Αρχική > Χωρίς κατηγορία > 9 Μάη 1936 – Θεσσαλονίκη

9 Μάη 1936 – Θεσσαλονίκη

09/05/2007

Δεν θυμάστε τι έγινε τον Μάη του ’36 στη Θεσσαλονίκη;
Διαβάστε το παρακάτω κείμενο από το ανέκδοτο ημερολόγιο του αναρχικού αγωνιστή Γιάννη Ταμτάκου στον Βραχόκηπο:

9 Μάη 1936
Θεσσαλονίκη

 

► Με την ευγενική υπενθύμιση του Πόντος & Αριστερά

Advertisements
Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες:
  1. Γατος_με_απαλες_πατουσες
    09/05/2007 στο 15:58

    «Σαν επαναστάτης σοσιαλιστής δεν πήρε μέρος στον 2ο ιμπεριαλιστικό πόλεμο γιατί θεωρούσε το κίνημα του ΕΑΜ σαν εξάρτημα του επιτελείου της Μέσης Ανατολής, για την απελευθέρωση της ελληνικής αστικής τάξης. Καλλιεργούσε μαζί με τους συντρόφους του Στίνα, Βουρσούκη, Μακρή, Κρόκο, Καστοριάδη κλπ, τον επαναστατικό διεθνισμό για μια κοινωνία αυτόνομη, αυτοδιαχειριζόμενη, διακηρύσσοντας την συναδέλφωση των εμπόλεμων στρατιωτών. Γι’ αυτή του τη δράση καταδιώχθηκε από την αστική τάξη, τους φασίστες και τους σταλινικούς. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ξέφυγε από το σταλινικό λεπίδι της Ο.Π.Λ.Α. («έτυχε» να κυκλοφορεί στην περίοδο των εκκαθαρίσεων με διάφορες ταυτότητες και ψευδώνυμα).»

    παλιες αγαπες δεν λεω,αλλα και η τεχνη του μπλα μπλα και εδω παρουσα …συναδελφωση των εμπολεμων στρατιωτων!!! αυτοι με τα οπλα και οι κατακτημενοι με τα συνθηματα στους τοιχους αντε και καμμια προκυρηξη …φαντασου μεσα στην οικογενεια ναχεις μπατσο ξαδελφο και εσυ να του μιλας περι συναδελφωσης,αντε και τον επεισες θα παει να κανει πυρηνα στο μπατσαδικο;;;

    εκαστος και ο μικροκοσμος της αυτοδικαιωσης του…
    θυμαμαι ακομη τον Κορνηλιο στο Παντειο να μιλα και απο κατω πρωτο τραπεζι πιστα Μενιος (οταν εβραζε το σκανδαλο),Giorgos,ακομη και ο Δρακοπουλος της Εποπτειας και νυν του Χριστοδουλου και κανεις δεν τολμησε να πει ενα ΟΥΣΤ κουφαλες,εκτος απο κατι ζορικους αλλα και αυτους τους σιωπησαν διοτι τα σαλονια παντα ειναι αγαπητα …και θυμαμαι ακομη τον Ποτακη (πασοκυπουργο) να εχει μεταφρασει Κορνηλιο και να θελει να του τον εκδωσει ο Γιωργος ο Σπηλιωτης καλη του ωρα,μιλαμε για σχιζοφρενεια … οποτε θυμαμαι κατι τις θα το γραφω ετσι για να ξεχνιομαστε ,διοτι δεν αμαρτανουν μονον οι εξουσιαστες αλλα συμπας ο λαος …

  2. 09/05/2007 στο 19:59

    Αυτά πίστευαν οι άνθρωποι αυτά έλεγαν. Στρατευμένοι, ιδεολόγοι, εργάτες, κυνηγημένοι από όλους κι όλες [τις καταστάσεις] είχαν και μερικές ιδέες που τους κράτησαν όρθιους. Γέρασαν, τα καθάρματα στα οποία είχαν πιστέψει στη νιότη τους κι αργότερα πολέμησαν είχαν χαθεί, οι απόψεις τους για τη Σοβιετία είχαν δικαιωθεί, με την πίκρα του γέρου είχαν κάθε δικαίωμα να νιώθουν [αυτο]δικαιωμένοι.

    Τέλος πάντων, κάνω κι εγώ τώρα τον δικηγόρο του διαβόλου, αλλά διάβολε! Υπήρξαν κι άνθρωποι που έζησαν όρθιοι. Δικαιώθηκαν; Δεν δικαιώθηκαν. Αν είχαν δικαιωθεί ο κόσμος δεν θα ‘ταν τόσο χάλια. Ας μην ζητάμε τα ρέστα από αυτούς τους λίγους, που τουλάχιστον κολύμπησαν ενάντια σ’ όλα τα ρεύματα. Σήμερα καλά-καλά δεν θυμόμαστε τι πιστεύαμε πριν από 30 χρόνια. Σε 30 χρόνια, αν ζούμε, θα παρακολουθούμε απλώς τα κοριτσόπουλα σε κανένα πάρκο και θα μας φεύγουν οι μασέλες…

    Για τους υπόλοιπους καλά τα λες. Και Μένιους, και Ποτάκηδες, και Δρακόπουλους. Αν θυμηθούμε και τον Καστοριάδη που «άφησε διαθήκη» να πουν μετά θάνατον ότι δούλευε στον ΟΟΣΑ… τότε καταλήγουμε αβίαστα στο συμπέρασμα ότι τα σαλόνια ήταν πάντα γεμάτα με τους σωστούς ανθρώπους.

    Ο λαός;! Αφού τον πηδήξανε άνευ σιέλου πλείστοι όσοι, τώρα μπορεί να είναι υπερήφανος ότι έχει τα μούτρα των αφεντικών του. Και μόνον αυτά.

    Γράφε εσύ. Να θυμόμαστε. Περάσαν καναδυό δεκαετίες που δεν τολμούσαμε να πούμε το όνομά μας. Που φάγαμε όλα τα στελέχη [ιδιωτικού και κρατικού τομέα] στη μάπα κι όλους τους διανοητές κι όλους τους γραφιάδες κι όλους τους αναζητητές της [αυθαίρετης-μπετά] ευτυχίας. Τώρα που όλοι αυτοί λουφάξανε, καιρός να κινήσουμε να πάμε παρακάτω. Όχι αλώβηγοι. Αλλά όρθιοι. Ακόμα.

  3. Γατος_με_απαλες_πατουσες
    09/05/2007 στο 21:26

    Αυτα πιστευαν αυτα ελεγαν… αυτο ομως θα πρεπει να το δεχτουμε για ολους τους καθαρους στη καρδια,απο Χιτες ως Σταλινες γιατι σε ολες τις φυλες υπαρχουν οι Πιστοι.
    Τον πιστο δεν μπορεις να τον αντιπαλευσεις,ειναι εκει πληρως παραδομενος για τους οποιους λογους, με αυτη τη διαφοροποιηση που ισχυει για ΟΛΟΥΣ.Αρκει ναναι καθαρος στη καρδια του,ξερουμε ολοι ανταρτες που σημερα λενε «ευτυχως που χασαμε», ακροδεξιους που λενε «μας πουλησαν οι Αμερικανοι».
    Απλα με αυτο που ανεφερα στην αρχη του προηγουμενου σημειωματος μου,ηθελα να δειξω οτι τελικα οι πιο ανοιχτοι και πιο καθαροι δεν μπορεσαν να αποφυγουν ουτε αυτοι το προφανες,να μην υποταξουν την πραγματικοτητα στην ιδεοληψια τους.Αυτο ειναι καταναγκασμος ανευ ουσιας.
    Βρεθηκαν ολοι αυτοι* και ηταν πολλοι,τοτε στα χρονια μεταξυ 1935-45,μεταξυ του διπολου της εξουσιας και εξαφανιστηκαν,δεν ειχαν ουτε καν την πολυτελεια ενος μηχανισμου στηριξης που απολαμβαναν οι κεκεδες,αυτοι που διασωθηκαν ειδαν συνεχιστες της σκεψης τους να εμφανιζονται εκει γυρω στις αρχες του 1972 και σιγα σιγα οταν το αισχος των Λαικων Δημοκρατιων αρχισε να μην αποκρυπτεται απο τμημα του «δημοκρατικου τυπου» και να γινεται δημοσιο.
    Τοτε λοιπον αρχισε το αντιστροφο παιγνιο, η αποδοση τιμων(1976-78 Βημα,συνεντευξεις Κορνηλιου κλπ).Οταν δηλαδη η δικη μας Ουτοπια γκρεμισε τα καστρα των Ηλιθιων-Εκτελεστων-Υποδουλων Κρατικοκαπιταλιστων.
    Ηθικα ειμασταν αψογοι,αλλα ουσιαστικα ειχαμε συντριβει,η ιδεολογια του μαζανθρωπου ειχε γινει μπετον. Ο Ιανος ειχε παλι επικρατησει και εμεις παμε για τον επομενο γυρο.Ηταν γνωστο το αποτελεσμα αλλα δεν ενδιεφερε,το Προσωπο μας και η Μαζομορφη τους,εδω ειναι η ουσια.
    Ετσι πορευθηκαμε μεχρι τον 815,1980 δηλαδη,ενοσω τα κουμπουρια της 17τρεχα-ξερεις δουλευαν με εναν απολυτως προφανη τροπο(βλεπε Σανγκουινετι,»περι τρομοκρατιας»,εκδ.Υψιλον).
    Τοτε κατα την εκτιμηση μου ολα επισημως ειχαν οδηγησει στο μαξιμουμ σημειο αρα και σημειο καμπης ..οπως και εγινε.Ερχοντουσαν οι Μικροαστοι και φυσικα τα πηραν ολα,οσο για την οικονομικη εξουσια του τοπου τοτε αυτοι ηρθαν σε πληρη συνεργασια με τα νεα αφεντικα,ετσι κι αλλιως οι ΡαλληδοΑβερωφΜητσοτακηδες ηταν κρετινοι και ειχαν χασει πριν καν πολεμησουν.

    Ολη λοιπον αυτη η διεργασια των τελευταιων 25 χρονων απο πλειστες οσες οπτικες γωνιες αρχιζει να δινει τους καρπους της,εδω ειναι το γηπεδο και εμεις ειμαστε εδω … στις πρωτες συγκεντρωσεις στη Μοσχα επι Γελτσιν κατεβαιναν μαζι απο παπαδες ,4διεθνιστες,απομαχοι του Β’Π.Π. μεχρι πεινασμενοι , τωρα ειμαστε σε αυτο το σημειο…τουλαχιστον μιλαμε μεταξυ μας αργοτερα ολα ειναι πιθανα.

    αυτα εν ολιγοις απο τα Δυτικα Παραλια των Αθηνων 🙂

    *μιλαω φυσικα εχοντας γνωση απο προσωπικη εμπειρια

  4. 09/05/2007 στο 22:37

    Φυσικά και να το δεχτούμε για όλους. Όλοι μας γνωρίζουμε παραδείγματα καθαρών ανθρώπων σαν κι αυτούς που αναφέρατε.

    Ποιος είπε ότι υπάρχει φάρμακο κατά της ιδεοληψίας;

    Τα υπόλοιπα τα περιγράφετε και τα θυμάστε μια χαρά. Ήταν πολλά και πολύ δύσκολα τα χρόνια απ’ το ’36 τουλάχιστον μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’70. Να σε χτυπάν από παντού οι αέρηδες χωρίς να μπορείς να βρεις απάγγειο. Ναι, έτσι έγινε όταν η Ουτοπία μας είχε «δικαιωθεί», ήρθαν οι άλλοι και τα πήραν πάλι όλα. Στον πόλεμο χάνονται όλες οι μάχες εκτός από την τελευταία, που έλεγαν κι όσοι [μετα]Καταστασιακοί διάβασαν Κλαούζεβιτς.

    815; Κάναμε χρόνια να καταλάβουμε ότι και τα λάθη που είχαμε κάνει να μην είχαμε κάνει, πάλι λάθος θα είχαμε κάνει. Πονεμέναι ιστορίαι… Και δεν νομίζω ότι είχαμε φτάσει στο μάξιμουμ σημείο. Σήμερα ίσως να είναι και καλύτερα τα πράγματα.

    17Ν; Δεν νομίζω ότι τα πράγματα συνέβησαν κι όπως τα περιγράφει ακριβώς ο Σανγκουινέττι. Ούτε στην Ιταλία, ούτε στην Ελλάδα. Περισσότερο τείνω προς την άποψη του «Αντι-Σανγκουινέττι» [που τον είχα μισο-μεταφράσει και επιμεληθεί], παρά στις απόψεις του ίδιου και του Γκυ. Για την Ελλάδα θα δείξει. Ακόμα και στην Ιταλία, έπρεπε να περάσουν 30 χρόνια για να βγει ο Φραντσεσκίνι και να αρχίσει να θέτει ερωτήματα. Το ‘χεις διαβάσει, υποθέτω, το βιβλίο. Άπατο πήγε στην Ελλάδα [από πλευράς παρουσίασης, δεν ξέρω από πλευράς κυκλοφορίας]. Ίσως σε 20 χρόνια, να μιλήσει κανένας Ξηρός… Οι «Γέροι» έχουν πιει το αμίλητο νερό, κι ο Κουφοντίνας μεταφράζει βιβλία για το αντάρτικο στη Λατινική Αμερική.

    Ναι, σήμερα μιλάμε μεταξύ μας. Ψάχνουμε προς τα πίσω, μόνον που ψάχνουμε προς λάθος κατευθύνσεις. Αν δεν καταλάβουμε τι πήγε λάθος τους δυο τελευταίους αιώνες, δεν πρόκειται να φτάσουμε πουθενά. Και το να ψάχνουμε το παρελθόν των άλλων είναι σαν να σκάβουμε τον τάφο τον δικό μας.

    Δυτικά Παράλια; Δυτική Όχθη ξέρω. Τα παράλια που είναι; Στην Ελευσίνα ή στο Αλεποχώρι; 🙂

  5. Γατος_με_απαλες_πατουσες
    09/05/2007 στο 23:40

    χα χα ακριβως στο Κηφισσσο!!! . Γιατι δεν την βλεπεις κοτζαμ παραλια;;

    Για τις οποιες εκδοχες παρουσιαζουν οι κουμπουροφοροι σημερα ή αυριο με συγχωρεις δεν θα παρω.Για ποιο λογο θα μου πεις δεν τον ακους; για μενα ή κουμπουρια θα χρησιμοποιεις ή το λογο και τα δυο μαζι δεν στεκει,διοτι εισαι υποχρεωμενος με το ενα να στηριζεις το αλλο.Αρα θα διαμορφωσεις το λογο σου ωστε να δικαιωνει τα κουμπουρια.
    Περα απο αυτο,οταν αποφασιζεις μια τετοια σταση ζωης οφειλεις να εχεις σκεφθει καπως και απ’οσους ο φακος μας εδειξε δεν με επεισαν οτι ειχαν την ικανοτητα του σκεπτεσθαι..απλος ενα γιουργια ηταν το θεμα,ζορισμενοι ανθρωποι-σκοτεινα θελω-ανυπαρκτα ειναι.

    Βλεπω την ιδια την ζωη και δεν την βιαζω,δεν μπορω να την βιασω μονο να την αγγιξω και αυτο οσο μου επιτρεπεται,δεν αφηνομαι στη τυχη αλλα στη παιδεια, σε αυτα που δινουν ουσια,στη κοινοτητα,στη δημιουργια της ζωης χωρις ορους καταναλωσης αλλα χρησης.
    Εδω ειναι τα χωραφια μας και εδω η δυναμη του προσωπου μας…αυτος ειναι ο πρωτος και αναγκαιος ορος αναπτυξης και μετα οι επομενοι,κομματι-κομματι ..ας μην ξεχναμε οτι η φυση των υποκειμενων μετεχει του κλαδου των υπηρεσιων και αυτο θελει αλλη προσεγγιση …οι τσαγγαραδες τελειωσανε,ειχαν κι αλλες αντοχες … οι τωρινοι ειναι πιο μαλθακοι δεν εχουν οργη μεσα τους μονο καταθλιψη.

    Θυμαμαι ακομη και καλο ειναι να το ψαξεις γιατι το θυμαμαι και αν το βρεις θαναι Λαβρακι πρωτο!! το Σημητικο στην ορκωμοσια του να παει και να φιλαει το χερι του Σεραφειμ, τοτε το 96 δεν νομιζω ναχουν λογοκρινει το πλανο,υπαρχει και ειναι γεγονος βρεστο και βαλτο να το εχουμε ετσι για να ξερουν οτι ειναι πιστοι υπηκοοι των αφεντικων τους.

    χαιρε εσυ 🙂

    το αντι-σανγκουινεττιο πονημα δεν το θυμαμαι,δωσε ντατα να το βρω

  6. 10/05/2007 στο 00:27

    Έχω καιρό να διασχίσω τον Κηφισό. Νόμιζα πως τον είχαν κάνει αυτοκινητόδρομο… Πέρα απ’ την πλάκα πάντως, σε κάποια «Καθημερινή» της Κυριακής, αν δεν κάνω λάθος, πριν από ένα μήνα περίπου, είχε ένα εξαιρετικό κείμενο για το πως αναδιομόρφωσαν στη Σεούλ ένα τέτοιο ποτάμι και το έκαναν αριστούργημα. Ψάξ’ το αν σε ενδιαφέρει.

    Ναι, έτσι είναι όπως τα λες για τους κουμπουροφόρους. Χάλια μαύρα. Είχα γράψει όταν είχαν πιαστεί οι περισσότεροι -και τα τρομερά και φοβερά σενάρια έδιναν και έπαιρναν- ότι ρε παιδιά αυτοί είναι. Ταιριάζει απόλυτα η μορφή τους με το περιεχόμενο των προκηρύξεών τους. Για να θυμηθούμε και τον Γκέοργκ.

    Απλά με ενδιαφέρουν και τα ντεσού, κυρίως της περιόδου 75-85. Και ίσως και πιο πριν. Έχω διαβάσει και μπόλικα αστυνομικά στη ζωή μου, κι όχι μόνον τώρα, αλλά από τότε που «ήταν» παραλογοτεχνία.

    Τη φωτογραφία δεν τη θυμάμαι. Ήμουν από τότε αντι-Σημίτης, και δεν ήμασταν και πολλοί…

    Θα φροντίσω για το πόνημα 🙂

  7. 10/05/2007 στο 00:38

    Σας διάβασα με πολύ προσοχή, για όσα κατάλαβα, θα αρχίσω να κλαίω γοερά. Σκέψου και να τα καταλάβαινα όλα. Θα μου έστριβε!

  8. 10/05/2007 στο 00:54

    Καλώς την! Και γιατί να κλάψεις γοερά; Εμείς με τον «Γάτο» το διασκεδάζουμε βροντερά. Κι εμείς δεν τα καταλαβαίνουμε όλα και γι’ αυτό το συζητάμε. Για να μην μας στρίψει [λέμε τώρα…]

    Ο Γάτος το είπε ακόμα καλύτερα [μου διέφυγε στο προηγούμενο]:

    «… οι τωρινοί είναι πιο μαλθακοί δεν έχουν οργή μέσα τους μόνο κατάθλιψη.»

    Πώς αντιμετωπίζεται η κατάθλιψη; Τα γνωστά…

    Την -ξεθυμασμένη μου- οργή, για να μην γίνει κατάθλιψη, την αντιμετωπίζω με προσεγγίσεις που προσεγγίζουν εκείνες του Γάτου στο σχόλιο # 5.

    Και αργά το βράδυ, πίνω και κάνα σφηνάκι [χιλιάνικο πίσκο απόψε, αυτό έχει ξεμείνει…] στην υγειά των ζωντανών.

    Στην υγειά όλων μας λοιπόν!

  9. 10/05/2007 στο 09:12

    «οι τωρινοί είναι πιο μαλθακοί δεν έχουν οργή μέσα τους μόνο κατάθλιψη»:
    όντως, είναι αυτό που σου έλεγα για τον Γκόγια!
    Η κατάθλιψη αντιμετωπίζεται με χιούμορ, και με καλή παρέα. Να αποφεύγετε τη μοναξιά, βλάπτει σοβαρά την υγεία.
    Αλλά και με διάβασμα. Εχτές διάβασα άλλο ενα της Λεγκέν. Το αριστερό χέρι του σκοταδιού. Πώς γράφει έτσι αυτή η γυναίκα. Ξεχειλίζει καλοσύνη!
    Αλλαξα λούκ, για πές μου αν σ αρέσει. Τα άλλα κόλπα, θα τα ανακαλύψω εν καιρώ.

  10. 10/05/2007 στο 13:03

    ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ?
    ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΝΟΜΙΟ ΤΩΝ ΠΡΩΝ ΟΡΓΙΣΜΕΝΩΝ ΤΣΑΓΚΑΡΗΔΩΝ (ΠΟΥ ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ ΜΑΣ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ).

  11. Γατος_με_απαλες_πατουσες
    10/05/2007 στο 15:00

    AΤΗΕΝΑ εχω μια υποψια, εχεις πρεσβυωπια …δεν σου πανε τα Κεφαλαια και τα Φωναχτα 🙂
    α, πολυ ωραια η γωνια σου !!!

    Λοιπον οι τσαγγαραδες απο καταθλιψη δεν ξερανε, οργη ,φτωχεια και αξιοπρεπεια ειχαν μονο.Τοτε μαλιστα διαβαζανε και πολυ,καθαροι ανθρωποι ηταν και καλοι τεχνητες.

    αβε μας 🙂

    για την καταθλιψη συνιστω θαλασσια μπανια … αναγνωσματα οχι!

    Η Τζιλντα σας διαβαζει αν και ανησυχει διοτι λεει οτι το αριστερο χερι οταν σφιγγει ειναι πιο επικινδυνο και ατσαλο… για τα σκοταδια λεει οτι τα αγαπαει,τι γατα θαταν αλλωστε;

  12. dirtyjazz
    10/05/2007 στο 16:13

    σύντροφε Χ.Μ. κερνάω καφέ starbucks σήμερα στο παραμάγαζο
    http://dirtyjazz.wordpress.com

  13. 11/05/2007 στο 12:17

    @ Ange-Ta

    Γιατρέσσα μου :-), δεν ξέρω για τους άλλους, αλλά εγώ όταν είμαι μόνος μου έχω πάντα κέφια [και προς θεού, δεν λέω ότι με χαλάνε οι άλλοι, μην με παρεξηγήσεις…]

    Η Λεγκέν είναι σταθερή αξία. Και το αριστερό χέρι από τα καλύτερά της. [Και μια και μου το θύμισες θα ψάξω σε παλιές δισκέτες να βρω κάποιο εξαιρετικό διήγημά της που είχα μεταφράσει παλιά, και που νομίζω δεν έχει δημοσιευτεί ακόμα στην Ελλάδα, και θα το ανεβάσω.]

    Ωραίο το new look. Καθαρό, απλόχωρο. Περισσότερα εκεί.

    @ ATHENA

    «ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ?»

    Εγώ, για παράδειγμα. Που πάσχω μόνον από οργή. Τώρα που το καλοσκέφτομαι, δεν είναι κι άσχημη ιδέα να γίνω τσαγκάρης, όταν μεγαλώσω…

    @ Γατος_με_απαλες_πατουσες

    Δεν ξέρω για την Αθηνά, εγώ πάντως έχω [Η Αθηνά γράφει από χρόνια αποκλειστικά με κεφαλαία. Ατέλειωτα σεντόνια…]

    Ε, λοιπόν το αποφάσισα: Τσαγκάρης! [Καμιά σχολή;]

    Να ζήσουν τα hangover!

    Το καλύτερό μου είναι παραλία και διάβασμα.

    Τζίλντα;

    @ Dirtyjazz

    Μερσί, για την πρόσκληση σύντροφε. Σε τέτοια μαγαζιά δεν μπαίνω, αλλά για τέτοια μαγαζιά διαβάζω εξαιρετικά πράγματα στο δικό σου «μαγαζί». Πάντα τέτοια!

  14. 12/05/2007 στο 00:39

    Καλησπέρα Χρήστο,
    Καλησπέρα Τζίλντα,
    Ναι το αριστερό χέρι αμα σφίγγει, ίσως να σφίξει και άτσαλα, αλλά ..άμα, ασε που με το καιρό φοβάμαι ότι λαπάδιασε!
    Καλά είναι και τα μπάνια κατά της κατάθλιψης, ο καθείς με το τρόπο του.
    Στο γραφείο μου ήρθαν χελιδόνια και χτίζουν φωλιά. Μου έχουν πάρει το μυαλό.
    Ξυπνάω το πρωϊ και φεύγω από το σπίτι με το μυαλό μου να τα καλημερίσω. Πού σκέψεις περί κατάθλιψης.

  15. 12/05/2007 στο 00:59

    Καλημέρα!

    Χελιδόνια! Πανέμορφα πρέπει να είναι πρωί πρωί. Που καιρός για κατάθλιψη με τέτοια ομορφιά.

    Τελικά, ποια είναι η Τζίλντα; Τι παίζει; Γιατί κανείς δεν μου λέει; Γιατί;;;;;;;;

  16. 12/05/2007 στο 02:10

    Ωωωωω,
    μα εδώ σε σένα είναι η Τζιλντα!!!!
    Δες τι γράφει ο γατούλης:
    «αβε μας
    για την καταθλιψη συνιστω θαλασσια μπανια … αναγνωσματα οχι!
    Η Τζιλντα σας διαβαζει αν και ανησυχει διοτι λεει οτι το αριστερο χερι οταν σφιγγει ειναι πιο επικινδυνο και ατσαλο… για τα σκοταδια λεει οτι τα αγαπαει,τι γατα θαταν αλλωστε;»

  17. 12/05/2007 στο 04:03

    Ωωωωω,
    μα εδώ σε σένα είναι η Τζιλντα!!!!
    Δες τι γράφει ο γατούλης:
    “αβε μας
    για την καταθλιψη συνιστω θαλασσια μπανια … αναγνωσματα οχι!
    Η Τζιλντα σας διαβαζει αν και ανησυχει διοτι λεει οτι το αριστερο χερι οταν σφιγγει ειναι πιο επικινδυνο και ατσαλο… για τα σκοταδια λεει οτι τα αγαπαει,τι γατα θαταν αλλωστε;”

    Βοήθειααααα!!! Παν’ να με τρελάνουνε! Ποιανού είν, η Τζίλντααααα η γατούλα;;;;; Τι επεισόδια έχω χάσει;;;;!!!!!

  18. 13/05/2007 στο 01:00

    Άααα, κατάλαβα τι δεν κατάλαβες!
    Ο γατούλης είναι ο γάτος με τις απαλές πατούσες.
    Η Τζίλντα είναι αυτή που με διαβάζει, άρα την καλησπερίζω.
    απλά πράγματα!

  19. Γατος_με_απλες_πατουσες
    13/05/2007 στο 02:13

    Ο Γατος ακουει Χριστοδουλο Χαλαρη ωρα που ειναι, η Τζιλντα φυσικα δεν ειναι στα ποδια μου,τρωει κουκις .Επεται ολιγος Βαγκνερ μιας και’χουμε ωρες μπροστα ..γουγλιασις.

    αβε Ange-ta

    μηπως εχεις προβλημα στο σαιτιο σου; διοτι αν πατησω στο ονομα σου πουναι πιο πανω με στελνει σε κατι ασχετο …ενω αν πατησω κανονικα στα αγαπημενα του Χρηστου με βγαζει κανονικα στο σαιτιο σου;; για ψαχτε παιδια αλλιως εγω εχω προβλημα

    «Βιβ λε Γαμιμεν Παρτι Κομμουνιστ» αυτη ητο η φραση που μου απευθυναν οι μαθητες καποτε για να κανουν 10 λεπτα αναπαυλα και φυσικα δεν εγινα ποτε ενας κανονικος καθηγητης 🙂

  20. 13/05/2007 στο 11:43

    @ ange-ta – Γάτος

    Το πρόβλημα με τις γατούλες τις Τζίλντες κλπ είναι υπεράνω των… κατανοητικών μου δυνατοτήτων. Εγκαταλείπω κάθε προσπάθεια! [Εδώ δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω την τριαδικότητα του ενός, αυτό θα καταλάβω…]

    Ange-ta, το χελιδονάτο ποστ σου είναι αριστούργημα.

    Γάτε, το πρόβλημα είναι ότι η Ange-ta δακτυλογραφεί τη διεύθυνση του σαϊτίου της όταν γράφει σχόλια και κάνει τον αναγραμματισμό: blogspot-blogpost. Το είχα πάρει είδηση ακόμη μία φορά, σπεύδω και τώρα να το διορθώσω.

    Καλά, κανονικός καθηγητής δεν έγινες ποτέ. Μήπως ήσουνα και ποτέ κανονικός [απ’ τους ορθόδοξους, εννοώ] κομμουνιστής;

  21. 13/05/2007 στο 12:35

    Καλημέρα Γάτε,

    και καλή Κυριακή και προς το παρόν, βιβ λεσ ιροντέλ!
    Τα περί σαϊτίου, τα εξήγησε η σαϊτα του παρόντος σαϊτίου

  22. Γατος_με_απλες_πατουσες
    13/05/2007 στο 14:15

    Δεν μου αρεσαν τα αμπεχωνα ποτε,εκπεμπαν μια μυρουδια ευκολως αναγνωρισημη και λιαν απωθητικη αλλα διαβαζα Ριομαρε καθε Κυριακη για να βλεπω ποσο το ανθρωπινο ειδος μπορει να ξεπεσει … λογικη ραδικιου και ολα αυτα τα ραδικια γινανε κατα βαση οι αιμοδοτες των ΜΜΕ ..μερικοι δε πιο καπατσοι φυγανε με τις εταιρειες πουταν στο ονομα τους

    α και μια αναμνηση 🙂
    Ο γνωστος Τροχανας (ΑΕΚ και ομιλος ΣΟΕ) ενθυμουμαι καλως σε ενα απο τα πρωτα διαφημιστικα και ενημερωτικα του φυλλαδια ειχε τσιτατα του Κορνηλιου για να πεισει τους επενδυτες,αυτος που μου ειχε ζητησει παντως τοτε τη γνωμη μου σωθηκε,μολις το ειδα στο φυλλαδιο του προτεινα να εδινε κανα Δανειο στη Νιγηρια παρα στον Τροχανα..τωρα γιατι του την επεσε η Τεγοπουλιας δεν ξερω αλλα καποια συγκρουση συμφεροντων υπηρξε …ο Βαρδης παντα ηταν διπλα στον Τεγο και ειναι … θυμαμαι ακομη οτι βασικο ρολο στο μαγαζι Τρο(οχι α)χανα ειχε και παλιος Κνιτης ..Σταματακης με τ’ονομα, μαλλον οταν τελειωσε τις σπουδες και την βασικη κομματικη δουλεια σκεφθηκε να δει το πραγμα απο μεσα … ενα απο τα τυχαια κομματια ενος χαοτικου παζλ 🙂

  23. 13/05/2007 στο 14:34

    Ριομάρε! Καλό, δεν το είχα ξανακούσει. Έφυγε κόσμος… Με εταιρείες, με «φτιαγμένο όνομα» για τα ΜΜΕ, χαμός. Θυμήθηκα τώρα στο Πανσπουδαστικό Συνέδριο της ΕΦΕΕ [εκείνο για τον 815 λέω], που κάποια μέρα τράβηξε σερί ένα 24ωρο, για να προλάβουν οι επαρχιώτες να κάνουν Πάσχα σπίτι τους, το μόνο κνιτόπουλο που ξενυχτούσε ήταν ο … Γαρύφαλλος, που ξυπνούσε όλους τους άλλους για μπούγιο, όταν τολμούσε κάνας πράκτορας του ιμπεριαλισμού και των μονοπωλίων να μιλήσει, π.χ., για τα… βέλγικα δάνεια -μέσω DDR- με τα οποία χτιζόταν ο… Οίκος του Λαού.

    Κορνήλιος Τροχανάς! Έξοχο! Αυτός ο Σταματάκης είναι εκείνος που έφυγε απ’ την ΚΝΕ νωρίς-νωρίς, μετά τη μεταπολίτευση, μετά από ένα ταξίδι σε χώρα του σοσιαλιστικού παραδείσου [θαρρώ τη Βουλγαρία];

  24. Γατος_με_απλες_πατουσες
    13/05/2007 στο 20:39

    ντεν το πιστεβο … πιγκενες σινεδριο; …τελικα ο αριστερισμος ειναι μεγαλη ασθενεια 🙂
    αυτος ο σταματακης οχι δεν εφυγε τοτε,αργοτερα πολυ αργοτερα …αν εφυγε και δεν εσταλη … αλλα ειπαμε η μνημη ασθενης και οι μαρτυρες δεν ειναι προθυμοι να μιλησουν διοτι αν λεγοταν τι παιχθηκε πχ.μεταξυ Λαμπρακισταν και Τυποεκδοτικης θα επρεπε να αλλαζε αυτοματως η επιγραφη στο «Ιδρυμα Απροσαρμοστων Παιδων Περισσου» κατι σε «Ιδρυμα Ταξικης Ανυψωσης»,μερικοι ΚεΚεδες παντα ειχαν καλη σχεση με το χρημα …

    Αυτο που προκαλει παντως εντυπωση ειναι οτι οι γνωστες πολλων καταστασεων εχουν κλεισμενο το στομα χειροτερα απο την εποχη του σταλιναριου 1930-80,μια ομερτα φοβερη αν και οι περισσοτεροι ειδαν αλλα κοκκαλακι δεν εγλειψαν,μαλλον φοβουνται μην γινουν αντικομμουνιστες …απο την αλλη ομως γιατι τα αμερικανα δεν ασχοληθηκαν με τα ζητηματα αυτα;; μηπως ασχοληθηκαν και ολα τα στοιχεια υπαρχουν και εχει επιλεγει η χρηση τους αναλογα την εποχη;; Μηπως αυτο το 5-6% παιξει καποιο ρολο σε θεματα που θα συναντησουμε μπροστα μας;;; διοτι οταν εισαι «δεμενος» εισαι και διαθεσιμος για τον αναλογο ρολο…. δεν μιλαω για το αλλο 2-4 % μιας και αυτο ευκολως προασαρμοστηκε,ηταν παντα βολικο.
    λεω εγω ετσι γιατι μαρεσει να σκεπτομαι ενα κλικ μετα το προφανες…
    αβε μας:-)

  25. 13/05/2007 στο 21:35

    Σ’ ένα συνέδριο πήγα κι εγώ, μικρό παιδί, για να ‘μαι στην πρωτεύουσα, που με είχε φάει η επαρχία. Ο αριστερισμός είναι η γεροντική ασθένεια του αντιεξουσιασμού 🙂

    Λαμπρακιστάν – Τυποεκδοτική: ξεχνάς και το ενδιάμεσο στάδιο «Πρώτη»… Το χρήμα ουδείς εμίσησε.

    Ποιος να μιλήσει; Ομερτά του καλού καιρού.

    Οι Αμερικάνοι τα ξέρουν χαρτί και καλαμάρι. Όταν κατέρρεε σταδιακά η DDR, ένας από τους τελευταίους ηγέτες της -και μετέπειτα ηγέτης κόμματος της ενιαίας Γερμανίας, και παιδικός φίλος του Socrates από το East Berlin- είχε κατέβει στην Ελλάδα και είχε συναντήσει και τον Φλωράκη. Ολόκληρο το αρχείο της «Στάζι», αυτό δηλαδή που είχε κάποια αξία, κατέληξε στο ευαγές ίδρυμα του Λάνγκλεϋ. Κι έτσι αρχίσανε και τα υπερατλαντικά ταξίδια.

    Το 5-6%. Αυτό είναι, δεν έχει άλλο. Αν προσθέσεις και το 2-4% επιστρέφεις στη… Γιάλτα. Όταν αυτό έγινε κάποτε 25%, μέχρι κι ο παππούς του ΓΑΠ έγινε αντιαμερικανός…

    άβε μας 🙂

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: