Αρχική > Blogroll, Χιλή > Η κατάκτηση της Χιλής

Η κατάκτηση της Χιλής

01/02/2007

map1.png1535 (3 Ιουλίου) Ο Διέγο δε Αλμάγρο ξεκινάει από το Κούσκο για την κατάκτηση της Χιλής.

1536 (4 Ιουνίου) Φθάνει στην κοιλάδα του Κοπιαπό, ο Διέγο δε Αλμάγρο, ημερομηνία που αποτελεί την ημερομηνία της ανακάλυψης της Χιλής. Κατόπιν προχώρησε προς τα νότια ως την κοιλάδα της Αρονκάγουα, όπου εγκαταστάθηκε έχοντας διαταγή να εξερευνήσει την περιοχή.

1540 (1 Iανουαρίου) Ο Πέδρο δε Βαλντίβια ξεκινά την εκστρατεία του προς την Χιλή. Αναχωρεί από το Κούσκο με μια μικρή ομάδα Ισπανών και λίγους Ινδιάνους. Τον συνοδεύει η Ινές Σουάρες, η πρώτη γυναίκα που καταγράφει το όνομά της στην ιστορία της Χιλής.

Επιλέγει τον δρόμο της ερήμου και κατά την διάρκεια του ταξιδιού ενώνονται μαζί του διάφοροι Ισπανοί που είχαν συμμετάσχει σε άλλες εκστρατείες στην περιοχή. Μεταξύ τους, μερικοί πολλοί σημαντικοί όπως ο Φρανσίσκο δε Βιγιάγρα, ο Φρανσίσκο δε Αγκίρρε, ο Ροδρίγο δε Κιρόγα, ο Χερόνιμο δε Αλντερέτε και ο Ροδρίγο Γκονσάλες Μαρμολέχο, που θα γινόταν ο πρώτος επίσκοπος της μελλοντικής πρωτεύουσας της Χιλής.

1540 (27 Αυγούστου) Ο Βαλντίβια φθάνει στην κοιλάδα του Κοπιαπό.

1540 (13 Δεκεμβρίου) Ο Βαλντίβια φθάνει στην κοιλάδα του Μαπότσο. Δίνει το όνομα Σάντα Λουσία (που η μνήμη της γιορτάζεται στις 13 Δεκεμβρίου) στον λόφο που οι Ινδιάνοι ονόμαζαν Ουελέν.

1541 (7 Φεβρουαρίου) Πρώτο Δημοτικό Συμβούλιο του Σαντιάγο. Μερικές μέρες μετά την ίδρυση της πόλης, ο Πέδρο δε Βαλντίβια διορίζει το πρώτο Δημοτικό Συμβούλιο, ορίζοντας ως δήμαρχο τον Φρανσίσκο δε Αγκίρρε.

1541 (12 Φεβρουαρίου) Ο Βαλντίβια θεμελιώνει την πόλη του Σαντιάγο.

1541 (11 Σεπτεμβρίου) Επίθεση και καταστροφή του Σαντιάγο. Τα ξημερώματα αυτής της ημέρας, χιλιάδες Ινδιάνοι διοικούμενοι από τον Μιτσιμαλόνκο, επιτίθενται και πυρπολούν την πόλη. Από τα ζωντανά σώζονται μόνο δυο γουρούνες, ένας χοίρος, μια κότα, ένας κόκκορας και δυο χούφτες αλεύρι. Ινές Σουάρες.

1550 (22 Φεβρουαρίου) Μάχη του Ανταλιέν. Το εκστρατευτικό σώμα του Βαλντίβια δέχεται την επίθεση ενός στρατού 15 ως 20 χιλιάδων Ινδιάνων, οι οποίοι ηττώνται από τους Ισπανούς και υφίστανται βαριές απώλειες.

1550 ( 3 Μαρτίου) Ο Βαλντίβια ιδρύει την πόλη της Κονσεπσιόν.

1551 (23 Φεβρουαρίου) Ο Βαλντίβια ιδρύει την πόλη της Κονσεπσιόν. Αυτή η πόλη καταστράφηκε και ανοικοδομήθηκε, εγκαταλείφθηκε και επανακατοικήθηκε αμέτρητες φορές λόγω των διαρκών επιθέσεων από τους Αραουκάνους και των σεισμών από τους οποίους επλήγη.

1552 (12 Φεβρουαρίου) Ο Βαλντίβια ιδρύει την πόλη της Βαλντίβια.

1552 (Απρίλιος) Ίδρυση της Βιγιαρρίκα από τον Πέδρο δε Βαλντίβια με το όνομα Σάντα Μαρία Μαγνταλένα δε Βιγιαρρίκα.

1554 (1 Ιανουαρίου) Μάχη του Τουκαπέλ και θάνατος του Βαλντίβια. Οι Μαπούτσε, με ηγέτη τον Λαουτάρο, νίκησαν τους Ισπανούς και θανάτωσαν τον Βαλντίβια κοντά στο σημερινό Κανιέτε.

Λίγες ημέρες πριν οι Μαπούτσε είχαν επιτεθεί αιφνιδιαστικά στο οχυρό του Τουκαπέλ. Ο Βαλντίβια μόλις το πληροφορήθηκε έσπευσε σε βοήθεια. Αυτό ακριβώς περίμενε ο Λαουτάρο ο οποίος είχε κρύψει μέρος του στρατού του για να αιχμαλωτίσει τον Βαλντίβια. Η στρατηγική αυτού του νεαρού τόκι, που έγκειτο στις συνεχείς επιθέσεις μικρών στρατιωτικών ομάδων ενάντια στους Ισπανούς, καθιστούσε αδύνατη την άμυνα των τελευταίων.

Ο Βαλντίβια, όντας αιχμάλωτος, προσπάθησε να πετύχει την απελευθέρωσή του προσφερόμενος να εγκαταλείψει την χώρα. Ωστόσο, έντρομοι μερικοί κασίκοι που έπεισαν τον Καουπολικάν και τον Λαουτάρο τον θανάτωσαν αιφνιδιαστικά με ρόπαλα.

Σε μερικά κείμενα αναφέρεται ότι αυτή η μάχη διεξήχθη στις 25 Δεκεμβρίου 1553, ωστόσο ακολουθούμε αυτή, που είναι γενικά αποδεκτή.

1554 (23 Φεβρουαρίου) Μάχη του Μαριγκυένιου (Μαριουένιο). Ο Φρανσίσκο δε Βιγιάγκρα οδεύοντας προς το Τουκαπέλ (Κανιέτε) για να εκδικηθεί τον θάνατο του Βαλντίβια ηττάται από τον Λαουτάρο, παρότι αυτή είναι η πρώτη φορά που οι Ισπανοί χρησιμοποιούν το πυροβολικό, που κατόπιν καταστρέφουν την Κονσεπσιόν.

1554 (18 Μαρτίου) Ιδρύεται η πόλη της Βαλντίβια. Στη θέση όπου βρισκόταν το ινδιάνικο χωριό του Αϊντίλ, ο Βαλντίβια ιδρύει ένα οχυρό. Εγκαταλείφθηκε και επανακατοικήθηκε αμέτρητες φορές εξαιτίας της διαρκούς εξέγερσης των Μαπούτσε.

1554 Εγκαταλείπεται η πόλη της Βιγιαρρίκα.

1557 (1 Απριλίου) Θάνατος του Λαουτάρο. Ο κασίκος κοιμόταν με τους πολεμιστές του στην περιοχή της Πετόρκα, κοντά στον ποταμό Ματακίτο. Μπροστά και στα πλάγια το στρατόπεδο προστατευόταν από πασσάλους, κορμούς δένδρων και λάκκους που καθιστούσε αδύνατο το πέρασμα του ιππικού. Ωστόσο, οι Ισπανοί καθοδηγούμενοι από κατασκόπους Πικούντσες, μπόρεσαν να διασχίσουν μια απόκρημνη οροσειρά η οποία κάλυπτε τα μετόπισθεν, αιφνιδιάζοντας τον Λαουτάρο και τους στρατιώτες του, που την προηγούμενη νύχτα είχαν ένα «τρικούβερτο» γλέντι, όπως λέμε σήμερα. Αν και ο Λαουτάρο πρόβαλε ηρωική αντίσταση, σύντομα τραυματίστηκε θανάσιμα. Αυτό το περιστατικό αναφέρεται επίσης ότι συνέβη στις 29 Απριλίου. (Ο Λαουτάρο την εποχή εκείνη βάδιζε κατά του Σαντιάγο).

1557 (μέσα) Εκλογή του Καουπολικάν ως αρχηγού σε συγκέντρωση που έγινε στους πρόποδες του Πενιόν Ροκόσο, μεταξύ της Καραμπάνγκουε και του Αράουκο.

1557 (18 Νοεμβρίου) Οι Ισπανοί, με επικεφαλής τον Γκαρσία Ουρτάδο δε Μεντόσα, νικούν τους Μαπούτσε στη μάχη της Λαγκουνίγιας. Ανάμεσα στους αιχμαλώτους βρίσκεται και ο γενναίος κασίκος Γκαλβαρίνο, του οποίου, κατόπιν διαταγής του κυβερνήτη, του κόβουν τα χέρια. Το μαρτύριο διηγείται ο Αλόνσο δε Ερσίγια (La Aaraucana, canto XII), ο οποίος συμμετείχε και στη μάχη. (Σελ. 47)

1558 (27 Μαρτίου) Ο Γκαρσία Ουρτάδο δε Μεντόσα ιδρύει την πόλη του Οσόρνο.

1558 (15 Απριλίου) Μάχη της Αντιουάτα. Θάνατος του Καουπολικάν. Η ιστορία, η ποίηση και ο μύθος έχουν μονοπωλήσει αυτό το γεγονός. Μια φάλαγγα στρατιωτών με επικεφαλής τον Πέδρο Αβεντάνιο αιφνιδίασε και συνέλαβε τον τόκι, οδηγώντας τον στο οχυρό της Κανιέτε. Λέγεται πως -όπως και ο Βαλντίβια στο Τουκαπέλ και με τα ίδια αποτελέσματα- έκανε διάφορες προσφορές για να σώσει τη ζωή του.

Η ιστορία διατήρησε την περιφρόνησή του για τον θάνατο, την αντοχή του στον πόνο, την υπερηφάνεια του μπροστά στους νικητές του.

Ο θάντατός του ήταν μαρτυρικός, αφού ο Αλόνσο δε Ρεϊνόσο, αρχηγός του οχυρού, τον καταδίκασε σε θάνατο «δια ανασκολοπισμού», δηλαδή, καθισμένος πάνω σε μια λόγχη (δόρυ) «που διαπέρασε κάθετα τα σωθικά του». (Θάνατος του Καουπολικάν στις 5 Νοεμβρίου;) (Ercilla, ό.π., σελ. 62).

1559 Επανακατοικείται η πόλη της Βιγιαρίκα από τον κυβερνήτη Γκαρσία Ουρτάδο δε Μεντόσα. Στις 16 Δεκεμβρίου 1575 καταστρέφεται ολοκληρωτικά από σεισμό.

1564 (17 Φεβρουαρίου) Μάχη του Ρεϊνογκϋελέν. Ο Πέδρο δε Βιγιάγρα νικά τους Μαπούτσε και κατορθώνει να προωθηθεί ως το Τσιγιάν, αιχμαλωτίζοντας τον σημαντικότερο κασίκο που λεγόταν Λόμπλε.

1579 (18 Μαρτίου) Ο Μάρτιν Ρούις δε Γκαμπόα ιδρύει την πόλη του Τσιγιάν.

1598 (26 ή 23 Δεκεμβρίου) Καταστροφή της Κουραλάβα. Ο τόκι Πελαντάρο νικά και σκοτώνει τον κυβερνήτη Μαρτίν Ονιές δε Λογιόλα, στα Γιάνος δε Λουμάκο. Γενική εξέγερση των Μαπούτσε. Οι Ισπανοί εγκαταλείπουν όλη την περιοχή νότια του Μπίο-Μπίο και τις επτά πόλεις νότια του Μπίο Μπίο. Η Κονσεπσιόν για πάνω από δύο αιώνες θα έχει μόνιμο στρατό (φαινόμενο μοναδικό για τους Ισπανούς σ’ ολόκληρη την Αμερική). Όλη αυτή την περίοδο έγιναν 18 συναντήσεις ειρήνης ανάμεσα στους Ισπανούς και τους Μαπούτσε.

1602 Η Βιγιαρίκα δέχεται την επίθεση των Μαπούτσε και υφίσταται μεγάλες καταστροφές.

1612-1626 Αμυντικός Πόλεμος

1626-1634 Εκκαθάριση της γης

1636-1655 Συνελεύσεις-Ιεραποστολές και Διπλωματία

1641 Αρχίζουν οι ειρηνευτικές συνομιλίες του Κιλίν. Ο κυβερνήτης της Χιλής, Φρανσίσκο Λόπες δε Σουνίγα, Μαρκήσιος του Μπαϊντές και Κόμης του Πεδρόσα, συναντάται στον κάμπο του Κιλίν με τους Μαπούτσε για να υπογράψει τις συμφωνίες που αναγνώριζαν την ανεξαρτησία των Ινδιάνων, την απελευθέρωση των αιχμάλωτων Ισπανών, την άδεια για την διδαχή του ευαγγελίου στην ινδιάνικη περιοχή και να επισφραγίσει τη συμμαχία ενάντια στους εξωτερικούς εχθρούς. Υπέρ των Μαπούτσε συμφωνείται η εγκατάλειψη του Άνγκολ και η επιστροφή των συνόρων στη γραμμή του Μπίο-Μπίο.

1645 Οριστική επαναθεμελίωση της Βαλντίβια. Η ζώνη επιρροής των Ισπανών φθάνει μέχρι την κοιλάδα του ποταμού Κρούσες με την ίδρυση των οχυρών του Κορράλ, της Νιέμπλα και της Μανκέρα στο αγκυροβόλιο και του οχυρού Κρούσες στον ομώνυμο ποταμό. Για έναν σχεδόν αιώνα αυτή η περιοχή εξαρτιόταν απευθείας από το Αντιβασίλειο του Περού.

1647 Συνέλευση στο Κιλίν.

1655 Εξέγερση των Μαπούτσε. Εγκαταλείπεται το Ρέρε από 3.000 άτομα που βαδίζουν προς την Κονσεπσιόν.

1655 Γενική εξέγερση των Μαπούτσε που σήμανε την οριστική εγκατάλειψη εκ μέρους των Ισπανών των διπλωματικών προσπαθειών, των στρατιωτικών σχεδίων και του προσηλυτισμού των Μαπούτσε. Για τα επόμενα 250 χρόνια δεν σημειώθηκε καμιά συστηματική διείσδυση των Ισπανών στην περιοχή. (20 Φεβρουαρίου) Οι Μαπούτσε αποκόπτουν τις επικοινωνίες της Κονσεπσιόν και με αιφνιδιαστικές επιδρομές μέσα στην πόλη αιχμαλωτίζουν αρκετούς κατοίκους. Ο κυβερνήτης τράπηκε σε φυγή και κατέφυγε στο μοναστήρι των Ιησουϊτών απ’ όπου υπέβαλε την παραίτησή του. Ως διάδοχός του ορίζεται ο Φρανσίσκο δε λα Φουέντε Βιγιαλόμπος, φίλα προσκείμενος προς τους Ινδιάνους. Η διαταγή διορισμού του δεν υποτίθεται ότι υιοθετούσε τα απαραίτητα μέτρα για την αποφυγή μελλοντικών εξεγέρσεων των Μαπούτσε στην περιοχή.

1739 (27 Μαρτίου) Ο Πέδρο δε Κόρντοβα υ Φιγκερόα ιδρύει την πόλη του Λος Άνχελες.

1778 Στην Τιρούα συλλαμβάνεται αιχμάλωτος ο Επίσκοπος της Κονσεπσιόν, Φρανσίσκο Μαράν, στο Πάσο Λος Πινάρες. Η τύχη του παίχτηκε σε ένα παιχνίδι τσουέκα στο οποίο κέρδισε ο προστάτης του, ο κασίκε Κουραμίγια δε Τιρούα, σώζοντάς του την ζωή.

1789 (7 Φεβρουαρίου) Ο Αμπρόσιο Ο’ Χίγγινς καταργεί το σύστημα των ενκομιέντας που είχε δημιουργήσει ο Βαλντίβια, και το οποίο έγκειτο στην απόλυτη ιδιοκτησία της γης και της ζωής των Ινδιάνων που συνδέονταν αμετάκλητα με αυτήν.

1793 (4 Μαρτίου) Συνέλευση του Νεγκρέτε. Ο κυβερνήτης Αμπρόσιο Ο’ Χίγγινς φθάνει στο Λος Άνχελες την παραμονή των Χριστουγέννων (1792) απ’ όπου συγκαλεί σε συνέλευση τις γειτονικές φυλές, η οποία πραγματοποιείται στις 4 Μαρτίου στο Νεγκρέτε, στις όχθες του ποταμού Μπίο-Μπίο. Συμμετείχαν 161 κασίκοι, 16 στρατιωτικοί αρχηγοί των Ινδιάνων, 11 αγγελιαφόροι (απεσταλμένοι), 17 αρχηγοί των νέων και 2.380 επιλεγμένοι (επίλεκτοι) μοκετόνες. Η Συνέλευση διήρκεσε τρεις ημέρες.

1810 Με το τέλος της αποικίας στις όχθες του Μπίο Μπίο βρίσκονταν εδραιωμένα τα οχυρά και τα χωριά του Αράουκο, του Νασιμιέντο, της Σάντα Χουάνα και της Σάντα Μπάρμπαρα. Προς την Κορδιλιέρα το Τσιγιάν και το Λος Άνχελες. Γύρω στην Κονσεπσιόν, τα χωριουδάκια του Γιουμπέλ, του Ρέρε και του Κοελέμου.

1811 (28 Φεβρουαρίου) Θεσπίζεται η ισότητα των Ινδιάνων με τους υπόλοιπους κατοίκους της Χιλής και καταργούνται οι εισφορές (φόροι) τις οποίες έπρεπε να πληρώνουν.

1818 (1 Ιανουαρίου) Ανοικοδομείται η πόλη της Βιγιαρρίκα.

1845 Νόμος περί Γαιών, που κήρυξε όλα τα ακαλλιέργητα εδάφη ως κρατική ιδιοκτησία.

1850 Αρχίζει ο αποικισμός της Βαλντίβια από Γερμανούς.

1853 (28 Ιουνίου) Εγκρίνεται με διάταγμα του Προέδρου Μανουέλ Μονττ Τόρρες ο αποικισμός της νότιας Χιλής. Ιδρύονται έτσι οι αποικίες του Γιανκιούε και της Βαλντίβια, που ευνοούν την μετανάστευση από το εξωτερικό.

1860-61 Η περιοχή των Μαπούτσε εξακολουθεί να αποτελεί μια ασυνέχεια στο Χιλιάνικο κράτος. Εμφανίζεται ο Ορελί Αντουάν Ι, Βασιλιάς της Αραουκανίας και της Παταγωνίας, και η κυβέρνηση αποφάσισε να καταλάβει αυτή την περιοχή.

1862 Ο συνταγματάρχης Κορνέλιο Σααβέδρα μετέφερε τη συνοριακή γραμμή προς τον νότο, μέχρι τον ποταμό Μαγιέκο, και ίδρυσε 10 οχυρά σε απόσταση 4 χλμ. μεταξύ του Άνγκολ και του Κογιπούγι (δέκατο και τελευταίο οχυρό). (Το Άνγκολ ιδρύθηκε το 1553 και στη συνέχεια καταστράφηκε και ανοικοδομήθηκε επτά φορές). Η Επιχείρηση διακόπηκε για 5 χρόνια. Συνεχίστηκε το…

1867 με την κατάληψη της ακτής του Αράουκο και την ίδρυση μιας σειράς οχυρών στην ανατολική πλαγιά της Κορδιγιέρας του Ναουελμπούτα. Επιπλέον, οχυρώθηκαν τα νότια σύνορα στον ποταμό Τολτέν.

1865 Τα νότια σύνορα σταθεροποιούνται στον ποταμό Τολτέν.

1876 Ο πληθυσμός των Μαπούτσε που ζούσαν μεταξύ του Μπίομπίο και του Τολτέν μόλις ξεπερνά τις 60.000. Το 1600 υπολογιζόταν ότι ζούσαν στην ίδια περιοχή περί τις 600.000 Μαπούτσε.

1879-1884 Εκστρατεία της ερήμου από τον αργεντίνικο στρατό, ο οποίος προωθήθηκε από 5 διαφορετικά σημεία στην Πάμπα -από την Μεντόσα μέχρι νότια του Μπουένος Άιρες- νικώντας τους Μαπούτσε και ωθώντας προς την Χιλή τις πλέον εξεγερμένες φυλές των Μαπούτσε. Αυτή η εκστρατεία συνέπεσε με την αντίστοιχη του χιλιάνικου στρατού.

1881 Ξεκινώντας από το Άνγκολ, που είχε ήδη συνδεθεί σιδηροδρομικά με το Σαντιάγο, ο συνταγματάρχης Λεοπόλδο Ουρρούτια προχώρησε μέχρι το κέντρο της περιοχής των Μαπούτσε, θεμελιώνοντας τα οχυρά της Ερσίγια, της Βικτόρια, του Λαουτάρο και του Τεμούκο. Το επόμενο καλοκαίρι προωθήθηκε μέχρι την Βιγιαρρίκα, ειρηνεύοντας οριστικά την Αραουκανία.

1881 Στον λόφο Νιελόλ, στη θέση «Λα Πατάγουα» έγινε η συνάντηση ανάμεσα στους Μαπούτσε και τον χιλιάνικο στρατό, κατά την οποία οι Ινδιάνοι παραχώρησαν τα εδάφη για την ίδρυση της πόλης του Τεμούκο και έλαβαν την υπόσχεση ότι θα συζούσαν ειρηνικά με τους Χιλιάνους.

1882 (31 Δεκεμβρίου) Ο συνταγματάρχης Γκρεγκόριο Ουρρούτια συναντάται με τον κασίκο Επουλέφ, στον κάμπο της Βιγιαρρίκα (στην θέση Λόμας δε Βοϊπίρ), με τον οποίο θέτουν τέλος στην επονομαζόμενη «ειρήνευση της Αραουκανίας». Στη συνάντηση συμμετείχαν περισσότεροι από 300 αρχηγοί των Μαπούτσε

Οι εκτάσεις που κατελήφθησαν με την «ειρήνευση της Αραουκανίας» ξεπερνούσαν τα 3.500.000 εκτάρια. Μετρήθηκαν ταχύτατα και θεωρήθηκαν ως κρατικές γαίες, υποκείμενες σε αποικισμό. Τα 500.000 εκτάρια δόθηκαν στους Μαπούτσε. Στο Σαντιάγο πουλήθηκαν σε δημόσιες πλειοδοσίες 1.125.000 εκτάρια από το 1881 ως το 1900. Τελικά, 60.000 εκτάρια δόθηκαν από την κυβέρνηση στους ξένους αποίκους που κλήθηκαν από την ίδια για να αποικίσουν την περιοχή. Ο αριθμός των ξένων αποίκων που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή μεταξύ 1883 και 1887 ανέρχεται σε 3.762 άτομα, από 13 ευρωπαϊκές χώρες. Σουηδοί (1.756), Γερμανοί (788), Βάσκοι από τη Γαλλία (283) και Ισπανοί (214). Αυτοί οι άποικοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Λος Σάουκες, του Τραιγκουέν, της Βικτόρια, της Ερσίγια και του Τεμούκο.

1893 (1 Ιανουαρίου) Φθάνει στο Τεμούκο ο σιδηρόδρομος.

Χάρτης της Χιλής

Advertisements
Κατηγορίες:Blogroll, Χιλή
  1. 02/02/2007 στο 20:24

    Καλημέρα Ηλιόλουστε,
    Εδώ κάνει ψόφο! Διάβασα τη ιστορία της Χιλής και παρότι δεν κράτησα καμία ημερομηνία, κατάλαβα την αγωνία αυτών των λαών να αντισταθούν στη λαίλαπα της λευκής ανώτερης φιλής. Μόλις διάβασα το ‘όνομα του κόσμου είναι δάσος’ της Λεγκαίν. πανέμορφο, περι κατάκτησης ο λόγος και εκεί!
    Εχω γράψει ενα ποστ και σε έχω διασυνδέσει.
    Σφάζονται στην T.V……

  2. 19/03/2007 στο 20:13

    διαβάστε το «Ινές ψυχή μου» της Αλιέντε για την κατάκτηση της Χιλής

  3. 19/03/2007 στο 22:47

    Ευχαριστώ. Λέει κάτι; Δεν έχω διαβάσει τα 3-4 τελευταία βιβλία της Αλιέντε και το σκέφτομαι αν αξίζει τον κόπο.

  1. 27/02/2010 στο 20:32
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: