Αρχική > Χωρίς κατηγορία > Ποστ που πέρασαν στην ανυπαρξία πριν καν υπάρξουν

Ποστ που πέρασαν στην ανυπαρξία πριν καν υπάρξουν

20/04/2007

Μόλις διαβάσατε μερικά…
😉

Advertisements
Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες:
  1. 20/04/2007 στο 21:57

    Πολύ καλόοοοο.

  2. 20/04/2007 στο 22:01

    Υπάρχουουν
    κι’ όσο υπάαρχεις θα υπάρχουουν
    σκλάβα τη ζωή σου θα ‘χουν
    κι’ ας βαδίζετε σε δρόμους χωριστούους…

  3. 20/04/2007 στο 23:01

    Οταν ήμουν νέα και ωραία, είπα στον εαυτό μου: Θα γίνω διάσημη, αλλά δεν θα το πάρει κανείς χαμπάρι, πλην εμού!
    κακίες, αλλά με προβοκάρεις να τις πω.
    φιλιά και καλό σαββατοκύριακο

  4. 21/04/2007 στο 11:00

    Δείμο, ευχαριστώ.

    Greg, το τραγούδι ταιριάζει απόλυτα με το θέμα του πρώτου ανύπαρκτου ποστ -«Χαρτζιλικάτος»- που θα ανεβάσω σε λίγο.

    Ange-ta, γιατί κακίες; Αυτό ήταν το πνεύμα -και το γράμμα- του ποστ…

  5. 21/04/2007 στο 19:14

    Εγώ θυμήθηκα το τραγούδι «Το Άγαλμα της Ελευθερίας» σ’ εκτέλεση Ξυλούρη τώρα… :S

  6. 21/04/2007 στο 21:41

    Κώστας Καρυωτάκης:

    ΣΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΠΟΥ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

    Λευτεριά,Λευτεριά,σχίζει,δαγκάνει
    τους ουρανούς το στέμμα σου.Το φως σου,
    χωρίς να καίει,τυφλώνει το λαό σου.
    Πεταλούδες χρυσές οι Αμερικάνοι,
    λογαριάζουν πόσα δολάρια κάνει
    σήμερα το υπερούσιο μέταλλό σου.

    Λευτεριά,Λευτεριά,θα σ’ αγοράσουν
    έμποροι και κονσόρτσια κι εβραίοι.
    Είναι πολλά του αιώνος μας τα χρέη,
    πολλές οι αμαρτίες,που θα διαβάσουν
    οι γενεές,όταν σε παρομοιάσουν
    με το πορτραίτο του Dorian Gray.

    Λευτεριά,Λευτεριά,σε νοσταλγούνε,
    μακρινά δάση,ρημαγμένοι κήποι,
    όσοι άνθρωποι προσδέχονται τη λύπη
    σαν έπαθλο του αγώνος,και μοχθούνε,
    και τη ζωή τους εξακολουθούνε,
    νεκροί που η καθιέρωσις τους λείπει.

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: