Ο έρωτας

15/01/2007

Μικρή Κασινάουα

Στη ζούγκλα του Αμαζονίου η πρώτη γυναίκα κι ο πρώτος άντρας κοιτάχτηκαν περίεργα. Παράξενο αυτό που είχαν ανάμεσα στα σκέλια.

-Σ’ το ‘κοψαν; ρώτησε ο άντρας.

-Όχι, είπε εκείνη. Έτσι ήταν πάντα.

Την εξέτασε από κοντά. Έξυσε το κεφάλι του. Διέκρινε μια ανοιχτή πληγή. Είπε:

-Μη φας ούτε γιούκα ούτε μπανάνες ούτε κανένα άλλο φρούτο που ξεφλουδίζει με το ωρίμασμα. Εγώ θα σε γιατρέψω. Ξάπλωσε στην αιώρα και ξεκουράσου.

Εκείνη υπάκουσε. Υπομονετικά κατάπινε τα μαντζούνια κι άφηνε να την πασαλείβει μ’ αλοιφές και βότανα. Έσφιγγε τα δόντια για να μη γελάσει όταν τον άκουγε να της λέει:

-Μη στενοχωριέσαι.

Το παιχνίδι της άρεσε, αν κι είχε αρχίσει να βαριέται τις νηστείες και τις ξάπλες. Θυμόταν τη γεύση των φρούτων και της τρέχαν τα σάλια.

Ένα απόγευμα ο άντρας έφτασε τρέχοντας απ’ το δάσος. Χοροπηδούσε χαρούμενος και ξεφώνιζε:

-Το βρήκα! Το βρήκα!

Μόλις είχε δει τον πίθηκο να γιατρεύει την πιθηκίνα στο κλαδί ενός δέντρου.

-Είναι έτσι! είπε πλησιάζοντας τη γυναίκα.

Σαν τέλειωσαν οι ατέλειωτες περιπτύξεις, ένα δυνατό άρωμα από λουλούδια και φρούτα γέμισε τον αέρα. Απ’ τα κορμιά που κοίτονταν ξαπλωμένα πλάι πλάι έβγαιναν πρωτοφανείς ατμοί και λάμψεις κι ήταν τόση η ομορφιά τους, που κόντευαν να πεθάνουν από ντροπή οι θεοί και οι ήλιοι.

__________

[Από το βιβλίο του Εδουάρδο Γκαλεάνο, Μνήμες Φωτιάς, τ. Ι, σελ. 28-9, μετ. Ισμήνη Κανσή, εκδ. Εξάντας, Αθήνα 1986. Πηγή: D’ Ans, André Marcel, La Verdadera Biblia de los Cashinahua, Lima, Mosca Azul, 1975.

Links: Eduardo Galeano, περί τους 900 Κασινάουα ζουν σήμερα στο Ανατολικό Περού και περίπου 4000 στη Βραζιλία, ο Kenneth M. Kensinger έζησε 93 μήνες με τους Κασινάουα του Περού κι έγραψε το βιβλίο, How Real People Ought to Live-The Cashinahua of Eastern Peru, φωτογραφία.]

Advertisements
Κατηγορίες:Λατινική Αμερική Ετικέτες:
  1. 15/01/2007 στο 21:51

    Διαμαρτυρόμαστε για τα ζώα που εξαφανίζονται, αλλά ξεχνάμε αυτές τις δυστυχισμένες υπάρξεις που η αποικιοκρατία έχει ξεριζώσει και εξαφανίσει από το πρόσωπο της γής, σαν να φτιάχτηκε αυτός ο πλανήτης μόνο για αυτούς. Σήμερα στη Βοτσβάνα, η φυλή Σαν, που ζούσε εκεί εδώ και 30.000 χρόνια στα αρχέγονα δάση του Καλαχάρι, στενάζει και πεθαίνει. Στο βωμό του χρήματος, αρχέγονα δάση, μαζί με τους κατοίκους του θυσιάζονται εδώ και 600 τόσα χρόνια. Πόσες φυλές έχει ξεκληρίσει η αποικιοκρατία, μπορεί να μου πεί κάποιος;;;;;;;
    Οχι βέβαια, πως η απώλεια τόσων ειδών, είναι λιγότερο σημαντική!
    Οχι καθόλου!

  2. 15/01/2007 στο 21:59

    «Εσύ, που αργότερα, θα φανερώσεις εδώ το πρόσωπό σου!

    Αν το μυαλό σου κόβει θα ρωτήσεις. Ποιοι είμαστε εμείς; Ποιοι είμαστε εμείς;

    Ρώτησε την αυγή, το δάσος, το κύμα, την θύελλα, ρώτησε την αγάπη, ρώτησε την γη, την γη του μαρτυρίου, την γη την αγαπημένη.

    Ποιοι είμαστε εμείς;

    Είμαστε η γη!»

    [Τα παραπάνω είχε ζητήσει να γράψουν στον τάφο του ένας αυτόχθων στη Βραζιλία]

  3. 15/01/2007 στο 23:03

    Να ουρλιάξεις από πόνο!!!
    Εχω και γω αρκετά τέτοια ποιήματα αυτών των διαφορετικών ποιητών, αλλά τώρα δεν είμαι στη βιβλιοθήκη του σπιτιού μου.
    Θα κάνω όμως ενα ποστ γι αυτές τις φυλές που χάνονται και δεν υπάρχουν φωνές να τις κλάψουν.

  4. 15/01/2007 στο 23:31

    Πώς να εκφράσεις συναισθήματα άμα διαβάζεις όλες αυτές τις ιστορίες.

    Κι έχω διαβάσει ντουζίνες τις τελευταίες ημέρες. Ετοιμάζω κι ένα project για τις επόμενες εβδομάδες, διαβάζω συνέχεια και τρελαίνομαι.

    Γράψε το ποστ.

    [«Θέλω να κλάψω, αλλά δεν έχω μάτια», έλεγε ο Άλτζερνον σε ένα διήγημα επιστημονικής φαντασίας, ο τελευταίος άνθρωπος στη Γη, που είχε παγιδευτεί στο εσωτερικό μιας παντοδύναμης μηχανής. Δεν θυμάμαι το όνομα του συγγραφέα]

  5. 15/01/2007 στο 23:47

    Φρέντερικ Μπράουν?

  6. 16/01/2007 στο 00:06

    Με τρέχεις βραδιάτικα, αλλά καλύτερα έτσι επειδή γλιτώνω και τις… μπαλαφάρες. Τη μία μετά την άλλη μάλιστα. Είναι εντυπωσιακό, λόγω της βαρεμάρας μου να το ψάξω, πόσα λάθη έκανα μέσα σε τρεις σειρές.

    1. Το διήγημα είχε τίτλο «Θέλω να ουρλιάξω [ξεφωνίσω] και δεν έχω στόμα».

    2. Το διήγημα με τον Άλτζερνον «Λουλούδια για τον Άλτζερνον» του Daniel Keyes, εξαιρετικό επίσης, δεν έχει καμία σχέση με το προηγούμενο.

    3. Και συγγραφέας του πρώτου είναι ο εξαίρετος Χάρλαν Έλλισον. Το διήγημα το έχω σε διάφορες συλλογές, αλλά το… κόσμημα είναι το πρώτο τεύχος του περιοδικού «Αναλόγιο» [Κ. Καββαθάς, εκδότης], τεύχος 1, Οκτώβρης 1976, δραχμαί τριάντα.

    Τιμή «δραχμαί τριάντα».

    «Πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα», που έλεγε κι ο ποιητής.

    Τριάντα χρόνια μετά…

  7. 16/01/2007 στο 00:13

    Α, πολύ ωραία, τρελαίνομαι για καλή Επιστημονική Φαντασία και δεν ξέρω κανένα συγγραφέα πλήν του Ασίμωφ και της Λε Γκέν,
    Στα υπόψη!
    αντε καληνύχτα, εδώ είμαι μία ώρα νωρίτερα από την Ελλάδα.

  8. 16/01/2007 στο 00:19

    Νόρμαν Σπίνραντ, Φίλιπ Κέυ Ντικ, Κουρτ Βόνεγκατ, Όρσον Σκοτ Καρντ, Λε Γκεν [φυσικά!], Ασίμωφ [η Γαλαξιακή Αυτοκρατορία, κεντάει]. Για τους νεότερους θα πρέπει να το ψάξω. Έχω και καμιά δεκαετία να ασχοληθώ ιδιαίτερα, δεν βγαίνει και τίποτα στην Ελλάδα…

    Καληνύχτα, εκεί στα ξένα. Νωρίς είναι, βάλε ένα ποτήρι κρασί, καλά όνειρα…

  9. 16/01/2007 στο 00:55

    Αφού μας «ερέθισες»… νυχτιάτικα

    καλείσαι να γράψεις άρθρο και για μας τους ΜΟΝΟΑΓΑΜΙΚΟΥΣ 😀

  10. 16/01/2007 στο 01:02

    Καλό! Πολύ καλό!

    *

    greg, για σένα μόλις ανέβασα κάτι στην καλύβα… 🙂

  11. 16/01/2007 στο 10:27

    @ greg
    Θα έβαζα κάτι «έτοιμο», αλλά στο διαδίκτυο κυκλοφορούν και παιδιά…

    @ Πάνος
    Καλά, εσύ δεν παίζεσαι…

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: