Αρχική > Αφασιαλάνδη, Συνωμοσιοταξίες > Μπούρκες, φερετζέδες, φέσια, φακιόλια

Μπούρκες, φερετζέδες, φέσια, φακιόλια

05/12/2006

mpourges-foton6p0pd.jpg

Η φωτογραφία από την Ψυχοαποικία Νο 46: η ασκήμια μας είναι δική μας υπόθεση. Αλλοι τρέχουν να κ(κ)αλλωπιστούν

Μετά την αποπομπή του υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ Ντόναλντ Ράμσφελντ, πριν από μερικές εβδομάδες, ακόμη ένας κολαούζος του νεοσυντηρητικού [εβραϊκού] λόμπυ των ΗΠΑ παίρνει την άγουσα για τα αποδυτήρια. Πρόκειται για τον Τζων Μπόλτον πρεσβευτή των ΗΠΑ στον ΟΗΕ.

Φαίνεται πως βρισκόματε μπροστά στο τέλος της κυριαρχίας των νεοσυντηρητικών σε θέματα εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ τα τελευταία έξι χρόνια.

[Updated, 08-12-2006: Παραίτηση για το βιβλίο του Κάρτερ «Παλαιστίνη, ειρήνη όχι απαρτχάιντ». «Το κέντρο εβραϊκών μελετών Σιμόν Βίζενταλ ανακοίνωσε ότι έχει συγκεντρώσει 6.000 υπογραφές σε διαδικτυακή διαμαρτυρία εναντίον του βιβλίου.»]

[Updated, 08-12-2006: Ενοχλημένο το Ισραήλ από την έκθεση Μπέικερ -Χάμιλτον]

Είναι ακόμη πρόωρο να γίνουν κάποιες εκτιμήσεις για την κατεύθυνση που θα πάρει η πολιτική του Στέιτ Ντιπάρτμεντ τα δύο επόμενα χρόνια, που απομένουν για την ολοκλήρωση και της δεύτερης θητείας του προέδρου Τζωρτζ Μπους Β΄, και πολύ περισσότερο ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσει η εξωτερική πολιτική της υπερδύναμης μετά την ανάληψη της προεδρίας από τον επόμενο πρόεδρο στις αρχές του 2009.

Πάντως κάποια δείγματα υπάρχουν. Και συγκεκριμένα:

O Richard N. Haass, πρόεδρος του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων [Council on Foreign Relations] υπογράφει στο τελευταίο τεύχος του επισήμου οργάνου του Συμβουλίου Foreign Affairs, άρθρο με τον τίτλο «The New Middle East«, στο οποίο διαπιστώνει το τέλος της αμερικανικής κυριαρχίας στη Μέση Ανατολή, κυριαρχία που διήρκεσε από τον Α΄ Πόλεμο του Κόλπου μέχρι σήμερα. Δεδομένου ότι ο Χάας ήταν επί σειρά ετών στα ενδότερα του Λευκού Οίκου και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και δεδομένου ότι το ΣΔΣ δεν αποτελεί παρά μια «μηχανή παραγωγής κυβερνητικών στελεχών» συμφερόντων Ροκφέλλερ, εύκολα μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η στρατιωτική απεμπλοκή των ΗΠΑ από το Ιράκ, ίσως και από ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, είναι πιθανώς το ζητούμενο για κάποιους κύκλους στις ΗΠΑ.

Από την άλλη, την τιμητική τους είχαν την περασμένη Κυριακή στον τύπο της χώρας μας το ΕΛΙΑΜΕΠ και το συνέδριο που είχε οργανώσει στις 24-26 Νοεμβρίου με θέμα ««Πώς να λύσουμε το γρίφο της ασφάλειας στη Μεσόγειο και την ευρύτερη Μέση Ανατολή». [Κατάλογος συμμετεχόντων και σύντομα βιογραφικά τους (pdf), H ομιλία της κ. Μπακογιάννη στα αγγλικά (pdf)].

Τρεις τουλάχιστον συνεντεύξεις ειδικών που συμμετείχαν στο συνέδριο δημοσιεύτηκαν [δύο στην Καθημερινή και μία στην Ελευθεροτυπία] που παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Ο Χένρι Σίγκμαν [Henry Siegman] [«Να κάνουμε διάλογο με εχθρούς και φίλους…«] , που κατά τη διάρκεια του συνεδρίου είχε εξαπολύσει «δριμεία κριτική εναντίον του ομοεθνούς του Ρίτσαρντ Τζόουνς, πρεσβευτή των ΗΠΑ στο Ισραήλ», θεωρεί ότι δεν θα πρέπει να αναμένουμε δραματικές και απότομες αλλαγές στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, αφού «οι Δημοκρατικοί δεν έχουν μια σαφή εναλλακτική πρόταση», ενώ αρκετοί από αυτούς ασκούν κριτική στον Μπους από τα δεξιά, όπως η Χίλαρυ Κλίντον, που υιοθετούν «πιο φιλοϊσραηλινές θέσεις και από την κυβέρνηση». Θεωρεί επίσης ότι το Παλαιστινιακό δεν θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί από την κυβέρνηση Μπους ως παράμετρος του πολέμου κατά της τρομοκρατίας και ότι μετά την εισβολή του Ισραήλ στον Λίβανο το περασμένο καλοκαίρι «υπάρχει ισχυρός προβληματισμός στις ΗΠΑ για την ανάγκη αλλαγής πορείας».

Πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι απόψεις του Γαλλολιβανέζου αραβολόγου Αντουάν Σφερ [Σε πέντε χρόνια, Αμερική και Ιράν θα είναι σύμμαχοι], εκδότη του περιοδικού Cahiers de l’ Orient, ο οποίος «στοιχηματίζει ότι σε πέντε χρόνια, το Ιράν θα αποτελεί, μαζί με την Τουρκία και το Ισραήλ, τους προνομιακούς συμμάχους των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, με ηττημένους τους Αραβες».Οι πιο «ανατρεπτικές» απόψεις του Σφερ ακολουθούν:

«Οι ΗΠΑ και το Ιράν είναι ανταγωνιστές, αλλά και εξ αντικειμένου σύμμαχοι», λέει. «Το Ιράν δεν θα μπορούσε ποτέ να οικοδομήσει το γεωπολιτικό τόξο ανάμεσα στην Τεχερανη, τη Βαγδάτη, τη Δαμασκό, τους σιίτες του Λιβάνου χωρίς τη βοήθεια των Αμερικανών. Δεν θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει ειρήνη στις σιιτικές περιοχές του νοτίου Ιράκ χωρίς τη βοήθεια της Τεχεράνης. Επίσης, το Ιράν διασφαλίζει την ομαλή μεταφορά του πετρελαίου από τον Περσικό, που είναι στρατηγικό συμφέρον της Δύσης».

[Τι μου λέτε;]

[Updated, 07-12-2006: Κρυφές συμφωνίες Ιράν-Ισραήλ.]

[Updated, 07-12-2006: Επιτροπή «σοφών» προτείνει στροφή 180° στο Ιράκ. Στο πόρισμα της διακομματικής επιτροπής Μπέικερ και Χάμιλτον προτείνεται η αποχώρηση του κύριου όγκου των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ το συντομότερο δυνατόν (αρχές του 2008) και ο απευθείας διάλογος με Ιράν και Συρία. Παρόμοιες είναι και οι θέσεις του νέου υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ Ρόμπερτ Γκέιτς, που ήταν και μέλος της επιτροπής Μπέικερ-Χάμιλτον.]

[Updated, 08-12-2006: «Χρειαζόμαστε νέα προσέγγιση» στο Ιράκ δηλώνει ο Τζορτζ Ο.Μπους με τον Τόνι Μπλερ στο πλευρό του υπό το βάρος της έκθεσης-καταπέλτη της επιτροπής Μπέικερ. Η επιτυχία εξαρτάται από τη νίκη έναντι των εξτρεμιστών «στην ευρύτερη Μέση Ανατολή», αναφέρει ο Αμερικανός πρόεδρος. «Είναι μία δύσκολη ώρα και μία δύσκολη στιγμή για την Αμερική και τη Βρετανία» είπε ο Αμερικανός πρόεδρος…]

Η Καθημερινή φιλοξενεί και αποσπάσματα από την παρέμβαση του Ίαν Λέσερ στο συνέδριο [«Απειλητική αναβίωση των εθνικισμών«], ο οποίος τα λέει όλα σε δύο φράσεις: «Η “επαναστατική” φάση της αμερικανικής, εξωτερικής πολιτικής, που άρχισε μετά την 11η Σεπτεμβρίου και κορυφώθηκε με τον πόλεμο στο Ιράκ, πιστεύω ότι έχει κλείσει οριστικά και ότι θα δώσει τη θέση της σε μια πιο ρεαλιστική, συναινετική πολιτική», ενώ από την άλλη θεωρεί ως πιο επικίνδυνη του ισλαμικού φονταμενταλισμού την αναβίωση των εθνικισμών σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Χα!

Ο Ίαν Λέσερ [Ian Lesser, που είναι και μέλος του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων] παραχώρησε επίσης συνέντευξη [«Ο τουρκικός εθνικισμός δεν αφορά την Ελλάδα»] στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία [που πάντως δεν αναφέρει τίποτα για το συνέδριο του ΕΛΙΑΜΕΠ]. Ο Λέσερ θεωρεί ότι η βελτίωση των, διαταραγμένων σήμερα, σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας «δεν θα σημάνει επιστροφή στο παρελθόν. Τόσο η Τουρκία όσο και οι ΗΠΑ έχουν αλλάξει και αυτό είναι κάτι που πρέπει να λάβουμε υπόψη μας». Εκτιμά, επίσης, ότι πιθανώς «ο εκτροχιασμός της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας στην Ε.Ε. θα επηρεάσει τις σχέσεις με την Ελλάδα», αλλά δεν το θεωρεί ως κάτι «αναπόφευκτο». «Θα υπάρξει άνοδος του εθνικισμού και περισσότερη οργή της κοινής γνώμης [στην Τουρκία] -αν και σήμερα αυτή η οργή στρέφεται κυρίως εναντίον χωρών όπως η Γαλλία και η Γερμανία. Παραδόξως δεν αφορά την Ελλάδα.»

Και γιατί αυτό είναι παράδοξο, περικαλώ;

Γην και ύδωρ προσφέρει τα τελευταία χρόνια ο Τουρκούτ Ντοραγιωργάκης στην Τουρκία. Τώρα μάλιστα που ΗΠΑ, ΕΕ και ΟΗΕ οδηγούν το Κυπριακό σε συνολική λύση ή σε οριστική διχοτόμηση μέσα στο 2007 [«Οι εκβιαστές με τα μπλε«], οι Τούρκοι από τη χαρά τους θα μας ζητήσουν να τους στρέψουμε και τα νώτα.

Δια τα περαιτέρω…

[Updated, 08-12-2006: Η Καθημερινή διολισθαίνει καθημερινά, ξέρετε προς τα πού… Σημερινό πρωτοσέλιδο δημοσίευμα: «Αιφνιδιάζει στο Κυπριακό η Τουρκία – Και κερδίζει τις εντυπώσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση – Η Αθήνα μελετάει προσεκτικά την κατάσταση«.

Πώς έχει η κατάσταση;

Ας δούμε το πρωτοσέλιδο της Ελευθεροτυπίας: «Αγυρτείες στην Ε.Ε. υπέρ της Τουρκίας – Φινλανδική προεδρία και Βρετανία ξέχασαν τις αρχές της Ένωσης – Αντέδρασαν στην κοροϊδία των Τούρκων οι υπόλοιποιΑθήνα και Λευκωσία απέτρεψαν απόπειρα της Τουρκίας…» «Η Αθήνα -με «δηλητήριο»- και η Λευκωσία -με «μπαζούκας»- έσπευσαν χθες να σταματήσουν, εν τη γενέσει της, την απόπειρα της Τουρκίας […] για έμμεση αναγνώριση των κατεχομένων…» γράφει η Κύρα Αδάμ.

Εν ολίγοις πώς η Καθημερινή κάνει το ασπρόμαυρο μαυρόασπρο και το έγχρωμο γκρίζα ζώνη… Πρωτοσέλιδα…]

Advertisements
  1. 06/12/2006 στο 15:12

    Σ’ ευχαριστώ για την συνολική και εμπεριστατωμένη εικόνα που μου έδωσες στο θέμα. Ήμουν και άρρωστος και «πνιγμένος» και είχα «χάσει τεύχη». Εξαίρετο!

    Η «φίλη» μου η Ντόρα, παρά τις σπουδαίες πρωτοβουλίες για το μεσανατολικό στο ΣΑ, μας απήγγειλε μια μέτρια έκθεση ιδεών! Γι’ αυτό δεν πήγαν να την συνδράμουν τότε στο ΣΑ πολλοί… Ν’ ακούσουν τί; Ότι υπάρχει πρόβλημα; Και με το τελευταίο callgirl να βγαίνανε εκείνο το βράδυ, πάνω κάτω τόσα θα έλεγε κι’ αυτό το κακόμοιρο. Να «φάνε» τη μέρα τσάμπα;

  2. 06/12/2006 στο 21:24

    Σας παρακαλώ αγαπητέ!

    Γιατί εκφράζεστε απαξιωτικά για ανθρώπους που κερδίζουν δύσκολα τα παντεσπάνι τους; Άκου εκεί κακόμοιρο «το τελευταίο callgirl»!

    Επίσης υπάρχουν άνθρωποι που διαθέτουν και αισθητική και κριτήρια. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να συγχέουμε τα callgirls με τα yesgirls!

    Α!

  1. 13/12/2006 στο 22:46
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: