Αρχική > Πλανήτης Γη Α.Ε. > Prozac Nation: Ο ήσυχος και μοναχικός δολοφόνος της Βιρτζίνια

Prozac Nation: Ο ήσυχος και μοναχικός δολοφόνος της Βιρτζίνια

18/04/2007

prozacnationbook.jpg

Το εξώφυλλο του βιβλίου Prozac Nation της Elizabeth Wurtzel

Ούτε που μπορώ να φανταστώ τι είδους σχέσεις αναπτύσσονται μεταξύ των φοιτητών σε ένα -άκρως ανταγωνιστικό- αμερικανικό πανεπιστήμιο, όπως αυτό της Βιρτζίνια, όπου προχθές ένας 23χρονος νεαρός, τελειόφοιτος της αγγλικής φιλολογίας, εκτέλεσε εν ψυχρώ 33 φοιτητές και καθηγητές του πανεπιστημίου.

Τι είδους σχέσεις; Κρίνοντας από όσα γνώριζα, από όσα μαθαίνω και από όσα βλέπω, η πιο ταιριαστή περιγραφή μού φαίνεται πως είναι εκείνη του Λουί Αλτουσέρ, που παρουσιάζοντας ένα ιταλικό θεατρικό έργο του τέλους του 19ου αιώνα, που παιζόταν πριν από σαράντα χρόνια στο Παρίσι, είχε γράψει για τις σχέσεις των ηρώων του έργου: «Η μόνη υπαρκτή σχέση είναι η ανυπαρξία σχέσεων«.

«Ήσυχο και μοναχικό άνθρωπο» χαρακτηρίζουν τον 23χρονο όσοι τον ήξεραν. Η εικόνα που έχει η αστυνομία για τον 23χρονο, λένε δημοσιογραφικές πληροφορίες, ταιριάζει πλήρως με το πορτραίτο του ανθρώπου «Τ», του «τυπικού εκτελεστή των σχολείων» [«typical school shooter»]. Το προφίλ των ανθρώπων «Τ» είναι αποτέλεσμα μιας μελέτης των Μυστικών Υπηρεσιών, που είχαν ερευνήσει 37 παρόμοια περιστατικά μετά τη σφαγή στο Λύκειο του Κολουμπάιν το 1999. [Columbine High School massacre]

Σύμφωνα με πληροφορίες του δικτύου ABC, ο 23χρονος άφησε στο δωμάτιό του ένα σημείωμα, στο οποίο έγραφε: «Εσείς με αναγκάσατε να το κάνω αυτό».

Η Chicago Tribune αναφέρει ότι στο σημείωμα ο Τσο Σεούνγκ Χούι καταφερόταν εναντίον των «πλούσιων παιδιών», του «έκλυτου βίου» και των «παραπλανητικών τσαρλατάνων» στην πανεπιστημιούπολη. [«rich kids», «debauchery», «deceitful charlatans»].

Άλλες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο δράστης κάποια στιγμή έπαιρνε αντικαταθλιπτικά φάρμακα και ότι είχε γίνει βίαιος.

Αντικαταθλιπτικά; Τι του δίνανε; Prozac; Ή μήπως Luvox που έπαιρνε ο Eric Harris, ο ένας εκ των δύο μαθητών που είχαν αιματοκυλήσει το Κολουμπάιν;

Μια σάπια κοινωνία που αρρωσταίνει τα παιδιά της και μετά επιχειρεί να τα θεραπεύσει με ψυχοφάρμακα.

Μια βάρβαρη κοινωνία που τρώει τις ίδιες τις σάπιες σάρκες της.

[Ενημέρωση (24-04-2007): Ακόμη μία άποψη για το Πρόζακ από τον καθηγητή Σπύρο Σημίτη, αδελφό του τέως καταλληλότερου, και τέως Obudsman στο γερμανικό κρατίδιο της Έσσης. Από συνέντευξή του (H κοινωνία μας δεν διορθώνεται με ένα… πρόζακ) στην Τασούλα Καραϊσκάκη (Καθημερινή, 19-10-2003). Το σχετικό απόσπασμα έχει ως εξής:

Εξάρτηση από τα φάρμακα

– Πόσο στενή είναι σήμερα η εξάρτηση των ανθρώπων από τα φάρμακα;

– Είναι όλο και μεγαλύτερη. Σήμερα η κατάθλιψη, μια εξαιρετικά διαδεδομένη ασθένεια, καταπολεμάται με φάρμακα (πρόζακ) που έχουν γίνει ασπιρίνες. Κανένας όμως δεν ρωτάει ποιες είναι οι μακροχρόνιες επιπτώσεις τέτοιων φαρμάκων στα άτομα και την κοινωνία.

– Γιατί αυτή η εξάρτηση, επειδή υπάρχει προσφορά;

– Δεν είναι μόνο η προσφορά. Κάποιος που πάσχει από κατάθλιψη αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα στην καθημερινή του ζωή. Τέτοια φάρμακα του δίνουν την εντύπωση ότι μπορεί να τα λύσει. Όμως η ψυχική πάθηση έχει αιτίες που προϋποθέτουν μακροχρόνιες θεραπείες. Όμως οι θεραπείες αυτές πληρώνονται από ασφάλειες και κοινωνικές υπηρεσίες που προτιμούν το φάρμακο γιατί νομίζουν ότι έτσι μειώνεται το κόστος. Το κόστος όμως δεν μειώνεται, παρά μόνο προσωρινά.]

Advertisements
Κατηγορίες:Πλανήτης Γη Α.Ε.
  1. 18/04/2007 στο 11:51

    Καλημέρα Χρήστο,
    διαβάζω τώρα το «Λιμάνι σ εναν άκαρδο κόσμο», στο οποίο ο Κ. Λάς αναλύει την οικογένεια και την ιστορία της στην Αμερική.
    Εχω το ελάττωμα, όταν αρχίζω ένα βιβλίο, να διαβάζω το τέλος του μετά από τις πρώτες 10 σελίδες.
    Δες τι γράφει:
    Σήμερα το κράτος ελέγχει όχι μόνο το σώμα του ανθρώπου, αλλά και όσο μέρος από το πνεύμα του μπορεί να κυριεύσει, όχι απλώς τη δημόσια σφαίρα αλλά και τις πιο σκοτεινές γωνιές της ιδιωτικής ζωής που παλιότερα ήταν απρόσιτες στην πολιτική κυριαρχία. Όλη η ύπαρξη του πολίτη έχει τώρα υποταχθεί στη διοίκηση από τη κοινωνία, ολοένα και πιο πολύ χωρίς τη διαμεσολάβηση της οικογένειας. Η κοινωνία έχει αναλάβει τον εκκοινωνισμό ή ασκεί ολοένα και πιο αποτελεσματικό έλεγχο στον εκκοινωνισμό από την οικογένεια.
    Αφού έτσι έχει υπονομεύσει μία από τις πιο βασικές πηγές της κοινωνικής συνοχής, μόνο για να δημιουργήσει καινούργιες, πιο περιοριστικές από τις παλιές, και εν τέλει πιο καταστροφικές για την προσωπική και πολιτική ελευθερία.»
    Μετά από μία τέτοια φρουστρασιόν, όπου αυτό το «λιμάνι» – η οικογένεια- έχει χαθεί, αντιλαμβάνεσαι εύκολα, τι σημαίνει να ζεις και να μεγαλώνεις στο Αμέρικα!!

  2. 18/04/2007 στο 12:41

    Καλημέρα Ange-la

    Είσαι ταχύτατη. Εγώ μόλις πριν από δυο τρεις μέρες έμαθα ότι κυκλοφόρησε το βιβλίο του Λας κι εσύ ήδη το διαβάζεις! Ευχαριστούμε για τα αποσπάσματα. Ο Λας έχει έναν ενδιαφέροντα -και προκλητικό, θα έλεγα- τρόπο σκέψης. Προκλητικό με την έννοια ότι όπου κι αν ανήκεις πολιτικά σε βάζει σε σκέψεις για τις βεβαιότητες που τρέφεις. Θα το διαβάσω προσεχώς.

    Και ναι η οικογένεια χάθηκε γιατί οι ειδικοί της εξουσίας ανέλαβαν εργολαβικά και με το έτσι θέλω και με τεράστιους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς την ανατροφή, την εκπαίδευση, την υγεία των παιδιών, αφαιρώντας τα από την [ευρύτερη] οικογένεια. Δεν δημιουργείς αλλιώς πειθήνιους δούλους.

    Τα πρώτα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής ήδη αρχίζουν να εμφανίζονται και στην Ελλάδα – με μια καθυστέρηση, όπως πάντα, μερικών δεκαετιών. Οι μέθοδοι είναι καλά δοκιμασμένες όμως, τώρα πια, και πολύ σύντομα θα αρχίσουμε, ως κοινωνία, να βλέπουμε πράματα και θάματα. Ως κοινωνία, γιατί όσοι δεν κοιτάνε γύρω τους σαν χαζοί τα βλέπουν ήδη.

  3. 18/04/2007 στο 15:40

    Δεν μπορώ να συμφωνήσω με την άποψη του Λας ότι «κοινωνία έχει αναλάβει τον εκκοινωνισμό ή ασκεί ολοένα και πιο αποτελεσματικό έλεγχο στον εκκοινωνισμό από την οικογένεια». Αντίθετα, η οικογένεια παραδοσιακά συνιστούσε το πρώτο στάδιο της κοινωνικοποίησης η οποία ολοκληρωνόταν μέσω των υπολοίπων θεσμών κοινωνικοποίησης: γειτονιά, σχολείο, στρατός, εργασία. Στις σημερινές κοινωνίες οι κοινωνικές σχέσεις έχουν διαρραγεί προκειμένου να αναδυθεί, δίκην οικονομικού προϊόντος, ο αλλοτριωμένος καταναλωτής. Οι κοινωνικές σχέσεις βιώνονται ως κατανάλωση εμπορευμάτων. Οι πάλαι ποτέ θεσμοί κοινωνικοποίησης έγουν μεταλλαχθεί σε μηχανισμούς παραγωγής ατομικών καταναλωτικών υποκειμένων: η οικογένεια κι η γειτονιά έχουν πάψει να υφίστανται, ο στρατός είναι πλέον ακόμη μια (κατ’ εξοχήν αλλοτριωτική) εργασία, η εργασία είναι εξατομικευμένη και αποκοινωνικοποιημένη, το σχολείο είναι ένα εργοστάσιο παραγωγής εργαζομένων – καταναλωτών. Τι γίνεται όμως όταν θέλεις να καταναλώσεις ένα εμπόρευμα που υποτίθεται ότι σου διασφαλίζει την ελευθερία όταν αυτό λέγεται «όπλο με σφαίρες»;

  4. 18/04/2007 στο 15:40

    Καλά τα λες. Μια κοινωνία που αρρωσταίνει τα ίδια της τα τέκνα. Αρρωσταίνει και καταστρέφει το μέλλον της. Σήμερα τα βλέπουμε στην Αμερική και λέμε «μακρυά από τον κ#λο μας…». Σε λίγο θα τα δούμε και δίπλα μας και ίσως στο ίδιο το παιδί μας. Τι κάνουμε λοιπόν για να αλλάξουμε αυτήν την βίαιη και τρελαμένη κοινωνία; ΤΙΠΟΤΑ.
    Ίσως πάνω σ’ αυτό θα έπρεπε να αναρωτηθούμε. Να κοιτάξουμε να αποβάλλουμε την δική μας τρέλα και ηλιθιότητα και να προσπαθήσουμε όλοι μας να αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο, έτσι ώστε τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας να έχουνε ένα καλύτερο άυριο.

  5. 18/04/2007 στο 19:29

    Καλά τα λέμε εμείς, κάποιοι άλλοι δυστυχώς δεν θέλουν να ξύσουν λίγο κάτω από τη φλούδα και να δουν τι οδηγεί σε τέτοια φαινόμενα. Αποτέλεσμα: Σαν μόνη λύση βλέπουν την όλο και αυστηρότερη αστυνόμευση.

  6. 18/04/2007 στο 21:18

    @ Vrennus

    Αν και δεν έχω διαβάσει το βιβλίο του Λας, δεν νομίζω ότι θα λέει και πολύ διαφορετικά πράγματα από όσα λες εσύ. Δεν νομίζω ότι από μια φράση μπορούμε να εξάγουμε ασφαλή συμπεράσματα. Από την άλλη, έχοντας διαβάσει δύο άλλα βιβλία του Λας («Κουλτούρα του ναρκισσισμού», «Εξέγερση των ελίτ»), οφείλω να ομολογήσω ότι η σκέψη του είναι κάπως ιδιόρρυθμη και όχι τόσο ξεκάθαρη. Αμερικανός, μαρξιστής, φροϋδικός εν μέρει αντι-φροϋδικός σε άλλα σημεία, με «συντηρητικές» θέσεις, τουλάχιστον συγκριτικά με το κυρίαρχο ρεύμα αμφισβήτησης της δεκαετίας του ’60, που όπως και να το κάνουμε έχει ψιλο-επιβληθεί σε κοινωνικό επίπεδο σχεδόν σε όλους τους τομείς, δεν είναι και τόσο εύκολα προσεγγίσιμος. Αξίζει τον κόπο πάντως να τον διαβάσει κανείς.

    Το τελευταίο σου ερώτημα δείχνει όλο αυτό το πολιτικο-ιδεολογικό αδιέξοδο…

    @ simiomenos

    Δυστυχώς αυτή η κοινωνία δεν αντέχεται πια. Ίσως ποτέ η Ελλάδα να μην γίνει σαν την Αμερική [εκτελέσεις στα σχολεία], αλλά από την άλλη η βία στα σχολεία και εκτός αυτών καλά κρατεί [π.χ. βιασμός στην Εύβοια, βιασμός σε σχολικές εκδρομές, κλοπές και ξυλοδαρμοί]. Κι αν τα πράγματα δεν είναι χειρότερα στη χώρα μας αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό και στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί παραδοσιακά η ελληνική οικογένεια. Αν και αυτός ο τρόπος [με τον σημερινό υπερπροστατευτισμό από τη μια και την πλήρη αδιαφορία από την άλλη] οδηγεί σε άλλα φαινόμενα.

    Όλη αυτή η… διαπιστωσιολογία μας, όμως, δεν οδηγεί πουθενά. Και δεν ξέρω τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να αλλάξουμε την κατάσταση. Δεν είμαι, εκ φύσεως, καθόλου απαισιόδοξος αλλά πολλά πράγματα χειροτερεύουν χρόνο με τον χρόνο. Και το θέμα δεν είναι να ζήσουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας σε έναν καλύτερο κόσμο. Κι εμείς δικαιούμαστε έναν καλύτερο…

    @ Stathis

    Τι να πεις και με ποιον; Προ μηνός διάβαζα μια μελέτη [δυστυχώς δεν μπόρεσα να ανακαλύψω ξανά την πηγή] ότι στην Ελλάδα υπάρχουν 800.000 άτομα που παίρνουν ψυχοφάρμακα. Μιλάμε πια για χημική αλλοίωση της πραγματικότητας. Είναι αδύνατον να κάνεις μια σοβαρή [μη αποσπασματική, δηλαδή] συζήτηση με τέτοια άτομα. Ήξερα εδώ και 15 χρόνια κάποιους φίλους που το έκαναν, αλλά τελευταία καταντάει ενδημικό φαινόμενο. Ίσως τις επόμενες ημέρες γράψω κάτι σχετικά.

    Μα η όλο και αυστηρότερη αστυνόμευση [έλεγχος εκ των άνω] είναι το ζητούμενο. Πάντα ήταν το ζητούμενο. Από την εποχή που «εφευρέθηκε» το σύγχρονο σωφρονιστικό σύστημα στην Αγγλία, στις απαρχές της βιομηχανικής επανάστασης, όταν οι λούμπεν ακτήμονες έπρεπε να οδηγηθούν είτε στις φάμπρικες είτε στις φυλακές, μέχρι… μέχρι… Παλιοί σκοποί, νέες μέθοδοι.

    @ Όλους

    Για όποιον ενδιαφέρεται για περισσότερες πληροφορίες για τον Christopher Lasch -αφού το έργο του τέθηκε προς συζήτηση από την Ange-ta- στο τέλος του παλιότερου ποστ μου Η εκπαίδευση της αμάθειας υπάρχουν αρκετές, καθώς και ένα απόσπασμα από το συγκεκριμένο βιβλίο.

  7. 18/04/2007 στο 21:29

    Μια και μιλάμε για παιδιά, έχετε πάρει είδηση ότι έχει αρχίσει σιγά-σιγά η χρήση παραισθησιογόνων;

  8. 18/04/2007 στο 22:22

    Πολύ σωστά τα λες και συμφωνώ μαζί σου.
    Διαφωνω σε ένα.
    Μπορούμε να αλλάξουμε την κοινωνία μας, εμείς ειδικότερα της νέας γενιάς, αλλά αν το καταφέρουμε αυτό το οποίο απαιτεί ριζική αλλαγή και παγκόσμια ανακατάταξη, δεν θα προλάβουμε να την βιώσουμε εμείς αλλά οι απόγονοί των απογόνων μας. Το τι κάνουμε για να την αλλάξουμε είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων και πολλών παραμέτρων οι οποίες δεν μπορούν να αναλυθούν σε ένα σχόλιο.

    Και κάτι άλλο, που ίσως σας είναι αδιάφορο. Και εγώ παίρνω ψυχοφάρμακα (αντικαταθλιπτικά συγκεκριμένα για κρίσεις πανικού).
    Η αρρώστια που πάσχω, δημιουργήθηκε καθαρά από τα άγχη που σου προσφέρει απλόχερα η καθημερινή ζωή, και όχι από προσωπικούς λόγους. Αυτή και άλλες πολλές αρρώστιες μας πασάρει και μας δημιουργεί η νέα μας κοινωνία για να μας κάνει ζωάκια στο βίαιο παιχνίδι της.

  9. 18/04/2007 στο 22:28

    Απαραίτητη διευκρίνιση: το σχόλιό μου σχετικά με την άποψη του Λας αναφέρεται (μόνο) στο απόσπασμα που είχε την καλωσύνη να παραθέσει η Ange-ta στο σχόλιό της (April 18th, 2007 at 11:51 am)

  10. 18/04/2007 στο 22:58

    @ gregykapogeorge

    Τι είδους ουσίες δηλαδή;

    @ simiomenos

    Φυσικά και μπορούμε να αλλάξουμε την κοινωνία μας. Όπως έχει πει και κάποιος «στον πόλεμο χάνονται όλες οι μάχες εκτός από την τελευταία». Κι η τελευταία μάχη δεν έχει δοθεί ακόμα. Μόνον που πρέπει να μάθουμε από όλες τις ήττες μας. Αυτό προϋποθέτει ταυτόχρονα διάλογο και ψάξιμο και οργάνωση και αγώνα στο χώρο δουλειάς και σπουδών και… και… και… Τεράστιο θέμα. Έχετε δίκιο.

    Ψυχοφάρμακα: όχι δεν μου είναι καθόλου αδιάφορο. Η καθημερινή [επαγγελματική-κοινωνική] ζωή μας -κι όχι η προσωπική- τα προσφέρει απλόχερα όλα αυτά. Σε όλους μας. Δίχως εξαιρέσεις. Δυστυχώς. Το παλεύουμε κι αυτό. Τίποτα δεν είναι ξεκομμένο από όλα τα υπόλοιπα.

    @ Vrennus

    Μην «στενοχωριέστε» αγαπητέ. Δεν σας παρεξήγησε απολύτως κανένας 🙂

  11. satyrikon
    18/04/2007 στο 23:27

    Υπενθυμιση:ο κ. Παπαχελας εκανε μια εκπομπη μεσουσης της εκπαιδευτικης κρισεως οπου «αποδεικνυε» περιτρανα οτι τα Αμερικανικα Πανεπιστημια ειναι καταπληκτικα σε σχεση με τα Ελληνικα.
    Τοτε που την εβλεπα μου περασε απο το μυαλο η εξης σκεψη:
    «Καλλιτερα ειναι τα δικα μας που ειναι τοσο χυμα σε ολα τα επιπεδα παρα αυτο το φοβερο οργανωτικο σχημα που εχουν τα Αμερικανικα.Δεν ταιριαζουν με την ψυχοσυνθεση μας,δεν ειμαστε ακομα ρομποτακια»
    Λεω υπενθυμιση….

  12. 18/04/2007 στο 23:41

    Καλησπέρα Χρήστο ,
    Ναι ακριβώς, ο Λάς σου τη βγαίνει από αριστερά ακόμα και στις πιο αριστερές σου απόψεις. Η οικογένεια έχασε το ρόλο της γιατί ανέλαβαν οι ειδικοί. Οι ψυχολόγοι, οι κοινωνιολόγοι, οι γαμολόγοι (η λέξη δεν είναι δική μου), οι κοινωνικοί παθολόγοι, που όπως λέει αντικαθιστούν τους γονείς και τους δασκάλους. Δεν μπορώ να κάνω περίληψη του βιβλίου. Αν δεν έχεις και μία προπαίδεια με την ιστορία της οικογένειας, είναι πολύ δύσκολο να τον παρακολουθήσεις.
    Αναφέρεται στην αμερικανική οικογένεια, αλλά δεν απέχει πολύ από τη δική μας, από τη στιγμή που η διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας αφήνεται άκαρδα στα ΜΜΕ.
    Εκείνο που σε εντυπωσιάζει (εμένα τουλάχιστον) είναι η επιστημονική διείσδυση του συστήματος στην ιδιωτική σου ζωή και στη σκέψη σου. Η αλλοτρίωση του ατόμου, χωρίς όχι μόνο να το καταλάβει αλλά να το υποστηρίξει νομίζοντας ότι κάνει κάτι προοδευτικό!
    Υποστήριζα, πάντα, ότι τα παιδιά πρέπει να τραβήξουν το δρόμο τους και να φύγουν από τα φουστάνια σου. Ο Λας, μου δημιούργησε αμφιβολίες. Δεν φεύγουν από τα φουστάνια σου, οδηγούνται με ταχύτητα εκεί που τους θέλει το σύστημα. Αυτό το βιβλίο με έκανε να δω με άλλα μάτια τον κόσμο, όχι μόνο τον οικογενειακό.

    @Vrenus
    Νομίζω, ότι κάνεις μία υπέρβαση, αν θεωρείς ότι τα σύστημα ενδιαφέρεται μόνο για καταναλωτές. Αν ήταν έτσι, θα είχε ήδη πεθάνει. Το σύστημα ενδιαφέρεται για την διατήρηση του και για την αναπαραγωγή του, και με αυτή τη έννοια η οικογένεια πρέπει να παραδοθεί στην κοινωνία. (στην σημερινή καπιταλιστική, άκαρδη κοινωνία του χρήματος) Η ιδιωτική ζωή αφήνει τόπο στη δημόσια. Το άτομο, η προσωπικότητα, η διαφορετικότητα δημιουργεί στο σύστημα ανασφάλεια. Η άμορφη, ισοπεδωμένη μάζα χειραγωγείται πιο εύκολα. Αυτό επιδιώκει η παιδεία. (εδώ κρύβεται και η άρνησή του, ο διαλεκτικός του θάνατος) Ενδιαφέρον στο βιβλίο του Λάς, είναι η αναφορά στο Χάρβαρντ. Το Πανεπιστήμιο που σε κάθε κατάταξη καταλαμβάνει το νο 1.
    Όσο για το στρατό, το σύστημα σήμερα τον έχει γραμμένο! Ούτε καν δεν ενδιαφέρεται για την παραγωγή και αναπαραγωγή της στρατιωτικής ηθικής. Δηλαδή της πίστης για ιδεώδη όπως Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια!
    Πέθανε αυτή η τριάδα. Σήμερα όλα έχουν μια αξία ανταλλαγής. (σε χρήμα)! Και με αυτή τη θεώρηση, αντιλαμβάνεται κανείς και τις «μετανεοτερικές» «θρησκευτικές» ιδεολογίες, όπως λ.χ του Καραμπελιά, που προσπαθούν να δώσουν στον άνθρωπο κάποιες αξίες. Δεν έχω πάρει την απόφασή μου, ψάχνομαι.

    Η εκπαίδευση της Αμάθειας, (ή η διδασκαλία της αμάθειας), είναι ΤΟ βιβλίο. Δεν θα μπορούσα να σκεφτώ πως σε 60 σελίδες, μπορεί κανείς να πει τόσα πολλά ουσιώδη πράγματα για τον σημερινό καπιταλισμό.
    Το πήρα και το διάβασα μετά τις αναφορές του παρόντος μπλόκ και το ευχαριστώ!

  13. 19/04/2007 στο 08:50

    Και για μένα η «Εκπαίδευση της αμάθειας» αποδείχτηκε από τα πλεόν συναρπαστικά βιβλία που διάβασα τα τελευταία χρόνια! Και μάλιστα μόλις με 60 σελίδες, όπως δικαίως λέει η ange ta.

  14. 19/04/2007 στο 10:24

    @ satyrikon

    Μεταξύ μας: τα ελληνικά πανεπιστήμια παραείναι χύμα…

    @ ange-ta

    Σ’ ευχαριστούμε τα μάλα που μοιράζεσαι μαζί μας τις εντυπώσεις σου από το βιβλίο του Λας. Φαντάσου επίσης και τι έχει γίνει τα τελευταία τριάντα χρόνια, από το 1977 δηλαδή, όταν και πρωτοκυκλοφόρησε το βιβλίο του Λας.

    @ εξαποδω

    Τω όντι. Ενδιαφέρον πρέπει να παρουσιάζει και το βιβλίο της Νατάσα Πολόνυ «Τα Χαμένα Παιδιά μας» [εκδ. Πόλις]. Δεν το έχω διαβάσει, διάβασα στο τελευταίο Άρδην κάποια αποσπάσματα. Πάντως, κάποιος φίλος που το διάβασε μού έλεγε ότι είναι κάπως αμήχανα γραμμένο. Προσεχώς.

  15. 19/04/2007 στο 22:02

    Εκτός θέματος πιά (μια και μιλάμε για την εκπαίδευση της αμάθειας) αλλά κυκλοφορεί πάρα πολύ μανιτάρι στα σχολεία (κυρίως ιδιωτικά)των βορείων προαστείων

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: