Αρχική > Χωρίς κατηγορία > Χειραγώγηση συνειδήσεων και μνήμη

Χειραγώγηση συνειδήσεων και μνήμη

15/05/2007

Ο Γάτος_με_απαλές_πατούσες κατέγραψε χτες, σε σχόλιό του στο ιστοσημείωμα Οι “Κλουζό” του ΜΙ5, μερικές εξαιρετικά ενδιαφέρουσες σκέψεις, που αξίζει να τις ξαναδιαβάσουμε με προοσχή.

Η εξουσία όταν επενδύει τα κεφάλαιά της, δεν ξεχνά ποτέ το κομμάτι χειραγώγηση συνειδήσεων και κυρίως τον εισοδισμό σε ενδιαφέρουσες οργανώσεις για πιθανές ενέργειες στο μέλλον. Το ποιες μπορεί να είναι αυτές προκύπτει αργότερα αλλά έχει φροντίσει να μπορεί να απλώσει το μακρύ χέρι της. Διείσδυση ταυτοχρόνως σε ακροδεξιές και ακροαριστερές ομάδες, οπαδούς ομάδων, μαζικά κινήματα με βασικό χαρακτηριστικό την θετική αντίληψη του πλήθους περί αυτών, π.χ. οικολόγοι, περιβαλλοντιστές, ειρηνιστές, πολιτιστικές οργανώσεις. Αυτό είτε συμβαίνει κατ’ εντολήν ή αργότερα προσεγγίζονται τα κρίσιμα άτομα.

Ο τρόπος προσέγγισης είναι ιδιαίτερα λεπτός και απαιτεί γνώση πολλών προσωπικών στοιχείων – ψυχογραφήματα και όλα τα αναγκαία εργαλεία, γι’ αυτό υπάρχουν και οι ειδικοί και τα ειδικά σχολεία εκπαίδευσης. Μα, θα πει κάποιος, αυτές είναι θεωρίες συνωμοσίας και θα πω ναι είναι, διότι έτσι το πράγμα πορεύεται. Γιατί οι κεκεδες μιλάνε πάντα για τον χαφιέ, γιατί αφού ξέρουν να τους παράγουν ξέρουν ότι υπάρχουν και δρουν, άσχετα αν η απονομή του τίτλου του χαφιέ απευθύνεται σε λάθος πρόσωπα, το γεγονός δεν παύει να υφίσταται. Όπως και από την άλλη πλευρά τα ίδια ισχύουν, η εξόντωση διαφέρει.

«Σ’ αυτό το κρίσιμο σημείο βρίσκεται η ελληνική κοινωνία, στην υποταγή των πάντων ότι το ανώμαλο είναι φυσιολογικό… »

Έχοντας πια βρει τα «άτομα μας», προωθείται αμέσως και το περιτύλιγμα, και όχι μόνο, η επιβολή της μιας και μοναδικής πραγματικότητας – ιδεολογίας. Παράδειγμα απλό, οι φιλικές σχέσεις των λαών που ανέκαθεν υπήρχαν ή δεν υπήρξαν ποτέ!!! Ο εχθρός Τούρκος σήμερα γίνεται φίλος στο Αιγαίο και συνέταιρος για την οικονομική ανάπτυξη του Αιγαίου, αύριο θα γίνει το εμπόδιο για την ανάπτυξη του Αιγαίου, μεθαύριο ο μόνος ικανός για την διαχείρισή του. Εδώ φθάσαμε χθες Κυριακή στην Καθημερινή να υπάρχει ολοσέλιδη συνέντευξη Μητσοτάκη. Απλά είναι τα πράγματα αρκεί να υπάρχει μνήμη.

Η μνήμη όμως καταργείται όταν υπάρχει υπερπληθώρα υλικού και, ακόμη κάτι πιο βασικό, όταν δεν υπάρχει το σχόλιο. Σ’ αυτό το λεπτό σημείο αρχίζουν και αλλάζουν την αρνητική θέση σε ουδέτερη τοποθέτηση και, υπό προϋποθέσεις, σε θετική. Αυτή είναι μια βασική διαδικασία στο θέμα χειραγώγησης, όταν ο χρόνος είναι περιορισμένος. Σε μάκρος χρόνου τα αποτελέσματα είναι πιο ουσιαστικά: αλλοίωση συνειδήσεων, αντιλήψεων, προτύπων και ιστορικής συνέχειας.

Σ’ αυτό το κρίσιμο σημείο βρίσκεται η ελληνική κοινωνία, στην υποταγή των πάντων ότι το ανώμαλο είναι φυσιολογικό, ότι έτσι μόνο μπορεί να ζει και να πορεύεται κανείς στη ζωή του…

Advertisements
Κατηγορίες:Χωρίς κατηγορία Ετικέτες:
  1. 15/05/2007 στο 12:33

    Αυτά είναι σήμερα τα θέματα, που θα έπρεπε να μας απασχολούν.
    Θα σου γράψω τις απόψεις μου αργότερα.
    bis bald

  2. 15/05/2007 στο 12:41

    Αν υιοθετήσουμε αυτή την προσέγγιση θα πρέπει να τρελλαθούμε από τώρα. Μιας και δεν υπάρχουν πια κινήματα αντίστασης και η εξουσία είναι τόσο αποφασισμένη και αποτελεσματική, τότε τι το παλεύουμε;

    Πρόβλημα!!!!!!!!!!!!!!!

  3. Γατος_με_απαλες_πατουσες
    15/05/2007 στο 12:52

    Αντιθετως θα ελεγα,επειδη την εχουμε μπορουμε να διακρινουμε και να αξιολογησουμε τις κινησεις που βλεπουμε να γινονται τα τελευταια 30 χρονια εν Ελλαδι αρα μπορουμε να κινηθουμε και να αντισταθουμε εχοντας και τα αναγκαια ιδεολογικα εφοδια στις κινησεις του συρφετου της Ευρωπαικης Ενωσης,απο εκει εκπορευονται πολλα απο τα φρουτα που μας ετοιμαζουν. 🙂

  4. 15/05/2007 στο 13:41

    @ Πόντος και Αριστερά

    Ένας καλός φίλος μού είχε αναπτύξει εδώ και χρόνια [ίσως και δεκαετία] τις θέσεις μιας ιταλικής ομάδας, που έχει την άποψη ότι ο καπιταλισμός [στο στάδιο της παγκοσμιοποίησης] έχει πάρει τέτοια φόρα, σαρώνοντας τα πάντα στο διάβα του, που τα κινήματα δεν προλαβαίνουν να αναπτυχθούν, αφού έρχονται διαρκώς αντιμέτωπα με προβλήματα. Και μέχρι να αρχίσουν να αντιστέκονται στο ένα, ξεπετάγεται άλλο ένα κι άλλο ένα. Και πως μόνον όταν καταλαγιάσει αυτή η καπιταλιστική ορμή θα γίνει κάτι ουσιαστικό από πλευράς κινημάτων.

    Βέβαια, μέχρι να καταλαγιάσει μπορεί να μην υπάρχει τίποτα στον πλανήτη…

    Καταθέτω τη θέση τους, ως ερέθισμα για σκέψη.

    Από την άλλη, το να κάνουμε κάποιες διαπιστώσεις και να προσπαθούμε να δούμε πιο καθαρά τον τρόπο με τον οποίο οργανώνεται η εξουσία [και αποδιοργανώνει όλα τα υπόλοιπα] είναι, νομίζω, απαραίτητη προϋπόθεση για να πάμε παρακάτω. Αν δεν ξέρεις ποιον έχεις απέναντί σου, σε ποιον και σε τι θα αντισταθείς; Και οι μπολσεβικικού τύπου προσεγγίσεις, όπου η πεφωτισμένη ηγεσία των επαγγελματικών επαναστατών καθοδηγεί την πλέμπα προς ΤΟΝ σκοπό, είναι πεθαμένες εδώ και χρόνια…

  5. 15/05/2007 στο 15:13

    ευθύνη λοιπόν όσων απέμειναν να αντιστέκονται είναι να «δείχνουν» το ανώμαλο της καθημερινότητάς μας και να το φωνάζουν με το όνομά του

  6. Ανώνυμος
    15/05/2007 στο 16:05

    Η χειραγώγηση συνειδήσεων δεν είναι καινούργιο φρούτο ούτε καν μόνο καπιταλιστικό. Η επικράτηση της ιδεολογίας της άρχουσας τάξης είναι προαπαιτούμενο, αλλά και άμεση συνέπεια ταυτόχρονα, της κυριαρχίας της. Η διείσδυση των μηχανισμών της εξουσίας σε κάθε φύσεως οργανώσεις δεν είναι απαραίτητο να πραγματοποιηθεί «φυσικά», «χαφιεδίστικα» δηλαδή, όσο μπορεί να πραγματοποιείται στο ιδεολογικό επίπεδο, δια της διαβρώσεως, δηλαδή, της ανατρεπτικότητας μέσω της κυρίαρχης ιδεολογίας. Καμμιά φορά βέβαια το ένα δεν αποκλείει το άλλο. Ο χαφιές, παρ’ όλ’ αυτά είναι αχρείαστος – άχρηστος: Αφ’ ενός, ως «μολυσματικός παράγοντας» της κυρίαρχης ιδεολογίας ωχριά μπροστά στην ισχύ των ιδεολογικών μηχανισμών του συστήματος. Αφ’ ετέρου, ως μηχανισμός έγκαιρης προειδοποίησης τίποτε δεν μπορεί να χρησιμεύσει – και ποτέ δεν χρησίμευσε – όταν η κοινωνική δυναμική είναι ώριμη για την ανατροπή. Ως εκ τούτου είναι χρήσιμος, πάνω απ’ όλα, ως άλλοθι ή ως αποδιοπομπαίος τράγος για να καλύψει πραγματικές αδυναμίες των κάθε λογής «οργανώσεων» και «μαζικών κινημάτων»: πόσοι αριστεροί αγωνιστές χαρακτηρίστηκαν χαφιέδες μόνο και μόνο για να καλύψουν λάθη και ανεπάρκεια των κομματικών ηγεσιών;

    Παρεμπιπτόντως, η ύπαρξη της NSA θεωρείτο, παλιότερα, θεωρία συνωμοσίας. Όπως επίσης και ο «υπερατλαντικός δάκτυλος» στο Απριλιανό πραξικόπημα.

  7. 15/05/2007 στο 16:57

    …ο Ανώνυμος του προηγουμένου σχολίου.

  8. Γατος_με_απαλες_πατουσες
    15/05/2007 στο 21:27

    Aγαπητε Vrennus,εχεις δικιο δεν επρεπε να γραψω περι «χαφιε» αλλα περι «υπονομευτου» υπο την ευρυτερη εννοια,ακομη και για υπονομευθεισες προσωπικοτητες απο την δυναμικη του συστηματος.
    Ειναι λιαν πιθανο να εχουμε απο στυγνους επαγγελματιες «εντολοδοχους» εως και ηλιθιους «αγωνιστες».Αλλες φορες παλι εχουμε υπερμετρη προβολη υπερ ενος κινηματος και αποσιωπηση οιασδηποτε αλλης κινησεως,συνεπως με ορους μαρκετινγκ κατευθυνση προς μια ορισμενη οπτικη γωνια η οποια εν τελει θα τυχει και της αναλογης χρησης πχ οικολογικη συνειδηση και τα παραγωγα της σε επιπεδο οικονομιας.
    Σε καθε δραση οιουδηποτε κινηματος υπαρχει και η αλλη πλευρα,προηγειται μια στοιχειωδης αναλυση και μετα αναπτυσσονται δρασεις,πολλες φορες αλληλοσυγκρουομενες,τα οποια αποτελεσματα ολων αυτων των δρασεων ιεραρχουνται και τοτε πια εχουμε την βασικη τους απαντηση, ειναι σαν ενα εργαστηριο με πολλαπλα ερευνητικα κεντρα.Υπηρεσιες σε αυτα προσφερουν καθε φυσεως διανοουμενοι ή τεχνικοι ασχετως αν ειναι γνωστες που καταληγουν οι μελετες τους.Αυτο ειναι το εργο πολυ μικρων και κλειστων ομαδων τελικα,βιτρινα μπορει να ειναι το οποιο ΕΛΙΑΜΕΠ πχ και απο πισω αλλοι να ρυθμιζουν την στρατηγικη και το Ιδρυμα να βαυκαλιζεται για την σοφια του.
    Ο καπιταλισμος των εταιρειων ειναι διαφορος απο τον κρατικο ως προς το στοιχειο οτι δεχεται ηγητορες και εκτος του χωρου του,τουτεστιν αποδειξε την δυναμικη σου και γινεσαι δεκτος.Ενω στα Κρατικα Καπιτωλια εισαι προιον της πιστης-υποταγης και εκπαιδευσης που εχεις δεχτει συμπερασμα τα στελεχη των εταιρειων σφυζουν απο δυναμικη οι αλλοι απο αναπαραγωγη-ισορροπια.Αυτος απλα ειναι και ο λογος που τα αστικα πομματα επικρατουν, διοτι οι ψηφοφοροι εχουν προσαναταλιστει προς την ανοδο τους σε κοινωνικο-οικονομικο επιπεδο.Μονο σε πολυ ιδιαιτερες συνθηκες εχουμε ανατροπη του μοντελου αυτου. Ο βαθμος συνειδησης των μαζων παραμενει ομως σε καθε περιπτωση καθοδηγουμενος απο την προσωπικη ανελιξη,σπανιως διατηρειται η αισθηση του συλλογικου μιας και η φυση του ανθρωπου ειναι απολυτως ασταθης και εχει την εντυπωση οτι η κατοχη υλικων-πολιτισμου αναδεικνυει και ολοκληρωνει το ειναι του ανθρωπου.

    Το ειναι ομως εκφευγει απο τετοιου ειδους ποταποτητες.Το εγω φυσικα κανει party 🙂

  9. 15/05/2007 στο 23:26

    @ Dirtyjazz

    Έτσι!

    @ Vrennus – Γάτος

    Δυο παρατηρησούλες, έτσι κι αλλιώς τα λέτε καλύτερα από μένα.

    Ο Ντεμπόρ είχε γράψει κάποτε, προλογίζοντας τη γαλλική έκδοση του βιβλίου του Σανγκουινέτι, που μας απασχόλησε ουκ ολίγο τις τελευταίες ημέρες, πως «σκάνδαλα υπήρχαν αλλά δεν υπάρχουν πια». Μπορούμε να πούμε κι εμείς με τη σειρά μας πως «συνωμοσίες υπήρχαν, αλλά δεν υπάρχουν πια».

    Η ιδεολογία της άρχουσας τάξης, που είναι η οικονομία, σύμφωνα με τον μετα-καταστασιακό Βουαγιέ, έχει επικρατήσει πια τόσο πολύ, που κανένας δεν έχει όρεξη να ψάξει το παραμικρό. «Το αληθινό είναι πια μια στιγμή του ψεύτικου», που είχε πει κι ένας από τους παραπάνω.

    Το ΕΛΙΑΜΕΠ τι κάνει; Προσπαθεί να κατεβάσει τη «γραμμή» των αφεντικών παρακάτω. Άλλοι την κατεβάζουν ακόμα παρακάτω, κι άλλοι πιο πέρα κι ακόμα παραπέρα. Κυριολεκτικά δεν τους προλαβαίνουμε. Δεν μας λείπουν τα στοιχεία. Η θεωρία μάς λείπει. Ίσως ούτε καν κι αυτή. Το «Χαίρετε» ίσως μας λείπει.

    Και το γμμνο το ego θέλει μόνο parties. Κι αυτά απαιτούν money. Much money 😀

  10. 16/05/2007 στο 01:26

    Δεν νομίζω να υπάρχει κανείς σήμερα, που να μη παραδέχεται, ότι το χέρι της εξουσίας, θέλει να τα αγγίζει όλα! Να τα αγγίζει πότε ελαφρώς και πότε να τα σφίγγει μέχρι στραγκαλισμού.
    Το ελαφρώς, για τα μελλούμενα, επειδή δεν φαίνεται η επίδραση που μπορεί να έχει – ας πούμε λ.χ. μία έρευνα για το πέταγμα του ψύλλου. Πιο σκληρά για τα παρόντα, όταν η επίδραση τους είναι εμφανής.
    Και δεν είναι μόνο, για να εξασφαλίζει τις επενδύσεις της, αλλά και για να δηλώνει την παρουσία της, σε κάθε κοινωνική και συλλογική ανθρώπινη εκδήλωση, να αυτοεπιβεβαιώνεται! Από μακριά φαίνεται σα μια μανιακή συμπεριφορά, που δεν αφήνει να της ξεφεύγει τίποτε. Από κοντά μοιάζει σαν ένα μπερδεμένο κουβάρι χωρίς αρχή και τέλος.
    Μοιάζει περίπλοκο, αλλά δεν είναι. Έχει μια πολύ απλή συμπεριφορά! Όλα τα φωτογραφίζει, τα καταγράφει, τα ταξινομεί, εφευρίσκοντας διάφορους τρόπους ταξινόμησης, για να τα φέρει στην επιφάνεια όποτε τα χρειαστεί.
    Δεν ενδιαφέρεται, αν τα θέματα που παρακολουθεί είναι για ειρήνη ή για πόλεμο, για πυρηνικά εργοστάσια, η για περιβαντολλογικά θέματα, για θρησκεία ή ηθική, για σεξ ή για χορό και πανηγύρια. Ούτε λόγος να γίνεται αν είναι αριστερόθεν η δεξιόθεν.
    -Ριχτα όλα στο ντορβά και βλέπουμε! (Αρχή Νο 1).
    Τα ιδιαίτερα εργαλεία τα βάζει μπρος, όταν θέλει να καταλάβει μία «ανώμαλη κατάσταση», κάτι δηλαδή που δεν καταλαβαίνει, ή όταν θέλει να επιστρατεύσει συναίνεση. Προς το παρόν, είναι ισχυρή και δεν χρειάζεται καμία συναίνεση. Δρά χωρίς συναίνεση!
    Οι τρομοκράτες την τρομάζουν, γιατί είναι αταξινόμητοι. Όταν κάποιος δεν λογαριάζει τη ζωή του και το βόλεμα του το κοινωνικό, πώς να τον ελέγξει; Και πώς να τον μανιπουλάρει;; Προς ποια κατεύθυνση να το μανιπουλάρει;;
    Ακόμα όμως και αν υπάρχουν τομείς ή οργανώσεις που δεν τις ελέγχει, για αντικειμενικούς (δηλαδή δεν μπορεί) ή υποκειμενικούς (δηλαδή δεν μπορεί να προσεταιριστεί τα μέλη της) λόγους, έχει καταφέρει ελέγχοντας ένα κομμάτι, να αφήνει την εντύπωση, ότι ελέγχει τα πάντα! (Αρχή Νο 2)
    Ένα παράδειγμα: Τα οικολογικά κινήματα στη δεκαετία του 70 ήταν πολύ δυναμικά, αλλά και πολυάριθμα. Τι θα μπορούσε να κάνει τότε η εξουσία; Προσεταιρίστηκε και χειραγώγησε ενεργητικά μερικά από αυτά, οπότε ο κόσμος βλέπει όλα τα υπόλοιπα με τον ίδιο φακό. Έπεται δυσπιστία, απογοήτευση, απομάκρυνση, αδρανοποίηση, δηλαδή μανιπουλάρισμα παθητικής μορφής!
    Όλα λοιπόν τα οικολογικά κινήματα τα εξουδετέρωσε! Πίς οφ κέικ!

    Όμως, παρότι η κυρίαρχη τάξη δρά με αυτό τον τρόπο, δηλαδή βάλτε χεράκι παντού, χουφτώστε μερικά, υπάρχουν τομείς που τους θέλει πάση θυσία δικούς της αποκλειστικά: Παιδεία και ΜΜΕ.
    Όλα τα άλλα μας τα χαρίζει προς το παρόν.
    – Μας παρακολουθεί! όποτε θέλει μας αγοράζει, όποτε θέλει μας στέλνει χαφιέδες, αλλά για να το πετύχει, μας διαπλάθει, έτσι ώστε να ξέρει πώς θα δράσει, όταν θα έρθει εκείνη η μέρα.
    Εκείνο που είναι σημαντικό, είναι να ξέρουνε ποιοι είμαστε.
    Άτομα, χωρίς δημόσια ηθική, χωρίς φίλους, χωρίς πάθη, χωρίς πατρίδα, χωρίς φιλοδοξίες, χωρίς ιστορία, χωρίς ρίζες. Άνθρωποι ακέφαλοι και άκαρδοι.
    Αλλά για κοιτάτε, πόσες αρνήσεις και αντιφάσεις κρύβει μία τέτοια κοινωνία;
    Κοιτάτε και χαρείτε, γιατί αυτή κοινωνία δεν έχει μέλλον. Αργά ή γρήγορα θα σκάσει!
    Όσο για τα περί συνομωσιών;;;
    Τι συζητάνε κάθε τρεις και λίγο, στα φόρα; Τι λένε μεταξύ τους οι G8;
    Τι λένε οι χίλιοι πιο πλούσιοι άνθρωποι του κόσμου, που έχουν δικό τους κλάμπ; Τουλάχιστον κάθε βδομάδα γίνεται μία συνάντηση των εκπροσώπων του πλανήτη μας. Γιατί σκυλιάσανε που η Βολιβία (αν δεν κάνω λάθος) έφυγε από την Παγκόσμια Τράπεζα; Γιατί δίνουν τέτοια μάχη για κοινά βιβλία ιστορίας;, γιατί θέλουνε ιδιωτική παιδεία παντού; Γιατί δεν αφήνουν τα έθνη να παίρνουν τις αποφάσεις που τα αφορούν μόνα τους;

  11. 16/05/2007 στο 01:51

    Αγαπητέ Γάτε με τις μεταξένιες πατούσες:
    Λές: «Ο καπιταλισμος των εταιρειων ειναι διαφορος απο τον κρατικο ως προς το στοιχειο οτι δεχεται ηγητορες και εκτος του χωρου του,τουτεστιν αποδειξε την δυναμικη σου και γινεσαι δεκτος.Ενω στα Κρατικα Καπιτωλια εισαι προιον της πιστης-υποταγης και εκπαιδευσης που εχεις δεχτει συμπερασμα τα στελεχη των εταιρειων σφυζουν απο δυναμικη οι αλλοι απο αναπαραγωγη-ισορροπια.»
    Δεν συμμερίζομαι ιδιαίτερα την άποψη, ότι στελέχη των ιδιωτικών εταιρειών σφύζουν από δυναμική. Εκτός αν δεν κατάλαβα καλά τι εννοείς.
    Οι μάνατζερ των μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών, καθόλου δεν σφύζουν από δυναμικότητα. Είναι απλώς διαφθαρμένα, καλά επιλεγμένα μέλη του Χάρβαρντ και του κάθε άλλου ειδικού σχολείου που εκπαιδεύει τα παιδιά του συστήματος για άλλους λόγους και όχι για να προοδεύουν οι εταιρείες.
    Όταν θαυμάζουμε αυτά τα μεγαλοστελέχη, που στην ουσία κλέβουν εν ψυχρώ τους μετόχους, ξεχνάμε, ότι η ισχύς τους στηρίζεται σε μία γραφειοκρατία, που έχει κτιστεί με πολλές δοκιμές, και που ο μάνατζερ δεν παίζει κανένα ρόλο, η αν θα θέλήσει να παίξει, τότε μόνο αρνητικό. Θα μπορούσα να σου αναφέρω πάμπολλα παραδείγματα μανατζεραίων, που βούλιαξαν εταιρείες σφύζουσες (Swissair π.χ.), χωρίς αυτών ούτε το αυτί τους να ιδρώσει.
    πολλά είπα, εε;
    σόρρι και καληνύχτα

  12. εργδημεργ
    16/05/2007 στο 10:12

    Δεν φταίνε αυτοι (που χειραγωγουν κτλ). Αυτοι τη δουλεια τους κάνουνε.

    Φταίει ξεκάθαρα η διανόηση, που δεν βγαίνει να φωνάξει «- ‘Αντε γ.μηθείτε, σκουπίδια, κι εσεις και οι απόψεις σας!»

    Αλλα γιατί να φωνάξει; Καλες είναι και οι θεσούλες και οι αργομισθιούλες, με τις οποίες εξαγοράστηκαν οι πάντες.

    Όταν το κεφάλι της κοινωνίας δεν προβάλλει αντιστάσεις, ποιος θα τις προβάλει; Τα ποδάρια;

  13. 16/05/2007 στο 11:03

    @ Ange-ta

    1. από την παρουσίαση της «Αμάθειας»:

    «Ο Μισεά είναι σαφής. Παραθέτοντας και σχολιάζοντας στο βιβλίο του («Η αξιωματική του συμφέροντος», σελ. 66-70) μία σειρά αποσπασμάτων από το βιβλίο του Μπερνάρ ντε Μαντβίλ (Ρότερνταμ 1670-Λονδίνο 1733), Ο Μύθος των Μελισσών ­- Η Ιδιωτική Διαφθορά Θεμελιώνει τη Δημόσια Ευμάρεια [που πρωτοεκδόθηκε το 1714, γνώρισε διαδοχικές επανεκδόσεις και προκάλεσε αρκετές συζητήσεις, αφού ο Μαντβίλ θεωρώντας όλες τις ενέργειες του ανθρώπου εξίσου διεφθαρμένες, αχρείες ή ακόλαστες, εφόσον υποκινούνται πάντα από το «ατομικό συμφέρον», καταλήγει στο παράδοξο (;) συμπέρασμα ότι αυτές οι ενέργειες είναι συχνά κοινωνικά επωφελείς, αφού συντελούν στην ευμάρεια της κοινωνίας], ο Μισεά ,που θεωρεί τον υπότιτλο του βιβλίου του Μαντβίλ σαν την «πιο τέλεια συμπύκνωση των φιλελεύθερων δογμάτων», καταλήγει:

    «Αυτές οι διαυγείς αναλύσεις» [σ.σ. του Μαντβίλ, που μεταξύ άλλων εξαίρει και τον κοινωνικό ρόλο των κλεφτών και των διαρρηκτών, τονίζοντας ότι «η κοινωνία δεν θα έπρεπε να αμυνθεί ενάντια στους ληστές και τους κλέφτες»], «με τον τρόπο τους επιβεβαιώνουν τον ανατρεπτικό ρόλο που ο [Τζωρτζ] Όργουελ απέδιδε στη δημόσια αρετή. Εξηγούν επίσης γιατί όλες οι εξουσίες του [20ου] αιώνα υποχρεώθηκαν να συνασπιστούν σε μια νέα Ιερά Συμμαχία για να εξαλείψουν τη δημόσια αρετή: η Αριστερά και οι σταλινικοί με την παρέμβαση του κράτους, η Δεξιά και οι φιλελεύθεροι με το παιχνίδι της Αγοράς. Και οι φασίστες εξ ορισμού».

    2. Γράφεις: «Όλα λοιπόν τα οικολογικά κινήματα τα εξουδετέρωσε! Πίς οφ κέικ!»

    Πολλά πίισις: Το “πρασίνισμα” του πλανήτη: υπερεθνική ελίτ και οικολογία

    Οι Hippies και το “Βουνό της Αληθείας”

    Οικοφασισμός – Μαθήματα από την Γερμανική Εμπειρία

  14. 16/05/2007 στο 11:05

    @ εργδημεργ

    Ποια διανόηση; Είναι καιρός για τέτοια;

  15. Ανώνυμος
    16/05/2007 στο 19:04

    Καλές οι αναλύσεις αλλά η ουσία είναι μία: το όραμα του καπιταλισμού δεν είναι να κάνει μόνο τους ανθρώπους μαλάκες, αλλά και τα κατοικίδια, με δικά μας έξοδα μάλιστα. Για του λόγου το αληθές δείτε εδώ

    Η τεχνολογία στην υπηρεσία των ζώων

    Άντε, σειρά έχουν οι γάτες…

  16. 16/05/2007 στο 20:43

    Μπρρρ! Και τι εννοείτε «με δικά μας έξοδα»; Ξέρετε τι στοιχίζει -σε φαΐ- ο ευνουχισμός των κατοικιδίων;

    Και εκτός αυτού, στην κοινωνία των Αναγεννημένων [χριστιανών] υπάρχει και μία κάποια ηθική: δεν μπορεί να ζώα να κάνουν ελεύθερα αυτό που στερούνται οι άνθρωποι…

  1. 16/05/2007 στο 01:27
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: