Αρχική > Χωρίς κατηγορία > Κουίζ περί παιδείας

Κουίζ περί παιδείας

16/01/2007

«Ενώ η εποχή μας αναζητά την λέξη που θα μπορούσε να εκφράσει καλύτερα το πνεύμα της, πολλά ονόματα έχουν εμφανισθεί στο προσκήνιο εκ των οποίων το κάθε ένα διεκδικεί να είναι το πλέον κατάλληλο. Από πάσης πλευράς η εποχή μας αποκαλύπτει ένα χαοτικό συνονθύλευμα παρατάξεων, γύρω δε από την αποσυντιθέμενη κληρονομιά του παρελθόντος συγκεντρώνονται τα όρνεα της εξουσίας. Ο τόπος έχει γεμίσει με πολιτικά, κοινωνικά, εκκλησιαστικά, επιστημονικά, καλλιτεχνικά, ηθικά και άλλα πτώματα, και όσο αυτά δεν λιώνουν, η ατμόσφαιρα δεν πρόκειται να καθαρίσει και οι ζωντανές υπάρξεις θα ασφυκτιούν.

Χωρίς την δική μας συνδρομή, η εποχή μας δεν θα αναδείξει την κατάλληλη λέξη. Χάριν αυτού του σκοπού, πρέπει να συνεργασθούμε όλοι. Εάν όμως τόσα πολλά εξαρτώνται από εμάς, δικαίως θέτουμε το ερώτημα τι μας έχουν κάνει και τι σκέπτονται να μας κάνουν στο μέλλον· αναρωτιόμαστε ποια είναι εκείνη η παιδεία η οποία θα μας παράσχει την δυνατότητα να γίνουμε οι δημιουργοί αυτής της λέξης. Άραγε, ενσυνειδήτως καλλιεργούν την κλίση μας να γίνουμε δημιουργοί, ή απλώς μας μεταχειρίζονται ως δημιουργήματα, των οποίων η φύση δεν επιτρέπει παρά μόνο την χειραγώγηση. Αυτό το ζήτημα είναι εξ ίσου σημαντικό με οποιοδήποτε άλλο κοινωνικό μας ζήτημα, είναι δε μάλλον το σπουδαιότερο, ακριβώς επειδή όλα τα άλλα βασίζονται σε αυτό. Εάν είσθε άριστοι, τότε θα κάνετε άριστα πράγματα: εάν «ο καθένας τελειοποιεί τον εαυτό του», τότε η κοινότητά σας και η κοινωνική ζωή σας θα είναι επίσης τέλειες. Άρα, εκείνο το οποίο περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο μάς απασχολεί, είναι το τι μας κάνουν την εποχή που είμαστε εύπλαστοι· το ζήτημα του σχολείου είναι ένα ζωτικής σημασίας ζήτημα […]»

[Ποιος έγραψε τα παραπάνω;;;]

stirner1.jpg stirner2.jpg

Advertisements
Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες:
  1. 16/01/2007 στο 13:40

    Δεν μου λέει τίποτε το κείμενο, αλλά εποχή που βρίσκεται σε αποσύνθεση, με αυτογνωσσία της αποσύνθεσης είναι η εποχή της Γαλλικής Επανάστασης.
    Η Λέξη;; Η Δημοκρατία! Αυτή θα μπορούσε να ψαχνει να βρεί κανείς, κάτω από τα συνθήματα, ελευθερία, ισότητα αδελφοσύνη,.
    Πέφτω πολύ εξω;;

  2. 16/01/2007 στο 14:07

    Καθόλου κακός ο συλλογισμός σου. Έπεσες λίγο έξω [καμιά 50ρια χρόνια], αλλά ο συγγραφέας ξεκινά τους συλλογισμούς του για το εκπαιδευτικό σύστημα, όπως αυτό διαμορφώθηκε [ή έτεινε να διαμορφωθεί] και από τη Γαλλική Επανάσταση. Και 50 χρόνια μετά την Επανάσταση, σε μία και μοναδική χώρα της Ευρώπης υπήρχαν τόσοι πολλοί διανοούμενοι που μιλούσαν για αποσύνθεση…

    Λίγα αποσπάσματα ακόμη;

    «Το σχολείο, βεβαίως, μάς καθιστά κυρίους των πραγμάτων, και, οπωσδήποτε, κυρίους της ίδιας μας της φύσης, δεν μας καθιστά όμως ελεύθερες φύσεις. Ούτε η Γνώση, όσο ευρεία και βαθιά και αν είναι, ούτε η ευστροφία και η οξύνοια, ούτε η διαλεκτική δεξιότητα μπορούν να μας προφυλάξουν από την κοινότοπη Σκέψη και Βούληση
    […] Όπως και σε ορισμένους άλλους τομείς, έτσι και στον παιδαγωγικό, δεν επιτρέπουν να αναδυθεί η ελευθερία, ούτε και να εκφρασθεί κάποια
    διαφωνία: αυτό που θέλουν είναι η υποταγή. Μοναδικός σκοπός τους είναι μια φορμαλιστική και υλιστική εξημέρωση, και από μεν τα θηριοτροφεία των ουμανιστών εξέρχονται μόνο λόγιοι, από εκείνα δε των ρεαλιστών, μόνο ‘χρήσιμοι πολίτες’, και από τα δύο υποταγμένοι άνθρωποι. Καταπνίγουν βιαίως την υγιή τάση μας προς την απειθαρχία και, μαζί της, την ανάπτυξη της Γνώσης σε ελεύθερη Βούληση. Το αποτέλεσμα της σχολικής ζωής είναι τότε ο φιλισταϊσμός…»

  3. 16/01/2007 στο 14:19

    Με αφορμή τη συζήτηση που γίνεται στο μπλογκ του Greg [εδώ κι [εδώ], μ’ έπιασε και μένα η προκοπή και δακτυλογράφησα σχεδόν όλο το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου Η εκπαίδευση της αμάθειας του Ζαν Κλωντ Μισεά [παρουσίασή του εδώ. Το παραθέτω στη συνέχεια, μαζί με κάποιες σκόρπιες σκέψεις, για κάθε ενδιαφερόμενο.

    «Το 1979, ο Κρίστοφερ Λας, ένα από τα οξύτερα πνεύματα του αιώνα μας, περιέγραφε ως εξής την παρακμή του αμερικανικού εκπαιδευτικού συστήματος:

    ‘Η μαζική εκπαίδευση, υποσχόμενη να εκδημοκρατίσει την κουλτούρα που παλιότερα επιχωρίαζε στις προνομιούχες τάξεις, κατέληξε να αποβλακώνει τους ίδιους τους προνομιούχους. Η σύγχρονη κοινωνία, αν και κατάφερε να δημιουργήσει ένα χωρίς προηγούμενο επίπεδο τυπικής εκπαίδευσης, παρήγαγε ταυτόχρονα νέες μορφές αμάθειας. Ολοένα και πιο δύσκολα οι άνθρωποι χειρίζονται τη γλώσσα τους με άνεση και ακρίβεια, ολοένα και λιγότερο θυμούνται τα βασικά γεγονότα της ιστορίας της χώρας τους, ολοένα και πιο δύσκολα είναι σε θέση να κάνουν λογικές αφαιρέσεις ή να κατανοούν γραπτά κείμενα εκτός από τα υποτυπώδη.’

    Είκοσι χρόνια μετά πρέπει να παραδεχθούμε ότι οι περισσότερες απ’ αυτές τις κριτικές μπορούν θαυμάσια να εφαρμοσθούν και στη δική μας κατάσταση [σ.σ. της Γαλλίας]. Εννοείται δεν πρόκειται για σύμπτωση. Η κρίση του ονομαζόμενου, σε παλαιότερες εποχές, «δημοκρατικού Σχολείου» είναι αξεχώριστη από την κρίση που προσβάλλει έκτοτε τη σύγχρονη κοινωνία στο σύνολό της. Η κρίση αυτή, προφανώς, προφανέστατα, είναι στοιχείο του ίδιου ιστορικού κινήματος που, εξάλλου, αποδιοργανώνει τις οικογένειες, αποσυνθέτει την υλική και την κοινωνική ύπαρξη των χωριών και των συνοικιών και, γενικά, συμπαρασύρει βαθμιαία όλες της μορφές πολιτοφροσύνης [civilite] που πριν μερικές δεκαετίες ακόμη εσφράγιζαν σημαντικό μέρος των ανθρώπινων σχέσεων. Η διαπίστωση, εντελώς κοινότατη αυτή καθ’ εαυτή, κινδυνεύει να παραμείνει χωρίς συνέπειες (ή να οδηγήσει σε διφορούμενα) αν συνάμα δεν καταφέρουμε να συλλάβουμε τη φύση της μοντέρνας κοινωνίας, να κατανοήσουμε δηλαδή ποια είναι η λογική που πρυτανεύει στην κίνησή της. Τότε μόνο θα καταστεί δυνατό να μετρήσουμε σε ποιο σημείο η παρούσα πρόοδος της αμάθειας, ενώ δεν είναι το αποτέλεσμα μιας ατυχούς δυσλειτουργίας της κοινωνίας μας, έχει αντίθετα αποβεί συνθήκη της ίδιας της ανάπτυξής της.«

    Συγνώμην για το μακροσκελές [και το άσχετο] του σχολίου, αλλά ο Μισεά θέτει ορισμένα ζητηματάκια.

    «Φυσικά» φαινόμενα υπήρχαν, αλλά δεν υπάρχουν πια. Μετά από πενήντα χρόνια μεταρρυθμίσεων και καλών προθέσεων είμαστε στο σημείο να «χρειαζόμαστε» νέες μεταρρυθμίσεις και νέες «καλύτερες προθέσεις».

    Το παζλ των έργων των «καλυτεροπροθεσάκηδων» αυτού του πλανήτη, αρχίζει να ολοκληρώνεται. Ένα κομμάτι εδώ, ένα κεί, ένα στη Γαλλία, ένα στην Αμερική…

  4. 16/01/2007 στο 15:27

    Όποιος και να το έχει γράψει είναι εξαιρετικό!

    Χρήστο είσαι θησαυρός!

  5. 16/01/2007 στο 19:52

    Υπέροχα κείμενα, μοναδικά!
    Μπράβο Χρήστε,
    Στα αμερικάνικα σχολειά της μέσης εκπαίδευσης, οι μεγάλοι σοφοί του πλανήτη μας, αυτοί που φοβούνται και τον ίσκιο τους, και που έχουν πείσει και εμάς να φοβόμαστε τον ίσκιο μας, βάζουν κάμερες παρακολούθησης. Δεν κάνω καθόλου πλάκα.

  6. 16/01/2007 στο 19:53

    Μαξ Στίρνερ, Οι Λανθασμένες Αρχές της Παιδείας μας, σελ. 51-2 και 68-9 [τα αποσπάσματα στο σχόλιο], μετ. Άντα Γαρμπή, εκδ. Ελεύθερος Τύπος, Αθήνα 2000.

    Το κείμενο είχε δημοσιευθεί για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 1842 στην Die Rheinische Zeitung [Εφημερίδα του Ρήνου], που εξέδιδαν τότε οι νεαροί χεγκελιανοί με αρχισυντάκτη τον Ρούτενμπεργκ. Μερικούς μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο του 1842, «ο Μάρξ, χρησιμοποιώντας δόλια μέσα, απέσπασε από τον φίλο του Ρούτενμπεργκ την θέση του αρχισυντάκτη της εφημερίδας, απαλλασσόμενος έτσι και από τα κείμενα των Νεαρών Χεγκελιανών», πληροφορούμαστε στην Εισαγωγή του Βιβλίου.

    Στο κείμενο ο Στίρνερ ασκεί κριτική τόσο στις απόψεις περί εκπαίδευσης της ουμανιστικής σχολής, που κυριαρχούσε μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση, όσο και σε εκείνες της ρεαλιστικής σχολής [«πρακτική γνώση»], επιζητώντας μια σύζευξη των καλύτερων στοιχείων των δύο σχολών. Για τον Στίρνερ η Ελευθερία της Γνώσης [ο εκδημοκρατισμός της παιδείας μετά την Γαλ. Επ.], θα πρέπει να γίνει Ελευθερία της Βούλησης.
    Σημειώνει χαρακτηριστικά [σελ. 77]:

    Εάν, λοιπόν, η ελευθερία της Βούλησης αποτελεί ιδέα και τάση της νέας εποχής, τότε η Παιδαγωγική πρέπει να ορίσει ως αφετηρία και σκοπό την διαμόρφωση της ελεύθερης προσωπικότητας. Τόσο οι ουμανιστές όσο και οι ρεαλιστές περιορίζονται ακόμη στην Γνώση, και όταν υπερβούν τα εσκαμμένα, τότε φροντίζουν την ελευθερία της σκέψης και μας καθιστούν, μέσω μιας θεωρητικής απελευθέρωσης, ελεύθερους στοχαστές. Παρεμπιπτόντως, μέσω της Γνώσης δεν απελευθερωνόμαστε παρά μόνον εσωτερικά [ελευθερία που ποτέ πλέον δεν πρέπει να εγκαταλειφθεί], όμως εξωτερικά, παρ’ όλη την ελευθερία συνείδησης και σκέψης, παραμένουμε σκλάβοι και υποταγμένοι…

    Ενδιαφέρον, ε;

    Ο Γερμανός φιλόσοφος Max Stirner [ψευδώνυμο του Johann Kaspar Schmidt, 1806-1856] έχει χαρακτηριστεί ως μηδενιστής, πρόδρομος του Νίτσε, προάγγελος του υπαρξισμού και κυρίως ως ατομικιστής αναρχικός.

    Το σημαντικότερο έργο του, Ο Μοναδικός και η Ιδιοκτησία του [1845] εκδόθηκε για πρώτη φορά ολόκληρο στην Ελλάδα μόλις τον Δεκέμβριο του 2005 [μετ. Ζήσης Σαρίκας, εκδ. Θύραθεν Θεσσαλονίκη] [που κάπου είχε κρυφτεί κάτω από «έναν στίβο» βιβλίων -που είχε πει κάποτε κι ο Yorgos-, και περιμένει ακόμη να τελειώσω το διάβασμά του].

  7. 17/01/2007 στο 00:09

    «Οι ψεύτικες αρχές της εκπαίδευσης», τέλειο κείμενο. Το βρήκα στο δίχτυ. Πολύ δύσκολος ο Στίρνερ, γράφει κάτι γερμανικά αρχαία.
    Θα τον ξαναδιαβάσω με την ησυχία μου.
    Αφήνω και στο δικό σου το ημερολόγιο σχόλιο που άφησα στον greg.
    Αγαπητοί μου, είμαστε εκτός πραγματικότητας. Ποιός νοιάζεται για ανταγωνισμό και καλλίτερα σχολειά για τα μας;; Η ουσία της εκπαίδευσης είναι αλλού. Η μόρφωση είναι δύναμη και γι αυτό πρέπει να περιοριστεί στους λίγους. Στους κυρίαρχους και επικυρίαρχους. Όλοι οι υπόλοιποι, όσοι δεν έχουν χρήμα θα μείνουν αγράμματοι. Είναι λοιπόν αυτή η διαφορά μεταξύ σκλάβων και ελεύθερων, ώριμων και ανώριμων, κύριων και υπηρετών, δυνατών και αδύναμων, που πρέπει να διατηρηθεί, να ενισχυθεί και να προστατευτεί. Όλα τα υπόλοιπα είναι κουροφέξαλα. Είναι λιγάκι αρτηριοσκληρωτικά αυτά που λέω? Μπορεί, πάντως δεν είναι δικά μου λόγια, ούτε και καινούργια. Ο Στίρνερ τα έγραψε εκείνη την εποχή που η ανθρωπότητα σήκωσε λίγο το κεφάλι της εξω από τα σκατά της. Ο Χρήστος ο Μόρφος ανέσυρε από την λήθη που έχουν πέσει αυτές οι τόσο απλές αλήθειες!

  8. 17/01/2007 στο 11:33

    @ ange-ta

    «Αρτηριοσκληρωτικά» αυτά που λες; Δεν νομίζω…

    Θα τα χαρακτήριζα «αγωνιστικά». Και να εξηγήσω τι εννοώ, για να μην παρεξηγηθώ από εσένα ή οποιονδήποτε άλλο. Χρησιμοποιώ εδώ τη λέξη «αγωνιστικά» ως αντίθετη της λέξης «ανταγωνιστικά» [πανεπιστήμια, «ανταγωνιστικές» αγορές κ.ο.κ.]

    Και συνεχίζοντας με τα… λογοπαίγνια [που μόνον τέτοια δεν είναι]:

    Αυτό που έκανε τον άνθρωπο Άνθρωπο τους δύο τελευταίους αιώνες ήταν οι «αγώνες». Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στις ΗΠΑ άρχισαν να οργανώνουν τους «ανταγώνες» [μέσω όλων αυτών των think tanks, που σήμερα βασιλεύουν αλλά δεν κυριαρχούν].

    Συνοψίζω:

    Παλιά, υπήρχαν «αγώνες». Σήμερα, «ανταγώνες».
    Παλιά, υπήρχαν δικαιώματα των τάδε ή των δείνα [π.χ. των εργαζομένων]. Σήμερα, υπάρχουν δικαιώματα του [αφηρημένου] ανθρώπου, της [αφηρημένης] γυναίκας, του [αφηρημένου] παιδιού. [Αφηρημένα] ατομικά δικαιώματα.

    Παλιά, το σύνθημα ήταν «ψωμί, παιδεία, ελευθερία». Αφού τα «κατακτήσαμε» αυτά, περάσαμε στα επόμενα συνθήματα: «επιβίωση σε μια ανταγωνιστική αγορά [ψωμί], πτυχία από ανταγωνιστικά πανεπιστήμια, που θα «εξασφαλίσουν» το προηγούμενο [παιδεία], σεβασμός στη διαφορετικότητα-πολυπολιτισμός [ελευθερία] [«ενοχλείται» ο ένας από όσα πρεσβεύουν οι υπόλοιποι 99; Τότε ας ενοχλούνται οι 99 για να απολαμβάνει την «ελευθερία» του ο ένας].

    Παλιά, υπήρχαμε «αγωνιστικά». Σήμερα, καλούμαστε να υπάρξουμε «ανταγωνιστικά».

    Και πάει λέγοντας…

  9. 17/01/2007 στο 11:57

    Εμμανουήλ Ροΐδης] «Στο αφήγημά του «Άγιος Σώστης», φανερά επηρεασμένος και από τις μηδενιστικές αντιλήψεις του Μαξ Στίρνερ, υποστηρίζει τη ματαιότητα της προόδου και της βιομηχανικής επανάστασης. Μιας προόδου, που και ο ίδιος νωρίτερα στήριξε με την αγορά των μετοχών του μεταλλείου, αλλά τελικώς αυτή του η επένδυση αποδείχτηκε μοιραία για τον ίδιο και πολλά άλλα νοικοκυριά. Προφανώς χρειάστηκε αυτή η αποτυχία του ώστε να κατανοήσει καλύτερα, κάτι που φαίνεται και σε αρκετές του κριτικές για τη πολιτική, δηλαδή αυτά που ήδη γνώριζε και είχαν γραφεί στην εποχή του για τις επιπτώσεις της βιομηχανικής επανάστασης και την πρόοδο της κοινωνίας με τον τρόπο που αυτή γινόταν τότε· δηλαδή πλατιά στρώματα του πληθυσμού να τρέφονται μόνον με πατάτες, όπιο και αλκοόλ. [«εφημερίδα Η ΑΥΓΗ, αρ. φύλλου 8967, σελ. 19»].»

    Πηγή: Μ. Φιλιππόπουλος, Η οικονομική πολιτική του Χαρίλαου Τρικούπη και ο Εμμ. Ροΐδης

    Επίσης: Ζήσης Σαρίκας, Στίρνερ και Νίτσε: Τα όρια του μηδενισμού

  10. 17/01/2007 στο 20:51

    Εμένα μου μοιάζουν δύο Στιρνερ. Ένας αυτός που έγραψε τις “ψεύτικες αρχές της εκπαίδευσης” και ένα άλλος αυτός του “μοναδικού”!
    Όμως και γω πολλές φορές, έτσι που αισθάνομαι αυτό το αδιέξοδο, για την ελπίδα ενός άλλου κόσμου, όχι καλλίτερου, αλλά ΑΛΛΟΥ, γιατί το καλλίτερο προέρχεται από το καλός, ή δηλώνει μία συνέχεια με κάτι άλλο αυτό δηλαδή το σημερινό, που δεν έχει συνέχεια, τότε είναι τόση η απελπισία που με πιάνει που σκέφτομαι, ότι δε θέλω να σκέφτομαι. Και αν κάποιος δεν έχει καμία δυνατότητα επέμβασης, τότε ας τραβήξει το δρόμο του, και ας είναι ένας «τυφλοπόντικας».
    Ελευθερία και δικαιώματα , πάντα είχαν το νόημα των προνομίων μίας τάξης, η μιας ομάδας εις βάρος κάποιας άλλης. Όταν ακούς για ελευθερία του τάδε ή του δείνα, είναι απλά μία δήλωση προνομίων του τάδε ή του δείνα

  11. 17/01/2007 στο 22:15

    @ ange-ta

    Ενδιαφέρουσα παρατήρηση [θα πρέπει πρώτα να διαβάσω και τον Μοναδικό]. Ίσως να συμβαίνει αυτό που κάποιοι ποπ-φιλόσοφοι της Γαλλίας [και τα εδώ… παραρτήματά τους (Β’ Πανελλαδική, π.χ.] αποκαλούσαν «τομή μέσα στη συνέχεια» 😉

    Και πιθανώς η τομή να ήταν η ρήξη του με τους διάφορους χεγκελιανούς της εποχής [Μαρξ και σία] που ονειρεύονταν συλλογικότητες, κομμούνες και κομμουνισμούς. Γιατί τα δύο κείμενα ουσιαστικά γράφτηκαν το ένα μετά το άλλο [42 το πρώτο 44 ή 45 εκδόθηκε το δεύτερο]. Το μόνο που μεσολάβησε ήταν η ρήξη.

    Ποιος δεν το έχει σκεφτεί αυτό; Το να μην σκέφτεται, δηλαδή. Αργότερα καταλαβαίνει ότι είναι πολύ καλύτερα έτσι. Όσο κόπο και αγωνία χρειάζεται για να υποταχθείς άλλο τόσο χρειάζεται για να μην υποταχθείς. Κυριολεκτικά είναι το ίδιο. Κι αν περάσουν και μια-δυο δεκαετίες από την πλάτη σου, ανακαλύπτεις ότι όσα άφησες πίσω σου, «ανακαλύπτουν» εκείνους που παρίσταναν τους… ανοιχτομάτηδες. Καλύτερα, λοιπόν, «τυφλοπόντικας».

    Για την τελευταία παράγραφο: φυσικά. Κάπου ο Μαρξ έχει καταγράψει κάποιες εκπληκτικές σκέψεις. Λέει, ότι από τότε που όλοι απέκτησαν το δικαίωμα στη στέγη, άρχισαν να υπάρχουν άστεγοι. Από τότε που όλοι απέκτησαν το δικαίωμα στο φαγητό, άρχισαν να υπάρχουν πεινασμένοι. Και ούτω καθεξής. Θα ψάξω κάποια στιγμή να το βρω.

    Ευχαριστώ, για τις παρεμβάσεις σου.

    Σας καληνυχτίζω όλους σας. Έχω «έξοδο» απόψε, που λέγαμε και στο στρατό. Να περάσετε ένα όμορφο-όμορφο βράδυ ό,τι κι αν κάνετε.

  12. 19/01/2007 στο 01:59

    Σήμερα εδώ στις Βροχέλλες, φύσαγε τόσο που ξερίζωνε τα κέρατα των βοδιών!
    200 km/ώρα! Ευτυχώς, δεν έπαθε κανένας αγαπημένος μου τίποτα. Η κόρη μου πέρασε από έναν αυτοκινητόδρομο, που αμέσως μετά έπεσε ένα δένδρο. Αυτή μπροστά και πίσω της ο χαμός.
    Ελπίζω να πέρασες καλά στην έξοδο, περιμένω το επόμενο πόστ!
    Καληνύχτα, από τις Βροχέλλες

  13. 19/01/2007 στο 08:48

    @ ange-ta

    Καλημέρα.

    Α! Φύσαγε και στις Βροχέλλες; Γιατί και μ’ έναν φίλο που μιλούσα χτες στη Γερμανία, ο μεγάλος χαμός επίσης. Δεν είπε τίποτα για βόδια, αλλά φοβόταν μην του φύγει η στέγη πάνω από το κεφάλι του. Να προσέχετε!

    Η «έξοδος»; Τα συνήθη. Όμορφα και ήρεμα. Τα είπαμε: γερνάω ακίνδυνα.

    Το επόμενο ποστ είναι ένα ζήτημα. Τρέχωωωωω. [Έχω μπλέξει με το δημόσιο, κι άντε να βρεις άκρη. Ούτε φανταζόμουν ποτέ ότι θα ερχόταν η στιγμή που θα έλεγα Ευρωπαϊκή Ένωση και ξερό ψωμί. Τελικά, μπήκαμε στην ΕΟΚ για να γίνουμε ευρωπαίοι και καταντήσαμε προτεκτοράτο των… υπερατλαντικών…

  14. 19/09/2007 στο 19:46

    Χαίρομαι που βρίσκω και άλλους να ασχολούνται με τον Στίρνερ. Επλίζω στις επόμενες μέρες να ανεβάσω κα΄τι αντίστοιχο. ΟΚ, το πήρα πρέφα κάπως αργά, αλλά δεν πειράζει και πολύ, έτσι; 🙂

  15. 19/09/2007 στο 19:51

    @ Exiled

    Δεν πειράζει καθόλου μα καθόλου. Το αντίθετο! Μόλις ανεβάσεις το κείμενο άφησε κι ένα σχόλιο εδώ με την παραπομπή για τους μέλλοντες επισκέπτες [και για μας! και για μας!]

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: