Αρχική > Αφασιαλάνδη, Πλανήτης Γη Α.Ε. > Οι Ροκφέλλερ «δολοφόνησαν» την Αμαλία*

Οι Ροκφέλλερ «δολοφόνησαν» την Αμαλία*

01/06/2007

Επειδή ό,τι είχα να πω για την Αμαλία το είχα πει [εξαιρετικά αμήχανα] στις 2 Μαΐου.

Επειδή ό,τι είχα να πω για το θάνατό της το είπα με ένα απλό σχόλιο στο παραπάνω ιστοσημείωμα [που σκοπό είχε να ενημερώσει όσους αναγνώστες ενδιαφέρονταν για το θέμα].

Επειδή διαφωνώ με το κείμενο που προτάθηκε να αναρτηθεί σήμερα σε όλα τα ελληνικά ιστολόγια, και κυρίως όσον αφορά στο σημείο «ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ» [τι μας λέτε;].

Επειδή σέβομαι την επιθυμία της Αμαλίας για ενίσχυση του γνωστού συλλόγου για την ανέγερση του γνωστού νοσοκομείου, αλλά επειδή για το συγκεκριμένο ζήτημα έχω εκφράσει, πρόσφατα, την άποψή μου με μια τελείως διαφορετική αφορμή [Θέλουμε να είμαστε άνθρωποι, όχι ανθρωπιστές!]

Επειδή…

Επειδή…

Επειδή…

Επειδή όλα τα πράγματα είναι πολύ περισσότερο πολιτικά από όσο θέλει να παραδεχθεί η απολίτικη [αλλά και τόσο politically correct!] συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων ιστολόγων…

Για όλους αυτούς τους λόγους προτείνω το παρακάτω ανάγνωσμα:

rockefeller-medicine-men.png

E. Richard Brown

Rockefeller Medicine Men –
Medicine & Capitalism in America

Ο τίτλος του βιβλίου, που εκδόθηκε το 1979, είναι αρκούντως διαφωτιστικός. Τα υπόλοιπα θα τα διαβάσετε στις σελίδες του [λίγη υπομονή, πρόκειται για εικόνες των σαρωμένων σελίδων του βιβλίου].

Επειδή, αν όλοι αυτοί πλήρωναν τους φόρους που τους αναλογούσαν δεν θα χρειαζόταν να… καταντήσουν φιλάνθρωποι…

* Ο τίτλος αυτού του ιστοσημειώματος είναι σκόπιμα προβοκατόρικος. Δηλαδή, προκλητικός. Γιατί πρέπει μερικές φορές να σκεφτόμαστε τελείως διαφορετικά από ό,τι θέλουν να σκεφτόμαστε οι διάφοροι Ροκφέλλερ κι οι διάφοροι Βαρδινογιάννηδες. Και τα παπαγαλάκια τους…

Advertisements
  1. 01/06/2007 στο 00:44

    Ωραιες και σωστες αποψεις!
    Τις καλημερες μου!

  2. 01/06/2007 στο 08:02

    Να και κάποιος που μιλάει σωστά (και πρακτικά!), χωρίς να παρασύρεται από συναισθηματισμούς. Για τον ιατρικό φάκελλο θα γράψω κι εγώ μόλις βρω το χρόνο. Καλημέρα κι από μένα.

  3. 01/06/2007 στο 08:30

    Ουπς… τελικά κάτι άλλο ήθελα να πω κι αλλιώς μου βγήκε. Σ’ ευχαριστώ για την τοποθέτηση πάντως.

  4. Nemertes
    01/06/2007 στο 12:53

    Αν δεν ταιριάζαμε δεν θα… διαλέγαμε τα ίδια χρώματα… επίσης ετοιμάζω επαναστατικό ποστάκιο για το θέμα φιλανθρωπία…

  5. 01/06/2007 στο 13:19

    Καλό μήνα σε όλους!

    @ πρεζα tv

    Κι οι δικές σου απόψεις μια χαρά είναι, μόνο που σε σένα έσπευσαν και οι… άσπονδες… συλλογικότητες της ελληνικής μπλογκολογιάς.

    @ Νίκος

    Οι συναισθηματισμοί είναι συναισθηματισμοί. Τα υπόλοιπα είναι τα… υπόλοιπα. Και το κείμενο που διακινείται σήμερα είναι γεμάτο αυτονόητες τετριμμενιές…

    @ Nemertes

    Έλα ντε! Μόνο στα νύχια [χεριών και ποδιών] χρησιμοποιούμε διαφορετικά χρώματα 😉 [Είπα κι εγώ σήμερα να σχολιάσω στο ποστ σου, λέω θα είμαι ο μοναδικός άντρας, ανοίγω τα σχόλια, έπαθα: περίμενα να… μυρίζουν μανό, βγήκε μια μπόχα αρβυλίλας και Ντακταρίν. Έφυγα…]

  6. 01/06/2007 στο 14:24

    Καλο μηνα,
    η ψηφιοποιηση των ιατρικων φακελλων ειναι μανα εξ ουρανου για τις ασφαλιστικες εταιριες,τους εργοδοτες και οχι μονον.
    @Χρήστος Μόρφος
    «Επειδή, αν όλοι αυτοί πλήρωναν τους φόρους που τους αναλογούσαν δεν θα χρειαζόταν να… καταντήσουν φιλάνθρωποι…»
    Η φραση αυτη ειναι η πεμπτουσια του κειμενου…

  7. Αϊάσανθος Ίων
    01/06/2007 στο 14:36

    Να ζήσεις χίλια χρόνια, αδελφέ μου!
    Αυτό «πηγαίνει» πρώτον, στην αναφορά σου για τους Ροκφέλερ και στο ότι με (μας) ενημέρωσες για αυτό το βιβλίο, γεγονός για το οποίο σε ευχαριστώ θερμά. (Παρεμπιπτόντως, τι εννοείς γράφοντας «Τα υπόλοιπα θα τα διαβάσετε στις σελίδες του»; Πρόκειται να εκδοθεί στα ελληνικά; Θα το παρουσιάσεις εσύ από το ιστόλόγιό σου; – Επ’ ευκαιρία, να σου πω ότι το βιβλίο του Dennis MacDonald «The Homeric Epics and the Gospel of Mark», για το οποίο είχες εκφράσει την ευχή να μεταφραστεί στα ελληνικά, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάκτος, με τον τίτλο «Τα ομηρικά έπη και το κατά Μάρκον ευαγγέλιο».) Ένα άλλο πολύ κατατοπιστικό βιβλίο σχετικά με το «θεάρεστο έργο» που επιτελούν οι φαρμακευτικές εταιρείες είναι αυτό των Ray Moynihan και Alan Cassels «Selling Sickness: How the World’s Biggest Pharmaceutical Companies Are Turning Us All into Patients». Απ’ ό,τι έχω ακούσει, πρόκειται να κυκλοφορήσει και στα ελληνικά.
    «Πηγαίνει» επίσης στην έξοχη παρατήρησή σου «Επειδή όλα τα πράγματα είναι πολύ περισσότερο πολιτικά από όσο θέλει να παραδεχθεί η απολίτικη [αλλά και τόσο politically correct!] συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων ιστολόγων» (και όχι μόνο των ιστολόγων, Ελλήνων και μη, η συντριπτική πλειοψηφία, θα προσέθετα εγώ…).
    Ας προσπαθήσουμε -όχι «ας ευχηθούμε», διότι οι ευχές αποτελούν ένδειξη βολέματος και ψυχοπνευματικής αναπηρίας- όλοι, ώστε το όνομα της αδικοχαμένης Αμαλίας να είναι από τα τελευταία στον εκ προθέσεως γιγαντούμενο κατάλογο των αθώων θυμάτων των κυρίων που εργάζονται «για το καλό και την πρόοδό μας».
    Ας προσπαθήσουμε (να προλάβουμε…) να βγουν επιτέλους οι άνθρωποι από την κατάσταση των ηλίθιων προβάτων που οδεύουν χάσκοντας προς τη σφαγή τους.
    Καλό μήνα σε εσένα και σε όλους τους εκλεκτούς υποψιασμένους αναγνώστες σου, κακό μήνα σ’ εκείνους που σε διαβάζουν για να βλέπουν τι πιστεύουν και λένε οι εχθροί τους!!

  8. 01/06/2007 στο 14:52

    @ underinformation

    Μάνα εξ ουρανού, δε λες τίποτα! Κι οι γάτοι [όχι ο δικός μας με τις… πολλαπλές προσωπικότητες] άλλο που δεν θέλουν. Ψωμάκι και μάλιστα αλειμμένο με βούτυρο… Αφού το θέλει ο «ηλεκτρονικός λαός», και τα σκυλιά δεμένα.

    @ Αϊάσανθος Ίων

    Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια. Δεν ξέρω αν θα εκδοθεί στα ελληνικά. Απλά αναφερόμουν στο ότι για τις λεπτομέρειες [!] κάποιος θα πρέπει να διαβάσει το βιβλίο. Το βιβλίο του Dennis MacDonald έχει πράγματι εκδοθεί στα ελληνικά, χαίρομαι που θα εκδοθεί και το βιβλίο των Ray Moynihan και Alan Cassels [που δεν γνωρίζω].

    «Ας προσπαθήσουμε -όχι “ας ευχηθούμε”» – έτσι είναι!

    Καλό μήνα!

  9. 01/06/2007 στο 14:52

    «κακό μήνα σ’ εκείνους που σε διαβάζουν για να βλέπουν τι πιστεύουν και λένε οι εχθροί τους!!»
    Έλα ρε μεγάλε. Έλεος λέμε.
    Γειά σου ρε Χρήστο Οχτρέ. 🙂

  10. 01/06/2007 στο 14:54

    @ indictos

    ♫ ♫ Βγήκαν στα μπλόγκια οι οχτροί ♫ ♫
    😀

    Καλό μήνα!

  11. Cacofonix
    01/06/2007 στο 15:49

    Χρήστο,
    όταν βρω το κουράγιο θα διηγηθώ μια ιστορία, παρόμοια με αυτή της Αμαλίας, πού συμβαίνει σε στενό συγγενικό μου πρόσωπο. Είναι τόσος μεγάλος ο παραλογισμός της ιστορίας αυτής, που δεν ξέρω αν θα βρω το κουράγιο κάποτε να την πω.

    Θα σας πω όμως το αποτέλεσμα. Αποφεύγουμε τα «δημόσια» «νοσοκομεία», στερώντας από τους εαυτούς μας χρήματα που κερδίσαμε με κόπο. Αλλά δε γινόταν αλλοιώς. Αφού βλέπετε μας έδιωξαν από τα δημόσια νοσοκομεία. Ναι καλά άκουσες, έχω ακούσει 16 φορές μέχρι τώρα από δημόσιο γιατρό την εξής πάροδο: «Μην τον παιδεύετε, αφού ξέρετε πως θα καταλήξει…» Και δεν έκαναν τον κόπο να τον εξετάσουν. Και ήταν όλα στηριγμένα σε λάθος διάγνωση. Κι όσο είμαστε στα δημόσια νοσοκομεία, η μια κλινική έβριζε την άλλη, και μας πάσαιρνε μηχανήματα και φάρμακα αβέρτα, χωρίς να λογαριάζουν τίποτα. Όχι τα χρήματα, αλλά το ψυχολογικό κόστος, κύρια του ασθενή, αλλά των οικείων του.
    Κι αφού κόντεψαν να τον σκοτώσουν, 1,5 χρόνο μετά, μας πέταξαν έξω. Ναι καλά το ακούς: ΜΑΣ ΠΕΤΑΞΑΝ ΕΞΩ από του παππού τους το αμπελοχώραφο το Νοσοκομείο.

    Αλλά μην νομίζεις ότι ήταν για κακό. Αφού στον ιδιωτικό τομέα, με το αζημίωτο βέβαια, είχαμε σωστές διαγνώσεις και θεραπεία κι ελπίδα. Αλλά όπως καταλαβαίνεις με πολύ μεγαλύτερο κόστος – οικονομικό και ψυχοφθόρο.

    Γι’ αυτό εγώ θα διαφωνήσω με την Αμαλία. Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν γιατροί. Όλοι είναι επιχειρηματίες που λυμαίνονται τα δημόσια νοσοκομεία, και που στην πλειονότητά τους δεν έχουν πλέον ούτε τις απαραίτητες ιατρικές γνώσεις. Αντίθετα για τον ιδιωτικό τομέα, οι ιδιώτες γιατροί σε αρμέγουν κανονικά και σου το πετάν κατάμουτρα αυτό, αλλά φοβάμαι ότι είναι το μόνο μέρος που έχει κάποιος σοβαρές πιθανότητες επιβίωσης.

    Τέλος πάντων ίσως είμαι προκαταλημμένος και αρκετά φορτισμένος για να μην μπορώ να εξετάσω ποια είναι η πραγματικότητα. Και αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν ΑΝΘΡΩΠΟΙ και ΓΙΑΤΡΟΙ στη δημόσια υγίεια. Αλλά είναι τόσο λίγοι και το μόνο που αποδεικνύουν είναι ότι είναι η εξαίρεση του κανόνα.

    Συμπέρασμα: για να επιβιώσεις στο δημόσιο σύστημα υγιείας στην Ελλάδα, χρειάζονται ΠΟΛΛΑ ΛΕΦΤΑ, που όποιος δεν τα έχει ΠΕΘΑΙΝΕΙ…

    ΥΓ Η νοσηλεία στα δημόσια νοσοκομεία μας κόστιζε πιο ακριβά από ότι η νοσηλεία σε ιδιωτικό νοσοκομείο. Το πως και το γιατί είναι μια άλλη ιστορία και ειλικρινά δεν έχω το κουράγιο να το πω.

  12. 01/06/2007 στο 18:05

    δυστυχώς τα banners και τα «κείμενα» δεν σώζουν ζωές
    συμμεριζόμενος τις απόψεις σου Χρήστο δεν πήρα μέρος στην σημερινή καμπάνια

  13. 02/06/2007 στο 18:11

    Αγαπητέ Χρήστο,

    Σίγουρα ο τίτλος του βιβλίου (και του ποστ) ακούγεται προβοκατόρικος, πλην όμως αντιπροσωπεύει την υπαρκτή πραγματικότητα στις ΗΠΑ,
    Mιας χώρας όπου εάν δεν έχεις αρκετό «μαρούλι» σε συνεχή ροή καθάρισες.
    (Σύντομα καi σε μία Ε.Ε. κοντά σας yeah! – Αποδομήστε το κράτος πρόνοιας now! Ξαναyeah!)
    Αναμένω με ενδιαφέρον το ποστάρισμα των σκαναρισμένων σελίδων.

    Αναφορικά με το κείμενο της πρωτοβουλίας, σίγουρα μπορεί να έχει κανείς ενστάσεις, όπως και εγώ άλλωστε, αλλά θεωρώ ότι η πρωτοβουλία κατάφερε να ρίξει ένα βότσαλο στα λιμνάζοντα νερά. Τώρα εάν περιμένουμε εξαιτίας της μπλογκοπρωτοβουλίας να αλλάξει το καθεστώς του φακελακίου στην Ελλάδα, τότε ή είμαστε εντελώς ηλίθιοι ή είμαστε υπό την επίδραση ψυχοτρόπων ουσιών. (Τι πίνεις και δεν μας δίνεις).

    Τώρα θα μου πεις, μα κύριε λουκανικοπώλα εάν είχατε ενστάσεις γιατί συμμετείχατε στην πρωτοβουλία;

    Μα ακριβώς για να ρίξουμε αυτό το βότσαλο. Εάν περιμέναμε να καταλήξουμε σε ένα κείμενο 100% αποδεκτό από όλους δεν θα τελειώναμε ούτε την 1-6-2008.

    Εάν δεν υπάρχει αδιάκοπη πίεση προς αυτή την κατεύθυνση τότε το αποτέλεσμα θα είναι μηδενικό, άσε που θα μας πούνε και γραφικούς. (Που ξέρεις μπορεί και να είμαστε, αλλιώς θα γράφαμε επώνυμα).

    Με Δικτυωματικούς χαιρετισμούς,
    Κάρολος Πολσεμάνογλου.

    @ Νίκος@агит проп

    Μη μου πειράζετε τα πατριωτάκια μου τις Σβένσκοι. Ο προορισμός των ρεγγών Βαλτικής τε και Ατλαντικού είναι τα στομάχια μας. (Άσχετο σχόλιο παραπέμπει σε σχόλιο του Νίκου στο θέμα της συμμετοχής της Ελλάδας στην IWC -International Whaling Committee- στο μπλογκ μου).

  14. 03/06/2007 στο 02:06

    ΚΙ ΕΓΩ ΔΙΑΦΩΝΗΣΑ ΣΦΟΔΡΑ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗΔΩΝ ΚΑΙ ΕΙΠΑ ΟΤΙ ΑΝ ΗΘΕΛΑΝ ΘΑ ΙΕΧΝΑ ΤΟ ΟΓΚΟΛΟΓΙΚΟ ΜΕ ΟΤ ΚΛΕΙΔΙ ΣΤΙΟ ΧΕΡΙ ΕΝΤΟς ΕΤΟΥς ΕΝΩ Ο Χ ΨΙ ΖΕΝΤ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΟΝΕΩΝ ΘΑ ΣΤΗΡΙΖΕ 10 ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ

    ΕΠΙΠΛΕΟΝ Η ΑΜΑΛΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΘΑ ΕΙΧΕ ΓΡΑΨΕΙ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΓΡΑΜΜΗ

    ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΠΑΝΤΩΣ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΩ ΟΤΙ ΘΑ ΠΡΟΤΙΜΟΥΣΕ ΜΙΑ «ΠΤΕΡΥΓΑ ΑΜΑΛΙΑΣ ΚΑΛΥΒΙΝΟΥ» ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΚΟΒΩ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΗΣ…

    ΟΠΩΣ ΕΙΠΕ ΚΑΙ Ο ΠΟΛΣΕ

    Αναφορικά με το κείμενο της πρωτοβουλίας, σίγουρα μπορεί να έχει κανείς ενστάσεις, όπως και εγώ άλλωστε, αλλά θεωρώ ότι η πρωτοβουλία κατάφερε να ρίξει ένα βότσαλο στα λιμνάζοντα νερά. Τώρα εάν περιμένουμε εξαιτίας της μπλογκοπρωτοβουλίας να αλλάξει το καθεστώς του φακελακίου στην Ελλάδα, τότε ή είμαστε εντελώς ηλίθιοι ή είμαστε υπό την επίδραση ψυχοτρόπων ουσιών. (Τι πίνεις και δεν μας δίνεις).

    Τώρα θα μου πεις, μα κύριε λουκανικοπώλα εάν είχατε ενστάσεις γιατί συμμετείχατε στην πρωτοβουλία;

    Μα ακριβώς για να ρίξουμε αυτό το βότσαλο. Εάν περιμέναμε να καταλήξουμε σε ένα κείμενο 100% αποδεκτό από όλους δεν θα τελειώναμε ούτε την 1-6-2008.

    ΓΙ ΑΥΤΟ ΚΑΝΑΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΓΑΡΓΑΡΕΣ

    ΑΛΛΑ ΧΑΛΑΛΙ
    ΤΟ ΒΟΤΣΑΛΟ ΕΠΕΣΕ ΚΑΙ ΤΑ ΚΥΜΜΑΤΑ ΕΞΑΠΛΩΝΟΝΤΑΙ
    ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΟΤΣΑΛΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΣΠΛΑΣ…

  15. 03/06/2007 στο 02:11

    ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΓΑΡΓΑΡΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΘΙΕ
    ΑΠΛΩΣ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΟΠΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΠΕΡΑΣΑΝ ΛΑΘΟΣ ΔΙΑΤΥΠΩΣΕΙΣ (ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΙ ΑΛΛΕΣ)
    ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΡΟΔΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ
    Ο ΑΣΘΕΝΗΣ ΠΡΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΦΑΚΕΛΟΟ ΜΕ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΟΤΥ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΤΟΝ ΠΙΑΝΟΥΝ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΑΠ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ
    ΑΥΤΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟ ΜΕΤΕΤΡΕΩΑΝ ΣΕ ΨΗΦΙΑΚΟ ΦΑΚΕΛΛΩΑΜ Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗΣ

    ΘΑ ΔΙΟΡΘΩΘΟΥΝ ΑΥΤΑ… ΗΤΑΝ ΜΕΓΑΛΗ Η ΧΡΟΝΙΚΗ ΠΙΕΣΗ…

  16. 03/06/2007 στο 10:21

    @ Cacofonix

    Εύχομαι ό,τι καλύτερο.

    Ο παραλογισμός -ΚΑΙ στο ζήτημα της υγείας- έχει φτάσει στο απροχώρητο σε τούτη τη χώρα. Τι δημόσιος και τι ιδιωτικός τομέας. Έχω ζήσει κι έχω ακούσει -όπως όλοι μας- απίθανες ιστορίες. Ειλικρινά νομίζω ότι αυτή η χώρα χρειάζεται επανίδρυση. Αφού πρώτα έχουμε επανιδρύσει τους εαυτούς μας…

    @ dirtyjazz

    Τα banners και τα κείμενα δεν σώζουν ζωές. Από την άλλη οφείλω να ομολογήσω ότι όλοι εμείς που είχαμε κάποιες ενστάσεις κάναμε ένα μεγάλο λάθος. Έγραφα χτες κατά τη διάρκεια μιας “αψιμαχίας” που είχα με τον Γιώργο Μαργαρίτη [ http://gmargari.wordpress.com/ ] στου Πρέζα TV [ http://prezatv.blogspot.com/2007/06/blog-post.html ]:

    Σ’ αυτό που αναγνωρίζω τα δίκια σου [αν και δεν το έθεσες], είναι το γεγονός ότι από τη στιγμή που κάποιοι δεν συμφωνούσαμε -για όποιους λόγους- με αυτή την καμπάνια, ή με το κείμενο της καμπάνιας, ή με ό,τι άλλο, δεν θα έπρεπε να ασχοληθούμε καν με το θέμα. Θα μπορούσαμε να το αφήσουμε για μια άλλη φορά.

    Η ωρίμανση της ελληνικής μπλογκολογιάς είναι πάντα το ζητούμενο για όλους μας. Και θα ωριμάσει. Μέσα από πίκρες και παρεξηγήσεις, μέσα από “ανάποδες” και “ίσες” και, κυρίως, μέσα από την άρση παρεξηγήσεων [όπως αυτή ότι αποτελούμε ΜΙΑ μονολιθική κοινότητα].

    Και ίσως μάθουμε κάποτε ότι δεν είναι απαραίτητο να διασταυρωνόμαστε όταν δεν πρέπει, αλλά ότι μπορεί ο καθένας μας να ακολουθεί τη δική του [παράλληλη με τις άλλες] πορεία.

    @ pølsemannen

    Οι σκαναρισμένες σελίδες δεν χρειάζονται ποστάρισμα. Υπάρχουν ήδη στο λινκ λίγο κάτω από την εικόνα του εξωφύλλου.

    Συμφωνώ με τις παρατηρήσεις σου για “βότσαλα” κ.λπ. και την αυτοκριτική μου την έκανα ήδη με όσα ανέφερα στου Πρέζα TV. Ελπίζω να μην ανακατευτώ ξανά σε καμπάνιες με τις οποίες διαφωνώ, και να αφήσω ήσυχους -και χωρίς πίκρες κι επικρίσεις- αυτούς που κουράστηκαν για να τις φέρουν εις πέρας.

    @ ATHENA

    Συμφωνώ με τις παρατηρήσεις σου. Δεν έχει πια σημασία τι ήθελε η Αμαλία. Με το θάρρος της και τη στάση της ταρακούνησε κάποιες συνειδήσεις. Αν αυτοί οι κραδασμοί μεταφερθούν και στον “ασυνείδητο μηχανισμό της υγείας” τόσο το καλύτερο. Πάμε για τα επόμενα! [μαζί ή χώρια…]

    Λάθη γίνονται. Μαθαίνετε εσείς [οι… εντός], μαθαίνουμε [απ’ τα δικά σας λάθη] κι εμείς οι… εκτός. Πολύ καλή πρωτοβουλία ήταν και εύγε σας!

  17. Cacofonix
    03/06/2007 στο 20:32

    Μου ζήτησαν ήδη άλλα πρόσωπα συγγενικά μου να γράψω την ιστορία μας. Δεν μπορώ να βρω το κουράγιο να το κάνω. Στο όνομα και την μνήμη της Αμαλίας δεν έπρεπε να γίνει η καμπάνια.
    Απλά έπρεπε να την κρατήσουμε στην καρδιά μας και σστις θύμισες μας και ίσως την επόμενη φορά να μην υποκύπταμε τόσο εύκολα στις «πιέσεις».
    Το παιχνίδι με την υγίεια είναι άκρα επικίνδυνο, και οι αποφάσεις που πρέπει να πάρει κανείς είναι ζητήματα ζωής και θανάτου.
    Σας εύχομαι να μην φτάσετε ποτέ να παίξετε αυτό το παιχνίδι…

    Ερώτησεις προς γιατρούς:
    1. Είναι σωστό να γίνονται σε δημόσιο νοσοκομείο 7 εξετάσεις σάκχαρου και ουρίας σε 7 διαδοχικές ημέρες χωρίς να αλλάξει η αγωγή του ασθενή;
    2. Αν ο ασθενής πονά, κι έστω η διάγνωση είναι τερματική ασθένεια, πρέπει να ασχοληθούμε με τον πόνο ή απλά περιμένουμε το μοιραίο;
    3. Γιατί δεν παραδίδεται αντίγραφο του φακέλλου του ασθενούς με το εξιτήριο σε δημόσιο νοσοκομείο; Γιατί οι ιατρικές γνωματεύσεις δε δίδονται ποτέ γραπτά στον ασθενή;

    Αλλά η πιο σημαντική ερώτηση για όλους μας είναι η πιο κάτω:
    Ποιος φταίει αυτός που τα δίνει ή αυτός που τα παίρνει;

  18. 03/06/2007 στο 22:36

    Ολα αυτά είναι καλά για τον χαχόλο ελληνικό λαό. Τα αφεντικά του, που τα διαλλέγει κάθε τετραετία ή όποτε αποφασίσουν τα κομματικά μαγειρία, πέρνουν το αεροπλάνο και τραβάνε για την εσπερία, στα καλύτερα νοσοκομεία και με έξοδα του κράτους. Κατά τα άλλα μ΄αλλα λόγια να αγαπιόμαστε.

  19. 03/06/2007 στο 23:42

    @ Cacofonix

    Δεν ξέρω. Ίσως θα έπρεπε να βρούμε όλοι το κουράγιο και να πούμε αυτές τις ιστορίες. Γιατί με το πέρασμα των χρόνων θέλουμε [;] να τις ξεχάσουμε. Και γιατί όταν μας συμβαίνουν, νομίζουμε ότι συμβαίνουν μόνον σε μας. Μετά αποκτάς και μια διαφορετική σκοπιά, μια διαφορετική ανεκτικότητα, αν θέλεις, προς παρόμοιες περιπτώσεις.

    Κι εγώ θα ήθελα να πω προσωπικές ιστορίες με νοσοκομεία και με γιατρούς. Ο πατέρας μου έζησε τα τρία τελευταία χρόνια της ζωής του ως ΑΜΕΑ. Πέθανε από άλλη αιτία γιατί αρνήθηκε, παρά τις προσπάθειές μας, να ξαναμπεί σε νοσοκομείο και να υποβληθεί σε νέα επέμβαση. Η μητέρα μου ζει τα τελευταία 7,5 χρόνια ως ΑΜΕΑ, με αναπηρία πάνω από 80%. Και υπάρχουν και χειρότερα, δυστυχώς.

    Νομίζω ότι πρέπει να πούμε τις ιστορίες μας. Για τους άλλους. Και για μας.

    Όσο για το ερώτημά σου, δεν νομίζω ότι υπάρχει απάντηση. Δεν έχω κι εγώ το κουράγιο να πω μερικά πράγματα…

    @ maximos

    Εμείς είμαστε ο χαχόλος ελληνικός λαός. Μας έχουν εκμαυλίσει, τους εκμαυλίζουμε και πάλι απ’ την αρχή. Είμαστε ένας ιστορικός λαός, που απουσιάζει από τον τόπο του. Ωσεί παρών… Δυστυχώς.

  20. Cacofonix
    04/06/2007 στο 08:41

    @Χρήστος Μόρφος
    Τώρα κατάλαβα γιατί δεν ήθελες να συμμετάσχεις. Επίσης καταλαβαίνω γιατί ο πατέρας σου αρνήθηκε τη «συνδρομη» του νοσοκομείου.

    Η οργή με την αγανάκτηση στροβιλίζουν το μυαλό μου. Αλλά ξέρω ότι δεν είναι καλοί σύμβουλοι.

    Κουράγιο με τη μητέρα σου…

  21. 04/06/2007 στο 09:47

    Δεν νομίζω ότι ήταν και τόσο προσωπικοί οι λόγοι. Στο βαθμό, βέβαια, που τέτοια «προσωπικά» ζητήματα δεν είναι κοινωνικά [πολιτικά].

    Τέτοιου είδους συναισθήματα δεν είναι καλοί σύμβουλοι. Άστα να καταλαγιάσουν κάπως, όσο αυτό είναι δυνατόν, και βλέπεις.

    Ευχαριστώ.

  22. 04/06/2007 στο 09:58

    Επειδή υπάρχουν και άλλοι…

    Ο/Η PARAXENO κατέγραψε μερικές περιπτώσει από την ελληνική μπλογκόσφαιρα:

    Η Συνέχειά σας…. (ΥΓΕΙΑ)

  23. Αϊάσανθος Ίων
    05/06/2007 στο 01:05

    Χρήστο, μία από τις πολλές φράσεις σου που με έχουν αγγίξει κατάστηθα είναι ετούτη εδώ: «Είμαστε ένας ιστορικός λαός, που απουσιάζει από τον τόπο του. Ωσεί παρών…» Αλλά φοβάμαι πως υπάρχει και χειρότερο: Είμαστε ένας ιστορικός λαός, που απουσιάζει από τον εαυτό του.

    Έρχομαι τώρα στο ευρύ θέμα που μας απασχολεί εδώ.

    1. Βρήκα στο διαδίκτυο ένα κέντρο πληροφόρησης για εναλλακτικές θεραπείες του καρκίνου. Η διεύθυνσή του είναι http://www.cancertutor.com/index.html.

    2. Ο E. Richard Brown έχει γράψει και ένα άρθρο με τίτλο «Rockefeller Medicine in China: Professionalism and Imperialism». Έτσι οδηγήθηκα να μάθω για τον Frederick T. Gates και τις δραστηριότητές του. (Εάν όσα θα ακολουθήσουν έχουν ήδη δημοσιευτεί σε κάποιο ελληνικό ιστολόγιο και εγώ αναμασάω τώρα πράγματα γνωστά, συμπαθάτε με!). Τα σχετικά στοιχεία τα βρήκα σε ένα εξόχως ενδιαφέρον, τόσο για τις πληροφορίες όσο και για τις παραπομπές του, άρθρο του John S. Baick Cracks in the Foundation: Frederick T. Gates, the Rockefeller Foundation, and the China Medical Board, επίκουρου καθηγητή στο Western New England College.

    Ο κύριος Gates, λοιπόν, υπήρξε βαπτιστής παπάς από το 1880 έως το 1888, διά βίου «φιλάνθρωπος» (κατά παράξενη σύμπτωση, ο πατέρας, η μητέρα και η σύζυγος του Bill Gates της Microsoft είναι και αυτοί, όλοι, «φιλάνθρωποι»!) και, αφότου γνώρισε τον John D. Rockefeller Senior, το δεξί χέρι τού μπος για τις επιχειρηματικές και «φιλανθρωπικές» του υποθέσεις, επικεφαλής του ιδιαίτερου συμβουλίου του και ιθύνων νους για την ίδρυση του Ιδρύματος Ροκφέλερ.

    Ο Gates οραματίστηκε και εισηγήθηκε στον Ροκφέλερ μία «επίθεση υγείας» στην Κίνα. Έτσι ιδρύθηκε, στο πλαίσιο του Ιδρύματος Ροκφέλερ, το Ιατρικό Συμβούλιο της Κίνας (China Medical Board). Το 1924, μάλιστα, ο ίδιος πρότεινε στους επικεφαλής του Ιδρύματος Ροκφέλερ να επενδύσουν 265 εκατομμύρια δολάρια ώστε να γίνει «η ιατρική περίθαλψη στην Κίνα η καλύτερη του κόσμου». Το σχέδιο αυτό του Gates δεν υλοποιήθηκε καθ’ ολοκληρίαν, λόγω της τεράστιας κλίμακας και συνθετότητάς του. Ωστόσο, ήδη από το 1906 ιδρύθηκε στην Κίνα το Peking Union Medical College, με κεφάλαια του κινεζικού κράτους και πολλών αγγλικών και αμερικανικών θρησκευτικών ομάδων. Το 1917, το κολέγιο αυτό αναδιοργανώθηκε και μετεγκαταστάθηκε με την υποστήριξη του Ιδρύματος Ροκφέλερ.

    Αλλά τα οράματα του Gates και των συν αυτώ δεν περιορίζονταν μόνο σε ζητήματα υγείας. Μεταφράζω ένα μικρό, αλλά αρκούντως διαφωτιστικό, απόσπασμα από το άρθρο του John S. Baick:

    «Ο Gates έλαβε το 1906 μία γραπτή πρόταση για ίδρυση ενός μη εκκλησιαστικού [διάβαζε, παραεκκλησιαστικού] πανεπιστημίου στην Κίνα [σας θυμίζει αυτό τίποτε σύγχρονο, της γειτονιάς μας, του τόπου μας; Παλιά τους τέχνη κόσκινο!] Οι βασικοί συντάκτες της πρότασης ήταν ο Ernest Burton, συνάδελφος του Gates στο Θεολογικό Σεμινάριο Ρότσεστερ [και ο οποίος στα κείμενά του επισήμαινε την «ανωτερότητα της εβραϊκής ηθικής έναντι αυτής των ειδωλολατρών» Σχετικός σύνδεσμος

    και ο Harry Pratt Judson [πρύτανης του Baptist University of Chicago, το οποίο ίδρυσε ο Ροκφέλερ κατόπιν υποδείξεως του Gates]. Κατ’ αυτούς, η Κίνα ήταν το κλειδί για το μέλλον του κόσμου, και ήταν ευθύνη της Αμερικής να εκπαιδεύσει τους Κινέζους [ποιοι να εκπαιδεύσουν ποιους!]. Στην πρότασή τους προσέθεταν πως ένα χριστιανικό πανεπιστήμιο θα υποστήριζε την αμερικανική ιεραποστολική παρουσία. Την πρόταση συνόδευε και μία επιστολή από έναν βαπτιστή ιεραπόστολο, ο οποίος ονειρευόταν ότι το μελλοντικό πανεπιστήμιο θα λειτουργούσε ως στρατηγείο για μια νέα “Χριστιανική Σταυροφορία”, προφυλάσσοντας τις δυνάμεις του Θεού και του καλού -“το μεγάλο ιεραποστολικό σώμα” από τις τεράστιες “ειδωλολατρικές” κινεζικές μάζες και προωθώντας έτσι το “εκτεταμένο μέτωπο μάχης” του “Δυτικού πολιτισμού μας”.

    »[…] Σε αντίθεση με τους περισσότερους Αμερικανούς της εποχής, ο Frederick T. Gates θεωρούσε μία από τις μεγαλύτερες αιτίες της αμερικανικής δυσπιστίας και απέχθειας προς τους Κινέζους -δηλαδή, την “ειδωλολατρία” τους- ως επουσιώδη και ασήμαντη.

    »[…] Ωστόσο, δεν έβλεπε την Κίνα ως ένα έθνος το οποίο θα έπρεπε να έχει έναν ενεργό ρόλο στον μετασχηματισμό του, αλλά ως μία πλάκα, επάνω στην οποία αυτός μπορούσε να χαράξει το όραμά του για τη μοντέρνα ιατρική και θρησκεία».
    Πού να αποσκοπούσε πραγματικά ο Gates με αυτά του τα σχέδια; Μήπως ήθελε ν’ ανοίξει η τεράστια κινεζική αγορά για τις δυτικές φαρμακοβιομηχανίες; Μήπως αυτός ο πολύ διορατικός άνθρωπος φιλοδοξούσε να προσφέρει στην ανθρωπότητα μία υπερπολύτιμη υπηρεσία, να την απαλλάξει, δηλαδή, από το πρόβλημα του υπερπληθυσμού;

    Σύμφωνα με τον E. Richard Brown, ο Gates ωθείτο από «ακλόνητα ιμπεριαλιστικά κίνητρα» όταν υποστήριζε την εισαγωγή της δυτικής ιατρικής στην Κίνα, η οποία θα βοηθούσε ώστε να «μεταστραφούν και αποικιστούν οι ειδωλολάτρες» και να ανοίξει έτσι ο δρόμος για τον δυτικό βιομηχανικό καπιταλισμό.

    Φαίνεται πως η ερμηνεία του Brown εμπεριέχει μεγάλη δόση της αλήθειας. Δεν ξέρω, όμως, εάν αυτή αρκεί. Εκείνο που γνωρίζω είναι πως η Κίνα συγκαταλέγεται, πλέον, στα κορυφαία μέλη του club των χωρών όπου ο άγριος καπιταλισμός, η ασύδοτη καταστροφή του περιβάλλοντος και η μεταλλαγή του ανθρώπου σε υπάνθρωπο θριαμβεύουν. Γνωρίζω επίσης ότι το Peking Union Medical College ζει και βασιλεύει μέχρι σήμερα. Α! και ότι στην Κίνα πρωτοεμφανίστηκε, αν δεν κάνω λάθος, η νόσος των πτηνών. (Υπενθυμίζω, για όσους τυχόν δεν κατάλαβαν τον τελευταίο μου υπαινιγμό, πως και για το AIDS έχει υποστηριχθεί με στοιχεία, και από χείλη πολύ αρμοδιότερα από τα δικά μου, ότι είναι κατασκευασμένο.)

    Αλλά γνωρίζω επίσης πολύ καλά ότι εάν εμείς το αποφασίσουμε πραγματικά, μπορούμε να κάνουμε τις αδικοχαμένες Αμαλίες, όλα τα αθώα θύματα των κυρίων που παίζουν τον κόσμο στα μιαρά τους χέρια και τον θάβουν πριν την ώρα του, τον πιο αδιάκοπο εφιάλτη τους – να μην ξέρουν πού να κρυφτούν (αυτοί, οι αδιαφιλονίκητοι πρωταθλητές ετούτου του εξ-αθλήματος)!

    ΥΓ. Χρήστο, σου είχα στείλει την Παρασκευή ένα email για ένα γεγονός που θα λάβει χώρα την επόμενη εβδομάδα και το θεωρώ σημαντικό. Φοβάμαι μήπως δεν το έλαβες, λόγω των πολλών συνδέσμων που είχα παραθέσει. Εάν συμβαίνει αυτό, πες μου, σε παρακαλώ, ώστε να δούμε τι μπορεί να γίνει.

  24. 05/06/2007 στο 03:01

    3. Γιατί δεν παραδίδεται αντίγραφο του φακέλλου του ασθενούς με το εξιτήριο σε δημόσιο νοσοκομείο; Γιατί οι ιατρικές γνωματεύσεις δε δίδονται ποτέ γραπτά στον ασθενή;

    Γιατί υπάρχει μια ελεεινή υποτίμηση της ωριμότητας του ίδιου του ασθενή να πληροφορείται ΤΙ ακριβώς του συμβαίνει.

    Οταν αρρώστησε η μητέρα μου από καρκίνο, πριν μία δεκαετία, ΔΕΝ δίνανε τις πιο καυτές πληροφορίες οι γιατροί ούτε στην ίδια, ούτε και σε μένα. Αντί αυτού, τους… έπεισε (άγνωστο ΠΩΣ) να του τις δίνουν χαρτί-και-καλαμάρι ο… ετεροθαλής αδελφός μου (από άλλη μητέρα) και με βάση τις καυτές αυτές πληροφορίες (που είχαν και πρόβλεψη αναμενόμενου χρόνου επιβίωσης)… ο ετεροθαλής αδελφός μου σταμάτησε ξαφνικά να πληρώνει τις δόσεις (από αγορά σπιτιού μας με δόσεις) αφού (σκεφτόταν) «έτσι κι αλλιώς θα πεθάνει η ασθενής», κλπ.

    Αυτή η βαθιά υποτίμηση (τόσο της μητέρας μου όσο και εμού του ιδίου) από τους γιατρούς, οδήγησε τότε σε πολλές δυσάρεστες συνέπειες, γιατί δεν είχαμε ιδέα ότι θα πέθαινε τόσο γρήγορα και δεν ετοιμαστήκαμε σωστά σε πολλούς τομείς, ενώ ο ετεροθαλής αδελφός μου ήξερε τα πάντα και είχε ήδη ετοιμαστεί… (σε βάρος μου, όπως αποδείχτηκε). (Είναι βέβαια 17 χρόνια μεγαλύτερος).

    Τέλος, «την έστειλαν» μία ώρα αρχύτερα, σνομπάροντας τις πληροφορίες που τους έφερνα μέσω ιντερνέτ, διάφορες εναλλακτικές θεραπείες που τις ακριβοπληρώσαμε και έκαναν κάποιο καλό, κ.ο.κ.
    Ενας λόγος που δυσκολεύομαι να σχολιάσω το θέμα της Αμαλίας είναι γιατί έζησα κάτι περίπου παρόμοιο, πριν δέκα χρόνια.

  25. 05/06/2007 στο 10:19

    @ Αϊάσανθος Ίων

    Απουσιάζουμε εν γένει…

    1. Για τις «εναλλακτικές θεραπείες» κρατάω πάντα μικρό καλάθι. Ποτέ δεν έμαθα ποιοι κομπογιαννίτες είναι πιο επικίνδυνοι. Οι «επίσημοι» ή οι «ανεπίσημοι».

    Παρεμπιπτόντως, στο τελευταίο τεύχος του Άρδην αναδημοσιεύεται ένα άρθρο δύο επώνυμων γιατρών από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων [είχε δημοσιευτεί στο έγκυρο ιατρικό περιοδικό British Medical Journal το 2000], και δεν αναφέρεται παρά στην ψυχαγωγία 200 Ελλήνων γιατρών στην Αραβία για πέντε ημέρες με έξοδα μιας φαρμακευτικής βιομηχανίας. Το άρθρο φέρει τον εύγλωττο τίτλο «Αραβικές Νύχτες» και το ακόμα σαφέστερο υπότιτλο «Χίλιες και μια ιστορίες για το πώς οι φαρμακοβιομηχανίες φροντίζουν τις υλικές ανάγκες των γιατρών».]

    2. Ο Gates είναι πανταχού παρών στο βιβλίο του E. Richard Brown, όπου υπάρχει και σχετικό κεφάλαιο για την Κίνα. Και όχι, δεν νομίζω να έχει δημοσιευθεί κάτι στα ελληνικά για την περίπτωση Γκέιτς-Ροκφέλλερ-Κίνας, οπότε σε ευχαριστούμε θερμότατα για τα όσα μπήκες στον κόπο να δημοσιεύσεις.

    Μπορεί εκείνος ο Γκέιτς και ο Μπιλ Γκέιτς να έχουν το ίδιο επώνυμο και να είναι «φιλάνθρωποι», αλλά από ό,τι είχα ψάξει παλιότερα δεν έχουν άλλη σχέση [συγγενική].

    Όλα αυτά τα ιατρο-«θεολογικά» στην Κίνα παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Για το «θεολογικό» [παραεκκλησιαστικό] σκέλος έχουν γραφτεί διάφορα και σε σχέση με κάποιους κινέζους φιλοσόφους, δασκάλους του Μάο κ.λπ. Αλλά αυτά είναι άλλη ιστορία.

    Ο άγριος καπιταλισμός στην Κίνα με όλες τις συνέπειές του, την οδηγεί στην κατηφόρα τη μεγάλη. Και θυμίζει το γνωστό ανέκδοτο: «καλά όλα αυτά, αλλά αν έρθουν οι κομμουνιστές;»

    Δεν ξέρω αν ο ιός του AIDS είναι κατασκευασμένος, πάντως διάφοροι οικολόγοι [άνευ εισαγωγικών] ονειρεύονται μια «εκκαθάριση» του πληθυσμού της Γης. Όπως ο Φίλιππος Μαουντμπάντεν [ο σύζυγος της βασίλισσας Ελισάβετ της Αγγλίας] που είχε δηλώσει τον Αύγουστο του 1998: «Σε περίπτωση μετενσάρκωσής μου, θα ήθελα να επιστρέψω σαν θανατηφόρος ιός, για να συνεισφέρω κάτι για την επίλυση του [προβλήματος του] υπερπληθυσμού…» Αλλά αυτά τα έχουμε πει στο Το “πρασίνισμα” του πλανήτη: υπερεθνική ελίτ και οικολογία

    ΥΓ. Το e-mail [ευχαριστώ!] το πήρα. Κάτι θα γράψω. Εκτός αν εσύ που τα έχεις μελετήσει περισσότερο θες να γράψεις κάτι και να μου το στείλεις. Για τα υπόλοιπα δεν ξέρω. Μοναχικό πρόβατο μέσα στους λύκους είμαι 🙂

    @ omadeon

    Αχ αυτοί οι γιατροί! «Πιστοί» πάντα στον όρκο του Ιπποκράτη.

    Και πάντα ακολουθούντες το… πατριαρχικό μοντέλο. Όπως γράφεις κι εσύ οι ασθενείς είναι «ανώριμοι» για να ξέρουν τι τους συμβαίνει. Και γι’ αυτό αντιμετωπίζονται σαν παιδιά.

    Για τα υπόλοιπα φροντίζει το φακελάκι…

  26. 05/06/2007 στο 10:40

    @ Αϊάσανθος Ίων
    Με όλο το θάρρος “συμπύκνωσα” τις διευθύνσεις των λινκ που παραθέτεις – γιατί “έβγαιναν” στα δεξιά της σελίδας. Στο λινκ για το άρθρο του John S. Baick άνοιγε μια σελίδα και ζητούσε να κάνει κάποιος login. Έψαξα και βρήκα ολόκληρο το άρθρο και σ’ αυτό παραπέμπει τώρα το λινκ.

  27. 05/06/2007 στο 10:44

    Ε οχι και Φίλιππος Μαουντμπάντεν ο «Prince Philippos of Greece and Denmark,Duke of Edinburgh».
    Το δικό μας το αγόρι δήλωσε τέτοιο πράγμα;
    Δεν χρειάζεται να γυρίσει σαν ιός. Πολλές φορές και η βλακεία μπορεί να είναι θανατηφόρα.

  28. 05/06/2007 στο 10:54

    @ indictos

    Ναι, το “αγόρι” “μας”, το Κερκυρα-γεννημένο, δεν είναι κι αητός [φταίνε κι οι ενδογαμίες των βασιλικών οικογενειών]. Μόνον που κάτι τέτοιοι κινούν τα νήματα.

    Και πέρα από την πλάκα, όλο αυτό το “σούσουρο” για μείωση του πληθυσμού της Γης, τελευταία έχει αρχίσει να «βγαίνει» από τους αλλοπαρμένους συνωμοσιολογικούς κύκλους και συζητιέται και σοβαρά… Τρομάρα μας!

  29. Αϊάσανθος Ίων
    05/06/2007 στο 21:31

    Λοιπόν, Χρήστο μου:

    Ναι, είμαστε εν γένει (μας έχουν κάνει, αλλά αυτό δεν μειώνει ούτε στο ελάχιστο τις δικές μας ευθύνες) μια τεράστια απουσία. Οι καιροί όμως καλούν να γίνουμε μία ανθρώπινου μεγέθους ΠΑΡΟΥΣΙΑ. “If not now, then when?”, που λέει και η Τρέισι Τσάπμαν.

    Οι κομπογιαννίτες -και οι αλμπάνηδες- είναι όλοι επικίνδυνοι, συμφωνώ. Να μην οδηγηθούμε όμως και σε μία ακραία-ισοπεδωτική απορριπτικότητα των πάντων, ή στην αδυναμία της σκέψεως, όπως έγραψε ο Πωλ Βαλερύ, να αποφασίζει για το οτιδήποτε όταν αυτή εμβαθύνει πάρα πολύ στα πράγματα! Αυτό, κατά μία έννοια (που για μένα είναι η κύρια), το θεωρώ ως την κατάντια του μονοδιάστατου εγκεφαλικού ανθρώπου. Ούτε νομίζω πως θα μπορούσαν να κατηγορηθούν συλλήβδην για κομπογιαννιτισμό (ή αναρμοδιότητα) όσοι, π.χ., προτάσσουν, για το ζήτημα της διατήρησης ή αποκατάστασης της υγείας, τον παράγοντα ψυχή (όπως έκανε ο Σωκράτης).
    Όσο δυσεύρετο και αν είναι το γνήσιο, το ειλικρινές, αυτό νομίζω πως αξίζει να αναζητούμε πάντοτε, και μάλιστα οπουδήποτε (αν και πιστεύω ότι σε ορισμένους «τόπους», η πιθανότητα να το βρίσκουμε είναι σαφώς μεγαλύτερη).
    Μία ειλικρινής προσωπικότητα (όσες ενστάσεις και αν έχει κανείς για κάποιες επί μέρους απόψεις του), η οποία καταδικάστηκε στην Αμερική ως κομπογιαννίτης ήταν ο Βίλχελμ Ράιχ, που φέτος συμπληρώνονται τα 50 χρόνια από το θάνατό του – στη φυλακή! Όπως είναι σε πολλούς γνωστό, ο Ράιχ είχε αναπτύξει μία πολύ ενδιαφέρουσα (αν και μονομερή, όσον αφορά τα αίτια) θεωρητική-επιστημονική προσέγγιση του καρκίνου, ανέφερε δε ότι με τις συσκευές που κατασκεύασε (συσσωρευτή οργόνης, κ.λπ.) είχε πετύχει κάποια θεαματικά αποτελέσματα στην αντιμετώπιση περιστατικών της νόσου. Επ’ αυτού, έχω και εγώ εμπειρία από πρώτο χέρι, δηλαδή, τη θεαματική βελτίωση που είχε ένα συγγενικό μου πρόσωπο που έπασχε από καρκίνο του πνεύμονα, στο σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα κατά το οποίο έμπαινε, για περίπου μισή ώρα την κάθε φορά, σε ένα συσσωρευτή οργόνης. Μόνο που η εσώτερη άρνηση του παραιτημένου ανθρώπου να ζήσει, τον έκανε να διακόψει μετά από λίγο καιρό, προβάλλοντας αστείες δικαιολογίες, και, παρά την εμφανέστατη βελτίωσή του, να καταφύγει σε ένα δαπανηρό χασάπικο της κατεστημένης ιατρικής. Από την ημέρα που χειρουργήθηκε, δεν ξανασηκώθηκε από το κρεβάτι, ούτε ήταν πια άνθρωπος ικανός να μιλήσει ή επικοινωνήσει με τους συνήθεις τρόπους, ενώ μέχρι τότε στεκόταν θαυμάσια στα πόδια του, αυτοεξυπηρετείτο και επικοινωνούσε μια χαρά. Χάθηκε ελάχιστους μήνες μετά από αυτό, σίγουρα πολύ νωρίτερα από ό,τι εάν άφηνε την ασθένεια να εξελιχθεί ανεμπόδιστα, δεδομένου ότι ήταν βραδείας εξελίξεως.
    Συνεπώς, καλό θα είναι να δίνουμε προσοχή σε οτιδήποτε, υπό την προϋπόθεση, βέβαια, να μην παρασυρόμαστε άκριτα και ασυλλόγιστα. Άλλωστε, από μια γρήγορη ματιά που του έριξα, το συγκεκριμένο κέντρο πληροφόρησης για εναλλακτικές θεραπείες του καρκίνου δεν μου φάνηκε κάτι το επιπόλαιο. Τώρα, το εάν οι δημιουργοί του αποσκοπούν κι αυτοί στην εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου, είναι κάτι που θα πρέπει να ερευνηθεί, διότι εγώ δεν προχώρησα για να το «ψάξω» και από αυτήν τη σκοπιά.
    Όσο για τους «ψυχαγωγούμενους» γιατρούς, γνωρίζω ο ίδιος ένα άτομο-γιατρό, το οποίο κάθε τόσο λείπει σε «ιατρικό ταξίδι», οργανωμένο από κάποια φαρμακευτική εταιρεία. Είμαι κι εγώ, βλέπεις, από τους «τυχερούς» που τους «δωρήθηκε το προνόμιο» να μπαινοβγαίνουν στα ευαγή ιδρύματα εκείνων που εμπορεύονται την ανθρώπινη υγεία, σε αγαστή συνεργασία με εκείνους που την υποσκάπτουν. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία, οι σημερινοί γιατροί είναι θλιβεροί υπάλληλοι των φαρμακοβιομηχανιών (λες και δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν χωρίς τα «δωράκια» τους). Εάν πάει κανείς γύρω στο μεσημέρι σε εξωτερικά ιατρεία του ΙΚΑ, οποιαδήποτε εργάσιμη μέρα, θα δει τουλάχιστον δύο ιατρικούς επισκέπτες, κλασικά κοράκια με μαύρες τσάντες, γιάπικη ενδυμασία και το γνωστό χαζοχαρούμενο ύφος, να περιμένουν στους διαδρόμους μέχρι να τελειώσουν οι επισκέψεις των ασθενών στους γιατρούς, για να εισβάλουν αυτοί και να τους «ενημερώσουν». Φυσικά, και οι φαρμακοβιομηχανίες βρίσκονται σε λυσσαλέο πόλεμο μεταξύ τους – μόνο που στον απέραντο κατάλογο των θυμάτων αυτού του πολέμου, θα πρέπει κανείς να ψάξει πάρα πολύ για να βρει το όνομα μίας φαρμακοβιομηχανίας…
    Ακόμα και ο Χαρδαβέλας είχε κάνει πριν από ενάμιση-δύο χρόνια μια σειρά σχετικών εκπομπών, με αφορμή την καταγγελία ενός πρώην ιατρικού επισκέπτη, ο οποίος εργαζόταν στην Πάτρα. Τα δίκαια της εγκαλούμενης φαρμακευτικής εταιρείας είχε αναλάβει να υπερασπιστεί ο κύριος Κούγιας. Αλλά νομίζω (χωρίς να είμαι απολύτως βέβαιος) πως ο Χαρδαβέλας, όταν πια οι εκπομπές του αυτές έφταναν στα πιο κρίσιμα «αποδεικτικά στοιχεία», έπαψε ανεξήγητα να δίνει συνέχεια στο θέμα. Ίσως να του ασκήθηκαν αφόρητες πιέσεις, ή ίσως, πάλι, να επέτυχε αυτό που εκείνος ήθελε κάνοντας ετούτες τις εκπομπές…
    Παρά ταύτα, συμφωνώ και εγώ με την Αμαλία πως υπάρχουν ευσυνείδητοι γιατροί, οι οποίοι ούτε βλέπουν τον ασθενή σαν φακελάκι, ούτε κοιτάνε να του πασάρουν φάρμακα. Βέβαια, για να τους βρει κανείς, πρέπει να έχει είτε τύχη, είτε την αναγκαία δύναμη ώστε να προσπαθήσει πολύ (πράγματα σχεδόν ταυτόσημα, κατά τη γνώμη μου).

    Ας πούμε λίγα πράγματα και για το AIDS, νομίζω πως έχουν πολύ ενδιαφέρον. Στο Pathfinder, μπορεί κανείς να βρει ένα άρθρο με ένα σωρό πληροφορίες και στοιχεία που αμφισβητούν τους ισχυρισμούς της επίσημης ιατρικής για την προέλευσή του, και με καταγγελίες πως είναι κατασκευασμένο. http://clubs.pathfinder.gr/conspiracytheories/486977
    Με αφορμή αυτό το τελευταίο στοιχείο, που το είχα υπ’ όψιν μου εδώ και περίπου δύο δεκαετίες, εξέφρασα και την αντίστοιχη υπόθεση για τη νόσο των πτηνών (SARS). Νομίζω πως κάτι ανάλογα έχουν διατυπωθεί από ορισμένους και για τον ιό του Έμπολα. – Πέραν όλων αυτών, έχουμε και μία πολύ πρόσφατη είδηση (19 Μαΐου 2007), η οποία, μεταξύ άλλων, λέει και τα εξής: «Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αποφάσισε να αναβάλλει έως το 2011 την απόφαση για το πότε θα καταστραφούν τα τελευταία γνωστά δείγματα του επικίνδυνου ιού της ευλογιάς, ο οποίος εξαλείφθηκε από τον πλανήτη πριν από σχεδόν τρεις δεκαετίες». Πρόκειται για δεύτερη αναβολή: η πρώτη διορία για καταστροφή του ιού ήταν για το 2002. «Οι ΗΠΑ και η Ρωσία, που φυλάσσουν τα τελευταία γνωστά δείγματα σε εργαστήρια υψίστης ασφάλειας, αντιστέκονται στις εκκλήσεις να καταστρέψουν τον ιό, υποστηρίζοντας ότι η μελέτη του θα προσφέρει στοιχεία για την αντιμετώπιση της βιοτρομοκρατίας» (??!!). http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=803032&lngDtrID=252
    Στο άρθρο από το Pathfinder αναφέρεται και «ένα αποχαρακτηρισμένο μνημόνιο του Χένρι Κίσσινγκερ, στις αρχές της δεκαετίας του ’70, στο οποίο αναφερόταν ότι “Η μείωση του πληθυσμού οφείλει να είναι η ύψιστη προτεραιότητα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ στις χώρες του τρίτου κόσμου”»… Άλλη μία επιβεβαίωση των όσων γράφεις στο Το “πρασίνισμα” του πλανήτη: υπερεθνική ελίτ και οικολογία (σε ευχαριστώ από βάθους καρδίας που μου το υπέξειξες) για την κατευθυνόμενη άνωθεν πολιτική μείωσης του πληθυσμού στις αναπτυσσόμενες χώρες. Εγώ, πάντως, φοβάμαι σφόδρα (για να μην πω ότι είμαι απολύτως βέβαιος) πως οι «φιλάνθρωποι» σκοποί των εν λόγω κύκλων δεν περιορίζονται εκεί, αλλά πηγαίνουν πολύ-πολύ παραπέρα…
    Εν πάση περιπτώσει, εάν η αλήθεια γέρνει -που έτσι φαίνεται- προς την πλευρά της δόλιας κατασκευής και χρήσης αυτών (μόνο;) των ασθενειών, καταλαβαίνετε για τι έγκλημα, διαρκές και κατά συρροήν, εις βάρος της ανθρωπότητας μιλάμε; Αλλά, πράγματι, η οργή, η παραφορά και η βία (όπως και η απελπισία) είναι οι χειρότεροι σύμβουλοι για όποιον θέλει να δει κατάματα την πραγματικότητα και να συμβάλει με τις δυνάμεις που έχει για την αντιμετώπισή της – και όχι μόνο αυτό: είναι και το βούτυρο στο ψωμί των ολετήρων της ανθρωπότητας.
    Για το θέμα του AIDS, υπάρχει ο ιστοχώρος της Μαίρης Παπαγιαννίδου, η οποία είχε νοσήσει, σύμφωνα με τους γιατρούς, έφτασε στο χείλος του τάφου και τώρα, ακολουθώντας τελείως εναλλακτική τακτική, είναι καλύτερα κι από πριν. Δραστηριοποιείται με πολύ ζήλο πάνω στο θέμα. Από τα λίγα που έχω κοιτάξει στον πλούσιο από συνδέσμους ιστοχώρο της, δεν φαίνεται να αποδέχεται την εκδοχή περί κατασκευής του ιού. Πρόσφατα, ειρήσθω εν παρόδω για όσους σημαίνει αυτό κάτι, είχε εμπλακεί σε μία διαμάχη με τον κύριο Γρηγόρη Βαλλιανάτο, από τις σελίδες της «Athens Voice». Η διεύθυνσή της: http://www.hivwave.gr/pages/index.php

    ΥΓ. Όσον αφορά το e-mail που σου έστειλα, Χρήστο μου: Όχι μόνο δεν τα έχω μελετήσει καθόλου τα κείμενα από τις διευθύνσεις που σου έστειλα (απλώς, τους έριξα μια πολύ γρήγορη ματιά), αλλά μου είναι περισσότερο κι από αδύνατον να το κάνω εγκαίρως και να γράψω κάτι στοιχειωδώς αξιοπρεπές. Σου είπα πως θέλω αυτόν τον καιρό να διαθέσω τον χρόνο μου σε άλλα πράγματα, και ο χρόνος αυτός είναι έτσι κι αλλιώς πολύ περιορισμένος. Τι να πρωτοκάνει ένα, σαν κι εσένα, μοναχικό επίδοξο θήραμα (ή σφάγιο, αλλά όχι πρόβατο…) μέσα στους λύκους; Έχω κι εγώ τις προσωπικές μου δυσκολίες, υποχρεώσεις κ.λπ., έχω κι εσένα που με ερεθίζεις να σου γράφω κάτι σχόλια-σεντόνια…

    … Να είσαι καλά, και σε ευχαριστώ ξανά!!!

  30. 05/06/2007 στο 22:49

    «Αν όχι τώρα, πότε;» Ένα πολύ καλό ερώτημα.

    Μόνον που η δική μας απουσία, δεν αποτελεί κάποιο φυσικό φαινόμενο, αλλά είναι απόρροια μιας συγκεκριμένης ιστορικής διαδικασίας [ξύλινο ακούγεται, ε;]. Να το θέσω διαφορετικά: η δική μας σημερινή απουσία, είναι η παρουσία κάποιων άλλων στο προσκήνιο τους δύο τελευταίους αιώνες. Ας τους πούμε καπιταλιστές, αστούς, όπως αλλιώς. Οι οποίοι τον τελευταίο αιώνα, που παίζουν παιχνίδια σε πλανητικό επίπεδο, έχουν επιβάλει και τους όρους τους στον καθένα μας.

    Η παραίτηση του ανθρώπου, στο παράδειγμα που αναφέρεις, δεν ήταν κάτι που πήγασε από μέσα του στα καλά καθούμενα. Ήταν κάτι που του το ενστάλαξαν στη διάρκεια μιας ζωής. Κι ίσως ήταν αυτή η παραίτηση που του προκάλεσε τον καρκίνο. Η εγκατάλειψη συνεπώς της ραϊχικής θεραπείας ήρθε ως κάτι το «φυσιολογικό». Τι θέλω να πω;

    Ο κόσμος αυτός, όπως έχει διαμορφωθεί επί δύο αιώνες, και ειδικότερα τον τελευταίο, δεν επιδέχεται βελτιώσεις. Δεν είναι πεσιμιστικό αυτό που λέω, κι ούτε λέω «α, δεν γίνεται τίποτα». Αλλά δεν πιάσουμε όλα τα πράγματα από τη ρίζα τους, δεν πρόκειται να κάνουμε απολύτως τίποτα. Έναν παραιτημένο άνθρωπο, που ασθενεί, λόγω αυτού του κόσμου, όσες εναλλακτικές θεραπείες να του βρεις, δεν πρόκειται να γιάνει. Η αρρώστια είναι μέρος του κι ο ίδιος κομμάτι της αρρώστιας. Όλο το σύστημα θέλει γιατρειά. Δεν είναι μόνον οι «ασθενείς» που πάσχουν.

    Ο Ράιχ, μιας που αναφέρθηκες σ’ αυτόν, είχε θεραπεύσει, μετά από μήνες προσπαθειών, μια εργάτρια που έπασχε από κατάθλιψη – ή κάτι τέτοιο. Επέστρεψε θεραπευμένη στο εργοστάσιο και ξανάπιασε δουλειά. Μια βδομάδα μετά είχε αυτοκτονήσει. Αυτό έκανε τον Ράιχ να ξαναπιάσει μερικά πράγματα απ’ την αρχή. Είχε δίκιο για τη θωράκιση του χαρακτήρα; Είχε άδικο; Εβδομήντα χρόνια μετά, τα πράγματα έχουν μείνει ακόμα εκεί.

    Και πίστεψέ με, έχω διαβάσει απίθανα πράγματα για εναλλακτικές θεραπείες, για συνωμοσιολογικές θεωρίες και τα τοιαύτα. Δεν είμαι και περήφανος που έχω σπαταλήσει έτσι χρόνια ολόκληρα από τη ζωή μου, αλλά δεν λυπάμαι κιόλας. Και ξέρεις ποιο είναι,κατά τη γνώμη μου, το ζήτημα; Οι εναλλακτικές θεραπείες αφορούν στο ΑΤΟΜΟ. Σ’ όλα αυτά, δεν υπήρξε ποτέ η κρίσιμη -ανθρώπινη- μάζα [δηλαδή, μια συλλογικότητα] που θα καταφέρει να φέρει κάποια θεραπεία στο προσκήνιο. Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ είναι αυτή που απουσιάζει. Δεν είναι τα άτομα…

    Και άλλα πολλά. Να μην σε [σας] κουράζω.

    Ευχαριστούμε για όλες αυτές τις σκέψεις [κατεβατά 🙂 , καλά κάνεις δεν έχω πρόβλημα με τα σεντόνια] που μοιράστηκες μαζί μας, για τις πληροφορίες και τα λινκς.

    ΥΓ. Θα το κάνω εγώ. Όσο έχω κέφια και είμαι μπροστά σε έναν υπολογιστή [για καναδυό χρόνια ακόμα, δηλαδή] θα ψάχνω να βρω άκρες σε τούτο τον άκαρδο κόσμο, που έλεγε κι ο Κρίστοφερ Λας…

  1. 01/06/2007 στο 08:15
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: