Αρχική > Πρόσωπα, Πλανήτης Γη Α.Ε. > Ο -κατά 25% Έλληνας- Νικολά Σαρκοζί

Ο -κατά 25% Έλληνας- Νικολά Σαρκοζί

11/04/2007

Προεδρικές εκλογές στη Γαλλία στις 22 Απριλίου, και το μεγάλο φαβορί για το ύπατο αξίωμα της χώρας είναι, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, ο Νικολά Σαρκοζί. Σαλονικιός κατά το ένα τέταρτο του… DNA του, δεν είναι κι από τα καλύτερα παιδιά. Το κείμενο που ακολουθεί είχε γραφεί μετά τα επεισόδια του Νοεμβρίου 2005, που είχαν συγκλονίσει τις γαλλικές πόλεις, και νομίζω ότι ακόμα παρουσιάζει ενδιαφέρον. Πάντως, μην παίξετε κι όλα σας τα λεφτά στοιχηματίζοντας υπέρ του Νικολά…

Ο Σαρκοζί ως… Ιζνογκούντ

«Αποβράσματα» και «κατακάθια της κοινωνίας» χαρακτήρισε ο υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί τους νεαρούς Γάλλους ταραξίες των πόλεων-δορυφόρων της χώρας που για δεκαπέντε ημέρες στα τέλη Οκτωβρίου και στις αρχές Νοεμβρίου, «σκορπούσαν τον τρόμο» κάθε βράδυ, καίγοντας αυτοκίνητα συμπολιτών τους, που βρίσκονται στην ίδια μοίρα με τους ίδιους, αλλά και σχολεία, παιδικούς σταθμούς, γυμναστήρια…

Οι νεαροί ταραξίες, στην συντριπτική τους πλειοψηφία αραβικής -από τις χώρες της Βορείου Αφρικής- και αφρικανικής καταγωγής -από τις πρώην γαλλικές αποικίες στην ήπειρο- παιδιά μεταναστών δεύτερης και τρίτης γενιάς και, κατά τα άλλα, Γάλλοι πολίτες, θέλησαν μ’ αυτόν τον τρόπο να διεκδικήσουν μια καλύτερη θέση σε μια κοινωνία που τους έχει καταδικάσει να ζουν στο περιθώριό της. Οι νεαροί Γάλλοι, άνεργοι σε μεγάλο ποσοστό, που «δεν έχουν να χάσουν παρά μόνον τις αλυσίδες τους», χλευάστηκαν με τον χειρότερο τρόπο από τους ανά τον πλανήτη πάλαι ποτέ στρατευμένους εκπροσώπους μιας βολεμένης σήμερα αριστεράς, που δεν διέκριναν στις ενέργειες των ταραξιών παρά μόνον την «έλλειψη προοπτικής» και την «απουσία ανώτερων ιδανικών». Έτσι θα είναι αν έτσι νομίζουν…

«Αντι-Μάη του ’68» χαρακτήρισαν κάποιοι τον «Νοέμβρη του 2005». Προφανώς παραχωρούν το δικαίωμα στην εξέγερση μόνον στα χορτάτα παιδιά των μεσοαστών και όχι στα νηστικά των μεταναστών. Και είναι, επίσης, προφανές ότι δεν χρειάστηκε να ζήσουν ποτέ στις πόλεις-δορυφόρους-υπνουπόλεις -αυτές που κατ’ ευφημισμόν αποκαλούν «προάστια»- του Παρισιού, της Μαδρίτης ή του Ανατολικού Βερολίνου.

Και εξίσου βολικά έχουν «λησμονήσει» την παραλλαγή ενός συνθήματος που είχε γράψει σε τοίχο της Σορβόνης το 1968 ο Ρενέ Ριεζέλ – αν δεν απατώμαι: «Η ανθρωπότητα θα ευτυχήσει όταν ο τελευταίος πολεοδόμος κρεμαστεί με τα άντερα του τελευταίου αρχιτέκτονα» – ή κάπως έτσι.

Εξίσου βολικά «ξεχνούν» να αναφέρουν ότι δεν είναι μόνον τα νηστικά παιδιά των μεταναστών που καταστρέφουν αυτοκίνητα, αλλά και τα χορτάτα των μεσοαστών, που και αυτά έκαιγαν αυτοκίνητα ή τα ανέτρεπαν για να σχηματίσουν οδοφράγματα τον Μάη του ’68. Προφανώς, οι αφίσες με τα οδοφράγματα στους δρόμους του Καρτιέ Λατέν έχουν προ καιρού αποκαθηλωθεί…

Και ούτε τόλμησε κάποιος από αυτούς να χαρακτηρίσει «ρατσιστή» τον Νικολά Σαρκοζί. Κάτι που θα είχαν πράξει με περισσή σπουδή αν κάποιος άλλος παράγοντας του δημόσιου βίου είχε προβεί στις ίδιες εμπρηστικές δηλώσεις. Δηλώσεις που δεν αποτελούν παρά το αποκορύφωμα της πολιτικής που ακολουθεί ο Ν. Σαρκοζί εδώ και χρόνια, πιστός στην τελευταία στρατηγική του καπιταλισμού περί «σύγκρουσης των πολιτισμών».

Υπέρμαχος της τροποποίησης του γαλλικού νόμου του 1905 περί χωρισμού κράτους-εκκλησίας (τροποποίηση που θα επιτρέπει στο γαλλικό κράτος τη χρηματοδότηση των τζαμιών), από τους εμπνευστές της δημιουργίας (2003) του Γαλλικού Συμβουλίου Μουσουλμανικής Λατρείας, που εκπροσωπεί το σύνολο των μουσουλμάνων της χώρας, και με μια, τουλάχιστον, αμφιλεγόμενη στάση όσον αφορά την Εκκλησία της Σαϊεντολογίας, ο Ν. Σαρκοζί, θεωρητικός της αντικατάστασης του κράτους πρόνοιας με το αστυνομικό κράτος, εκφράζει επίσης αυτό που θα ονομάζαμε μετάβαση από το δημοκρατικό (και ταξικό) μοντέλο του κράτους, σε ένα μοντέλο όπου το κράτος απλώς θα «αστυνομεύει» -αν δεν υποδαυλίζει- τις «πολιτισμικές συγκρούσεις» των διαφόρων κοινωνικών στρωμάτων στο εσωτερικό του. Πρόκειται, δηλαδή, για τη μετάβαση από το νεοφιλελεύθερο μοντέλο κράτους («όσο λιγότερο κράτος [πρόνοιας] τόσο το καλύτερο»), όπως αυτό διαμορφώθηκε τα τελευταία 25 χρόνια, σε ένα μοντέλο κράτους όπου οι «πολιτισμικές -ή θρησκευτικές- μειονότητες» θα εξωθούνται σε συγκρούσεις, αφήνοντας στο απυρόβλητο τον ταξικό χαρακτήρα του ίδιου του κράτους αλλά και τους ίδιους τους κατέχοντες. Οι συγκρούσεις δεν θα είναι πια συγκρούσεις μεταξύ κατεχόντων (τον κοινωνικό πλούτο) και μη κατεχόντων, αλλά συγκρούσεις μεταξύ των μη κατεχόντων στο όνομα κάποιων θολών, και διαρκώς υποδαυλιζόμενων, πολιτισμικών διαφορών.

Πρόκειται, εν ολίγοις, για την εφαρμογή στο εσωτερικό μιας χώρας του μοντέλου της «σύγκρουσης των πολιτισμών», των Μπέρναρντ Λιούις και Σάμιουελ Χάντινγκτον, που εφαρμόζεται εδώ και χρόνια από τις ΗΠΑ, στην προσπάθειά τους να κυριαρχήσουν στον πλανήτη, συγκαλύπτοντας μ’ αυτή τη βολική «ορθολογική θεωρία» τις ιμπεριαλιστικές τους βλέψεις. Και όπως τόνιζε ο καθηγητής Κ. Βεργόπουλος σε πρόσφατο άρθρο του (Ελευθεροτυπία, 11-11-2005), «Όταν σήμερα, για την τήρηση της κοινωνικής ειρήνης και ασφάλειας, ο Σαρκοζί απευθύνεται στους ηγέτες των θρησκευτικών κοινοτήτων, δεν διαπιστώνει απλώς το τέλος του κοινωνικού και δημοκρατικού υποδείγματος, αλλά το εκβιάζει». Το εκβιάζει και προσπαθεί να το επιβάλει.

Και πώς θα μπορούσε, άλλωστε, να χαρακτηρίσει κάποιος «ρατσιστή» τον ατλαντιστή και θαυμαστή του Τόνυ Μπλαιρ, Νικολά Σαρκοζί, όταν ο ίδιος είναι κατά 50% Ούγγρος (ο πατέρας του προερχόταν από την κατώτερη αριστοκρατία της Ουγγαρίας και εγκαταστάθηκε στη Γαλλία μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου), 25% Γάλλος και 25% ελληνο-εβραίος. Ο παππούς του, από την πλευρά της μητέρας του, ήταν εβραίος σεφαρδίτης από τη Θεσσαλονίκη, που μετανάστευσε στη Γαλλία στις αρχές του 20ου αιώνα και, αργότερα, όταν παντρεύτηκε τη Γαλλίδα σύζυγό του, ασπάστηκε τον ρωμαιοκαθολικισμό, θρησκεία που ακολουθεί και ο ίδιος ο Ν. Σαρκοζί.

Ο Νικολά Σαρκοζί. Που στο βιβλίο του, Η Δημοκρατία, οι Θρησκείες, η Ελπίδα (2004), τόνιζε ότι οι νέοι δεν θα πρέπει να μεγαλώνουν μόνον με εκκοσμικευμένες (σ.σ. μη θρησκευτικές) και δημοκρατικές αξίες.

Διότι, δεν είναι μόνον ο Οσάμα Μπιν Λάντεν που αναπολεί τις παλιές, καλές εποχές των Σταυροφοριών. Και ας μην έχουμε καμία ψευδαίσθηση σχετικά με το ποιοι ακριβώς θα είναι εκείνοι που θα πληρώσουν και αυτές τις μετα-μοντέρνες σταυροφορίες. Το σκηνικό έχει ήδη στηθεί… Και όταν οι ιπποπόταμοι συγκρούονται στην ακροποταμιά…

[Ενημέρωση (16-04-2007): Οι Times του Λονδίνου στηρίζουν Σαρκοζί. Το πιάσαμε το υπονοούμενο.]

Και η… Νικόλ Σαρκοζί, η… γυναίκα που προτιμούν οι Γάλλοι για πρόεδρο

Advertisements
  1. 11/04/2007 στο 21:07

    25% Ελληνοεβραικό αίμα δικαιολογεί τα πάντα… 😀 Αν μάλιστα είναι και θεσσαλονικιώτικο! Ένα Μαζάουερ γρήγορα να τον δαγκώσω! 😀

  2. 12/04/2007 στο 00:08

    εκκοσμικευμένες: περίεργη λέξη, την συναντάω ταχτικά. Αλλά πιστεύω, ότι η σωστή είναι λαϊκές. Το αντίθετο του μη κληρικού.
    Και στα γαλλικά, moral laique, λένε, σε αντιπαράθεση της θρησκευτικής ηθικής.
    Τώρα για τον Σαρκοζί, αν δείς και την Σεγκολέν, κρίμα που είναι και γυναίκα, μία από τα ίδια.
    Οσο για «Αποβράσματα» και «κατακάθια της κοινωνίας», εκεί περιθωριοποιείται η νεολαία, η αλλιώς κουρελοποιείται. (κατά το Lumpen).
    Asta na pane. Πως ήτανε το αρνί; συνήλθες από την χοληστερίνη;

  3. 12/04/2007 στο 03:15

    @ gregykapogeorge

    Καλά ο Μαζάουερ τι φταίει πάλι; Δεν τον έχω διαβάσει, αλλά από ό,τι βλέπω από δω κι από κει, παίρνει σημερινούς πολιτικούς όρους και τους… απωθεί σε διάφορες αντίστοιχες Αυτοκρατορίες – όπως η Οθωμανική. Πολυπολιτισμικότητα υπό την Υψηλή κυριαρχία του Σουλτάνου-Πλανητάρχη και πάει λέγοντας. Κάτι αντίστοιχο με τους […] επί Τουρκοκρατίας…

    @ ange-ta

    Εκκοσμικευμένες: περίεργη πράγματι λέξη. Το «λαϊκές» [laique],έχεις απόλυτο δίκιο, είναι πιο σωστό, αλλά στα ελληνικά σημαίνει και διάφορα άλλα. Μέχρι νεωτέρας, προτιμώ το περίεργο.

    Σαρκοζί-Σεγκολέν και λαϊκό [laique] τσα-τσα. Ο «θρίαμβος» της «δημοκρατίας» με κάτι τέτοιους υποψήφιους. Ο Θρίαμβος της Lumpen πολιτικής.

    Ποιο αρνί; Δεν είναι από τα αγαπημένα μου, κι έφαγα κι ελάχιστα. Κι όποιος θέλει το πιστεύει.

  4. 12/04/2007 στο 04:08

    Στην ελλαδα τι εξελιξη ειχε η υποθεση με την Εκκλησία της Σαϊεντολογίας?
    Και ποιοι γνωστοι ειναι στην παρεα αυτη?
    πολιτικοι και οχι μονον?
    Αραγε ο επομενος κυβερνητης μας?
    Πατησιων 200,υπαρχει ακομα και λειτουργει?

  5. 12/04/2007 στο 12:35

    Πολύ καλά ερωτήματα. Όπως λέει κι ο Τραγκαουνάκης θα πρέπει να κάνουμε ρεπορτάζ. Δηλαδή, να πάρω κάνα τηλέφωνο τον Αντώνη Μποσνακούδη, που έχει γράψει και σχετικό βιβλίο, δια τα νεώτερα.

  6. 12/04/2007 στο 14:13

    Σωστος!!! Θελει ρεπορταζ…

  7. 03/11/2007 στο 13:03

    Δείτε κι αυτό στο Ιστολόγιο του Εξαποδώ:

    Ήταν ο Σαρκοζί συνεργάτης της Μοσάντ;

  8. 07/01/2008 στο 09:41

    Για τον Σαρκοζί της Θεσσαλονίκης κυκλοφόρησε, λίγο πριν από τις γιορτές, και βιβλίο από τις εκδόσεις Καστανιώτη:

    Εγώ, ο εγγονός ενός έλληνα Η Θεσσαλονίκη του Νικολά Σαρκοζί

    Αντιγράφω από την παρουσίασή του:

    «Ποιο ρόλο έπαιξε στη διαμόρφωση της πολιτικής προσωπικότητας του Νικολά Σαρκοζί η διπλή του καταγωγή από την Ουγγαρία και τη Θεσσαλονίκη; Και γιατί στην πρώτη του ομιλία μετά την εκλογή του στην προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας αυτοπροσδιορίζεται ως γιος ενός Ούγγρου και εγγονός ενός Έλληνα; Η αφήγηση της οικογενειακής ιστορίας του Γάλλου προέδρου μοιάζει με μυθιστόρημα. Ένα μυθιστόρημα που διατρέχει για τέσσερις αιώνες την Ευρώπη, με ήρωες-αφηγητές τον παππού, τον Θεσσαλονικιό γιατρό Μπενίκο Μαλλάχ, και τον πατέρα, τον Μαγιάρο διαφημιστή Παλ Σαρκοζί (Pal Sarkozy de Nagy Bocsa). Οι Μαλλάχ, οι πρόγονοί του από την πλευρά της μητέρας του, ζούσαν από τον 16ο αιώνα στη Θεσσαλονίκη και υπήρξαν εξέχοντα μέλη της Ισραηλιτικής Κοινότητας, της μεγάλης αυτής σεφαραδίτικης μητρόπολης των Βαλκανίων. Ήταν ραβίνοι, κοσμηματοπώλες, δημοσιογράφοι και πολιτικοί. Η οικογένεια Μαλλάχ ανέδειξε έναν γερουσιαστή, με το κόμμα των Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου, και έναν βουλευτή, με το κόμμα του Δημητρίου Γούναρη. Οι Σαρκοζί ήταν Μαγιάροι ευγενείς και πολεμιστές που αντιστάθηκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η ένωση αυτών των δύο κόσμων με φόντο το μεταπολεμικό Παρίσι του 1950 έδωσε πολλές δεκαετίες αργότερα έναν πρόεδρο στη Γαλλία. Αυτή η μακραίωνη και γοητευτική ιστορία περιγράφεται στις σελίδες του βιβλίου Εγώ, ο εγγονός ενός Έλληνα.»

  9. 25/05/2008 στο 16:20

    Is Νικολά Σαρκοζί popular in Ελλάδα?

  1. 06/01/2008 στο 18:18
  2. 03/04/2008 στο 14:32
  3. 04/04/2008 στο 09:00
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: