Αρχική > Αφασιαλάνδη > Ελληνική Νομαρχία: ο κλήρος επί Τουρκοκρατίας

Ελληνική Νομαρχία: ο κλήρος επί Τουρκοκρατίας

21/03/2007

Ανωνύμου του Έλληνος, Ελληνική Νομαρχία – Ήτοι Λόγος Περί Ελευθερίας [πρώτη έκδοση 1806].

[σελ. 110-111]

‘Ω σύ μιαρά Σύνοδος τής Κωνσταντινουπόλεως, είς τί όμοιάζεις, ήθελα νά ήξεύρω άπό έσέ τώρα όπού σέ έρωτώ, είς τί, λέγω, όμοιάζεις τούς ίερούς καί θείους άποστόλους τού λόγου τής σοφίας τού ‘Ιησού Χριστού; ‘Ισως είς τήν ένδειαν καί άφιλοκέρδειαν, όπού έκείνοι έκήρυττον; ‘Αλλ’ έσύ είσαι γεμάτη άπό χρήματα, όπού καθημερινώς κλέπτεις άπό τούς ταλαιπώρους χριστιανούς. ‘Ισως είς τήν έγκράτειαν καί χαλιναγωγίαν τών παθών; ‘Αλλ’ είς ποίον μεγάλον ξεφάντωμα δέν εύρίσκεται μέρος άπό τούς συγκλήτους σου, καί ποίος άπό αύτούς δέν λατρεύει δύο καί τρείς άρχοντίσσας μέ άκραν άναισχυντίαν καί σχεδόν φανερά[1];

Μήπως τούς όμοιάζεις κάν είς τήν εύλάβειάν των πρός τήν θρησκείαν; ‘Αλλά ποίος δέν γνωρίζει τήν άκραν άνευλάβειάν σου καί ποίος δέν ήξεύρει πόσον γελοιωδώς καί χλευαστικώς έκτελείς τάς ίερουργίας[2]; Είς τί λοιπόν τούς όμοιάζεις; Είς τήν φιλανθρωπότητα; ‘Εσύ, τούς πτωχούς δέν καταδέχεσαι ούτε κάν νά τούς ίδής, ούχί δέ νά τούς βοηθήσης. ‘Η λύσσα σου διά τά χρήματα είναι άπερίγραπτος[3]. Τούς όμοιάζεις ίσως είς τήν φιλαδελφότητα, είς τήν όμόνοιαν, είς τήν έπάλληλον άγάπην; ‘Αλλά ποίος δέν γνωρίζει πόσον προσπαθεί ό ένας νά βλάψη τόν άλλον[4]. Είς τί λοιπόν τούς όμοιάζεις; Βέβαια είς ούδέν. ‘Ω τής δυστυχίας σας, άνθρωποι βάρβαροι καί μωροί. ‘Επρεπε νά ξαναγυρίση ό Χριστός, γιά νά σάς φωτίση, έπειδή έσείς ούτε κάν στοχάζεσθε νά άνοίξητε ποτέ έν βιβλίον, διά νά λαμπρύνητε τόν έσκοτισμένον σας νούν.

[σελ. 122]

Αύτό είναι τό σύστημα τής έκκλησιαστικής άρχής, ό τρόπος δέ τής διοικήσεως είναι ό άκόλουθος: ‘Η Σύνοδος άγοράζει τόν πατριαρχικόν θρόνον άπό τόν όθωμανικόν άντιβασιλέα διά μίαν μεγάλην ποσότητα χρημάτων, έπειτα τόν πωλεί ούτινος τής δώση περισσότερον κέρδος, καί τόν άγοραστήν τόν όνομάζει πατριάρχην. Αύτός, λοιπόν, διά νά ξαναλάβη τά όσα έδανείσθη διά τήν άγοράν τού θρόνου, πωλεί τάς έπαρχίας, ήτοι τάς άρχιεπισκοπάς, ούτινος δώση περισσοτέραν ποσότητα, καί ούτως σχηματίζει τούς άρχιεπισκόπους, οί όποίοι πωλώσι καί αύτοί είς άλλους τάς έπισκοπάς των. Οί δέ έπίσκοποι τάς πωλώσι τών χριστιανών, δηλαδή γυμνώνουσι τόν λαόν, διά νά έβγάλωσι τά όσα έξώδευσαν. Καί ούτος έστίν ό τρόπος, μέ τόν όποίον έκλέγονται τών διαφόρων ταγμάτων τά ύποκείμενα, δηλαδή ό χρυσός.

[σελ. 126-128]

‘Ο χορός τών έπισκόπων έξακολουθεί μετά τούς άρχιεπισκόπους. Αύτοί, πάλιν, είναι άλλοι λύκοι, ίσως χειρότεροι άπό τούς πρώτους, έπειδή κυριεύουσι τούς χωρικούς καί ίδιώτας. ‘Ανεκδιήγητα είναι τά άνομήματά των καί ή σκληρότης των διαπερνά κατά πολλά έκείνην τής ίδίας παρδάλεως. Αύτοί πέμπουσι τόσους ληστάς, διά νά είπώ έτζι, είς τά χωρία τής έπισκοπής των, καί τούς δίδοσι τόν τίτλον ή τού πρωτοσυγκέλλου ή τού άρχιμανδρίτου ή άλλου τινός τάγματος, οί όποίοι άλλο δέν ήξεύρουσι, παρά νά γράφουν όνόματα[5] τών χριστιανών μέ όλην τήν άνορθογραφίαν, καί νά προφέρωσι τό «νά είσαι κατηραμένος», «νά έχης τήν εύχήν» καί «δός μοι». Αύτοί, λοιπόν, περιφέρονται είς όλα τά χωρία τής έπισκοπής καί μέ άκραν άσπλαγχνίαν έκδύουσι τούς πολλά άθώους χωριάτας, καί μάλιστα τάς γυναίκας. ‘Οταν δέν τούς εύρίσκουσι χρήματα, τότε τίνος άρπάζουσι έν φόρεμα, τίνος έν έργαλείον τής γεωργικής, τίνος έν στολίδι τής γυναικός του, καί φθάνουσι νά τούς παίρνουσιν έως καί τά δοχεία τών φαγητών. ‘Από άλλους πάλιν λαμβάνουσι τόσα κιλά σιτάρι ή τόσον κρασί. ‘Εν ένί λόγω, τούς γυμνώνουσι, καί έπειτα τούς εύλογούσι καί φεύγουσι. Πολλάκις δέ περιέρχεται ό ίδιος έπίσκοπος είς τά χωρία, καί τότε πλέον άκολουθούν τά χειρότερα. Αύτός ό άναίσχυντος καί βάρβαρος καί άμαθέστατος άνθρωπος, άφού τρώγει δι’ όσας ήμέρας μένει είς τό χωρίον άπό τήν πτωχήν κοινότητα, άφού άρπάζει όσα περισσότερα δυνηθή, τότε άφορίζει ένα δύο, καί άλλους τόσους κάμνει παπάδες, καί έπειτα φεύγει.

‘Ο τρόπος δέ, μέ τόν όποίον κρίνει άξιον, ένα χωριάτην, τής ίερωσύνης, είναι ό άκόλουθος. Πρώτον τού ζητεί έκατόν, ή περισσότερα, ή όλιγότερα γρόσια, καί τά λαμβάνει, έπειτα τόν ρωτά, άν ήξεύρη γράμματα, ήτοι νά γράψη καί νά άναγνώση, ύστερον τού φέρει τό Ψαλτήριον, καί αύτός άναγινώσκει έν κατεβατόν, καί εύθύς τόν κάμνει ίερέα. ‘Η άμάθεια αύτών τών ίερέων είναι άκρα, καί άπό αύτούς οί περισσότεροι κατά συμβεβηκός άποκαθίστανται άρχιμανδρίται, έπειτα δέ κερδίζοντας, άγοράζουν έπισκοπάς, καί έξακολούθως γίνονται άρχιεπίσκοποι καί όχι όλίγας φοράς πατριάρχαι. ‘Οθεν, όλοι σχεδόν οί άρχηγοί τής έκκλησίας κατάγονται άπό τήν ίδίαν ποταπότητα, καί οί περισσότεροι είναι άμαθέστατοι.

[σελ. 131]

‘Εκατόν χιλιάδες, καί ίσως περισσότεροι, μαυροφορεμένοι[6] ζώσιν άργοί καί τρέφονται άπό τούς ίδρωτας τών ταλαιπώρων καί πτωχών ‘Ελλήνων. Τόσαι έκατοντάδες μοναστήρια, όπού πανταχόθεν εύρίσκονται, είναι τόσαι πληγαί είς τήν πατρίδα, έπειδή, χωρίς νά τήν ώφελήσουν είς τό παραμικρόν, τρώγοσι τούς καρπούς της καί φυλάττουσι τούς λύκους, διά νά άρπάζουν καί ξεσχίζουν τά άθώα καί ίλαρά πρόβατα τής ποίμνης τού Χριστού[7]. ‘Ιδού, ώ ‘Ελληνες, άγαπητοί μου άδελφοί, ή σημερινή άθλία καί φοβερά κατάστασις τού έλληνικού ίερατείου, καί ή πρώτη αίτία όπού άργοπορεί τήν έλευθέρωσιν τής ‘Ελλάδος.

__________

[Οι αριθμοί των σελίδων παραπέμπουν στην έκδοση των εκδόσεων Κάλβος, Αθήνα 1980. Η αρίθμηση των σημειώσεων είναι αυθαίρετη – στο πρωτότυπο υπάρχουν με αστερίσκο στο τέλος κάθε σελίδας. Το «μεικτό πολυ-μονοτονικό» σύστημα οφείλεται στο ότι εντόπισα τα διάφορα αποσπάσματα στο διαδίκτυο για να μην τα δακτυλογραφώ ξανά. Ελπίζω να μην είναι κουραστικό. Οι υπογραμμίσεις δικές μου.]

__________

Σημειώσεις

[1] ‘Ο νύν άρχιερεύς τών ‘Ιωαννίνων είναι μοιχός καί άρσενοκοίτης, χωρίς τήν παραμικράν συστολήν.

[2]. ‘Εγώ είδα πολλάκις ένα άρχιεπίσκοπον είς τήν μέσην τής λειτουργίας, νά ύβρίζη, νά άναθεματίζη, καί νά δέρνη όχι όλίγας φοράς τούς παπάδες, καί ώς έπί τό πλείστον τούς διακόνους.

[3] ‘Εγώ έγνώρισα ένα καλόγηρον τόσον φιλάργυρον, όπού μέ τό νά τού έκλέφθησαν μερικά χρήματα, ύστερα άπό ένα μήνα άπέθανεν άπό τήν θλίψιν του.

[4] ‘Ο θάνατος κανενός άρχιεπισκόπου άποδεικνύει φανερώτατα τόν βρωμερόν χαρακτήρα τής Συνόδου. ‘Επειδή τότε γεννάται έν μίσος άναμεταξύ των, μεταχειριζόμενος καθείς κάθε ούτιδανώτερον μέσον, όπού δυνηθή, διά νά άποκτήση έκείνην τήν έπαρχίαν, τό όποίον άκολουθεί είς όποιον δώση περισσότερα χρήματα.

[5] Μίαν φοράν έρώτησα ένα παπάν χωριάτην, έως έξηκοντούτην, πόθεν είχεν άγοράσει τό κονδύλι του [σ.σ. κονδυλοφόρος, πένα, γραφίδα], τό όποίον ήτον λεπτόν, ώς τό μεγαλείτερόν μου δάκτυλον, καί μού άπεκρίθη, ότι τό είχε κληρονομήσει άπό τόν πατέρα του, καί έπειδή είχε τρείς υίούς, είχε σκοπόν νά τό κάμη τρία κομμάτια, καί νά άφήση άπό ένα τού κάθε υίού του. ‘Αλλος ένας, μέ πλατύ ράσον, ήθέλησεν νά μού έξηγήση, ότι τά μέν «γενέσια» έννοεί τήν γέννησιν, τά δέ «γενέθλια» έννοεί τόν θάνατον. ‘Ο ‘Ελλην άναγνώστης άς μήν γελάση, άλλά άς κλαύση.

[6] Οί τοιούτοι, όντες έλεύθεροι άπό κάθε στοχασμόν καί φροντίδα, χαίρονται άκραν ύγιείαν καί τρώγοσι διά έκατόν πενήντα χιλιάδας.

[7] ‘Οποιος ήθελε νά συνθέση ένα κώδικα είς τά έγκλήματα, καί ήθελε νά μήν παραιτήση κανένα άμάρτημα άνθρώπινον, άς ήθελεν ύπάγει είς τό ‘Αγιον ‘Ορος, καί άνίσως ήθελε έξετάσει τούς έκεί κατοικούντας, ήθελε κάμει τόν έντελέστερον κώδικα άπ’ όσους μέχρι τής σήμερον έφάνησαν.

Advertisements
Κατηγορίες:Αφασιαλάνδη Ετικέτες:
  1. bfo
    24/03/2007 στο 23:25

    Παραθέτω μια άλλη άποψη επί του θέματος:

    «Η Ελληνική Νομαρχία».

    Είναι απίθανο πώς οι γραικύλοι του παρελθόντος, ανέδειξαν ένα κείμενο γραμμένο από κάποιον ανώνυμο
    Γάλλο, σε κείμενο που δήθεν φανερώνει την ελληνική ψυχή.

    Ενας παντελώς άσχετος Γάλλος, τον διδάσκουν στα σχολεία – ως εκφραστή της εθνικής αλήθειας !!!!

    Τι άλλη απόδειξι θέλετε; Μοναδική παγκοσμίως περίπτωσι εθνικής πλαστογραφίας
    και γραικυλισμού.

    Αλλά έτσι στήνονται οι αποικίες.

  2. κώστας
    25/03/2007 στο 00:13

    @bfo
    Αφού ήταν ανώνυμος πως ξέρουμε πως ήταν Γάλλος ;
    Πρώτη φορά βλέπω αυτή την άποψη.Απο πού προέρχεται;

  3. bfo
    25/03/2007 στο 15:40

    Αφού ήταν ανώνυμος πως ξέρουμε πως ήταν Γάλλος; Πρώτη φορά βλέπω αυτή την άποψη.Απο πού προέρχεται;

    Φαντάζομαι από την ιδέα πως η δομή και το περιεχόμενο της δείχνει πως πρόκειται για κάποια
    λαϊκή γαλλική φυλλάδα «διαφωτισμού», μεταφρασμένη και διασκευασμένη όπως όπως στα καθ’ ημάς
    από κάποιον που έζησε/επέρασε από τα εκεί, επηρεασμένον από τα εξ εσπερίας φρούτα.

  4. 25/03/2007 στο 20:04

    @ κώστας

    Ο bfo μάλλον δεν εννοεί ότι ο Ανώνυμος ήταν Γάλλος – Γάλλος. Αλλά πράκτορας των Γάλλων, και συγκεκριμένα του Ναπολέοντα, που δεν φτάνει που μερικά χρόνια πριν είχε καταλάβει και την υπό οθωμανική κατοχή Αίγυπτο αλλά ήθελε να διαταράξει και την «ηρεμία» που επικρατούσε στην πολυπολιτισμικών οθωμανική αυτοκρατορία, βάζοντας διάφορους πράκτορες να γράφουν τέτοιες ανώνυμες «κακοήθειες», για τον Τούρκο κατακτητή και τους ιδεολογικούς μηχανιστμούς [βλ. Εκκλησία] της Αυτοκρατορίας.
    Νομίζω ότι είναι φανερό από πού προέρχονται οι πληροφορίες…

    @ bfo

    Πώς ακριβώς δηλαδή στήνονται οι αποικίες;

    Το ότι ο Ανώνυμος είναι επηρεασμένος από τις ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης είναι γεγονός. Από τι να ήταν επηρεασμένος; Από τη γαλλική κουζίνα;

    Και ποια ήταν η εθνική αλήθεια; Το ότι οι ανώτεροι ιεράρχες της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν έκαναν αυτά που τους καταλογίζει ο Ανώνυμος. Μα δεν πρόκειται για τη μοναδική πηγή. Ο Ανώνυμος πολύ λίγα ήξερε. Ή μήπως δεν είχε δίκιο;

    Πώς εξηγείται το γεγονός ότι στην περίοδο της Τουρκοκρατίας (1453-1821), δηλαδή σε μια περίοδο 368 ετών, ανέβηκαν στον πατριαρχικό θρόνο 125 Πατριάρχες (μερικοί πατριάρχευσαν για περισσότερες της μιας φορές); Η μέση διάρκεια κάθε πατριαρχικής θητείας ήταν μικρότερη των τριών χρόνων. Και μάλιστα σε μια περίοδο που οι Πατριάρχες υποτίθεται πως αγωνίζονταν για τη «σωτηρία του γένους».

    Αγόραζαν ή δεν αγόραζαν οι Πατριάρχες τον θρόνο τους από την Υψηλή Πύλη και στη συνέχεια μετακυλούσαν το «κόστος» προς τα κάτω, όλο και πιο κάτω, μέχρι τον τελικό αποδέκτη;

    Ποια ακριβώς είναι η πλαστογραφία και ποιος ο γραικυλισμός;

    Το ότι επιτίθεται και στον δυνάστη και στις «συνεργαζόμενες» με αυτόν δυνάμεις; Αν αυτό είναι γραικυλισμός τότε οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους…

  5. bfo
    25/03/2007 στο 20:34

    Έχω γράψει 2 σχόλια ακόμα, αλλά δεν εμφανίζονται. Μήπως τα πήρε ως σπάμ;

    Γράφεις Χρήστο: «Το ότι ο Ανώνυμος είναι επηρεασμένος από τις ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης είναι γεγονός. Από τι να ήταν επηρεασμένος; Από τη γαλλική κουζίνα;»

    Όχι, να ήταν επηρεασμένος από την σκέψη και τον πολιτισμό των υποδούλων. Εκφραστής της «αλήθειας» των ελλήνων εν ελλάδι, δεν υποτίθεται ότι ήταν;

    Το «γάλλος» υπονοεί ότι πρόκειται περί πονήματος συγκεκριμένης ιστορικής προελέυσεως, γραμμένο ή διασκευασμένο όπως-όπως για τις ανάγκες του τόπου.

    Παραθέτω από μια διαδικτυκακή πηγή [http://www.oodegr.com/oode/sygrafeis/korais2.htm]:

    Είναι εμφανές πλέον ότι το επιτελείο του Ναπολέοντα μερίμνησε για την έκδοση του βιβλίου «Ελληνική Νομαρχία ήτη Λόγος περί ελευθερίας» το έτος 1806, του οποίου ο συντάκτης αναφέρει ότι «κράζομαι ανώνυμος Έλλην». Αφιερώνει το βιβλίο στον «Ρίγα» κατά Γαλλική ορθογραφία), κατ’ ουσίαν όμως ανατρέπει το σχέδιο του Ρήγα με σχέδιο του Ναπολέοντα, το οποίο αργότερα φέρεται ως σχέδιο του Κοραή. Προς συγκάλυψη της πηγής του σχεδίου, ο συντάκτης επιτίθεται κατά του δυνάστη της Γαλλίας και κατά των θρόνων, υποστηρίζοντας όμως την αριστοκρατία και την φυσική ανισότητα των ανθρώπων που αποτελούν τα θεμέλια των θρόνων. Παραγγέλλεται μάλιστα στο υπό ίδρυσιν Ελληνικό έθνος, να δεχθεί τον Κοραή ως έναν των διαδόχων του Ρήγα και νέο Ιπποκράτη και φιλόσοφο, αν και αυτός κατά την εποχή αυτή ήταν αφοσιωμένος στον Ναπολέοντα και στα σχέδιά του. Επιπλέον παραγγέλλει στους μη γνωρίζοντες ακόμα ότι είναι Έλληνες, να ελευθερώσουν τους εαυτούς τους, επειδή εάν ελευθερωθούν από άλλους, απλώς θα αλλάξουν δυνάστη. Το τελευταίο φανερώνει ότι ο συντάκτης είναι ζηλωτής της απόλυτης και άνευ όρων ανεξαρτησίας, δηλαδή ότι δεν είναι πράκτορας ουδενός. Εύλογο λοιπόν δημιουργείται το ερώτημα, γιατί δεν αποκαλύπτει το όνομά του να τον ακολουθήσουμε, αλλά συνιστά τον πράκτορα Κοραή, ενώ ο ίδιος δεν είναι πράκτορας κανενός, ώστε να τον ακολουθήσουμε.

    Το ότι η συγγραφή και έκδοση του βιβλίου αυτού είναι έργο του επιτελείου του Ναπολέοντα, ξεσκεπάζεται σαφώς από την πολεμική την οποία επιχειρεί ο «συγγραφέας» εναντίον της ισότητας των ανθρώπων, υποστηρίζοντας ότι και στην αυτοκρατορία μπορεί να υπάρχει ελευθερία: «επειδή και εις τας δύο αυτάς διοικήσεις, δημοκρατίαν και αριστοκρατίαν σώζεται η ελευθερία. Αδιάφορος είναι η εκλογή». Κατά τον συντάκτη, η ελευθερία, δηλαδή η Νομαρχία, «χωρίς να θελήση ματαίως να κάμη όλους δυνατούς , όλους πεπαιδευμένους ,όλους πλουσίους, ή τουναντίων, εμετρίασε μόνον με τους νόμους την φυσικήν ανομοιότητα, και τόσον καλώς εξίσωσε τας λοιπάς, ώστε οπού έκαμε να χαίρονται οι άνθρωποι μίαν εντελή ομοιότητα, αγκαλά και κατά φύσιν ανόμοιοι». Η ομοιότητα λοιπόν όλων, επιτυχάνεται με την υπακοή στους νόμους, που κάνει εξ ίσου ελεύθερους και τον αριστοκράτη και τον μη αριστοκράτη, αν και υφίστανται μεταξύ των ανθρώπων ανομοιότητες: «Οι άνθρωποι διαφέρουσι αναμεταξύ των κατά φυσικόν τρόπον». Ουσιαστικά πρόκειται περί ανατροπής των θεμελίων της δημοκρατίας και ελευθερίας και σαφούς επιστροφής στην μεσαιωνική ρατσιστική φιλοσοφία-θεολογία της τευτονικής ευγένειας της Ευρώπης. Αυτής που γέννησε τον Καρλομάγνο, τον Ναπολέοντα και τον Χίτλερ.

    Μάλιστα είναι κωμική η αγανάκτηση του αριστοκράτη συντάκτη του βιβλίου, επειδή ένας τιποτένιος γεωργικής προέλευσης νέος μπορεί να φθάσει μέχρι του αξιώματος του Πατριάρχη. Κωμικά αλλά και ουσιώδη είναι επίσης τα λάθη που διατυπώνονται περί της οργάνωσης και λειτουργίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας (την οποία αντιλαμβάνεται σαν όμοια με την Παπική), μέσα στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Αγνοώντας το συνοδικό μας σύστημα, θεωρεί ότι οι Πατριάρχες Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων «υπόκεινται» στον Οικουμενικό Πατριάρχη, γι’ αυτό γράφει: «ο γελοιώδης τίτλος οικουμενικός φανερώνει, ότι οι άλλοι τρεις Πατριάρχαι υπόκεινται εις αυτόν. Αυτός λοιπόν διαμοιράζει εις όλας τας επαρχίας του Οθωμανικού κράτους». Καθόλου δεν υποπτεύεται ο συντάκτης ότι στον χώρο της εν λόγω Αυτοκρατορίας υπάρχουν αυτοκέφαλες και αυτόνομες Εκκλησίες, η κάθε μία των οποίων έχει τη δική της σύνοδο προεδρευομένη από του Πατριάρχη, Μητροπολίτη ή Αρχιεπισκόπου, και ότι εκλέγει τους επισκόπους της αυτόνομα. Ισχυρίζεται ακόμα ο συντάκτης του βιβλίου, ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης «πολλάκις πέμπει εις όλην την Οθωμανικήν επικράτειαν και εκεί που δεν είναι Χριστιανοί τόσας εκατοντάδας αρχιεπισκόπους, εξ ων ο καθείς έχει τέσσαρες ή πέντε επισκοπάς, εις τας οποίας πέμπει και αυτός τόσους επισκόπους». Ο Φράγκος νομίζει ότι μόνο η Κωνσταντινούπολις έχει σύνοδο, στην οποία ο Πατριάρχης είναι δέσμιος, όπως ακριβώς στην Curia ο Πάπας της Ρώμης. Μία φορά αναφέρει το όνομα «μητρόπολις» αλλά ουδέποτε «μητροπολίτες», ενώ είναι γνωστό ότι κατά την εποχή εκείνη, ο Μητροπολίτης προήδρευε συνήθως συνόδου. Ο δε Αρχιεπίσκοπος ως μέλος αυτής της συνόδου, ήταν ο πρώτος κατά πρεσβεία επίσκοπος, όπως ο Αρχιδιάκονος μεταξύ των διακόνων.

    Η σύγχυση του συντάκτη όσον αφορά θέματα οργάνωσης της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ασφαλώς οφείλεται στις πηγές από τις οποίες αντλεί τις πληροφορίες του, που βρίσκονταν στα αρχεία κατασκοπίας. Στα αρχεία αυτά, βρίσκονταν κατατεθειμένες οι αναφορές των «περιηγητών», οι οποίοι συνέλεγαν πληροφορίες κατά τη διάρκεια των ταξιδιών τους, μη μπορώντας όμως να κατανοήσουν ορθά όσα έβλεπαν και άκουγαν. Είναι χαρακτηριστικό το ότι μιλάει ο συντάκτης για «κλάσιν της ιερωσύνης», ακριβώς επειδή έχει υπ’ όψιν του τη δική του Φράγκικη παράδοση, κατά την οποία ο κλήρος αποτελούσε ιδιαίτερη τάξη (classe). Σε αυτή ηγούνταν οι Φράγκοι επίσκοποι, και ήταν διαφορετική από την classe των ευγενών στην οποία ανήκαν οι Φράγκοι, και της τρίτης κατάστασης στην οποία ανήκαν οι Γαλλορωμαίοι.

    Ισχυρίζεται επίσης ότι ο ιερέας του χωριού, που φέρει «φόρεμα ιερωσύνης», αναγορεύεται σε αρχιμανδρίτη «με γρόσια», και με τον ίδιο τρόπο μπορεί να ανέλθει μέχρι τον πατριαρχικό θρόνο. Αγνοεί εμφανώς ότι οι Ιερείς των χωριών, (όπως μέχρι σήμερα), ήταν έγγαμοι και επομένως δεν προβιβάζονταν σε αυτούς τους βαθμούς. Φανταζόταν εσφαλμένα ότι οι Ιερείς και οι Επίσκοποι όλων των βαθμίδων άρχιζαν τη σταδιοδρομία τους ως Ιερείς χωριών, λόγω των πληροφοριών του περί χωρικής προελεύσεως. Συγχέει τους Ιερείς των χωριών με τους άγαμους κληρικούς και αγνοεί ότι μόνο οι άγαμοι αποκτούν τα ανωτέρω οφφίκια. Η προέλευση των μοναχών από τα χωριά, που ανέβαιναν μέχρι τη θέση του Πατριάρχη, τον οδηγεί στο εσφαλμένο συμπέρασμα ότι αυτοί είναι απαίδευτοι. Και αυτό επειδή στη δική του πατρίδα μόνο οι αριστοκράτες σπουδάζουν στις ανώτερες σχολές για να αποκτήσουν νευραλγικές θέσεις στην Εκκλησία. Και είναι γνωστό ότι εκεί η «Εκκλησία» κυβερινόταν κυρίως από Φράγκους ευγενείς, όπως ακριβώς και το κράτος. Αγνοεί ο συντάκτης ότι από αυτούς τους χωρικούς αναδείχθηκαν μέγιστες φυσιογνωμίες της Ορθόδοξης Θεολογίας, λόγω ακριβώς της σπουδής χειρογράφων των ιερών μονών, μέσα στις τεράστιες βιβλιοθήκες. Γι’ αυτό ακριβώς γνώριζαν καλύτερα από τους Λατίνους τους πατέρες και την ιστορία της αυτοκρατορίας. Γιατί οι Λατίνοι τους μελετούσαν με κλειδί ερμηνείας μόνο τον Αυγουστίνο και τους σχολαστικούς. Είναι γνωστό ότι ο εκ γενετής αριστοκράτης δεν μπορεί να αποκρύψει την απέχθειά του για όσους γίνονταν ηγέτες χωρίς να είναι αριστοκράτες. Γι’ αυτό και ο συντάκτης της «Ελληνικής Νομαρχίας» γράφει: «όθεν όλοι οι αρχηγοί της Εκκλησίας κατάγονται από την ιδίαν ποταπότητα και οι περισσότεροι είναι αμαθέστατοι». Φαίνεται μάλιστα να αγνοεί ο αριστοκράτης αυτός, ότι οι Απόστολοι ήταν «ποταποί» και ο κορυφαίος Πέτρος «αγράμματος».

    Επαναλαμβάνοντας ο συντάκτης τις θέσεις του Ναπολέοντα και του Κοραή, διατείνεται ότι οι Ελλαδικοί, μετά από τόσους αιώνες δουλειάς στην Κωνσταντινούπολη, λησμόνησαν ότι είναι Έλληνες και έλαβαν το όνομα Ρωμαίοι. Γιατί όμως ο συντάκτης χρησιμοποιεί το όνομα: «Έλλην»; Στη Δύση μας γνώριζαν ως «Greci», ενώ στην ανατολή το όνομα σήμαινε «ειδωλολάτρης». Οι Χριστιανοί κάτοικοι του ελλαδικού θέματος λέγονταν «Ελλαδικοί», ενώ πολλοί Ρωμαίοι είχαν συνηθίσει από την εποχή της Φραγκοκρατίας να ονομάζονται Greci από τους Φράγκους. Το 1801 ο Ναπολέων έστειλε στο Ελλαδικό το «Σάλπισμα πολεμιστήριον» του οποίου συντάκτης ήταν ο Κοραής, για να προκαλέσει επανάσταση κατά των Τούρκων και να πετύχει την αποστολή επανδρωμένου στόλου στην Αίγυπτο για βοήθεια του στρατού του εναντίον των Τούρκων και των Άγγλων. Μέσω του «Σαλπίσματος» προσπαθεί πρώτα να πείσει τους Ελλαδικούς ότι δεν είναι Ρωμαίοι αλλά Έλληνες, οι οποίοι ξέχασαν το όνομά τους μετά τόσους αιώνες δουλείας στην Κωνσταντινούπολη.

  6. 25/03/2007 στο 22:22

    @ bfo

    [Τα δύο σχόλια τα είχε κρατήσει ως spam. Είναι το 3ο, και το άλλο ήταν το κείμενο από το διαδίκτυο (που αναφέρεται στο σχόλιο 5) και που στάλθηκε για πρώτη φορά στις Mar 25, 3:43 PM. Το δικό μου σχόλιο # 4 γράφτηκε χωρίς να έχω διαβάσει το σχόλιο # 3 του bfo, οπότε ας διαβαστεί ανάλογα].

    Το κείμενο του Ρωμανίδη, που παραθέτεις από τη σελίδα της Ορθόδοξης Ομάδας Δογματικής Έρευνας είναι ούτως ή άλλως αποσπασματικό [μέρος του προλόγου ενός βιβλίου, που μεταφράστηκε από την καθαρεύουσα στη δημοτική, χωρίς σημειώσεις – που δεν ξέρω αν υπήρχαν στο πρωτότυπο]. Ο Ρωμανίδης παραείναι υπερβολικός στις κρίσεις του και πολύ… συνωμοσιολόγος για τα γούστα μου, ενώ και σε άλλο κείμενό του «Πώς ο Ναπολέων ονόμασε τους Ρωμαίους: «Έλληνες» είναι τελείως εκτός…

    Ενδιαφέρον παρουσιάζει και κάποια παρουσίαση της Νομαρχίας που κάνει ο Νίκος Μπελογιάννης εδώ.

    Πάντως, αυτό που ήθελα να τονίσω μ’ αυτό το ποστ ήταν η λειτουργία της Εκκλησίας [του ανώτερου κλήρου και κυρίως του Πατριαρχείου] στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Και τα περιστατικά και οι κρίσεις του Ανώνυμου επιβεβαιώνονται από ένα σωρό άλλες πηγές. Κάποια στιγμή ίσως αναφερθώ σε κάποιες ιστορίες. Και δεν νομίζω ότι αμαυρώνεται [περισσότερο…] η ιστορία της Ελλαδικής Εκκλησίας με όλα αυτά. Όπως και δεν αμαυρώνεται η Επανάσταση του ’21, όταν αναφερόμαστε στην Άλωση [και τη σφαγή που επακολούθησε] της Τριπολιτσάς…

  7. 26/03/2007 στο 17:56

    Οι ανιστόρητες φαντασιώσεις του Μεταλληνού δεν έχουν όρια.

    Προκειμένου να επιτεθεί στην Δύση (τον συνεχιστή και εκφραστή του Ελληνισμού) και να εξιλεώσει την Ασιατική καντήλα, κατασκευάζει σενάρια περί παρακτόρων των Γάλλων (!) και δεν συμμαζεύεται.

    Μακριά από τον βυζαντινισμό και τον σκοταδισμό των Ρωμιών.

    Ο συγγραφέας της Ε. Ν., όπως και ο Κοραής, είναι γνήσιοι Έλληνες.

  8. 26/03/2007 στο 18:58

    Ο πατήρ Ρωμανίδης έχει γράψει την… «πρακτορολογία», όχι ο πατήρ Μεταλληνός, αν και εξ όσων γνωρίζω έχουν ταυτόσημες απόψεις.

    Όσο για το κατά πόσον η Δύση ήταν η συνέχεια του Ελληνισμού – είναι ένα ζήτημα. Ακόμη ένα είναι το κατά πόσον συνέβη αυτό με την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

    Όλοι γνήσιοι Έλληνες είμαστε. Μερικοί πιο Ρωμιοί από Έλληνες, μερικοί πιο Χριστιανοί, μερικοί πιο Δυτικόφρονες. Μερικοί πιο φτωχοί, μερικοί πιο περιθωριοποιημένοι, κάποιοι πάντα στην απ’ έξω κ.ο.κ.

  9. 26/03/2007 στο 22:54

    Καλά, ναι, στα χαρτιά όλοι Έλληνες είμαστε.

    Μόνο που σε φιλοσοφικό επίπεδο οι ιουδαιοχριστιανικές τοποθετήσεις αποκλίνουν τα μάλα από τις Ελληνικές– και ναι, όταν λέω Ελληνικές, περιλαμβάνω όλους αυτούς που τσακώνονταν μεταξύ τους -Επικούρειοι, Νεοπλατωνικοί, Στωικοί, Εκλεκτικοί κ.α.-.

    Το δόγμα έπνιξε τόσο την αίρεσιν -με την ελληνικη έννοια- όσο και την πόλιν.

    Σε αυτό έχουν δίκιο οι ‘δωδεκαθεϊστές’. Μπορεί να είναι λάθος-γραφικός ο τρόπος που το λένε, αλλά κατ’ουσίαν έχουν δίκαιο.

    Παπα-Ρωμανίδηδες και Μεταλληνοί διαστρεβλώνουν όχι την Ιστορία, αλλά την Φιλοσοφία.

    Άξιοι συνεχιστές των Ευσέβιων και των άλλων προκατόχων τους…

  10. 27/03/2007 στο 12:15

    Δεν είμαστε μόνον στα χαρτιά. Ας τελειώνουμε μ’ αυτή την ιστορία των μιασμάτων [οι «άλλοι» και οι «έτεροι», βέβαια, δεν έχουν καμιά διάθεση να το κάνουν…]

    Μόνον αποκλίνουν; Η μέρα με τη νύχτα είναι. Το δόγμα έπνιξε την αίρεσιν, αλλά η πόλις είχε πεθάνει αιώνες πριν εμφανιστεί ο χριστιανισμός. «Κατ’ ουσίαν» οι «δωδεκαθεϊστές» έχουν μισά δίκια και μισά άδικα. Όσον αφορά τον ελληνικό πολιτισμό, τη σκέψη, κλπ, ας ασχοληθούν και λίγο με τα όσα διέπραξαν και οι Ρωμαίοι σε βάρος τους, πριν από τους χριστιανούς.

    Οι παπάδες τη δουλειά τους κάνουν. Αν κάθονταν και ασχολούνταν μόνον με τα του οίκου τους, όλα θα ήταν καλύτερα.

    Ευσέβιος; Πού τον θυμήθηκες αυτόν τον ψευταράκο;

  11. 28/03/2007 στο 10:46

    Ρώμη και Ελλάδα είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος (βλ. Μάρκος Αυρήλιος, Ιουλιανός, Αδριανός)

    Οι πόλεις ήταν σε ακμή μέχρι τον 5ο-6ο αιώνα μ.α.χ.χ. με εξαιρετικές σχολές (βλ. Ταρσός, Αντιόχεια, Απάμεια, Χαρράν κ.α.)

    Ότι ο Ελληνικός-Ρωμαϊκός πολιτισμός βρισκόταν σε κρίση είναι μύθευμα των ψευταράκων Πατέρων.

  12. 28/03/2007 στο 10:56

    Η ελληνική πόλη είχε ήδη παρακμάσει όταν εμφανίστηκε η Ρώμη [και η Αυτοκρατορία της αργότερα]. Ρώμη και Ελλάδα δεν ήταν όψεις του ίδιου νομίσματος. Τουλάχιστον όχι η Ελλάδα του 5ου-4ου αιώνα σε σύγκριση με την αυτοκρατορική Ρώμη.

    Και πόλεις υπήρχαν και σχολές, αλλά άλλο η δημοκρατική πόλη της αρχαίας Ελλάδας κι άλλο οι πόλεις μιας Αυτοκρατορίας.

    Όχι και τόσο μύθευμα των Πατέρων. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, όταν σταμάτησε η επέκτασή της, εκεί γύρω στα τέλη του 2ου μ.Χ., βυθίστηκε σε μια άνευ προηγουμένου κρίση που κράτησε για αιώνες.

  1. 29/03/2007 στο 20:11
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: