Αρχική > Πλανήτης Γη Α.Ε. > Σάπισε ο κόσμος απ’ την κακιά κυβέρνια…

Σάπισε ο κόσμος απ’ την κακιά κυβέρνια…

17/04/2007

… που ‘λεγε κι ο Δάντης.

Ένας τις προάλλες στην Παιανία, τριάντα τρεις χτες στη Βιρτζίνια, εκατό ίσως ξανά αύριο στη Βαγδάτη…

Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα, ήταν το σύνθημα κάποιων πριν από δεκαετίες.

Ναι.

Διάβαζα το περασμένο Σάββατο στα Νέα το άρθρο του Γιώργου Αγγελόπουλου «Το νησί των κανιβάλων». Τον Μάιο του 1933, η μυστική αστυνομία του Στάλιν άδειασε 6.000 κρατουμένους σε ένα κομμάτι γης μέσα σε ένα ποτάμι της Σιβηρίας. Ύστερα από έναν μήνα, πάνω από 4.000 ήταν νεκροί. Από την πείνα, τις κακουχίες, τις αρρώστιες, τον κανιβαλισμό των συγκρατουμένων τους. Ακόμη μια μικρή ιστορία του Γκουλάγκ. Καταγραμμένη από τον Γάλλο ιστορικό Nicolas Werth στο βιβλίο του Cannibal Island: Death in a Siberian Gulag.

Βαρβαρότητα ή βαρβαρότητα.

Εκείνων. Των άλλων. Η δική μας.

Οι βάρβαροι. Είμαστε πάντα εδώ. Δίπλα μας. Μέσα μας. Επελαύνουμε.

Advertisements
Κατηγορίες:Πλανήτης Γη Α.Ε.
  1. 18/04/2007 στο 00:23

    Συμφωνώ με το ποστ σου, με την διαφορά ότι το Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα του Κ.Καστοριάδη ουδεμία σχέση είχε με τον Στάλιν και τις μεθόδους του. Ίσα ίσα αυτές τις μεθόδους κυρίως πολεμούσε.

  2. 18/04/2007 στο 00:48

    Έχεις απόλυτο δίκιο, ο Καστοριάδης και ο Κλωντ Λεφόρ και η ομάδα και το περιοδικό «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» δεν είχαν απολύτως καμία σχέση με τον Στάλιν [ίσα-ίσα], αλλά το Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα ήταν σύνθημα της αριστεράς στον Μεσοπόλεμο, και σ’ αυτό αναφερόμουν.

    Σ’ ευχαριστώ που μου έδωσες τη δυνατότητα να το διευκρινίσω γιατί στο κείμενο του ποστ δεν είναι καθόλου μα καθόλου ξεκάθαρο. Ζητώ συγνώμη και από σένα και από τους υπόλοιπους αναγνώστες.

  3. 18/04/2007 στο 01:06

    Ίνδικτε [σ’ ευχαριστώ και πάλι] να διευκρινίσω ότι και το Γκουλάγκ δεν ήταν δημιούργημα [ανοσιούργημα] του Στάλιν, αλλά της ηγεσίας του ΚΚΣΕ [Λένιν, Τρότσκυ & σια] από τις πρώτες ημέρες της Οκτωβριανής «Επανάστασης». Και τα όσα συνέβαιναν στην ΕΣΣΔ ήταν γνωστά στη Δύση -και στην Αριστερά της Δύσης- σχεδόν από την πρώτη στιγμή. Μόνον που η Αριστερά της Δύσης έκανε τα στραβά μάτια. Κι ακόμα κάνει τα στραβά μάτια. Οτιδήποτε αφορά στο Γκουλάγκ είναι «αντικομμουνιστική προπαγάνδα», ακόμα και σήμερα. Ένα τεράστιο θέμα για ψάξιμο.

    Η «παρεξήγηση» μεταξύ μας για το «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» δημιουργήθηκε σε μεγάλο βαθμό από την αμηχανία μου -συνήθως σκέφτομαι πολύ πριν γράψω κάτι, και μετά μερικά πράγματα βγαίνουν «τσουβαλιαστά»- για το πώς να γράψω κάτι για του Γκουλάγκ με αφορμή το άρθρο του Γ. Αγγελόπουλου στα Νέα για τους κανίβαλους. Η αμηχανία μου σερνόταν για τρεις ημέρες, και στο τέλος «τσουβαλιάστηκε» με επίκαιρα θέματα και βγήκε αυτό το ποστ.

    Για τη Ρώσικη «Επανάσταση» θα αρχίσουμε να τα λέμε το κατακαλόκαιρο για να προλάβουμε και τον επερχόμενο -ρώσικο- χειμώνα. Τον Οχτώβρη είναι και τα 90χρονα… Έχουμε να πούμε…

  4. 18/04/2007 στο 01:11

    Κατάλαβα το πνεύμα του ποστ σου και το ξαναλέω συμφωνώ απόλυτα. Απλά ήθελα να κάνω την διευκρίνιση προς αποφυγή παρεξηγήσεων.
    Μερικά πράγματα πρέπει να είναι διακριτά, γιατί δυστυχώς βλέπω ότι τόσο στην κοινωνία, όσο και στην μπλογκο κοινότητα οι ιδεολογίες (οι –ισμοι που λένε κάποιοι) έχουν απαξιωθεί και στο μυαλό των περισσοτέρων ομογενοποιηθεί, πράγμα που μόνο την βαρβαρότητα της εξουσίας εξυπηρετεί.

  5. 18/04/2007 στο 01:14

    Δεν πρόλαβα το σχόλιο 3, το δικό μου (4) αφορά το 2.
    χαχαχα
    (ελπίζω να πρόλαβα τώρα) 🙂

  6. 18/04/2007 στο 01:28

    Ίνδικτε, πρόλαβες, πρόλαβες! Όπως έγραφα και σε κάποιον άλλον συμπλόγκερ -χτες νομίζω- «όταν παλεύεις για την επικοινωνία η παρεξήγηση δεν είναι έγκλημα» [Βανεγκέμ, νομίζω]. Ευχαριστώ και πάλι. Καλό βράδυ.

    ΥΓ. Όλοι οι «ισμοί» απαξιώνονται και ομογενοποιούνται για να «θριαμβεύει» ο κυρίαρχος «ισμός» – ο οποίος παρουσιάζεται ως «φυσικό φαινόμενο». Και ο κυρίαρχος «ισμός», όπως σωστά επισημαίνεις, είναι ο «ισμός» της κάθε εξουσίας και όλων των βαρβαροτήτων της.

  7. 18/04/2007 στο 21:25

    Τελικά τη νόρμα τους τη βγάλανε;

    (Κρύο χωρατό… :-/)

  8. 18/04/2007 στο 22:40

    Κρύο, Greg, παγωμένο. Απ’ τα βάθη της Σιβηρίας.

    Πριν από ένα ενάμισι χρόνο με είχε πιάσει μια «μανία» και διάβαζα βιογραφίες: 3-4 του Στάλιν [εξαιρετικά ενδιαφέρουσες], μία του Λένιν. Εκεί να δεις τα κρύα χωρατά που έκανε ο Στάλιν στους «δικούς» του. Ένα από αυτά:

    Στη διάρκεια του πολέμου συνάντησε έναν ταγματάρχη στους διαδρόμους του Κρεμλίνου. «Καλά», του λέει, «εσύ ακόμα εδώ είσαι;» «Και που θα έπρεπε να είμαι;» «Στη Σιβηρία», του λέει ο Στάλιν. Πάγωσε ο φουκαράς. Φαντάζεσαι σε τι αγωνία έζησε για το επόμενο διάστημα. Αρκετές μέρες αργότερα, σε μια σύσκεψη, ο Στάλιν λέει, κοιτάζοντας τον ταγματάρχη: «Καλά πάμε στον πόλεμο, λέμε και κανένα χωρατό και το διασκεδάζουμε», και ξεράθηκε στα γέλια – όπως κι όλοι οι παριστάμενοι. Δεν τους έπαιρνε να κάνουν κι αλλιώς…

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: