Αρχική > Αφασιαλάνδη > Λεωνίδας – Κίτσος – Γεράσιμος

Λεωνίδας – Κίτσος – Γεράσιμος

04/12/2006

image001.jpg

Μωραίνει Ζευς… [ΕΑΡ]

Λεωνίδας Κύρκος: Όλοι, πλην εμού

«Ήρθε μια στιγμή που μπορούσα να δω πολλά πράγματα από τη συμπεριφορά του Ζαχαριάδη [σ.σ. Νίκου (1903-1973), γ.γ. του ΚΚΕ από το 1931 ώς το 1956], δεν τα είδα. Και νιώθω μια ευθύνη. Δεν ασκούσα, βέβαια, τότε καμιά απολύτως επιρροή. Ήμουν ένα στελεχάκι της βάσης, που δεν μετείχε στις πολιτικές διεργασίες, που δεν είχε την πληροφόρηση, αλλά δεν είχε και το κουράγιο να δει κατάματα τους ανθρώπους, οι οποίοι στα μάτια του παρουσιάζονταν γιγάντιοι. Και είδα ότι όλοι αυτοί, ας μην τους πω όλους, ήταν περιτρίμματα. Με πιάνει τρόμος άμα σκεφτώ ότι π.χ. αν νικούσε τότε η επανάστασή μας θα είχαμε πρωθυπουργό τον Μάρκο [σ.σ. Βαφειάδη (1906-1992)], έναν γελοίο άνθρωπο -τον είδα από κοντά και κατάλαβα τι γελοίος άνθρωπος ήταν- θα είχαμε υπουργό Οικονομικών τον Μπαρτζώτα [σ.σ. Βασίλη], θα είχαμε υπουργό της Παιδείας π.χ. τον Στρίγγο [σ.σ. Λεωνίδα, από τα ιδρυτικά στελέχη του Κ.Κ. Κύπρου και αργότερα μέλος του Π.Γ. του ΚΚΕ], θα είχαμε υπουργό των Εσωτερικών τον άλλον, τον ανεκδιήγητο άνθρωπο που ήρθε από την Κρήτη, τον Βλαντά [σ.σ. Δημήτρη, μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ επί σειρά ετών], ο οποίος ήταν για την εποχή εκείνη ένας ήρωας για τη νεολαία, γραμματέας της νεολαίας κ.τ.λ. Ανθρωποι γελοίοι, χωρίς καμιά παιδεία για να παίξουν έναν ουσιαστικό ρόλο, σαν αυτόν που φιλοδοξούσαν να παίξουν. Κι όμως εκείνη την εποχή, σας επαναλαμβάνω, τους έβλεπα τους ανθρώπους αυτούς σαν γίγαντες.»

Από συνέντευξη του Λ. Κύρκου [πάλαι ποτέ ηγέτη του ΚΚΕ εσ., της ΕΑΡ, του ΣΥΝ] στον Αλέξη Παπαχελά [Καθημερινή, 3-12-2006]

Κίτσος [Χρήστος] Τεγόπουλος [1920-2006]

Γεννήθηκε στα Τρίκαλα το 1920. Σπούδασε μαθηματικά και από φοιτητής εντάχθηκε στο αριστερό κίνημα. Μετά το τέλος του εμφυλίου και την ήττα της Αριστεράς ο Κίτσος θα πληρώσει τον λογαριασμό. Θα εξοριστεί στη Γυάρο. Από την εξορία θα γυρίσει στις αρχές του ’50 άφραγκος και αποκομμένος απ’ όλα. Δραστηριοποιείται πολιτικά και εργάζεται ως πλασιέ βιβλίων για επιβιώσει. Λίγο αργότερα θα εργαστεί στην Αυγή στην αρχή ως κλητήρας και αργότερα ως δημοσιογράφος. Το 1966 θα έρθει η πρώτη μεγάλη επαγγελματική επιτυχία. Θα εκδώσει στη δημοτική γλώσσα την εγκυκλοπαίδεια «Δομή». Θα βγάλει χρήματα. Το 1975 θα εκδώσει την Ελευθεροτυπία.

Από άρθρο του Χρήστου Ράπτη για τον Χ. Τεγόπουλο [Πρώτο Θέμα, 3-12-2006]

Γεράσιμος Κακλαμάνης [1940-2003]:

«Διότι όλα και μέχρι το 1967 θα διακινούντο ευνοήτως στον απόηχο του κλίματος του εμφυλίου – της μεγαλύτερης παρωδίας που παρουσιάσθηκε ποτέ στην ελληνική ιστορία. Είναι δύσκολο να αντιληφθή κανείς πώς οι εκκαθαρίσεις στην Ελλάδα κράτησαν πάνω από 20 χρόνια μετά την ήττα του εμφυλίου πολέμου. Το πράγμα όμως καταντά απλό αν σκεφθή κανείς, ότι δεν ήταν ο κίνδυνος επαναλήψεως ενός κινήματος στην Ελλάδα μετά από ένα ήδη ηττημένο κίνημα, την απέλαση πληθυσμιακών συνόλων και τις διεθνείς συνθήκες που κάθε άλλο παρά κάτι τέτοιο επέτρεπαν. Αυτό που έπρεπε να επιτευχθή ήταν να απαλειφθή η «πολιτιστική ιδιαιτερότης» του ελληνικού χαρακτήρος, που επέβαλε η ένταξη της Ελλάδος στη «Δύση». Ουσιαστικά δηλ. οι εκκαθαρίσεις, δεν ήσαν κατά ανυπάρκτων κομμουνιστών, αλλά κατά της ελληνικής παιδείας. Όλες οι πρώην πολτοποιημένες μάζες των «αγωνιστών» ή οπωσδήποτε «προοδευτικών» που απέμειναν εστράφηκαν στο «χώρο του βιβλίου», ο οποίος ακριβώς με τα μέτρα των μεθόδων μιας καθαρά αποικιακής χώρας ενσωματώθηκε στον κρατικό μηχανισμό και η κατάσταση αυτή διαρκεί ώς σήμερα. «Κομμουνιστής» δεν ήταν όποιος δεν υπέγραφε «δηλώσεις» ή έπαιρνε μέρος σε συλλαλητήρια. «Κομμουνιστής» ήταν ο απλός καθηγητής του Γυμνασίου, αν απεφάσιζε να γράψη μια «Γραμματική» της ελληνικής γλώσσας, αυτός που θα τολμούσε να διαμαρτυρηθή για την εισβολή του ρεμπέτικου (δεδομένου ότι όλα τάλλα ήσαν «αντάρτικα», μια και τύχαινε να τα τραγουδούσαν πριν και οι αντάρτες μαζί με τα σλάβικά τους), αυτός που θα τύχαινε να μιλήση για «ελληνικότητα» και όχι για «εθνικοφροσύνη». Γιατί βέβαια «ελληνικότητα» και «εθνικοφροσύνη» ήσαν δυο πράγματα τελείως διαφορετικά κατά την εποχή των εκκαθαρίσεων.»

Επί της Δομής του Νεοελληνικού Κράτους, 1986, σελ. 26

ΥΓ. Οι υπογραμμίσεις και οι [σ.σ.] δικές μου. Η ορθογραφία των πρωτότυπων. Το βιβλίο του Γ. Κακλαμάνη ήταν στο πολυτονικό σύστημα.



Advertisements
Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη
  1. 04/12/2006 στο 15:40

    ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟΦΡΟΣΥΝΗ ΕΛΠΙΖΩ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΕΛΕΙΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ…

    ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΟΤΙ ΕΠΙΑΣΑ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΠΟΣΤ ΟΜΩΣ…

  2. 04/12/2006 στο 21:18

    Νόημα; Τι νόημα να έχει ένα ποστ;

    Να μπω στη διαδικασία να σχολιάσω τις γελοιότητες των γελοίων; Τα έργα του ανδρός μιλούσαν από μόνα τους για δεκαετίες, για όσους ήθελαν να ακούσουν. Τότε βρήκε τη «γενναιότητα» να βγει να φτύσει τους αποθαμένους – που ήταν γελοίοι κατά τα άλλα; Τι νόημα έχει σήμερα πια η «γενναιότητα»;

    Οι πολτοποιημένοι αριστεροί εκδότες πολτοποιήθηκαν και μετά θάνατον από την ίδια την εφημερίδα τους. Μια φωτογραφία, πέντε σειρές βιογραφικό, δύο σελίδες, δεκάδες τηλεγραφήματα παραγόντων. Και τίποτα άλλο. Ούτε μια γραμμή στο site την ημέρα του θανάτου τους.

    Όσο για τον Κακλαμάνη έθιξε μερικά πράγματα σε καιρούς δίσεκτους. Κι αν τότε αγνοήθηκε, σήμερα δεν υπάρχει κανένας που να μπορεί ακόμη και να συμφωνήσει μαζί του.

    Μουγκαμάρα. Σιωπή. Δίχως νόημα.

  3. 04/12/2006 στο 22:26

    ΟΚ ΜΕΧΡΙ ΕΚΕΙ ΜΟΥ ΕΚΟΨΕ 😉

  4. Ανώνυμη
    04/12/2006 στο 22:54

    Αλήθεια. Αυτό μου έκανε φοβερή εντύπωση: Τα τιμητικά αφιερώματα άλλων εφημερίδων στον Χρήστο Τεγόπουλο είναι πολύ μεγαλύτερα από αυτό (ανύπαρκτο) της ίδιας του της εφημερίδας. Πώς το εξηγείς;

  5. Αριστόξενος
    04/12/2006 στο 23:27

    Εγώ πάλι Χρήστο προτείνω να περιμένουμε λίγο να δούμε τα έργα και τις ημέρες του Ε.Α.Ρ και να μη βιαζόμαστε να βγάλουμε συμπεράσματα.Μπορεί να αποτύχει μπορεί και να πετύχει.Και στο κάτω κάτω της γραφής κάποιοι δεν έπρεπε να πάρουν την πρωτοβουλία;

  6. 04/12/2006 στο 23:33

    Το σκεπτικό του post (όπως το αναλύεις πιο πάνω άλλωστε) είναι προφανές καί ορθό. Ίσως για μας που τους γνωρίσαμε όλους αυτούς.

    Η ΕΑΡ αυτή είναι ίδια με την του Κύρκου; Ή πρόκειται περί συνωνυμίας;

    Και η συνέντευξη του μπαγάσα να δοθεί στον Alexis!

  7. 04/12/2006 στο 23:53

    @ Ανώνυμη
    Ειλικρινά δεν ξέρω. Διάβαζα χτες στο Πρώτο Θέμα ένα πεντασέλιδο αφιέρωμα [και στις πιο πίσω σελίδες, σχεδόν όλη η στήλη του Αναστασιάδη για τα Media ήταν αφιερωμένη στον Χ.Τ.], εκθειαστικό για τον μακαρίτη. Στην Ελευθεροτυπία νομίζω μόνον ο Βότσης έγραψε ένα σημείωμα στα παραπολιτικά. Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω. Ίσως κι ο ίδιος να μην ήθελε λιβανωτούς. Αλλά μου φαίνεται λίγο περίεργο…
    @ Αριστόξενον
    Φυσικά και μπορούμε να περιμένουμε. Τι έχουμε να χάσουμε; Μόνον τον χρόνο μας. Κι εγώ έχω μπόλικο. Κρίνω, κρίνομαι, περιμένουμε…
    @ gregykapogeorge
    Για μας που -δεν- τους γνωρίσαμε ίσως να είναι κι έτσι. Για εκείνους, τους δικούς τους, που τους υπέστησαν δεν ξέρω πώς ήταν.
    Όχι καμιά σχέση. Ακολουθεί κρύο αστείο: τα παιδιά της παλιάς ΕΑΡ κατέβηκαν για το Δήμο της Αθήνας με τον συνδυασμό Ανοιχτή Πόλη, και κάποια από τα παιδιά της παλιάς Ανοιχτής Πόλης έκαναν το νέο ΕΑΡ. Ανανεωτική η παλιά ΕΑΡ, ανανεωτικό και το νέο ΕΑΡ.
    Και πού ήθελες να δοθεί η συνέντευξη. Κρίμα που ο πατέρας του ενός και ο παππούς του άλλου δεν συνέπεσαν σε κάποια κυβέρνηση του Μεσοπολέμου. Αλλά ποιος ξέρει; Μπορεί να είχαν κοινωνικές σχέσεις. Φιλικές. Εδώ τόσοι και τόσοι γνωρίζονταν μεταξύ τους και τόοοοσο καλά…

  8. εργδημεργ
    05/12/2006 στο 13:42

    Ο Τσίρκος ξαναχτύπησε! Απομένει ο θαυμαστης του στην «Ελευθεροτυπία», ο Μιχαηλίδης (της τελευταίας σελίδας), να επιμένει ότι ο Παπανδρέου (Ανδρέας) ουδέποτε ανέλαβε την πολιτικη ευθύνη για το «βρώμικο ’89».

    Μωρε, και την ανέλαβε, και πέταξε στον Τσίρκο μια ιστορικη μπανανόφλουδα με την (μη) ψήφιση (απο τον Συνασπισμο)της απλης αναλογικης! Αλλα τω καιρω εκείνω «…Προέχει, σύντροφοι, να καταδικαστουν οι κλέφτες!» 🙂

    Τα ίδια σκατα, με το συμπάθειο, και η κυρία Δαμανάκη. Κολλεγια με τους κλέφτες επ’ εσχάτοις, κυρία μου; Τς τς τς!!! Θυμάστε τι ουρλιάζατε στο μπαλκόνι της Θεμιστοκλέους το 1990; 🙂

  9. 05/12/2006 στο 16:02

    … μακριά μνήμη έχεις. Αλλά πώς να μην έχεις.

    Θυμάμαι από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 και μέχρι σήμερα όλες τις παραλλαγές αυτής της …συνομοσπονδίας προσώπων [απ’ το ΚΚΕεσ. και τη Συμμαχία (αν θυμάμαι καλά) στις εκλογές του ’77 μέχρι τον ΣΥΝ σήμερα] που με την θερμότατη υποστήριξη κάποιων συγκροτημάτων τύπου [και ποιος ξέρει ποιων άλλων] μας έχουν κατσικωθεί και δεν μπορούμε να ησυχάσουμε από τις αερολογίες τους.

    Αμ κι οι παραλλαγές τους; Εκείνη η ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος Β’ Πανελλαδική… Τι ιούς έχει βγάλει, τι όλους τους διευθύνοντες συμβούλους των εταιρειών δημοσκόπησης [Μαυρής, Βερναρδάκης, Φανάρας (καλά του Στράτου τού μετέφεραν και τον τόνο στη λήγουσα)], τι ΠΑΝ. ΠΑΝ. τι… τι…

    Αμ κι εκείνα τα «διλήμματα» που «έθεταν»: «Κίνημα κατά μάζας ή μαζικό κίνημα;»

    Και ποιος -και πώς- να θυμηθεί κι άλλα;…

  10. 05/12/2006 στο 16:05

    Α! Ξέχασα και τους τηλεπαρουσιαστές πρωινάδικων -στην ΕΤ3, για παράδειγμα, πριν από 2-3 χρόνια…

  11. 05/12/2006 στο 17:22

    Και τώρα που τους θυμηθήκαμε και καταλάβαμε γιατί έχουμε φτάσει στο απύθμενο αυτό χάλι να θεωρείται μαγκιά ότι ήταν εγκληματικό πρίν μόλις είκοσι χρόνια, πείτε μου πώς μπορούμε να τους φασκελώσουμε και να ξαναξεκινήσουμε απ’ την αρχή; Είναι ανάγκη!

    Οικονομική συμβουλή:

    ΑΓΟΡΑΣΤΕ ΜΑΔΕΡΙΑ!!!

    Έτσι όπως πάμε, η ζήτηση που αναμένω να δημιουργηθεί οσονούπω (την επόμενη δεκαετία), θα εκτοξεύσει τις τιμές στα ύψη!

  12. 05/12/2006 στο 23:03

    Για να ξαναξεκινήσουμε απ’ την αρχή χρειάζεται να γυρίσουμε πολύ πίσω. Ίσαμε με καναδυό αιώνες, τουλάχιστον. Και δεν βλέπω να ‘χει κανείς όρεξη. Κι όσοι την έχουν γυρίζουν πάρα πολύ πίσω… [Ανάγκη είναι, αλλά…]

    Αισιόδοξο σε βρίσκω. [Εγώ πάντως δεν είμαι ούτε απαισιόδοξος].

  13. Αθηναίος
    31/07/2007 στο 12:27

    Αμυδρά θυμάμαι κάποιες ιστορίες με την Πολωνία του Γιαρουζέλσκι. Είχε σαφείς εντολές να ψηφίσει κατά «αλλά δεν του πήγαινε το χέρι και τόρριξε σοσιαλιστικό» όπως είπε ο ίδιος τότε. Για σχιζοφρένεια μιλάμε δηλαδή. Από τότε μέχρι τώρα έχει χαλάσει ο κόσμος με αποκαλύψεις επί αποκαλύψεων για το πρόσωπο του σοβιετικού σοσιαλισμού αλλά ο Λεωνίδας και τα συντρόφια του δεν πήραν χαμπάρι ακόμα. Πολλοί μάλιστα έγιναν και οι πρώτοι αβανταδόροι της ΝΤ και ζητούσαν τον βομβαρδισμό της Σερβίας το ‘99.

    Τα συντρόφια του δεν έχουν κακό λόγο να πουν για τον ίδιο αλλά προσωπικά πιστεύω ότι θα πρέπει να έχει αίμα στα χέρια του.

    Δεν ασχολήθηκα ποτέ με το άτομο γιατί δεν έχει καμμιά σημασία τώρα. Πάντως φαίνεται στην πράξη αυτό που παλιό συντρόφι του Λεωνίδα έχει πει και μου λέει όταν συζητάμε. «Οι αριστεροί συνδικαλιστές είναι πρώτοι για χτυπήματα κάτω από την μέση και προσωπικές επιθέσεις». Μ’όποιο δάσκαλο καθήσεις …Και όχι τίποτε άλλο αλλά διαλέγει πεθαμένους.

    Αυτό πιστεύω ρίχνει και ένα ειδικό φως στο ηθικό ανάστημα του νάνου. Ο Ζαχαριάδης ήτανε πρακτορίσκος, αλλά ο Βαφειάδης δεν νομίζω ότι ήταν γελοίος, τον εαυτό του στον καθρέφτη πρέπει να είδε ο Κύρκος ο δημαγωγός.

    Φαντάζομαι να είχαμε τον Κύρκο πρωθυπουργό…

  14. 01/08/2007 στο 19:48

    Τι «σοσιαλισμό» να δούνε αυτοί που δεν πήγαιναν τον Μπρέζνιεφ, αλλά τα ‘παιρναν [ως χαρτί για την «Αυγή»] απ’ τον Τσαουσέσκου; Μιλάμε για λαμόγια ολκής και για κατάντια… Σ’ αυτό που λέει το παλιό του συντρόφι δεν έχει άδικο: αν δεν επιτεθούν έτσι και στους υπόλοιπους αριστερούς, πώς θα δείξουν στα αφεντικά ποιοι είναι οι «καλοί»;

    Ε, εντάξει. Δεν έγινε ο Κύρκος πρωθυπουργός, γίνανε άλλοι κι άλλοι. Αν ήταν διαφορετικές οι συγκυρίες… Έτσι κι αλλιώς το αποτέλεσμα μετράει. Κι αυτό ίδιο θα ήταν.

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: