Αρχική > Blogroll, Χιλή > 1553 – Τουκαπέλ – Βαλντίβια

1553 – Τουκαπέλ – Βαλντίβια

15/02/2007

1553

Τουκαπέλ

Βαλντίβια

Π�δρο δε Βαλντίβια, πίνακας του 16ου αιώνα

Γίνεται γιορτή γύρω από το δέντρο της κανέλας.

Οι νικημένοι, ντυμένοι μ’ ένα κουρέλι γύρω απ’ τη μέση, παρακολουθούν τους χορούς των νικητών, που φορούν κράνος και πανοπλία. Ο Λαουτάρο λαμποκοπά μες στα ρούχα του Βαλντίβια, στον πράσινο χρυσοκεντημένο χιτώνα, στον ατσάλινο θώρακα και στη χρυσή περικεφαλαία, τη στολισμένη με φτερά και σμαράγδια.

Ο Βαλντίβια, γυμνός, αποχαιρετά τον κόσμο.

Κανείς δε λάθεψε. Τούτη είναι η γη που εδώ και δεκατρία χρόνια διάλεξε ο Βαλντίβια για να πεθάνει, σαν έφυγε από το Κούσκο μαζί μ’ εφτά Ισπανούς πάνω στ’ άλογα και χίλιους ξιπόλητους Ινδιάνους. Κανείς δε λάθεψε, εκτός από τη δόνα Μαρίνα, την ξεχασμένη σύζυγο στην Εστρεμαδούρα, που μετά από είκοσι χρόνια αποφάσισε να διασχίσει τον ωκεανό και τώρα ταξιδεύει με τις πολύτιμες αποσκευές της, αντάξιες της γυναίκας του κυβερνήτη, την ασημένια πολυθρόνα, το κρεβάτι από γαλάζιο βελούδο, τα χαλιά κι όλη την αυλή από υπηρέτες και συγγενείς.

Οι Αραουκάνοι ανοίγουν το στόμα του Βαλντίβια και το γεμίζουν χώμα. Του δίνουν να καταπιεί μπουκιά μπουκιά το χώμα απ’ τη γη της Χιλής, κι ενώ το κορμί του πρήζεται, του φωνάζουν:

«Θες χρυσάφι; Φάε χρυσάφι. Φάε μέχρι να σκάσεις απ’ το χρυσάφι σου!»

__________
[Εδουάρδο Γκαλεάνο, Μνήμες Φωτιάς, τ. Ι, μετ. Ισμήνη Κανσή, Εξάντας, Αθήνα, 1986, σελ. 154.]

__________
Όπως αναφέρει ο ιστορικός José Bengoa [Historia del Pueblo Mapuche – Siglo XIX y XX, Lom Ediciones, Santiago 2000, σελ. 34-35, σημ. 45], ο τρόπος με τον οποίο φέρεται ότι εκτελέστηκε ο Βαλντίβια δεν αποτελεί παρά μύθο των Μαπούτσε, που «εφηύραν» αυτόν τον μύθο για να δείξουν τη δίψα των Ισπανών για χρυσό και το πόσο έξω από τη λογική τους ήταν αυτό το φαινόμενο.

Χάρτης της Χιλής

Advertisements
Κατηγορίες:Blogroll, Χιλή
  1. 15/02/2007 στο 13:14

    Η απληστία των Χλωμών Προσώπων θα τα καταβροχθίσει όλα, ό,τι υπάρχει στη Γη, αφήνοντας πίσω της μια τεράστια έρημο. Από δω και μπρος η ζωή τελείωσε. Τώρα αρχίζει η επιβίωση.
    Απόσπασμα από την Επιστολή του Αρχηγού των Ερυθρόδερμων του Σιάτλ, στον Πρόεδρο των ΗΠΑ, 1854

  2. 15/02/2007 στο 13:54

    Μήπως θυμάσαι το όνομα αυτού του αρχηγού γιατί θέλω να το χρησιμοποιήσω;

    Καλημέρα

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: