου, βρε αδελφέ! Καιρός ήταν να διδαχθούν και οι Βαλκάνιοι μαθητές τη διαφορά και τη σύγκρουση κι όχι μια ψευδή εικόνα αρμονίας.

Δηλαδή, για να καταλάβω καλύτερα: Από τη μια πλευρά, ομογενοποιούμε την εθνοκεντρική ιστορία της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, και από την άλλη ξαναγράφουμε μια τοπικοκεντρική [ή ανθρωποκεντρική] ιστορία; Δηλαδή, ισοπεδώνουμε από τα πάνω [παραμερίζοντας τον εθνοκεντρισμό] και διαιρούμε [ξανά] από τα κάτω;

Γ@μ@το μου! Πάλι μπερδεύτηκα! Τι θέλω κι ανακατεύομαι με την ιστορία; Η ιστορία είναι έργο των ιστορικών. Κι εγώ επιστήμων δεν είμαι.

Ας πάω σε κάτι πιο απλό.

Επόμενο σημείωμα: CDRSEE II

Το τέλος των Θ & Δ classic

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε την Τετάρτη 12 Νοεμβρίου 2003. Ήταν το τελευταίο κείμενο για τις Θ&Δ classic. Δεν δημοσιεύτηκε τότε, για λόγους που δεν είχαν να κάνουν μ’ εμένα. Αφαίρεσα κάποια ανούσια -και ανεπίκαιρα- σημεία. Το δημοσιεύω σήμερα γιατί τις τελευταίες ημέρες είμαι στο ίδιο mood…

foto3.jpg

Θεαμαπάτες & Δικτυώματα, τέλος!

Αναζητείστε τους λόγους σε:

1. Θέματα υγείας: καθιστική ζωή, άγχος και τσιγάρο, πού θα με οδηγήσουν τελικά; Και μάλιστα πιο σύντομα από ό,τι προβλέπει το κοινωνικό status μου, τα εθνοφυλετικά [χα!] γονίδιά μου και οι πρόοδοι της ιατρικής [χα!] επιστήμης [χα!].

2. Θέματα οικονομίας: Με έναν πρόχειρο -και σωστό- υπολογισμό κατέληξα στο συμπέρασμα ότι αν κόψω το τσιγάρο και τις Θεαμαπάτες η οικονομική μου κατάσταση θα βελτιωθεί.

2α. Βέβαια, αν σταματήσω μόνον το κάπνισμα η οικονομική μου κατάσταση θα βελτιωθεί σημαντικά. Ωστόσο οι επιβαρυντικοί παράγοντες 1. καθιστική ζωή και 2. άγχος παραμένουν.

2β. Αν αρχίσω να γυμνάζομαι εντατικά για να αποτρέψω τους κινδύνους που εγκυμονεί η καθιστική ζωή για την υγεία μου, τότε οι σπόνδυλοί μου κινδυνεύουν να γίνουν φτερά στον άνεμο. Άρα απαιτείται μία ελαφρά γυμναστική, όπως, για παράδειγμα, περίπατοι και τσάρκες, που από την πλευρά τους απαιτούν αρκετό ελεύθερο χρόνο.

2γ. Θα μπορούσα, φυσικά, να μειώσω το άγχος. Ορθόν. Αλλά αν σταματούσα να τριγυρνώ με ένα μπλοκάκι, επτά μέρες την εβδομάδα, 24 ώρες το 24ωρο [σχεδόν], για να σημειώνω όποια πληροφορία ενδιαφέρει εμένα και πιθανώς εσάς, τότε θα μειωνόταν δραματικά και ο αριθμός των αναγνωστών, άρα θα επιδεινωνόταν άρδην η οικονομική μου κατάσταση.

2δ. Ακόμα και αν συνέχιζα τις Θεαμαπάτες, πώς θα μπορούσε το «υπέρμετρα διογκωμένο» ego μου να συμβιβάσει μέσα του σχόλια περί «παγκοσμίου επιπέδου» [των κειμένων μου] με αμοιβές-δεκαεπτάχρονου-ανειδίκευτου-Αλβανού;

2ε. Μικρή παρένθετη ιστορία. Καλοκαίρι, πριν από 2-3 χρόνια. Καύσωνας, κι εγώ εγκαταλείπω τον φλεγόμενο κάμπο και take the mountains αναζητώντας λίγη δροσιά. Χάνομαι, παραβλέποντας κάποιες «τεράστιες» πινακίδες, δεν έχω μαζί μου χάρτη, δεν γνωρίζω την περιοχή, βαριέμαι να σταματήσω σε κάποιο χωριό να ρωτήσω. Περιπλανιέμαι άσκοπα σταματώντας σε κάθε βρυσούλα και απολαμβάνω το τοπίο.

Κάποια στιγμή νεανίας τις μου κάνει νόημα να σταματήσω. «Πού πας;» Πήγαινε στην κοντινότερη πόλη. «Μπες». Δεκαεπτάχρονος -όπως έμαθα στη συνέχεια- ξανθομάλλης και γαλανομάτης [και κακάσχημος] και Αλβανός και εξέπεμπε και μία περίεργη οσμή. Είχε καναδυό χρόνια που, κάθε ανοιξούλα, περνούσε τα σύνορα με τα πόδια και δούλευε σε ένα ποιμνιοστάσιο. Το φθινοπωράκι, όταν τα γίδια κατέβαιναν στο χειμαδιό, ξαναγυρνούσε στους δικούς του. Το αφεντικό, ο ποιμενάρχης, είχε καμιά πεντακοσαριά αίγες. Δουλειά, οι δυο τους, από τα άγρια χαράματα μέχρι τα άγρια μεσάνυχτα. Ο μισθός του νεαρού εκατό χιλιάδες δραχμές, μείον είκοσι χιλιάδες για «στέγη και τροφή» [ψωμοτύρι και ενίοτε καμιά τομάτα].

Είδε κι απόειδε, πήρε τους δρόμους. Όταν τον πέτυχα είχε ήδη συμπληρώσει ένα 24ωρο που είχε φύγει από το μαντρί, και προχωρούσε με τα πόδια για να φτάσει στην κοντινότερη πόλη. Ούτε λόγος, βέβαια, να τον βάλει κανένας στο γιωταχί. Όνειρό του να μάθει αγγλικά και να πάει να ζήσει στην Αγγλία. «Είναι ωραία εκεί, έχει και καλά μεροκάματα.» Δεν του είπα τίποτα. Ποιος ήμουν εγώ που θα αμαύρωνα τα όνειρα ενός δεκαεπτάχρονου; Του έδωσα να φάει κάποια κρουασανάκια που είχα μαζί μου, να πιει νερό. Ήταν και πολλές οι στροφές, κάποια στιγμή εξέμεσε πάνω του, μέσα κι έξω από το αυτοκίνητο. Ζήτησε τόσες πολλές φορές συγνώμη, που άρχισα να αισθάνομαι δυσάρεστα.

Τον άφησα μπροστά στο πρακτορείο λεωφορείων μιας πόλης πιο κοντά σε εκείνη του προορισμού του. Πήγαινε σε έναν θείο του, να βρει καμιά καλύτερη δουλειά. Βγαίνοντας από το αυτοκίνητο, κάτι μου είπε από το ανοιχτό παράθυρο, δεν κατάλαβα, τον ξαναρώτησα. «Τι σου χρωστάω που με ‘φερες ως εδώ;» Τον έστειλα στο καλό. Καταμεσήμερο, στον πυρωμένο θεσσαλικό κάμπο…

3. Λόγοι αισθητικής […]

4. Λόγοι προσωπικοί: Τα όσα λένε διάφοροι γραφιάδες ότι η γραφή είναι μια «εσωτερική ανάγκη», ότι «δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς να γράφουν» και διάφορα τέτοια, τα άκουγα πάντα βερεσέ. Μπορώ μια χαρά να ζήσω και χωρίς να γράφω.

Οπότε πάντα αναρωτιέμαι: «Γιατί να γράψω;», «Για τι να γράψω;» και «Για ποιον να γράψω;» Ένας πολύ σημαντικός λόγος για να ασχοληθώ με το project των Θεαμαπατών, ήταν κι εκείνος του «χρέους». Γιατί ένιωθα πως χρωστούσα κάτι, όχι σε πρόσωπα, αλλά στην εποχή μου. Όπως κι εγώ διάβασα στα νιάτα μου ένα σωρό «περίεργα» πράγματα γραμμένα από ανώνυμους κι επώνυμους, έτσι θεωρούσα ότι θα έπρεπε να εξοφλήσω αυτό το «χρέος» γράφοντας -στα πλαίσια των ικανοτήτων και των δυνατοτήτων μου- κάποια «περίεργα» πράγματα, που ίσως κάποιοι νεότεροί μου τα βρουν ενδιαφέροντα.

Έτσι κι αλλιώς «το ποτάμι των ιδεών» πάντα κυλούσε υπόγεια, σε όλες τις εποχές και σε όλες τις περιοχές. Και «αποφθέγματα» του στυλ «δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες» τα άκουγα πάντα, επίσης, βερεσέ. Το αν κάποιοι από τους αναγνώστες των Θεαμαπατών βρήκαν ή βρουν κάτι ενδιαφέρον σ’ αυτές, για να συνεχίσουν το «αιώνιο ψάξιμο», τόσο το καλύτερο γι’ αυτούς. Αν κάποιοι άλλοι, πάρουν και χρησιμοποιήσουν «αμάσητα» και «άψαχτα» κάποια πράγματα, για τους δικούς τους σκοπούς, τόσο το χειρότερο – για τους ίδιους. Σε κάθε περίπτωση, εγώ έπραξα το «χρέος» μου.

4β. Κάποιος φίλος, που γνώριζε τις προθέσεις μου, με ρώτησε για «ενδεχόμενα καινούργια project.» Του απάντησα: «Καινούργια project όχι. Μπορείς ποτέ να φύγεις έχοντας δεμένο το γάιδαρό σου…;»

4γ. Να κλείσω αυτή την ενότητα με την τελευταία [33η] θέση του Γκυ Ντεμπόρ [από το βιβλίο του, Σχόλια Πάνω στην Κοινωνία του Θεάματος, μετ. Πάνος Τσαχαγέας, εκδ. Ελεύθερος Τύπος, Αθήνα 1988, σελ. 76-77:

«Ο Sardou παρατηρεί επίσης: «Το επίρρημα μάταια αναφέρεται στο υποκείμενο. Το εις μάτην αναφέρεται στο αντικείμενο. Ανώφελα, σημαίνει δίχως όφελος για κανέναν. Λέμε ότι κάποιος εργάστηκε μάταια όταν δεν σημείωσε επιτυχία, χάνοντας έτσι τον καιρό και τον κόπο του. Ενώ λέμε ότι εργάστηκε εις μάτην όταν δεν πέτυχε το στόχο που είχε θέσει, εξαιτίας της ατέλειας του έργου που επιτελέστηκε. Όταν δεν μπορώ να πετύχω στο έργο μου, εργάζομαι μάταια. Χάνω άσκοπα τον καιρό και τον κόπο μου. Όταν το έργο που επιτελείται δεν έχει το αποτέλεσμα που περίμενα, όταν δεν πετυχαίνω το στόχο μου, εργάζομαι εις μάτην. Δηλαδή κάνω κάτι ανώφελο…

Λέμε επίσης ότι κάποιος εργάζεται μάταια, όταν δεν αμείβεται για την εργασία του, ή όταν η εργασία του δεν είναι αρεστή. Γιατί σ’ αυτή την περίπτωση ο εργαζόμενος χάνει τον καιρό και τον κόπο του δίχως να προδικάζει καθόλου την αξία της εργασίας του, που μπορεί κατά τα άλλα να είναι εξαιρετική».»

4δ. Όσον αφορά τις Θεαμαπάτες, δεν θα μάθω ποτέ αν εργάστηκα εις μάτην. Όσο για το αν εργάστηκα μάταια

5. Λόγοι ιδεολογικοί: Κανένας γραφιάς δεν επιλέγει τους αναγνώστες του. Εκείνοι επιλέγουν να διαβάσουν τα γραφτά του, κάτω από το δικό τους ιδεολογικό πρίσμα. Οπότε, πριν καταλήξουν στα όποια -δικά τους- συμπεράσματα, ας έχουν υπόψη τους ότι η δική μου ιδεολογία [δηλαδή, ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνομαι και ερμηνεύω τον κόσμο γύρω μου] επικεντρώνεται σε δύο βασικές αρχές: είμαι ενάντιος σε όλες τις μορφές εξουσίας και ενάντιος σε όλους τους θεούς – στα πλαίσια του δυνατού, πάντα.

Κι αυτό έχει διάφορες συνέπειες, τις οποίες θα πρέπει κάποιος να λάβει σοβαρά υπόψη του: δεν μπορεί, για παράδειγμα, να θεωρώ «τσογλάνι» τον «Μέγα» Κωνσταντίνο και «παίδαρο» τον «Μέγα» Αλέξανδρο. Ο πρώτος μπορεί μεν να αναγνώρισε τον χριστιανισμό, αλλά έσφαξε -πλην όλων των άλλων- και τη μισή του οικογένεια. Ο δεύτερος μπορεί να «μεταλαμπάδευσε τον ελληνικό πολιτισμό στην Ανατολή», αλλά ισοπέδωσε επίσης και ολόκληρη τη Θήβα, που αρνήθηκε να [του] υποταχτεί. Και μη μου πείτε ότι διέταξε -από ολόκληρη πόλη- να μην καταστρέψουν -μόνον- το σπίτι του «τσανακογλείφτη» και ποιητή Πινδάρου, δείχνοντας έτσι την «παιδεία» του… Και, βέβαια, δεν αρνούμαι το γεγονός ότι ο μεν πρώτος υπήρξε μεγάλος στρατηλάτης και ο δεύτερος μεγάλος ποιητής. Αλλά, άλλα τα μεν άλλα τα δε. Αυτούς «έχουμε», μ’ αυτούς -αναγκαστικά- «πορευόμαστε».

Μπορεί ο Πλάτωνας να ήταν μεγάλος φιλόσοφος [αυτός «απέμεινε», μ’ αυτόν «πορευόμαστε»], αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να ανάβουμε και καντηλάκια μπροστά στο εικόνισμά του… Ή στα εικονίσματα οποιουδήποτε μεταγενέστερου ή προγενέστερου…

Ο κόσμος μας δεν είναι ασπρόμαυρος. Ούτε καν γκρίζος. Είναι έγχρωμος. Το ότι όλες οι μεγάλες θρησκείες [καλό-κακό], και όλες οι εξουσίες [όποιος-δεν-είναι-μαζί-μας-είναι-εναντίον-μας] προσπαθούν, βαδίζοντας χέρι χέρι, να μας πείσουν για το ασπρόμαυρο του κόσμου, κάτι λέει. Κι αυτό ας το έχουμε πάντα υπόψη μας.

6. Λόγοι περιέργειας: Ψάχνοντας και γράφοντας μαθαίνεις. Ψάχνοντας, όμως, και γράφοντας τα ίδια και τα ίδια μαθαίνεις τα ίδια και τα ίδια. Ίσως, το να γράφεις για ένα και μοναδικό θέμα [ή για μερικά] να είναι ένας εύκολος τρόπος για να βγάλεις το μεροκαματάκι.

Τίποτα, όμως, δεν συγκρίνεται με το να ψάχνεις -εκ περιεργείας- τα πιο απίθανα πράγματα, για μέρες, για μήνες, για χρόνια, γνωρίζοντας ότι κανείς δεν πρόκειται να σε πληρώσει γι’ αυτό, και ούτε πρόκειται να το εξαργυρώσεις στο «κοινωνικό χρηματιστήριο», παίρνοντας σε αντάλλαγμα coins και image. Το μόνο που προσθέτεις στο «σακουλάκι» σου, είναι «βαθμοί ελευθερίας», καταπώς λένε και στη φυσικοχημεία – εάν ενθυμούμαι καλώς.

Τίποτα δεν συγκρίνεται με το να ανοίγεις τα κυτία του Σρεδιγείρου για να δεις αν οι γάτες μέσα τους είναι ζωντανές ή νεκρές. Κι αυτό γιατί δεν αντέχεις να νιώθεις πως είναι μόνον νεκροζώντανες. Και πως μόνον η δική σου περιέργεια μπορεί -επιτέλους!- να τις στείλει στον έναν ή στον άλλο κόσμο…

Πρόκειται, γι’ αυτό που -στην θεαμαπατική- ονομάζεται «γατωμένη περιέργεια».

7. Εξελικτικοί λόγοι: Γνωρίζω -ουκ ολίγους- ανθρώπους που ήδη από τα δεκαπέντε τους «ήξεραν» τι θα γίνουν και τι θα κάνουν στη ζωή τους. Και έγιναν και το έκαναν. Καλώς ή κακώς, ποτέ μου δεν ήξερα -και δεν θέλησα να μάθω- τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. Ούτε και τώρα το ξέρω. Απλώς, συνεχίζω με μια εξαιρετική συνέπεια -που δεν υπάρχει σε κανέναν άλλο τομέα της ζωής μου- να κλωτσάω τις καρδάρες με το -κατσικίσιο- γάλα. Ίσως γι’ αυτό να φταίει το σαρακατσανέικο [κατά το εν δεύτερον] ντι-εν-έι [χα!] που κουβαλάω. Ίσως κι όχι…

Εξάλλου, αποδεικνύεται [πώς;!] τελικά, ότι ο μόνος λόγος για τον οποίο ψάχνουμε, ερευνούμε, διαβάζουμε, συζητάμε δεν είναι για να μάθουμε αλλά για να ξεμάθουμε. Για να ξεμάθουμε όλες αυτές τις ανοησίες που μία ολόκληρη κοινωνία, μία ολόκληρη οικογένεια, ένα ολόκληρο εκπαιδευτικό σύστημα ενστάλαξαν μέσα μας, αργά και μεθοδικά. Ούτως ή άλλως, ο κόπος που χρειάζεται για να «κρατήσει» κανείς το παραπάνω παιδευσιακό και αξιακό σύστημα, είναι ο ίδιος με τον κόπο που απαιτείται για να το πετάξει στα σκουπίδια. Οπότε καλόν θα ήτο να το έχουμε κι αυτό υπόψη μας, πηγαίνοντας παρακάτω ή παραδίπλα.

Μετά από χρόνια και χρόνια στο κουρμπέτι, μερικές φορές διαπιστώνω έκπληκτος ότι παρευρίσκομαι σε μια συζήτηση, σχετικά με ζήτημα που με έχει απασχολήσει για χρόνια, και δεν καταφέρνω να αρθρώσω ούτε ένα «κιχ». Τώρα τελευταία έχω αρχίσει να το διασκεδάζω κιόλας. Όλη αυτή η γνώση που συσσώρευσα τόσες δεκαετίες ίσως τελικά να ήταν ξεγνώση. Οι κίνδυνοι του επαγγέλματος ή του λειτουργήματος – αν προτιμάτε. Γατωμένη περιέργεια! Στο τέλος θα καταλήξω σαν τον Socrates: τυφλός. Αυτός, άλλωστε, δεν είχε πει το: «εν είδα ότι ουδέν είδα»;

8. Λόγοι κεφιού: Σε μια άλλη κοινωνία, θα είχαμε μάθει στο -καστανεδικό- «κατηχητικό» ότι πρέπει να ακολουθούμε όχι τα μονοπάτια της τιμής, ή της ηθικής, ή της φυλής, ή δεν-ξέρω-κι-εγώ-τι, αλλά τα μονοπάτια που έχουν καρδιά.

Το κέφι που είχα επί δύο χρόνια, γράφοντας τις Θεαμαπάτες, χάθηκε ξαφνικά και αιφνιδίως πριν από μερικούς μήνες. Κι όταν κάποιος βαδίζει άκεφος στα μονοπάτια της ζωής του, καιρός να τ’ αλλάξει. Και ρεμπέτης [«… που πάει ντουγρού στην κατηφόρα τη μεγάλη…»] δεν είμαι.

9. Όλοι οι υπόλοιποι λόγοι […]

10. [Κι εδώ γράψτε τους λόγους για τους οποίους εσείς θα θέλατε να είχα σταματήσει πολύ νωρίτερα ή να μην είχα αρχίσει καν.]

11. Απαραίτητη επεξήγηση: άλλο πράγμα η info-overdose στην οποία «κύλησα» τα τελευταία χρόνια [για παράδειγμα, τις δύο περασμένες εβδομάδες είχα συγκεντρώσει υλικό για να γράψω «κάτι» για τους «ολιγάρχες» της Ρωσίας, μεγέθους 12,5 μεγκαμπάιτ…] και άλλο τα όποια άλλα κείμενα ήθελεν συγγράψει ο «καλλιτέχνης»…

Τελευταίο αλλά όχι έσχατο

Η τελευταία αλλά όχι και έσχατη φράση των Θεαμαπατών [ακολουθούν -φυσικά!- και ΥΓ], ας είναι η τελευταία σχεδόν φράση από την -δίχως ηθικό δίδαγμα- ταινία του Λαρς Φον Τρίερ «Dogville»:

«H Dogville άφησε την Γκρέις ή η Γκρέις την Dogville;»

Όσοι έχετε ήδη δει την ταινία μπορείτε να προβληματιστείτε μαζί μου και με τις ακόλουθες παραλλαγές αυτής της φράσης:

«Η Dogville εγκατέλειψε την Γκρέις ή η Γκρέις την Dogville;»

«Η Dogville ελέησε την Γκρέις ή η Γκρέις την Dogville;»

«Η Dogville ξαμόλυσε στον κόσμο την Γκρέις ή η Γκρέις την Dogville;»

«Η Dogville αφάνισε την Γκρέις ή η Γκρέις την Dogville;»

«Η Dogville συγχώρεσε την Γκρέις ή η Γκρέις την Dogville;»

«Η Dogville δικαιολόγησε την Γκρέις ή η Γκρέις την Dogville;»

«Η Dogville καταδίκασε την Γκρέις ή η Γκρέις την Dogville;»

«Η Dogville ανέστησε την Γκρέις ή η Γκρέις την Dogville;»

«Η Dogville πήδηξε την Γκρέις ή η Γκρέις την Dogville;»

«Η Dogville βίασε την Γκρέις ή η Γκρέις την Dogville;»

«Η Dogville δίδαξε ηθική στην Γκρέις ή η Γκρέις στην Dogville;»

«Η Dogville γέννησε την Γκρέις ή η Γκρέις την Dogville;»

Σκυλωμένη υπεροψία!

Φευ! Δεν υπάρχουν απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα…

Ούτε και κυτία Σρεδιγείρου με κύνες!

ΥΓ […]

ΥΓ 8. Ενδεής, πένης, χαρούμενος και μόνος αιγοβοσκός συνεχίζω…


Κατηγορίες:Θ & Δ classic