Αρχική > Ιστολογικά > Λευτεριά στο Διαδίκτυο – Παγκόσμια Ημέρα Ελευθεροτυπίας

Λευτεριά στο Διαδίκτυο – Παγκόσμια Ημέρα Ελευθεροτυπίας

03/05/2007

sticker.jpg

Διεθνής Αμνηστία

http://irrepressible.info/

Φαντάσου ότι είσαι ένας νέος 25 χρονών που μένεις σε μια χώρα, η οποία συστηματικά καταπιέζει την ελευθερία της έκφρασης. Οι περισσότερες ιστοσελίδες με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα “μπλοκάρονται” από ένα εθνικό φίλτρο και δεν εμφανίζονται ποτέ στην οθόνή σου. Θέλεις να επικοινωνείς με ανθρώπους από όλο τον κόσμο κι έτσι χρησιμοποιείς το PalTalk, ένα chat room που αν και η έδρα του είναι στην Νεά Υόρκη αλλά πολλοί χρήστες του μιλάνε τη γλώσσα σου. Στην ουσία είναι το παράθυρο του απομονωμένου κόσμου σου.

Μια μέρα που έχετε μαζευτεί στο σπίτι σου με φίλους και μιλάτε με άλλους χρήστες στο chat room, εισβάλλουν ξαφνικά στις τρεις το πρωί 50 αστυνομικοί, σας χτυπάνε και σε φυλακίζουν σε πλήρη απομόνωση για 9 ολόκληρους μήνες χωρίς ποτέ να σου απαγγελθούν κατηγορίες.

Περνάνε αυτοί οι μήνες και αφήνεσαι «ελεύθερος». Δε φοβάσαι να κατακρίνεις δημόσια την κυβέρνηση και υποστηρίζεις την αναγκαιότητα ειρηνικής αλλαγής της πολιτικής κατάστασης (στη χώρα σου είναι νόμιμο μόνο ένα πολιτικό κόμμα). Περίπου έξι βδομάδες μετά όμως, εκεί που κάθεσαι σε ίντερνετ-καφέ παρέα με τον αδερφό σου και διαβάζεις τα email σου και ειδησεογραφικά sites, σε πλησιάζουν άντρες της Ασφάλειας, σου φοράνε χειροπέδες και σε αναγκάζουν να τους οδηγήσεις σπίτι σου, όπου βρίσκουν και κατάσχουν, μία κάμερα, ένα κασετόφωνο, 2 CD και ένα βιβλίο που για κακή σου τύχη είναι απαγορευμένο επειδή υποστηρίζει την αναγκαιότητα δημοψηφίσματος για πολυκομματισμό στη χώρα.

Αν σε έλεγαν Truong Quoc Tuan και έμενες στο Βιετνάμ, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;

Θα ήσουν σε ένα κελί σε πλήρη απομόνωση χωρίς καμιά επαφή με δικηγόρους ή συγγενικά πρόσωπα. Θα σε κατηγορούσαν για προπαγάνδα εναντίον του κράτους και θα αναρωτιόσουν, στα αλήθεια για ποιο λόγο και για πόσα κλικ του ποντικιού σου αντιμετωπίζεις 20 χρόνια κάθειρξη

Ή φαντάσου να δουλεύεις ως δημοσιογράφος σε κινέζικη εφημερίδα.

Τις παραμονές της 15ης επετείου από τη σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν, σε συνάντηση του προσωπικού της εφημερίδας, σάς δείχνουν ένα μέμο από το Κεντρικό Τμήμα Προπαγάνδας για το πώς θα πρέπει να καλύψετε τις επετειακές εκδηλώσεις. Σε αυτό δίνονται οδηγίες στους εργαζόμενους στα ΜΜΕ να «κατευθύνουν σωστά την κοινή γνώμη», να «μην δημοσιεύουν ποτέ απόψεις που δεν είναι σύμφωνες με την επίσημη πολιτική» και να καταδίδουν στις αρχές τυχόν υποψίες που έχουν για συναδέλφους τους που επικοινωνούν με δημοκρατικά στοιχεία στο εξωτερικό.

Εσύ κρατάς σημειώσεις από αυτό το μέμο και το στέλνεις με email από τον προσωπικό σου yahoo! λογαριασμό σε κάποιον γνωστό σου στην Αμερική που διαχειρίζεται ένα πολύ γνωστό κινέζικο website, το Δημοκρατικό Φόρουμ. Το email δημοσιεύεται την ίδια μέρα με το ψευδώνυμο “198964” στα ανεξάρτητα κινεζόφωνα websites του εξωτερικού που έτσι κι αλλιώς είναι απαγορευμένα στη χώρα.

Σε συλλαμβάνουν μερικούς μήνες αργότερα. Η εταιρία Yahoo! θα έχει πολύ απλά δώσει τα στοιχεία του λογαριασμού της ηλεκτρονικής σου διεύθυνσης και την ακριβή τοποθεσία από την οποία στάλθηκε το επίμαχο email.

Αν το όνομά σου ήταν Shi Tao και έμενες στην Κίνα, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;

Θα καταδικαζόσουν με την κατηγορία της προδοσίας κρατικών μυστικών σε 10ετή κάθειρξη. Η γυναίκα σου θα ανακρινόταν καθημερινά από τις αρχές και η δουλειά της θα πίεζε να σε χωρίσει, πράγμα που τελικά θα έκανε. Θα είχες ελάχιστη επαφή με την οικογένειά σου. Θα μεταφερόσουν σε φυλακές υψίστης ασφάλειας και θα σου απαγόρευαν γράφεις ή να διαβάζεις. Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων θα σου απένειμε το Διεθνές Βραβείο Τύπου για την Ελευθερία, το οποίο φυσικά δε θα μπορούσες να παραλάβεις.

Φαντάσου να μπορούσες να απελευθερώσεις τον Truong Quoc Tuan και τον Shi Tao.

Μπορείς!

Μπες στο www.amnesty.org.gr και πάρε μέρος στην εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την ελευθερία της έκφρασης στο ίντερνετ!

Πηγή κειμένου: Γιώργος Μαργαρίτης

Επίσης: από τον Allu Fun Marx:

Μη ξεχάσετε να στείλετε email με τα κείμενα και τις διευθύνσεις που θα βρείτε εδώ για τον Truong Quoc Huy
κι εδώ για τον Shi Tao
Δεν θέλω τεμπελιές… Λίγα κλικ είναι

Advertisements
Κατηγορίες:Ιστολογικά
  1. 03/05/2007 στο 14:21

    ΡΕ ΣΥ ΧΡΗΣΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ?
    ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ 😉

  2. 03/05/2007 στο 14:22

    ΜΑΣ ΚΑΝΑΤΕ ΜΠΑΛΛΑΚΙ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ ΣΤΕΛΝΕΙ ΕΔΩ ΩΣ ΠΗΓΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ
    ΤΕΣΠΑ ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΕΓΡΑΨΕ ΜΠΡΑΒΟ ΤΟΥ !

  3. 03/05/2007 στο 14:33

    Βρίσκω λιγάκι κοντόφθαλμη και παραπλανητική την καμπάνια της Α.Ι. για την ημέρα της ελευθεροτυπίας, γιατί το μυαλό σου κολάει σε μία περίπτωση και χάνει την αξία της παγκοσμιότητας. Χάνει δηλαδή τον βαθμό επικινδυνότητας του περιορισμού του λόγου. Γι αυτό και δεν θα λάβω μέρος σ αυτή τη διαμαρτυρία!

  4. 03/05/2007 στο 15:20

    @ ATHENA
    Ιδέα δεν έχω ποιανού είναι το κείμενο. Το είδα για πρώτη φορά στου Αλλουφάνιου, αλλά προτίμησα να το αντιγράψω από τον Γ. Μαργαρίτη γιατί ήταν πιο καλά μορφοποιημένο. Αν δεν είναι του Αλλουφάνιου τότε αυτός ξέρει σίγουρα ποιανού είναι γιατί είναι από αυτούς που ανέλαβαν την πρωτοβουλία.

    @ Ange-Ta
    Σεβαστόν!

  5. 03/05/2007 στο 17:40

    Όποτε βλέπω τέτοιου τύπου μέρες, θυμάμαι μία ρήση του Μάρξ, ότι η διάκριση μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού χώρου είναι έκφραση της ανθρώπινης δυστυχίας. Δυστυχίας γιατί η διάκριση αυτή πραγματοποιείται βάσει της παραδοχής ότι ο άνθρωπος μπορεί να είναι ελεύθερος μόνο στον ιδιωτικό χώρο, υποκείμενος σε ό,τι αφορά στον δημόσιο σε ποικίλους καταναγκασμούς.

    Παραφράζοντάς τον, θα μπορούσαμε να ‘πούμε ότι τέτοιου τύπου ‘μέρες είναι εκφράσεις της κατάντιας αυτής της κοινωνίας: γιορτάζουμε την μέρα της Ελευθεροτυπίας και θυμόμαστε ότι τις υπόλοιπες 364 ημέρες αυτήν δεν υφίσταται.

    Αυτή η κοινωνία στήνει μνημεία σ’ ό,τι κατάφερε να υπονομεύσει καίρια. Και κανείς δεν ξέρει τι απ’ όλα γιορτάζει: το αδειανό πουκάμισο ή την επιτυχία της στο να το εκκενώσει;

  6. 03/05/2007 στο 20:28

    Τα ίδια δεν ισχύουν και για την «25η Μαρτίου», την «28η Οκτωβρίου», την «Ημέρα της Γυναίκας», την «Πρωτομαγιά»;

  7. 03/05/2007 στο 21:04

    Τυχαίνει να μου θυμίζει την αμερικανική κοινωνία, η οποία ενώ ιδιωτικοιποιεί την κοινωνία όλο και πιο πολύ διαλύοντας την κοινωνική συνοχή, αποκοινωνικοποιεί τα γεγονότα ιδωτικοποιώντας τα.
    Δεν ξέρω αν αυτό που γράφω, το διάβασα κάπου ή το σκέφτηκα σήμερα το πρωϊ, που βρήκα τα περισσότερα προσφιλή μου ιστολόγια με την αφίσα της Α.Ι.,
    Οσο για τις μέρες μνήμης γενικώς, είναι καλές γιατί σπάνε τη καθημερινότητα και τη ρουτίνα μας. Είναι και ευκαιρία να στειλεις ευχές, λουλούδια, φιλά, αγάπες κλπ. κλπ.

  8. 03/05/2007 στο 22:29

    Πολύ σωστή η πρωινή σκέψη σου και πολύ χεγκελιανή.

    Εντάξει τώρα, κοντεύει να γίνει ζήτημα κι αυτή η πρωτοβουλία της Διεθνούς Αμνηστίας. Δεν την πάω εν γένει την οργάνωση, αλλά το να εκφράσεις με ένα μήνυμα τη συμπαράστασή σου σε κάποιον «συνάδελφο» ιστολόγο στην άλλη άκρη του κόσμου, που διώκεται για τις απόψεις του, νομίζω είναι το λιγότερο που μπορείς να κάνεις. Κι εγώ θα αισθανόμουν λίγο καλύτερα αν βρισκόμουν στη θέση τους και ήξερα ότι έστω μερικές δεκάδες άτομα στον πλανήτη κάτι έκαναν για μένα.

  9. 03/05/2007 στο 22:45

    Το κείμενο της Δ.Α. το είχε αναρτήσει πρώτος ο http://hdermi.blogspot.com/.
    Σήμερα, του κάνουνε ΕΔΕ, και ίσως και μηνυση, δεν ξέρει ούτε ο ίδιος τους λόγους. Δες σχόλιο του στο τελευταίο πόστ μου.
    Καλή αρχή.
    Από την Κίνα στη πόρτα μας!!
    Ε… δεν το πιστεύω!!!!!!!!!!!!!!1

  10. 03/05/2007 στο 23:20

    Η παγκοσμιοποιηση επιτασσει:ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΓΙΟΡΤΗ

  11. 03/05/2007 στο 23:30

    @ ange-ta

    Για ανέκδοτα;! Αν είναι ποτέ δυνατόν. Κι όπως λέει κι ο ίδιος: «Το Ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας ζήτησε από τους bloggers, σήμερα, 3 Μαϊου, που είναι Παγκόσμια Ημέρα Ελευθεροτυπίας, να αναρτήσουμε το παρακάτω κείμενο. Σήμερα έμαθα ότι με αφορά προσωπικά. Οι φίλοι bloggers θα δουν το blog μου κλαδεμένο.»

    Ελπίζω να ανεβάσει σύντομα λεπτομέρειες.

    @ satyrikon

    Δεν θα με χαλούσε καθόλου να είχαμε και πέντε γιορτές κάθε μέρα. Αρκεί να ήταν αργίες-απεργίες [και το μεροκάματο μεροκάματο]… Αλλά πού τέτοια μεγαλεία. Και θυμάμαι κι ένα απόσπασμα της Γερμανικής Ιδεολογίας του Μαρξ όπου προσπαθεί να περιγράψει πώς θα περνάει τη μέρα του όταν θα έρθει ο σοσιαλισμός. Ούτε που μπορούμε να φανταστούμε πώς θα είναι το «κάθε μέρα γιορτή». Κι όσο περνούν τα -συλλογικά- χρόνια τόσο πιο πολύ αλλοτριωνόμαστε.

  12. 04/05/2007 στο 10:04

    Δεν κατάλαβα ποιος και γιατί κάνει ΕΔΕ κατά του Μπάμπη Δερμιτζάκη…
    Ελπίζω να μας ενημερώσει…

  13. 04/05/2007 στο 14:21

    Ούτε κι εγώ κατάλαβα. Κάποια στιγμή θα γράψει περισσότερα.

  14. Ανώνυμος
    10/05/2007 στο 14:51

    Μια γυμνόστηθη φωτογραφία που εικονογραφεί ένα ανέκδοτο, και κάποια σόκιν ανέκδοτα. Και κάτι στιχάκια για τον Βαρθολομαίο, που εγώ απλώς έκανα copy and paste

  15. 11/05/2007 στο 12:19

    Ω! Και τι έγινε; Θίχτηκαν τα χρηστά τους ήθη; Πού ζούμε ωρέ;!

    ΥΓ. Άσχετα με το γελοίο του πράγματος, το «απλώς έκανα copy and paste» δεν απαλλάσσει τον ιστολόγο από τις ευθύνες του.

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: