Αρχική > Χωρίς κατηγορία > «Αλληλογραφία» Καρκαγιάννη – Δελαστίκ

«Αλληλογραφία» Καρκαγιάννη – Δελαστίκ

19/04/2007

Ο Αντώνης Καρκαγιάννης, σημερινός εκδότης της Καθημερινής, αναλαμβάνει την ευθύνη για την απόλυση του Γιώργου Δελαστίκ, με κείμενό του που δημοσιεύθηκε την περασμένη Τρίτη στην εφημερίδα:

Για ένα συνάδελφο

Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη/ karkagiannisant@ath.forthnet.gr

Ο Γιώργος Δελαστίκ ήταν συνάδελφος στην «Καθημερινή» και φίλος μου. Προσελήφθη πριν από 12-13 χρόνια, όταν και πάλι έτυχε να ασκώ καθήκοντα διευθυντή. Η πρόσληψή του φέρει την υπογραφή μου με τη σύμφωνη γνώμη της ιδιοκτησίας.

Γνωρίζαμε τις πολιτικές του απόψεις, οι οποίες κανέναν δεν ενοχλούσαν. Στα 12-13 χρόνια που δούλεψε μαζί μας αλλεπάλληλες και διαφορετικές διευθύνσεις σεβάστηκαν απόλυτα τις απόψεις του και την ελεύθερη έκφρασή τους από τις στήλες της εφημερίδας. Δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση, όπου να μη δημοσιεύθηκε άρθρο του ή να λογοκρίθηκε, λόγω πολιτικής διαφοράς. Αντιθέτως. Πολύ σύντομα μετά την πρόσληψή του η εφημερίδα ανέθεσε σημαντικές εργασίες στον Γιώργο Δελαστίκ και πολλές φορές του εμπιστευόταν τη σύνταξη του κυρίου άρθρου της. Σε αυτά τα 12-13 χρόνια δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση εξαίρεσης του Γιώργου Δελαστίκ λόγω των πολιτικών του πεποιθήσεων.

Μέχρι την εβδομάδα πριν από το φετινό Πάσχα και έπειτα από 12-13 χρόνια αδιατάρακτης συνεργασίας. Για ποιο λόγο;

Ο Γιώργος Δελαστίκ εκτός από τη δουλειά του στην «Κ» εκδίδει και διευθύνει μια μικρή εφημερίδα, το «Πριν», όπου αυτός και οι φίλοι του αναπτύσσουν τις απόψεις τους, σεβαστές πάντοτε και παντελώς αδιάφορες για την «Κ».

Στο φύλλο όμως της εβδομάδας πριν από το Πάσχα δημοσιεύθηκε ανώνυμο σχόλιο (το έγραψε καθ’ ομολογία του ο Γιώργος Δελαστίκ), όπου η «Κ», χωρίς να κατονομάζεται αλλά σαφέστατα να υπονοείται, περιγραφόταν περίπου ως εκτροφείο ξένων πρακτόρων, που και αυτοί δεν κατονομάζονταν αλλά σαφώς υπονοούνταν ή «φωτογραφίζονταν». Τέτοια μάλιστα… συσσώρευση «πρακτόρων» έχουμε στην «Κ» ώστε τους κατανέμουμε και στις άλλες εφημερίδες!

Το δημοσίευμα ήταν καθ’ όλα αστείο και οι συνάδελφοι στην «Κ» γελούσαν και μου έλεγαν να μη δώσω σημασία και οποιαδήποτε συνέχεια. Εμένα όμως το σχόλιο αυτό με εξόργισε. Πρώτα, γιατί ήταν ανώνυμο και αφορούσε ανώνυμους, μια κακοήθης συκοφαντία και διαβολή, χωρίς κανείς να αναλαμβάνει την ευθύνη να προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία. Με εξόργισε επίσης γιατί μου θύμισε ασφαλίτικες μεθόδους ανωμάλων περιόδων, τους αλφαμίτες της Μακρονήσου και τους ασφαλίτες που περιφέρονταν στα στρατόπεδα και στις φυλακές και προκειμένου να προκαλέσουν σύγχυση και δυσπιστία, διέδιδαν ότι διαθέτουν πράκτορες από τους οποίους μαθαίνουν τα πάντα. Τέλος, αν ο Γιώργος Δελαστίκ πιστεύει ότι όσοι διαφωνούν πολιτικά μαζί του είναι απαραιτήτως πράκτορες, λυπάμαι αλλά έρχεται από μια άλλη εποχή που με τέτοιες «ρετσινιές» οδηγήθηκαν τίμιοι αγωνιστές στα εκτελεστικά αποσπάσματα. Κάθε τίμιος αριστερός κουβαλάει εκείνες τις εποχές σαν βάρος στη συνείδησή του.

Ηταν Μεγάλη Δευτέρα και τελευταία μέρα που ασκούσα καθήκοντα διευθυντή στην «Κ». Κάλεσα τον Γιώργο Δελαστίκ και του είπα ότι θεωρούσα το ανώνυμο δημοσίευμα του «Πριν» κακόηθες και συκοφαντικό και τον παρακάλεσα να υποβάλει την παραίτησή του, ήταν υποχρέωσή του. Δεν είχε το θάρρος και την ευθύτητα να παραιτηθεί, αφού συκοφάντησε συναδέλφους του και την εφημερίδα από την οποία και ψωμί καλό έφαγε και γνωστός έγινε ως δημοσιογράφος. Απελύθη με τη συγκατάθεσή του!

Διάβασα κατόπιν δήλωσή του ότι απελύθη για λόγους πολιτικούς και για τις πολιτικές του απόψεις. Από πότε όμως η συκοφαντία και η διαβολή θεωρείται… πολιτική άποψη;

Ο Γιώργος Δελαστίκ απάντησε στον Αντώνη Καρκαγιάννη με επιστολή που απέστειλε στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ χθες:

Προς το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ

Αγαπητοί συνάδελφοι,
Σε απάντηση λιβελλογραφήματος εναντίον μου που δημοσίευσε χθες, 17 Απριλίου 2007, στην «Καθημερινή» ο εκδότης της, Αντ. Καρκαγιάννης, θα επιθυμούσα να σας γνωστοποιήσω τα εξής:

Το κείμενο αυτό επιχειρεί συνειδητά να εκφυλίσει τους πολιτικούς λόγους που προκάλεσαν την απόλυσή μου σε μια δήθεν προσωπική αντιδικία με τον Αντ. Καρκαγιάννη, η οποία ουδέποτε υπήρξε. Στόχος του κειμένου είναι η μέσω αντιπερισπασμού συγκάλυψη του πολιτικού κρετινισμού των εγκεφάλων της απόλυσής μου, οι οποίοι νόμισαν ότι μπορούσαν να με απολύσουν με αιτιολογία αντιαμερικανικό ανώνυμο σχόλιο της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Πριν» της οποίας είμαι διευθυντής, χωρίς να υπάρξουν πολιτικές επιπτώσεις.

Η πολιτική χυδαιότητα του εν λόγω κειμένου αποσκοπεί στην εκμαίευση απαντήσεων αναλόγου επιπέδου εκ μέρους μου ώστε να προκληθούν αποκρουστικά φαινόμενα δημόσιας ανταλλαγής ύβρεων. Ματαιοπονεί. Αυτό αποκλείεται να γίνει.

Αντιλαμβάνομαι τους στόχους της απεγνωσμένης προσπάθειας του εκδότη της Καθημερινής να μειώσει την αξιοπιστία και το ήθος μου. Έντεκα ολόκληρα χρόνια δημιουργικής δουλειάς και πολιτικού θάρρους όταν άλλοι έσκυβαν το κεφάλι, σφυρηλάτησαν δεσμούς βαθύτατου αμοιβαίου σεβασμού μεταξύ του γράφοντος και των συναδέλφων και αναγνωστών της «Καθημερινής». Συγκινητική και καθοριστική υπήρξε η αλληλεγγύη και η ενθάρρυνσή τους σε πολιτικά κρίσιμες ώρες.

Αντιλαμβάνομαι πόσο δύσκολο είναι για την ιδιοκτησία και τη διεύθυνση της εφημερίδας να πείσουν αυτό το κοινό, όπως και άλλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας, για την ορθότητα μιας επιλογής που συνιστά ρήξη με τη μέχρι τώρα πορεία της ίδιας της «Καθημερινής».

Προσωπικά, πάντως, θα εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στον Αντ. Καρκαγιάννη, γιατί όπως τα επικά χρόνια της νιότης του στο σύρμα της Μακρονήσου συνεισέφεραν, μαζί με τις θυσίες στρατιών αγωνιστών της Αριστεράς, στη γαλούχηση πολλών από εμάς στο να κρατάμε ψηλά το μέτωπό μας, έτσι και τα σημερινά, ύστερα χρόνια και πεπραγμένα του μας διδάσκουν πώς να μην καταντήσουμε πολιτικά.

Αγαπητοί συνάδελφοι του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ,
Νομίζω πως οι εξελίξεις ενισχύουν την άποψη που έχω ήδη εκφράσει με την επιστολή μου της 12.4.2007 ότι επιχειρείται η πολιτική τρομοκράτηση δημοσιογράφων, με στόχο την περαιτέρω χειραγώγηση της ενημέρωσης. Επιβάλλεται, πιστεύω, η άμεση και ισχυρή δραστηριοποίηση της ΕΣΗΕΑ για την αντιμετώπιση της κατάστασης αυτής πριν να είναι πολύ αργά.

Με αξιοπρέπεια,
Γιώργος Δελαστίκ

Μερικές παρατηρήσεις:

1. Φαίνεται πως η απόλυση -για πολιτικούς λόγους- του Γ. Δελαστίκ από την Καθημερινή δεν πέρασε καθόλου μα καθόλου απαρατήρητη. Κι αυτό οφείλεται σε τεράστιο βαθμό στα μπλογκς και στις «μικρές» κυριακάτικες εφημερίδες [Παρόν, Εποχή, Πριν], αφού οι καθημερινές και μεγάλες κυριακάτικες εφημερίδες περιόρισαν την είδηση σε μονοστηλάκια. Γι’ αυτό και αναγκάστηκε ο Α. Καρκαγιάννης δύο εβδομάδες μετά να δώσει κάποιες απαντήσεις.

2. Κάποιες απαντήσεις… Γιατί δεν είναι καθόλου πιστευτός στο γιατί απέλυσε τον Γ. Δελαστίκ την τελευταία ημέρα που ασκούσε -άτυπα- καθήκοντα διευθυντή στην εφημερίδα, κι ενώ διευθυντής ήταν ήδη ο Αλέξης Παπαχελάς.

3. Το να εξοργίζεσαι σε τέτοιο βαθμό από ένα ανώνυμο σχόλιο, νόμιζα πως αποτελούσε ίδιον των νευρωτικών μπλόγκερ [που έγραφε και κάποια στην ίδια εφημερίδα], και όχι ίδιον κάποιου δημοσιογράφου με δεκαετίες στο κουρμπέτι.

4. Το να παραμένεις εξοργισμένος ακόμα και δύο εβδομάδες αργότερα ώστε να μιλάς για «ασφαλίτικες μεθόδους» και Μακρονήσια είναι υπεράνω των ψυχαναλυτικών μου δυνατοτήτων.

5. Τέλος, να ζητήσω συγνώμη από τον Αλέξη Παπαχελά, στον οποίο, σε παλιότερο ποστ μου, είχα χρεώσει πολιτικά την απόλυση του Γ. Δελαστίκ. Κι ακόμα σ’ αυτόν την χρεώνω, παρά τα όσα λέει ο εξοργισμένος Α. Καρκαγιάννης.

Παλιότερα ποστ:

Διασπορά πρακτόρων! [Το ανυπόγραφο σχόλιο του Πριν (που σύμφωνα με τον Α. Καρκαγιάννη είχε γραφεί από τον Γ. Δελαστίκ) και το παρασκήνιο της απόλυσης}

Επιστολή του Γ. Δελαστίκ προς την ΕΣΗΕΑ [Επιστολή του Γ. Δελαστίκ προς το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ στις 12-4-2007]

Στοχοποιημένος από το 2001 ο Δελαστίκ! [Λινκ προς ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο στο Ιστολόγιο του Εξαποδώ]

Τα κείμενα της σημερινής «αλληλογραφίας» τα άντλησα από το press-gr.blogspot.com, από όπου μαθαίνουμε κι ότι ο Γ. Δελαστίκ ανήκει πια στο δυναμικό του Έθνους και του Mega. Ο ιδιοκτήτης του Έθνους και εκ των ισχυρών ανδρών του Mega Γιώργος Μπόμπολας είχε γίνει εσχάτως στόχος δημοσιευμάτων της Καθημερινής σχετικά με την ιδιότητά του ως εργολήπτης δημοσίων έργων…

Advertisements
Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες:
  1. 19/04/2007 στο 17:29

    Εκείνο που δεν κατάλαβα καθώς έχω διαβάσει το άρθρο του Δελεστίκ και το έχω ανεβάσει και εγώ είναι που κατονομάζεται προσωπικά ο Καρκαγιάννης. Ξέρω να διαβάζω και ξέρω ότ όπως λέει ο λαός μας όποιος έχει την μύγα μυγιάζεται.

  2. 19/04/2007 στο 21:14

    Πουθενά δεν κατονομάζεται ούτε αυτός ούτε κανένας άλλος, αλλά όπως είπες κι εσύ ο λαός μας έχει για όλες τις περιστάσεις και από μια καλή παροιμία.

  3. 19/04/2007 στο 22:03

    Ο κόσμος τόχε τούμπανο κι’ ο Καρκαγιάννης κρυφό καμάρι…

  4. εργδημεργ
    20/04/2007 στο 12:41

    Αστεία πράγματα!…

    Οι συμμαχίες, αντιμαχίες, λυκοφιλίες, λυκοέχθρες στον χώρο των ΜΜΕ είναι κάτι που μεταβάλλεται ταχύτατα. Επίσης, ενεργουν σαν οδοστρωτήρας: Δεν αφήνουν όρθιες τις συνειδήσεις, είτε κανεις είναι αριστερος, είτε δεξιος, είτε ό,τι γουστάρει. Όταν κάποιος εργάζεται στα ΜΜΕ, αυτα πάνε περίπατο.

    Εμένα όλες αυτες οι απολύσεις δημοσιογράφων κτλ κτλ με αφήνουν παγερα αδιάφορο. (Όταν ανακατεύεσαι με τα πίττουρα, λέει ο σοφος λαος, σε τρώνε οι κότες. Όταν ανακατεύεσαι με τα σκατα των ΜΜΕ, τί περιμένεις; να βγεις αλέρωτος;)

    Εσεις όμως, μην εκπλαγείτε αν μια μέρα δείτε χθεσινους εχθρους του χώρου των ΜΜΕ πάλι αγκαλίτσα και χαμογελαστους, και να μην τρέχει τίποτε.

    Υγ1: Θυμηθείτε! «Αλήτες-ρουφιάνοι-δημοσιογράφοι»! Ή μήπως ο «σοβαρος» Παπαχελας δεν είναι εκείνος που έγραψε το κατάπτυστο βιβλίο για τη «17Ν»;

    Υγ2: Προ πολλων ετων (το 1985), είχε κλείσει το «Βήμα»… όχι για πολιτικους λόγους και διώξεις και τέτοια, αλλα για έναν απλούστατο λόγο: δεν είχε αναγνώστες! Έ, λοιπον, όλος ο υπόλοιπος «χώρος» των ΜΜΕ (τουλάχιστον των συμπαθούντων) γράφανε τους κόσμου τις μ…κίες, πχ εκφράσεις όπως «το κάστρο της δημοκρατίας!» και διάφορα τέτοια! Κι αν ήταν κανεις άσχετος με τα ελληνικα πράγματα, θα νόμιζε πως εδω ζει και βασιλεύει καθεστως χιτλερικου τύπου, που διώκει τους δημοκράτες!

    Όλοι αυτοι «ξεχνούσαν» ότι ένα ΜΜΕ είναι πρωτίστως επιχείριση, οπότε υπάγεται στους κανόνες των επιχειρήσεων!… ή είναι (αρκετα) επικερδες και συνεχίζει, ή είναι ζημιογόνο και κλείνει! Όλα τ’ άλλα, «γραμμη του εντύπου», ή «έντιμος δημοσιογράφος» και λοιπες τρίχες κατσαρες, είναι τα παραμύθια με τα οποία γουστάρουν κάποιοι να παραμυθιάζονται – και τίποτ’ άλλο.

  5. 20/04/2007 στο 13:47

    Ισοπεδωτικός… Και με την καλή και με την κακή έννοια της λέξης.

    Σωστές επισημάνσεις αλλά και λανθασμένες γενικεύσεις. Για τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ και για τις αντίστοιχες επιχειρήσεις ισχύει ό,τι και για όλους τους υπόλοιπους. Με τη μόνη διαφορά ότι τα ΜΜΕ διαμορφώνουν συνειδήσεις. Και σ’ αυτό το σημείο το παιχνίδι δεν λέγεται ενημέρωση λέγεται πολιτική. Κι αυτή μας αφορά -είτε το θέλουμε είτε όχι- όλους.

    Σ’ αυτό το πλαίσιο, μπορούμε να πούμε ότι η απόλυση του ατόμου-Δελαστίκ μας αφήνει παγερά αδιάφορους. Δεν τον έχουμε διαβάσει, δεν τον ξέρουμε κ.ο.κ. Όμως το φαινόμενο-Δελαστίκ, δηλαδή το όσα περιέγραφε στο σχόλιό του στο Πριν -για το οποίο απολύθηκε- μας αφορά όλους. Το ότι εν γένει τα ΜΜΕ είναι για τα σκουπίδια είναι γεγονός. Αλλά δεν είναι ούτε όλα για τα σκουπίδια, αλλά ούτε κι όλοι όσοι γράφουν σ’ αυτά είναι για κρέμασμα. Νομίζω…

    Μια παρατήρηση για την τελευταία παράγραφο του σχολίου σου: πάμπολλα ΜΜΕ είναι ζημιογόνα και συνεχίζουν. Χρηματοδοτούνται από τους ιδιοκτήτες τους και χρησιμοποιούνται ως μοχλοί πίεσης για την εξασφάλιση έργων κ.λπ. Έντιμοι δημοσιογράφοι υπάρχουν. Εσύ αμφισβητείς την εντιμότητα εκείνων που είναι διευθυντικά στελέχη στα ΜΜΕ, αμείβονται με υπέρογκα ποσά, και κάνουν κωλοτούμπες για τα όποια αφεντικά τους. Και έχεις δίκιο. Αλλά άλλο το ένα άλλο το άλλο. Ας μην γενικεύουμε.

  6. 21/04/2007 στο 19:22

    Απόλυτα σύμφωνος με τον Χρήστο!

  7. εργδημεργ
    23/04/2007 στο 13:15

    Τί να πω και τί να μολοήσω, ώ οικοδεσπότα!

    Παντου μια σκοτεινια, μια απογοήτευση… Οι συνδικαλοπατέρες έχουν ξεπουλήσει τα πάντα, προκειμένου να γίνουν βουλευτες!… (Κι ο Δελαστικ περιμένει τη συμαράσταση της ΕΣΗΕΑ!) Ο όρος «δημοκράτης» έχει πάψει πια να σημαίνει κάτι (θετικο)… και δεν επιστρέφουμε ολοταχως στη βαρβαρότητα, αλλα στην αγριότητα! (Τουλάχιστον οι βάρβαροι μπορούν και να νομοθετήσουν – κατα Καβάφη. Αντιθέτως, οι ανθρωποφάγοι -ιστορικως- ουδέποτε εξεδήλωσαν ταλέντο παραγωγης νομοσχεδίων.)

    Στο κάτω-κάτω, όποιος περνάει τα 18 είναι υπεύθυνος της τύχης του, κι άμα είναι αριστερος (όπως ο Δελαστικ), ένας λόγος παραπάνω. Γίνεται να κάνεις μακροβούτι στα σκατα, και ταυτόχρονα να έχεις την απαίτηση να μη λερωθεις;

    Υγ: Ξέρεις τί παθαίνουμε, ώ οικοδεσπότα, τα ρομαντικα άτομα ως συ και ‘γω; Κολλάμε στο παρελθον και κρίνουμε με ιδανικα περασμένων εποχων! (Ενω αντιθέτως, ο καπιταλισμος δεν έχει τέτοιες «παιδικες ασθένειες», ούτως ειπειν.)
    Πχ εσυ κρίνεις τους εφημεριδάδες με δεδομένα του 1920 (πχ περιμένεις τα έντυπα να έχουν «αρχες», κτλ κτλ) κι εγω κρίνω τα πανεπιστήμια με δεδομένα του …1720! (Πχ περιμένω ο καθηγητης πανεπιστημίου να είναι η κεφαλη της κοινωνίας, και μου κακοφαίνεται που είναι λαμόγιο -πχ της Παντείου- που υπερτιμολογει συνδετήρες και φωτοτυπικο χαρτι!) Τί να μας πει κανεις!

    ‘Αμα βρεθούμε, κερνάω τον καφε της παρηγοριας!

    Υγ2: Μην πτοείσαι απ’ όσα λέω, και συνέχισε να γράφεις! Ακόμη απέχεις πολυ απο τους γκρινιάρηδες γραφικους γέροντες του Muppet Show! 🙂

  8. 23/04/2007 στο 22:03

    «Μες στο απόλυτο σκοτάδι όλες οι αγελάδες είναι μαύρες», είχε πει κάποτε ο Ραούλ Βανεγκέμ, αν και νομίζω ο αφορισμός είναι του Μπλαιζ Πασκάλ Χέγκελ.

    Δεν υπάρχει απόλυτο σκοτάδι. Το έστω και ελάχιστο φως που μπορεί να υπάρχει μας βοηθά να διακρίνουμε κάπως καλύτερα το χρώμα των αγελάδων. Και μια και τσιτάρουμε, one more από τον Ίταλο Καλβίνο:

    «Ψάξε και μάθε να αναγνωρίζεις ποιος και τι στη μέση της Κόλασης δεν είναι Κόλαση, και αυτού δώσ’ του χώρο κάν’ το να διαρκέσει».

    Το θέμα δεν είναι να μην λερωθούμε από τα σκατά. Αλλά να λερωθούμε όσο το δυνατόν λιγότερο. Άλλο να τα παράγεις και τα χρησιμοποιείς για να λερώσεις άλλους κι άλλο να προσπαθείς να τα αποφύγεις όσο μπορείς.

    Οι διαπιστώσεις σου σωστές. Και για τους συνδικαλιστές, και για τους δημοσιογράφους και για τους καθηγητές. Πολιτισμένοι, άγριοι και βάρβαροι υπήρχαν πάντα. Οι άγριοι πάντα την πατούσαν, οι βάρβαροι κέρδιζαν και καμιά φορά και μάλλον αυτή είναι η περίπτωσή μας.

    ΥΓ. Γιατί αν ζούσαμε εγώ το 1920 κι εσύ το 1720 πάλι δεν θα ήμασταν εκτός εποχής και εκτός συστήματος; Κι αν πάλι ζούσαμε το 2057 πάλι εκτός εποχής θα ήμασταν. Η «μηχανή» της κενωνίας πάντα έβγαζε και «σκάρτα» προϊόντα.

    Καφέ της παρηγοριάς; Γιατί χάσαμε κάποιον; Χάσαμε κάτι; Καφές της χαράς θα είναι. Ας κλάψουν οι άλλοι τα χαμένα τους…

    ΥΓ 2. Πολύ θα γούσταρα να είμαι σαν τους γκρινιάρηδες γέρους του Muppet. Αυτοί δεν λογαριάζονται πια παρά μόνον με τον θάνατο. Οπότε μπορούν να έχουν γραμμένους στα παλαιότερα των υποδημάτων τους και την εποχή τους και τους συγκαιρινούς τους.

    Να είσαι καλά!

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: