Αρχική > Χωρίς κατηγορία > Επιστολή του Γ. Δελαστίκ προς την ΕΣΗΕΑ

Επιστολή του Γ. Δελαστίκ προς την ΕΣΗΕΑ

13/04/2007

Ο δημοσιογράφος Γιώργος Δελαστίκ, που απολύθηκε την περασμένη εβδομάδα από την Καθημερινή του Αλέξη -Alexis- Παπαχελά, απέστειλε προς την Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών την παρακάτω επιστολή [το κείμενο από το press-gr.blogspot.com, τα υπόλοιπα στο ποστ της περασμένης Κυριακής Διασπορά πρακτόρων!] (οι υπογραμμίσεις δικές μου):

Aθήνα, 12 Απριλίου 2007

Προς το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ
Αγαπητοί συνάδελφοι,

Απολύθηκα από την «Καθημερινή», όπως ήδη γνωρίζετε από επιστολή του εκπροσώπου μας στην εφημερίδα, το απόγευμα της Μ. Πέμπτης, 5 Απριλίου 2007. Οι λόγοι της απόλυσής μου είναι καθαρά πολιτικοί.

Το μεσημέρι της Μ. Δευτέρας, 2 Απριλίου, μου ζητήθηκε από τη διεύθυνση της εφημερίδας να υποβάλω παραίτηση λόγω ανυπόγραφου σχολίου της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Πριν», της οποίας είμαι διευθυντής, αναφερόμενου στη διασπορά ανθρώπων των Αμερικανών στα ΜΜΕ. Μου δηλώθηκε πως η ιδιοκτησία και η διεύθυνση της «Καθημερινής» θεώρησαν ότι το σχόλιο τους αφορά, αν και πουθενά σε αυτό δεν αναφερόταν το όνομα της «Καθημερινής», όπως άλλωστε δεν αναφερόταν κανένα όνομα εντύπου, καναλιού ή προσώπου. Επρόκειτο περί σχολίου καταγγελίας πολιτικού φαινομένου.

Γνωστοποίησα προφορικά και εγγράφως στην ιδιοκτησία και τη διεύθυνση της «Καθημερινής» τα εξής:

Πρώτον, εφόσον αυτοί δεν επιθυμούν τη συνέχιση της συνεργασίας μας, εγώ δεν έχω καμιά απολύτως πρόθεση να επιδιώξω τη συνέχισή της.

Δεύτερον, αρνούμαι κατηγορηματικά να υποβάλλω παραίτηση στη βάση της πολιτικής αιτιολογίας που μου ζητήθηκε, καθώς κάτι τέτοιο θα σηματοδοτούσε αποδοχή και νομιμοποίηση εκ μέρους μου μιας διαδικασίας την οποία θεωρώ πολιτικά απαράδεκτη.

Τρίτον, επειδή η ζητηθείσα παραίτηση ισοδυναμεί με απόλυση, πρέπει να με απολύσουν ευθέως, αναλαμβάνοντας και τις όποιες πολιτικές συνέπειες αυτής της επιλογής.

Τέταρτον, δεν έχω καμιά πρόθεση διεκδίκησης επαναπρόσληψης από τη στιγμή που διέρρηξαν τις σχέσεις μας.

Περί αυτών των θέσεων μου ενημέρωσα τον πρόεδρο και όσα μέλη του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ μπόρεσα το πρωί της Μ. Τρίτης. Σε επικοινωνία του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ με τον από τη Μ. Δευτέρα διευθυντή της «Καθημερινής», Αλέξη Παπαχελά, όπως γνωρίζετε, η οποία έλαβε χώρα το απόγευμα της Μ. Τρίτης, αυτός δήλωσε ότι δεν έχει γίνει καμία απόλυση, πράγμα τυπικά αληθές, αφού η απόλυσή μου είχε ημερομηνία της επόμενης ημέρας, 4 Απριλίου, και εμένα μου κοινοποιήθηκε τη μεθεπόμενη, 5 Απριλίου.

Η απόφασή μου να μη διεκδικήσω επαναπρόσληψη στην «Καθημερινή» είναι ειλημμένη. Πέρα όμως από την προσωπική μου στάση, έχω την άποψη ότι υφίσταται σοβαρό πολιτικό ζήτημα γενικότερου ενδιαφέροντος στην περίπτωσή μου. Νομίζω ότι το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ πρέπει να καταδικάσει τον πολιτικό χαρακτήρα της απόλυσής μου και να λάβει όλα τα κατά την κρίση του αναγκαία μέτρα που θα αποτελέσουν φραγμό στην επέκταση απολύσεων συντακτών για πολιτικούς λόγους.

Αυτό, κατά την άποψή μου, έχει τεράστια σημασία για τον δημοσιογραφικό κλάδο και πάνω απ’ όλα για την ελευθεροτυπία και τη δυνατότητα έκφρασης και προβολής όλων των απόψεων. Σ αντίθετη περίπτωση, αν αφεθεί να περάσει ένα κλίμα πολιτικής τρομοκράτησης των δημοσιογράφων, η χειραγώγηση της ενημέρωσης θα προσλάβει εφιαλτικές διαστάσεις.

Ευελπιστώ στην ηθική αλληλεγγύη σας.

Με αξιοπρέπεια,
Γιώργος Δελαστίκ

Advertisements
Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες:
  1. 13/04/2007 στο 18:20

    πολύ γεναία στάση!
    Εχω δουλέψει υπάλληλος 16 χρόνια, να δηλώνεις δημόσια με απέλυσαν, χρειάζεται δύναμη!
    μπράβο του. Πέρα όμως από αυτό, η άρχουσα τάξη, είναι δυνατή! πολύ δυνατή. Μας έχει όλους γραμμένους.
    Σου έχω στείλει μήνυμα.
    φιλιά

  2. 13/04/2007 στο 19:24

    Πατάνε πάνω στο «κάθε θαύμα τρεις μέρες» και νομίζουν ότι θα ξεχαστεί. Εδώ βγήκε η Γιαννάκου και δήλωσε ότι δεν καταλαβαίνει τις αντιδράσεις για το βιβλίο της ιστορίας…!

    Προτείνω να καθιερώσουμε όλοι το συνήθειο, από καιρού εις καιρόν (μια και έχουμε ή θα έχουμε τα blogάκια καιρό) να ανατρέχουμε στα παλιά και να ανασύρουμε τα γεγονότα που έχουν ή τείνουν να ξεχασθούν. Ότι έχει ο καθένας. Το blogging μπορεί να χρησιμοποιηθεί και έτσι.

  3. 13/04/2007 στο 20:26

    @ ange-ta

    Δεν ξέρω αν η άρχουσα τάξη είναι δυνατή, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν μας αγαπάει κλαψ-κλαψ. Γραμμένους μας έχει, γι’ αυτό κι εμείς… της γράφουμε.

    Δεν έχω πάρει μήνυμα…

    @ gregykapogeorge

    Έτσι ακριβώς. Νομίζουν ότι όλα ξεχνιούνται.
    Φυσικά και το blogging μπορεί να χρησιμοποιηθεί και έτσι. Το κάνω όποτε θυμάμαι κάτι [π.χ. τελευταία με το «Απ’ τον παππού στον εγγονό»], θα μπορούσαμε επίσης να καθιερώσουμε μια μέρα και να ανεβάζουμε ένα ποστ μνήμης: για να θυμούνται οι «παλιοί» και να «μαθαίνουν» οι νέοι.

  4. 13/04/2007 στο 20:55

    Για να πω την αλήθεια, δεν ήταν δυνατόν πολιτικά να συνεχίσει να δουλεύει στην Καθημερινή ο Δελαστίκ με την τόσο συντηρητική στροφή που πήρε τα τελευταία χρόνια η εν λόγω εφημερίδα. Ωστόσο, είναι απαράδεκτο να απαιτείται να υπογράψει κάποιος την παραίτησή του και όχι να τον απολύουν ευθέως και με θάρρος. Μάλιστα είναι απαράδεκτο να απευθύνεται αυτή η πρόταση σε κάποιον που θέλει να φωνάζει ότι είναι αριστερός (αν και δεν τον κατατάσσω εκεί, αλλά τέλος πάντων είναι θέμα πολιτικής ευθείας του εν λόγω πολιτικού)

  5. 13/04/2007 στο 21:23

    Η Καθημερινή πάντα ήταν συντηρητική εφημερίδα – έστω της πεφωτισμένης… δεξιάς συντήρησης. [Όταν είχα αρχίσει να πρωτοδιαβάζω το κυριακάτικο φύλλο, εκεί γύρω στο ’80, έριχνα άγριο γέλιο όταν διάβαζα τον Στάμο Ζούλα να αποκαλεί το ΠΑΣΟΚ «αριστερά της αριστεράς»!!!]

    Τα τελευταία, ωστόσο, χρόνια το Κυριακάτικο φύλλο ήταν αξιοπρεπέστατο και τα άρθρα των Δελαστίκ-Λυγερού-Παπακωνσταντίνου για τα διεθνή και τα εθνικά πολύ καλά [ανεξάρτητα από τις όποιες επιμέρους αντιρρήσεις].

    Η απόλυση του Δελαστίκ, που χαίρει εκτίμησης σε όλο το πολιτικό φάσμα, αν μη τι άλλο λόγω του επαγγελματισμού του, είναι απαράδεκτη ΠΟΛΙΤΙΚΗ ενέργεια. Ποιοί να βρουν θάρρος να τον απολύσουν ευθέως; Το τι γίνεται αυτήν την περίοδο στον τύπο και τα ηλεκτρονικά μέσα το περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο το -ανυπόγραφο- σχόλιο που προκάλεσε την απόλυση Δελαστίκ. Και δεν έχουμε δει τίποτε ακόμη…

  6. 15/04/2007 στο 12:23

    ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΟ.
    ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΑ ΚΑΙ ΔΝΕ ΝΟΜΙΖΩ ΝΑ ΦΤΑΙΕΙ Η ΖΑΓΟΡΙΣΟΑ ΥΓΡΑΣΙΑ…

    ΚΛΛΑ ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΦΥΓΑΜΕ ΝΩΡΙς ΧΡΗΣΤΟ 😉

  7. 15/04/2007 στο 20:45

    Ε, δεν «φύγαμε» και ακριβώς. Σε μας ίσχυε η «εθελουσία έξοδος» του Ελεύθερου Τύπου, κι όχι οι «απολύσεις» της Καθημερινής…

  8. 15/04/2007 στο 22:51

    Τελικά, πλάκα-πλάκα, τα μπλογκς θα αποτελέσουν ένα χώρο αντιπληροφόρησης, κόντρα στον Τύπο της εξουσίας… απ΄όπου δεν γλυτώνει κανείς εκτός συστήματος.

    Είτε για τους λόγους που απολύθηκε ο Δελαστίκ, είτε γιατί η εξουσία φιλτράρει τους ανθρώπους της μέσα από διάφορα περίεργα φίλτρα (φαντάσου ότι κάποτε λειτούργησαν ακόμα και οι χαφιέδικες λίστες του Βασιλάκη….)

    Ζήτω η αντιπληροφόρηση, λοιπόν.

    μ-π

  9. 15/04/2007 στο 23:25

    Πλάκα-πλάκα κι αυτό γίνεται. Βέβαια στο Ελλαδιστάν περνάμε ακόμα τις παιδικές ασθένειες του μπλόγκινγκ, αλλά σιγά σιγά θα διαμορφωθεί μια άλλη κατάσταση. Γιατί αυτό που ισχύει εν γένει στο Διαδίκτυο, όποιος θέλει να μάθει, ψάχνει και βρίσκει, θα ισχύσει και στην καθημερινή πολιτική πραγματικότητα – ως έναν βαθμό. Ο κατακερματισμός των πηγών πληροφόρησης είναι ένα ζήτημα.

    Η απόλυση του Δελαστίκ για παράδειγμα. Δεκάδες άτομα μπαίνουν κάθε μέρα στα μπλογκ αναζητώντας και βρίσκοντας πληροφορίες από τις μηχανές αναζήτησης. Οι εφημερίδες το ζήτημα το «έθαψαν» μεγαλοπρεπώς – πέραν κάποιων ελάχιστων μονόστηλων, και των μικρών εφημερίδων της Κυριακής {Παρόν, Εποχή και -φυσικά- Πριν).

    Δεν υπάρχουν «περίεργα» φίλτρα στον τύπο. Οποιοσδήποτε γραφιάς ξέρει πού βρίσκεται και ξέρει την επίσημη γραμμή. Από ‘κει και πέρα, η πένα του, το στομάχι του κι η αξιοπρέπειά του. Συνήθως αν έχεις το τρίτο και το πρώτο δεν έχεις το δεύτερο. Και τα τρία μαζί, καταπώς φαίνεται, είναι πια «ασυμβίβαστα»…

    Εδώ θα ‘μαστε να τα παρατηρούμε και ν’ αντιδρούμε.

  10. Σπύρος
    16/04/2007 στο 00:08

    Καλησπέρα και συγχαρητήρια.Σάς παρακολουθώ εδώ και καιρό και χαίρομαι για την ύπαρξη αυτού τού blog.
    Διάβασα οτι η ΄Συσπείρωση΄τού ΣΥΝ στην Ε.Σ.Η.Ε.Α.,καταψήφισε πρόταση για κήρυξη απεργίας στην ΄Καθημερινή΄σχετικά με τίς απολύσεις Δελαστίκ-Μπουγάτσου.
    Εάν είχε απολυθεί κανένας υμνητής τού Ουράνιου Τόξου(όχι ότι θα συμφωνούσα σε κάτι τέτοιο),i aristera tis proodou,θα είχε ξεσηκώσει τον κόσμο για ΄εθνικιστικό μένος΄.
    Εξεστιν Κλαζομενίοις ασχημονείν,και μάλιστα διαρκώς.Eλπίζω στίς εκλογές να μήν ΄συγκινηθούν΄ξανά οι χήρες και τα ορφανά όταν ο SYN ξαναρχίσει τίς κλάψες για το 3%.

  11. 16/04/2007 στο 00:19

    Καλημέρα και ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.

    Τι να πει κανείς; Τα είπατε όλα: «Εξεστιν Κλαζομενίοις ασχημονείν, και μάλιστα διαρκώς». Τα ίδια και τα ίδια σ’ ολόκληρη τη μεταπολίτευση. Ας ελπίσουμε να τελειώσουμε με δαύτην να τελειώσουμε και μ’ αυτούς, αν και πολύ φοβάμαι ότι διαθέτουν τεράστιες αντοχές και ακόμη τεραστιότερους υποστηρικτές. Και στους τελευταίους δεν κατατάσσω βέβαια τις χήρες και τα ορφανά…

  12. 16/04/2007 στο 17:04

    Πολυ χρησιμη η κινηση σου.Και οι διαπιστωσεις σου για τους δημοσιογραφους αληθινες.Μονο που ετσι ηταν παντα στον Τυπο.Δεν ειναι τωρινο φαινομενο.Κι αυτα συμβαινουν πολυ πιο εντονα στους νευραλγικους χωρους,που ενω ειναι κατασκευασμενοι για να προσφερουν,μετατρεπουν την προσφορα σε ασκηση εξουσιας.Πολιτικη-Δημοσιογραφια-Ιατρικη.Απαραδεκτες και οι τρεις αν τις κρινεις με το μετρο,για το οποιο γεννηθηκαν.

  13. 16/04/2007 στο 20:36

    Δίκιο έχετε. Πάντα έτσι ήταν στον Τύπο [αλλά και στην πολιτική και στην ιατρική]. Μόνον που, να, ξέρετε, μερικές φορές -τις περισσότερες- αρνούμαστε να είμαστε τόσο ρεαλιστές [στα όρια του κυνικού] και θέλουμε να βλέπουμε τα πράγματα όπως ΔΕΝ είναι.

    Και για να κάνω ένα λογοπαίγνιο: παραμένοντας έξω από τα δικτυώματα [εξουσία] διατηρούμε μόνον τις θεαμαπάτες [ψευδαισθήσεις] μας. Ίσως να είναι και καλύτερα έτσι. Που μάλλον είναι…

  14. 16/04/2007 στο 23:00

    ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΕΤΟΥΣΙΩΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΘΕΑΜΑΠΑΤΕΣ ΣΕ ΘΑΥΜΑΠΑΤΕΣ ΑΓΑΠΗΤΕ ΧΡΗΣΤΕ 😉

  15. 16/04/2007 στο 23:13

    Και η ουσία είναι μέσα από ένα δίκτυο blogs η είδηση να φτάνει όσο το δυνατόν μακρύτερα, είναι μια λύση στην κατάσταση που τείνει να δημιουργηθεί. Χρήστο από σήμερα θα είσαι στο blogroll μου και καλή συνέχεια.

  16. 17/04/2007 στο 20:35

    @ ATHENA

    Οι θαυμαπάτες δυστυχώς κρατάνε μόλις τρεις ημέρες 🙂 . Οι θεαμαπάτες ίσως αντέξουν παραπάνω.

    @ akamas

    Πολλά πράγματα θα γίνουν. Σιγά σιγά, να ωριμάσουμε κι εμείς, να ωριμάσουν κι οι ιδέες. Ευχαριστώ. Ανταποδίδω.

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: