Αρχική > Πλανήτης Γη Α.Ε. > Ένας φιλοαμερικανός στο Παρίσι

Ένας φιλοαμερικανός στο Παρίσι

04/06/2007

kouchner2.jpg

Σκηνή από την χολλυγουντιανή υπερπαραγωγή Αμερικανοί και Φιλοαμερικανοί στο Κοσσυφοπέδιο [1999]. Διακρίνονται από αριστερά προς τα δεξιά: Χακίμ Τάτσι, ηγέτης του UCK, Μπερνάρ Κουσνέρ, στρατηγός Μάικλ Τζάκσον, διοικητής των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στο Κοσσυφοπέδιο [KFOR], Αγκίμ Τσέκου, ηγέτης των παραστρατιωτικών δυνάμεων στο Κοσσυφοπέδιο [KPC] και σημερινός πρωθυπουργός, Γουέσλυ Κλαρκ, ανώτατος διοικητής των νατοϊκών δυνάμεων στην Ευρώπη, επικεφαλής της «ανθρωπιστικής επέμβασης» στη Γιουγκοσλαβία το 1999.


Στην ταινία του Vincente Minnelli Ένας Αμερικανός στο Παρίσι [1951] πρωταγωνιστούσε ο Τζην Κέλλυ, ενώ το σενάριο της ταινίας το είχε γράψει ο Alan Jay Lerner.

Το “σενάριο” για την ταινία [που θα την βιώσουμε live τα επόμενα χρόνια] Ένας Φιλοαμερικανός στο Παρίσι, και στην οποία πρωταγωνιστεί ο νέος υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας Μπερνάρ Κουσνέρ, δημοσιεύεται στο φύλλο της καλής δεκαπενθήμερης εφημερίδας Ρήξη, που κυκλοφόρησε το περασμένο Σάββατο. Αλλά δεν σας λέω ποιος το έγραψε.

Με ένα ευρώπουλο θα μπορέσετε να απαντήσετε στο quiz και θα έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε πολλά και ενδιαφέροντα κείμενα για όσα συμβαίνουν γύρω μας. Για να μην κοιτάμε τον κόσμο σαν χαζοί…

Διαβάστε το κύριο άρθρο της εφημερίδας, δια χειρός Γιώργου Καραμπελιά, στην Κόκκινη Πιπεριά: Το παράσιτο και οι χορηγοί του…

Ενημέρωση [03-07-2007]: Ακολουθεί το κείμενο όπως δημοσιεύτηκε στη Ρήξη της 2ας Ιουνίου 2007.


Μπερνάρ Κουσνέρ:

«Ένας φιλοαμερικανός στο Παρίσι»

Ο νέος υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας, Μπερνάρ Κουσνέρ, αποτελεί την επιτομή του πολιτικού ανδρός στην εποχή της παγκοσμιοποίησης: νεανικό αριστερό παρελθόν, στρατευμένη παρουσία σε αρκετές Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, συνδιαμορφωτής του Δόγματος περί -βίαιων- «Ανθρωπιστικών Επεμβάσεων», αντ’ Εκείνων σαχίμπ στα προτεκτοράτα του 21ου αιώνα, αποτυχημένος πολιτικός ανήρ [μηδέποτε εκλεγείς υπό του λαού]… Η επιστροφή του στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, αυτή τη φορά όμως στο Κε ντ’ Ορσέ, δεν σηματοδοτεί παρά το τέλος μιας εποχής και την αρχή μιας άλλης.

Ο γεννημένος στην Αβινιόν το 1939 Μπερνάρ Κουσνέρ θα εγκαταλείψει το ΚΚΓ το 1966, θα συμμετάσχει στον Μάη του ’68, ως απλό μέλος της Επιτροπής Κατάληψης της Ιατρικής Σχολής, θα προσφέρει την ίδια χρονιά τις ιατρικές υπηρεσίες του στη Μπιάφρα, κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου στη Νιγηρία, θα συνιδρύσει το 1971 την ΜΚΟ «Γιατροί χωρίς Σύνορα», και, μετά την αποχώρησή του από αυτή θα συνιδρύσει, το 1980 την ΜΚΟ «Γιατροί του Κόσμου».

Συνδιαμορφωτής, μαζί με τον καθηγητή Mario Bettati, του δόγματος περί μονομερών ανθρωπιστικών επεμβάσεων, που «αποτυπώθηκε -μάλλον θεωρητικά και ηθικά, παρά νομικά- σε ένα συνέδριο που οργανώθηκε στο Παρίσι το 1987» [Φωτεινή Παπαρτζή, «Η μονομερής ανθρωπιστική επέμβαση και το διεθνές δίκαιο», Το Σύνταγμα, τ. 4/2001], θα δει τους καρπούς των «θεωρητικών» κόπων του να επιβραβεύονται, όταν, μετά τους «ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς» του ΝΑΤΟ κατά της Γιουγκοσλαβίας [24 Μαρτίου – 10 Ιουνίου 1999], θα διοριστεί από τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Ειδικός Απεσταλμένος [ήγουν, πολιτικός διοικητής] στο Κοσσυφοπέδιο, θέση στην οποία θα παραμείνει επί 18 μήνες.

Ο πρόσφατος διορισμός του [«εκπληκτικό γεγονός για τη γαλλική εξωτερική πολιτική» το χαρακτήρισε ο γνωστός και μη εξαιρετέος Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, ένας από τους στενότερους φίλους του Κουσνέρ] στη θέση του υπουργού Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων στην κυβέρνηση του -αγγλόφιλου- πρωθυπουργού Φρανσουά Φιγιόν, εξέπληξε πολλούς από τους σοσιαλιστές φίλους του. Ο Κουσνέρ «απολογήθηκε» σε άρθρο του [«Γιατί δέχτηκα», Le Monde, 20-5-2007], όπου, μεταξύ άλλων, τονίζει:

«Υπήρξα πάντα και παραμένω ελεύθερος άνθρωπος, υπέρμαχος της ανοιχτής αριστεράς, ρηξικέλευθος, μοντέρνος, με μια λέξη σοσιαλδημοκράτης […] Η εξωτερική πολιτική της χώρας μας δεν είναι ούτε δεξιά ούτε αριστερή. Υποστηρίζει τα συμφέροντα της Γαλλίας σε έναν κόσμο που αλλάζει καθημερινά».

Τα ερωτήματα που τίθενται από διάφορες πλευρές σχετικά με τη συνύπαρξη του νεοεκλεγέντος προέδρου της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί και του Μπερνάρ Κουσνέρ είναι άνευ σημασίας. Όπως αναφέρουν οι New York Times [19-5-2007], τόσο ο Σαρκοζί όσο και ο Κουσνέρ είναι φιλοαμερικανοί. Διαφωνούν σχεδόν σε όλα τα υπόλοιπα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Με σημαντικότερο εκείνο της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο Σαρκοζί τάσσεται «κατά», ο Κουσνέρ «υπέρ». Αλλά αν λάβουμε υπόψη μας τις απόψεις του νέου υπουργού ότι «η εξωτερική πολιτική της χώρας μας υποστηρίζει τα συμφέροντα της Γαλλίας…», και τον κοινό -φιλοαμερικανικό- παρονομαστή των δύο ανδρών, δεν αναμένεται η νέα γαλλική κυβέρνηση να προβάλλει, τουλάχιστον στο ορατό μέλλον, ιδιαίτερες δυσκολίες στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της γείτονος.

Οι δύο άνδρες διαθέτουν ακόμη ένα κοινό σημείο: την φιλοϊσραηλινή στάση τους. Κάτι που εξηγείται εύκολα, αν λάβουμε υπόψη μας την εβραϊκή καταγωγή τους: ο παππούς του Σαρκοζί ήταν εβραίος από τη Θεσσαλονίκη, και οι παππούδες [από την πλευρά του πατέρα του] του Κουσνέρ χάθηκαν στο Άουσβιτς. Κάτι που, όπως λέγεται, συνέβαλε τα μέγιστα στη διαμόρφωση των ιδεών του σχετικά με τις ανθρωπιστικές επεμβάσεις.

Όσον αφορά στο άλλο μεγάλο ζήτημα, που ταλανίζει τα τελευταία χρόνια την ελληνική εξωτερική πολιτική, το «Μακεδονικό», η «οριστική λύση» του οποίου προωθείται εσχάτως από τους «Συμμάχους», το δίδυμο Σαρκοζί-Κουσνέρ δεν προοιωνίζεται κάτι καλό.

Κι αν έχει κάποια σημασία, η νυν σύζυγος του Μπερνάρ Κουσνέρ, Κριστίν Οκράν, γνωστή τηλεοπτική δημοσιογράφος στη Γαλλία και όχι μόνον, είναι μέλος των διοικητικών συμβουλίων σε διάφορες διεθνείς δεξαμενές σκέψης [μη κερδοσκοπικές και μη κυβερνητικές, πάντα!], από το Centre for European Reform και το Γαλλικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων ως το International Crisis Group [του George Soros], όπου συνυπάρχει με διάφορους «αστέρες» της διεθνούς πολιτικής: από τον Γιόσκα Φίσερ και τον Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι ως τον Γουέσλυ Κλάρκ και τον Μάρτι Αχτισάαρι. Και άλλους, η χάρη των οποίων φτάνει μέχρι τα «αντι-εθνικιστικά» Κέντρα για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη [CDRSEE], τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, και ένα σωρό άλλα Κέντρα, Ιδρύματα και ΜΚΟ… [Ενημέρωση (03-07-2007): Φυσικά και δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη η παρουσία της Κριστίν Οκράν στη φετινή συνάντηση της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ στην Κωνσταντινούπολη…]

Και αν οι άσπονδοι φίλοι του ζεύγους Κουσνέρ-Οκράν τους έχουν κολλήσει τον χαρακτηρισμό «αριστερό χαβιάρι», τότε στο δίδυμο Σαρκοζί-Κουσνέρ ταιριάζει απόλυτα ο παραλλαγμένος τίτλος της γνωστής ταινίας: «Δύο φιλοαμερικανοί στο Παρίσι».

Advertisements
Κατηγορίες:Πλανήτης Γη Α.Ε. Ετικέτες:
  1. 04/06/2007 στο 12:13

    Αυτός ο Κουσνέρ δεν είναι ο ίδιος που διέγραψε το ελληνικό τμήμα των Γιατρών Χωρίς Σύνορα διότι, άκουσον, άκουσον, παρείχαν τις υπηρεσίες τους στον …εχθρό;

  2. 04/06/2007 στο 13:05

    Ο Κουσνέρ είχε αποχωρήσει από τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα το 1979, ιδρύοντας με άλλους τους Γιατρούς του Κόσμου το 1980. Οπότε, ας μην του φορτώνουμε και αμαρτίες άλλων.

    Σχετικός σύνδεσμος: Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα Ελλάδας ξανά στο διεθνές κίνημα των ΓΧΣ (MSF)

  3. Τζακ Αθενς
    30/06/2007 στο 03:42

    Παρ’όλα αυτά η οργάνωσή του είχε φροντίσει (ή μήπως ήταν η άλλη–Γιατρούς Χωρίς Σύνορα) να κυκλοφορήσει κατά κόρον δημοσίως, αφίσσες στο Παρίσι για αρκετές μέρες το 1991, αν θυμάμαι καλά, όπου παρομοίαζε τον Μιλόσεβιτς με τον Χίτλερ. Η εβραϊκή του καταγωγή ίσως… Και αυτός και ο άλλος, ο φιλόσοφος, όποτε του περίσευε καιρός δηλαδή αφού ασχολιότανε με τις μπίζνες του μπαμπά του δεν χάνανε ευκαιρία για να κατηγορούνε τους Σέρβους για τα πάντα. Που στην συνέχεια πολλά αποδείχτηκαν ψευδή.

    Άλλο στοιχείο από την προσωπικότητα του «μεγάλου» είναι ότι διατέλεσε υπουργός σε σοσιαλιστικές κυβερνήσεις του Μιτεράν τις οποίες στην συνέχεια βγήκε να καταγγείλει αφού παραιτήθηκε. Καλή κίνηση για τα μέντια ήταν το ’93 στο φιάσκο της «ανθρωπιστικής επέμβασης» όπως την ονόμαζε τότε, στη Σομαλία ήταν το ότι κανόνισε με την τηλεόραση να τον τραβήξει ενώ βοήθαγε δήθεν στο ξεφόρτωμα των σάκων του ρυζιού από κάποιο πλοίο. και που στην συνέχεια έγινε γνωστό από την Καναρ Ανσενέ πως ηταν σκηνοθετημένο.
    Τώρα παρατηρώ, χωρίς έκπληξη βεβαίως, αφού ο χαρακτήρας του είναι γνωστός ότι έγινε υπουργός του Σαρκοζί. Αυτό θα πρέπει να είναι μάλλον το δυνατό του σημείο, να μπορεί να αλλάζει ριζικά κοσμοθεώρηση, εκτός κι αν του προέκυψε κάποια συμπάθεια προς το Σαρκοζί λόγω κοινών καταβολών.

  4. 03/07/2007 στο 10:54

    @ Τζακ Αθενς

    Ευχαριστούμε για τις πληροφορίες και τις σκέψεις που μοιραστήκατε μαζί μας.

    Σήμερα πρόσθεσα σ’ αυτό το ιστοσημείωμα και το κείμενο που δημοσιεύτηκε στη Ρήξη. Ίσως μερικά πραγματάκια ξεκαθαρίσουν κάπως 😉

  5. filopatria
    29/02/2008 στο 23:50

    Il y a que les imbéciles qui ne changent pas d’avis, comme qui dirait!

    Ο Κουσνέρ είναι γνωστός και η χούτσπα του μεγάλη.

  6. 04/03/2008 στο 13:39

    @ filopatria

    Σεμνάαα!

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: