Αρχική > Χωρίς κατηγορία > Και οι εφτά ήταν υπέροχες

Και οι εφτά ήταν υπέροχες

17/03/2007

«Έχω δει πράγματα που εσείς οι άνθρωποι δεν θα πιστεύατε.
Επιθέσεις σε φλεγόμενα σκάφη στην άκρη του βραχίονα του Ωρίωνα.
Είδα δέσμες C να λάμπουν στο σκοτάδι στην πύλη Ταννχάουζερ.
Όλες εκείνες οι στιγμές
Θα χαθούν
Στο τέλος του χρόνου
Σαν δάκρυα στη βροχή.»

… που έλεγε και το ανδροειδές στις τελευταίες σκηνές του Blade Runner.

♫ ♫ ♫ ♫ ♫

Μετά την πρόσκληση της Ange-ta σπεύδω να… συμμορφωθώ και να καταγράψω επτά ταινίες που έχω δει και ήταν υπέροχες. Ο μικρός κατάλογος αδικεί κατάφωρα πολλές ακόμη ταινίες, αλλά ήταν οι πρώτες που ήρθαν στη μνήμη μου [που ποτέ στη ζωή μου δεν ήταν και στα φόρτε της], και δεν είχε κανένα νόημα να αρχίσω το βάλε-βγάλε στον κατάλογο.

Αν εξαιρέσουμε τις τρεις τελευταίες ταινίες, τις υπόλοιπες δεν τις έχω ξαναδεί. Και προφανώς ο κατάλογος δεν είναι στρογγυλεμένος για να ταιριάζει με τα σημερινά μου γούστα. Χύμα, όπως μου ήρθαν στο νου… Σαν δάκρυα στη βροχή…

Mary Poppins [1964], του Ρόμπερτ Στήβενσον. Είδα την ταινία πιτσιρικάς, το φθινόπωρο του 1965, την πρώτη βραδιά μετά την οικογενειακή μετακόμιση σε μια πόλη της Κεντρικής Ελλάδας, όπου τα επόμενα χρόνια είχα την αγαθή τύχη να μπαινοβγαίνω σε όλους τους κινηματογράφους δίχως να πληρώνω εισιτήριο. Καταλαβαίνετε τι γινόταν στα σαββατοκύριακα και στις διακοπές…

Solaris [1972], του Αντρέι Ταρκόφσκι. Είδα την ταινία αρκετά χρόνια αργότερα, προς τα τέλη της δεκαετίας του ’70, κι αφού είχα διαβάσει πρώτα το βιβλίο του Στάνισλαβ Λεμ.

Rollerball [1975], του Νόρμαν Τζιούισον. Μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση αυτή η δυστοπική ματιά προς το μέλλον, όπου κυριαρχούν οι τεράστιες εταιρείες.

1900 [1976], του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι. Κοπάνα από το σχολείο. Συνηθισμένη «έξοδος» εκείνα τα χρόνια. Με τον Βασίλη.

Αποκάλυψη τώρα! [1979], του Φράνσις Φορντ Κόππολα. Άνευ σχολίων…

Blade Runner [1982], του Ρίντλεϋ Σκοττ. Τα είπαμε στην αρχή αυτού του ποστ.

Dogville [2003], του Λαρς φον Τάδε. Έχω γράψει κάτι… άσχετο σχετικά.

ΥΓ. Άλλες ταινίες που θυμήθηκα, αδικώντας όλες εκείνες που έχω ξεχάσει τον τίτλο τους ή τον σκηνοθέτη τους… Εσχάτως, Η θάλασσα μέσα μου [2004], του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, οι περισσότερες από την «ενδιάμεση» κυρίως περίοδο του Πέδρο Αλμοδόβαρ, τα σπαγγέτι-ουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε, ο Ζορμπάς, η Γλυκιά Συμμορία του Νίκου Νικολαΐδη, μια-δυο ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου, του Σταύρου Τορνέ και του Σταύρου Τσιώλη, του Κουροσάβα, κάποιες γερμανικές, πολλές εγγλέζικες της τελευταίας εικοσαετίας, του Κεν Λόουτς…

Advertisements
Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες:
  1. 17/03/2007 στο 18:04

    Ανταμώσαμε στο 1900…
    Αντίθετα, απότι δήλωσες, όλες οι ταινίες ανήκουν στην κατηγορία αριστούργημα. Ευχαρίστως τις ξανάβλεπα. Τους Blade Runner, μάλλον δεν θα ήθελα να ξαναδώ.
    Επίσης «η θάλασσα μέσα μου» δεν τη ξέρω, παρότι η θάλασσα είναι μέσα μου. Θα μπορούσα να ζήσω πάμφτωχα, αλλά όχι χωρίς τη θάλασσα.
    φιλιά Ηλιόλουστε,
    αν και τώρα, όλοι ηλιόλουστοι είμαστε.

  2. 17/03/2007 στο 19:27

    Δεν ξέρω αν ήταν αριστουργήματα. Έτσι μου ήρθαν. [Άντε να θυμάμαι γιατί μου άρεσε η Μαίρη Πόππινς όταν ήμουν πιτσιρικάς…] Κριτικός δεν είμαι, και τώρα πια ούτε καν σινεφίλ [με την έννοια ότι έχω σταματήσει να διαβάζω κριτικές. Ό,τι μου ‘ρθει].

    Το Blade Runner το έχω δει και ξαναδεί, το είχα και σε βιντεοταινία μέχρι που την «εκτόξευσα» σε έναν τοίχο κάποιο βράδυ που με είχαν πιάσει οι «γλύκες» μου. Ευχαρίστως την ξανάβλεπα.

    Η «θάλασσα» προσεγγίζει ένα δύσκολο θέμα -τα ΑΜΕΑ, που λέμε και στην politically correct διάλεκτο της εποχής- και λόγω ιδιαίτερων συνθηκών με «έπιασε» ιδιαίτερα. Καλή ταινία.

    Ναι, σιγά-σιγά έρχεται η άνοιξη.

  3. 17/03/2007 στο 22:25

    Μπραβο.Πραγματικα πολυ ωραιες επιλογες.

  4. 18/03/2007 στο 00:30

    ΕΜΕΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΕ ΕΒΑΛΕ ΣΤΟ ΛΟΥΚΙ ΤΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΩΣ ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΕΣ ΜΕΡΕΣ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΚΑΙ ΞΑΝΑΚΣΕΦΤΟΜΑΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΚΑΤΑΛΗΞΩ ΣΕ 7

    ΟΜΩΣ ΤΟ BLADE RUNNER ΘΑ ΗΤΑΝ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΜΕΣΑ (ΤΟ ΚΑΛΜΑ ΠΟΥ ΕΡΙΞΑ Μ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΤΑΚΑ… ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΠΑΝΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΙΧΤΙΡΙΣΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ ΜΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ, ΚΑΙ Ο ΝΤΙΚ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΜΟΥ ΑΠΟ Ε.Φ.)

    ΘΑ ΕΙΧΑ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΜΕΣΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ, ΜΕ ΕΣΤΕΙΛΕ Η ΜΑΙΡΗ ΠΟΠΠΙΝΣ (ΚΙ ΕΓΩ ΤΟΤΕ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΞΕΤΡΕΛΛΑΘΗΚΑ) ΚΑΙ ΤΟ 1900 ΒΕΒΑΙΑ ΜΕΣΑ

    ΤΟ POWAQATSI (EΛΠΙΖΩ ΝΑ ΤΟ ΕΓΡΑΨΑ ΣΩΣΤΑ)

    ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΠΕΡΟ (ΜΕΓΑΛΟΣ ΤΟΥ ΑΓΓΛΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ 20 ΕΤΩΝ Ο ΓΚΡΗΝΑΓΟΥΑΕΗ ΛΕΜΕ)

    ΤΟ ΑΛΑΦΑΒΙΛ ΚΙ ΑΥΤΟ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ…

    ΜΑΙ ΤΑΙΝΙΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΔΙΑΦΕΥΓΕΙ Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ

    ΑΑΑ ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΩ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΟΛΟΜΟΝΑΧΟΙ ΜΑΖΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ…

    ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΠΡΩΤΟΔΙΑΛΕΞΩ ΑΠΟ ΜΠΟΝΙΟΥΕΛ, ΑΠΟ ΝΟΥΒΕΛ ΒΑΓΚ, ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΤΑΛΟΥΣ, ΦΕΛΙΝΙ ΒΙΣΚΟΝΤΙ ΠΑΖΟΛΙΝΙ

    ΣΤΑΜΑΤΩ ΕΔΩ

    ΘΑ ΤΗΝ ΚΑΝΩ ΤΗΝ ΛΙΣΤΑ ΚΑΠΟΤΕ ΠΑΝΤΩΣ…

  5. 18/03/2007 στο 03:27

    @ πρεζα tv

    Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Μπορείτε να πάρετε τη σκυτάλη και να καταγράψετε τις εφτά υπέροχες κατά την άποψή σας;

    Put the blame on ATHENA…

    @ ATHENA

    Καλή μου, εσύ με θυμάσαι κι από παλιά – ποτέ δεν έμαθα αυτό το διαδικτυακό savoir ζωής. Λησμόνησα στο ποστ να «πασάρω» στους επόμενους.

    Αναμένω λοιπόν τις προτιμήσεις σου – όπως κι εκείνες του ΠΡΕΖΑ TV.

    Το Blade Runner ήταν πραγματικά μια εξαιρετική μεταφορά βιβλίου [ως «Ηλεκτρικό Πρόβατο» είχε κυκλοφορήσει στα ελληνικά το «Ονειρεύονται τα Ανδροειδή Ηλεκτρικά Πρόβατα;»] στον κινηματογράφο – παρότι, για να πούμε και του στραβού το δίκιο- δεν είχε και τεράστια σχέση με το βιβλίο, τουλάχιστον προς το τέλος.

    POWAQATSI [ή κάπως έτσι]. Πώς το ξέχασα; ΠΩΣ;;;!!! Και κυρίως το Κογιανισκάτσι, την πρώτη ταινία της σειράς. Και την έξοχη [πραγματικά έξοχη] μουσική του Φίλιπ Γκλάς. Που την είχε παρουσιάσει [μαζί με την ταινία] και στον Λυκαβηττό.

    Το «Αλφαβίλ» δεν το έχω δει [ουδέποτε υπήρξα κουλτουριαραίος…] Από τα υπόλοιπα – η μνήμη μου δεν ήταν ποτέ καλή- θυμάμαι την «Επιστροφή των Βαρβάρων». Εξαιρετικά τρυφερή ταινία. Και όχι μόνον.

    Λοιπόν: περιμένουμε άμεσα. Και μην σταματήσεις στις εφτά…

    @ Προς όλους τους υπόλοιπους [μπλόγκερ και μη]

    Η σκυτάλη στα χέρια σας… Στο μπλογκ σας, εδώ, εκεί, οπουδήποτε.

  6. 18/03/2007 στο 13:04

    ΤΟ ΑΛΦΑΒΙΛ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΣΕ Ε.Φ. ΝΟΥΑΡ ΚΑΝΕΙ, ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΙΣ…

    ΘΑ ΤΗΝ ΚΑΝΩ ΤΗ ΛΙΣΤΑ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ, ΝΑΙ…

    ΦΙΛΙΑ

  7. 19/03/2007 στο 11:57

    Μιά και μιλάμε για κινηματόγραφο
    Αυτό το φίλμ το έχεις δει;;
    Apaga y vámonos
    Originaltitel: Apaga y vámonos
    Regie: Manel Mayol
    Land: Spanien
    Jahr: 2005
    Dauer: 87 Min.
    Περιγράφει το αφανισμό των Μαπούτσι.

    Την ταινία υποστηρίζει η “Κοινωνία για λαούς υπο εξαφάνιση”
    Εχει κάποιες σκηνές εκεί: http://diegesellschafter.de/filmfestival/film.php?fid=6

  8. 19/03/2007 στο 12:00

    @ ATHENA

    🙂

    Αναμένουμε. Ο ΠΡΕΖΑ TV ήδη ανταποκρίθηκε: ΜΗΝ ΠΕΤΑΤΕ ΑΛΛΑ ΜΠΑΛΑΚΙΑ ΡΕΕΕ….

    Όχι ότι έχει κι άδικο – όσον αφορά στον τίτλο του ποστ του. Το κακό έχει παραγίνει με τα μπαλάκια. Όπου να ‘ναι θα δούμε και κανένα του στυλ «πέντε πρωινά που ξύπνησα stranger in a strange land»… Και θα γίνει της κακομοίρας…

    @ ange-ta

    Όχι δεν το έχω δει. Κυκλοφορεί Ελλάδα;

    Καλή βδομάδα!

  9. 19/03/2007 στο 13:33

    Οχι δεν νομίζω.

  10. 19/03/2007 στο 23:46

    Δεν είναι πάρα πολύ δύσκολο να διαλέξεις μόνο 7 ;
    Όσες έβαλες πάντως ήταν μία και μία.

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: