Αρχική > Το Golem του Πλάτωνα > Ο Πόλεμος των Έξι Ημερών και η Κρίση της Αριστεράς

Ο Πόλεμος των Έξι Ημερών και η Κρίση της Αριστεράς

05/06/2007

Πριν από σαράντα ακριβώς χρόνια, στις 5 Ιουνίου 1967, ξεκινούσε ο Τρίτος Αραβο-ισραηλινός Πόλεμος, που είναι γνωστός και ως Πόλεμος των Έξι Ημερών.

[Σχετικοί σύνδεσμοι: από το in.gr (Ο Πόλεμος των Έξι Ημερών Σαράντα χρόνια μετά τη σύρραξη που άλλαξε δραματικά την εικόνα της Μέσης Ανατολής) από την Wikipedia (Six-Day War)]

Σήμερα, δεν θα μας απασχολήσουν ούτε τα αίτια ούτε οι αφορμές ούτε ο ίδιος ο πόλεμος ούτε οι συνέπειές του.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο Πόλεμος των Έξι Ημερών σηματοδότησε μια σειρά αλλαγών σε παγκόσμιο επίπεδο. Μία από τις σημαντικότερες είναι και η περιβόητη «κρίση της αριστεράς», που κάποιοι θεωρούν ότι ξεκίνησε μετά το «1968». Μόνον που αυτή είχε «ξεκινήσει» έναν χρόνο νωρίτερα, όταν η πλειοψηφία των αριστερών ακτιβιστών και των αριστερών οργανώσεων στον πλανήτη, τάχθηκε υπέρ των Παλαιστινίων [και των Αράβων] και κατά του Ισραήλ στον Πόλεμο των Έξι Ημερών.

Αυτή η στάση των αριστερών είχε καταλυτικές συνέπειες για ένα σημαντικότατο τμήμα της αριστεράς. Αποτελεί κοινό μυστικό ότι, για πολύ συγκεκριμένους κοινωνικούς λόγους [σε καμία περίπτωση συνωμοσιολογικούς ή ό,τι άλλο], σ’ αυτό που σήμερα ονομάζουμε Αριστερά κυριαρχούσαν [τουλάχιστον σε ηγετικό επίπεδο], από την εποχή ήδη του Μαρξ, άτομα εβραϊκής καταγωγής. Μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών οι αριστεροί εβραίοι είχαν δύο επιλογές: ή να παραμείνουν αριστεροί στρεφόμενοι κατά του Ισραήλ, ή να αποχωρήσουν από την αριστερά υποστηρίζοντας το Ισραήλ…

Ακολουθούν κάποιες σκέψεις που είχα καταγράψει, πριν από δύο χρόνια, με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου Εβραίοι Εναντίον του Σιωνισμού που είχαν κυκλοφορήσει το 2004 οι Εναλλακτικές Εκδόσεις, σε επιμέλεια του Γιώργου Καραμπελιά [ολόκληρη η παρουσίαση]. Επειδή πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό θέμα, το οποίο η αριστερά αρνείται να συζητήσει, αν και θεωρώ ότι είναι υποχρεωμένη να το συζητήσει, αυτές οι σκέψεις ας μην εκληφθούν ως τίποτα παραπάνω από ένα απλό «ξύσιμο» της κορυφής του παγόβουνου.


[…] Ο σιωνισμός είναι το εθνικιστικό κίνημα των εβραίων που είχε ως στόχο του τη δημιουργία και την υποστήριξη ενός εβραϊκού εθνικού κράτους στην Παλαιστίνη. Ιδρυτής του σιωνιστικού κινήματος θεωρείται ο Τέοντορ Χερτσλ, που είχε συγκαλέσει και το πρώτο σιωνιστικό συνέδριο στη Βασιλεία της Ελβετίας το 1897. Το πρώτο σύγχρονο σιωνιστικό βιβλίο, ωστόσο, όπως αναφέρεται στην «Εισαγωγή», είχε εκδοθεί μερικές δεκαετίες πριν. Συγγραφέας του βιβλίου Ρώμη και Ιερουσαλήμ-Το Τελευταίο Εθνικό Ζήτημα ήταν ο Μόζες Χες, που υποστήριζε «πως, παράλληλα με τον σοσιαλισμό, θα πρέπει να λυθεί και το εθνικό ζήτημα των Εβραίων με την ίδρυση του σιωνιστικού κράτους στην Παλαιστίνη».

Ο Μόζες Χες (1812-1875), ο «κομμουνιστής ραββίνος» όπως τον χαρακτήριζαν στα μέσα του 19ου αιώνα, αποτελεί μία πολύ ενδιαφέρουσα προσωπικότητα. Μέντορας των νεαρών Μαρξ και Ένγκελς, και συνεργάτης τους σε αρκετά από τα πρώτα σοσιαλιστικά έργα τους, ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που αυτοχαρακτηρίστηκαν «κομμουνιστές». Αργότερα διαφώνησε με τον Μαρξ, που είχε ανακαλύψει τη δική του Σιών στο προλεταριάτο.

Ο Γ. Καραμπελιάς, ήδη από τις πρώτες γραμμές της «Εισαγωγής», τονίζει την παρατεταμένη κρίση στην οποία έχει εισέλθει τις τελευταίες δεκαετίες η νεώτερη δυτική σκέψη, κρίση κατά την οποία «ακόμα και ένα μέρος της Αριστεράς -ίσως η πλειοψηφία των αριστερών και φιλελεύθερων διανοουμένων- θα μεταβληθεί στους κατ’ εξοχήν ιδεολογικούς εκπροσώπους και φορείς της νέας παγκοσμιοποιητικής και ισοπεδωτικής ιδεολογίας του ιμπεριαλισμού». Και συνεχίζει αμέσως μετά: «στην ίδια κατεύθυνση -εξέλιξη εξίσου σημαντική και βαρύνουσα για το μέλλον της Δύσεως- είναι η εξάντληση του ιουδαϊκού επαναστατικού μεσσιανισμού και η εκτεταμένη ταύτισή του με τον σιωνισμό…»

Δεν θα ήταν καθόλου παρακινδυνευμένο αν σημειώναμε ότι ο επαναστατικός μεσσιανισμός (του μαρξιστικού προλεταριακού κινήματος, κυρίως) και ο «αριστερός σιωνισμός» δεν αποτελούν παρά τις δύο όψεις του νομίσματος του «εβραϊκού κοσμικού μεσσιανισμού».

Η Αριστερά δεν εισήλθε σε μία παρατεταμένη «κρίση» μετά τα γεγονότα του 1968, όπως ψελλίζουν κάποιοι, αλλά μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών του 1967 μεταξύ Ισραήλ και Αράβων. Αυτός ο πόλεμος σηματοδοτεί τη στροφή μεγάλου αριθμού αριστερών διανοούμενων στην Ευρώπη (κυρίως στη Γαλλία) και στις ΗΠΑ, που στην πλειοψηφία τους ήταν εβραϊκής καταγωγής, από τις αρχές του επαναστατικού μεσσιανισμού σε εκείνες του σιωνισμού και της με κάθε τρόπο υπεράσπισης του κράτους του Ισραήλ. Αποτελεί εξάλλου κοινό μυστικό ότι σε πολλές περιπτώσεις μαρξιστικών-αριστερών κινημάτων και κομμάτων (Ρωσία, Πολωνία, Γερμανία, ΗΠΑ, Γαλλία, μεταξύ άλλων), η πλειοψηφία των μελών τους ήταν εβραϊκής καταγωγής, και σε κάθε περίπτωση οι εβραίοι πλειοψηφούσαν στο επίπεδο των καθοδηγητικών και των ιδεολογικών οργάνων.

Άλλωστε δεν αποτελεί ενδιαφέρουσα περίπτωση μόνον η μεταλλαγή των ιδεών του Μόζες Χες αλλά και η μεταλλαγή των ιδεών των Αμερικανών τροτσκιστών που από την εξαγωγή της διαρκούς και παγκόσμιας επανάστασης του Τρότσκυ, είναι σήμερα οι κύριοι εκφραστές «της παγκόσμιας εξαγωγής της δημοκρατίας», του δόγματος Μπους. Αλλά αυτά είναι ζητήματα τα οποία ελάχιστοι θίγουν σήμερα, οπότε, αναγκαστικά θα πρέπει να περιοριστούμε στα όσα ενδιαφέροντα έχουν να μας πουν οι συγγραφείς του βιβλίου Εβραίοι εναντίον του Σιωνισμού […]

Advertisements
Κατηγορίες:Το Golem του Πλάτωνα Ετικέτες:
  1. 05/06/2007 στο 13:04

    Όταν λέει ο Καραμπελιάς «να εκσυγχρονίσουμε την παράδοσή μας», ανάμεσα στα άλλα φαντάζομαι ότι εννοεί και αυτό:

    Δεν χρειαζόμαστε τον ιουδαϊκό μεσσιανισμό, ο οποίος έρχεται και σε αντίθεση (είναι το αντίπαλο ιδεολογικό ρεύμα) με την ελληνική «πόλη«. Αυτή την πόλη πρέπει να ενσωματώσουμε στις σημερινές εξελίξεις και στις ιδεολογικές μας αναλύσεις.

    Δυστυχώς η ελληνική δεξιά (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) αναλίσκεται σε συνωμοσιολογίες και «στο οι Εβραίοι σκοτώσαν τον Χριστό» ενώ η ελληνική «εκσυγχρονιστική» αριστερά κορδακίζει τα τελεολογικά παγκοσμιοποιητικά τσιτάτα, όταν προσπαθεί να αποφύγει την αναδρομή στην εφηβική της «πηγαδολογία» της δεκαετίας του ’70. Παραγωγή πολιτικής σκέψης δεν γίνεται.

    Μη σου πώ ότι το παπαδαριό που έχει αρχίσει (στους κόλπους των διανοουμένων της φυσικά) να συζητά την μοναστηριακής μορφής δημοκρατία, που γεννήθηκε όσον αφορά τα καθ’ ημάς στο Βυζάντιο και ουδεμία σχέση έχει με το δυτικό μοναστήρι, είναι ένα βήμα μπροστά!

  2. 05/06/2007 στο 13:47

    Ο Καραμπελιάς πάντως στη «Θεμελιώδη Παρέκκλιση», φτάνει πολλές φορές στο σημείο να αρχίσει να μιλάει για όλα αυτά, αλλά σταματά, κι έχει κανείς την αίσθηση ότι αποφεύγει να μπει στην ουσία του θέματος, λες και το αναβάλλει για το μέλλον, ώστε να το ψάξει καλύτερα. Δεν υπονοώ τίποτα. Μην παρεξηγηθώ. Ούτως ή άλλως η Θ. Π. είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο και πραγματεύεται τελείως διαφορετικά πράγματα. Ας ελπίσουμε στο μέλλον… [και μετά τις τριλογίες].

    Φυσικά, και δεν χρειαζόμαστε τον ιουδαϊκό μεσσιανισμό. Ούτε όμως και τον χριστιανικό. Άκου εκεί «μοναστηριακής μορφής δημοκρατία»! Εκτός κι αν συζητούν για τη δημοκρατία στο εσωτερικό των μοναστηριών, κάτι που ελάχιστα με ενδιαφέρει. Αλλά αν συζητούν για τη δημοκρατία σε μια κοινωνία-μοναστήρι «θεός φυλάξει»…

    [Και γράφοντας το σχόλιο, βλέπω και στην πλαϊνή στήλη φωτογραφίες των Μετεώρων…]

    Περί της εν Ελλάδι αριστερο-δεξιάς πολιτικής σκέψης, τι να προσθέσω στα όσα αναφέρεις; Συμφωνούμε.

  3. Γατος_συνομωτης
    05/06/2007 στο 21:53

    Αχ πολυ μ’αρεσουν διαφορα εδω μεσα που γραφονται, ειπα να τα ξαναγραψω μηπως τα διαβασουμε κι αλλιως…
    Η καθοδηγηση απευθυνομενη στις μαζες μιλα περι διεθνισμου, αρα εγω ως επιθυμων την κοινωνικη δικαιοσυνη και ολα τα παρεπομενα αισθανομαι και μεταλλασομαι σε ενα γνησιο διεθνιστη…μην ξεχναμε οτι η παιδεια μου ειναι λειψη ενω των καθοδηγητων εχει και ολιγον αρωμα αστικης τοιαυτης… αρα Βουρ Διεθνιστης!!!

    Τμημα της καθοδηγησης επιλεγει ,συμφωνα με τα ανωτερω γραφομενα, να στηριξει το μαγαζακι του τρομου με τ’ονομα Ισραηλ … εγω παραμενω διεθνιστης.. αυτοι μεταλλαχθηκαν ; ή μηπως ειναι παντα οι ιδιοι ;; καθοτι ο ιθυνων νους δυσκολως αλλαζει στρατοπεδα μιας και πριν ενταχθει καπου ηδη εχει μετρησει μεχρι δεκαρας την σταση του… τι σημαινει στη πραξη ο ορος διεθνισμος για καποιους;;;
    Ειναι μηπως ενας ορος που δεχεται πολλαπλες ερμηνειες ; οπως ολοι οι αλλοι στα χρονια τουτα…

    Α και να μην ξεχναμε εγω που τωρα ειμαι διεθνιστης και καποτε ημουν ο εαυτος μου δεν ειμαι τιποτε …στο κενο … αρα διαθεσιμος για νεα μεταλλαξη.

    Ισχυριζομαι λοιπον οτι ισχυει το θεωρημα της μεταλλαξης καθολικα, αλλα αυτο μονον στη περιπτωση που καποιος εχει ενα σχεδιο-πλανο-τροπο αντιληψης του κοσμου τουτου …ειμαι αυτο που θα σε ελκυσει σημερα και αυριο αυτο που θα σε υποταξει ..γιατι κατεχω την γνωση για τη χρηση της εξουσιας,γνωριζω με λιγα λογια στοιχεια σημαντικα του ομαδικου ασυνειδητου… αυτα τα ολιγα για τωρα …

  4. 05/06/2007 στο 23:00

    Χμμμ! Θέτεις διάφορα ενδιαφέροντα ζητήματα…

    Θα το πάρω λίγο απ’ την αρχή. Ζούμε για 20 περίπου αιώνες σε γκέτο. Τα αστέρια-παιδιά μας γίνονται ραβίνοι και παντρεύονται τις κόρες των άλλων αστεριών-παιδιών μας, των εμπόρων. Ρυθμίζουμε μόνοι μας, τα του «οίκου» μας. Δικάζουμε και τα λοιπά και τα λοιπά. Μπορεί να ζούμε στο γκέτο, αλλά -διάολε- ζούμε στα πλαίσια μιας ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ μιας ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑΣ. Δεν είναι κι η καλύτερη, αλλά αυτή έχουμε μ’ αυτήν πορευόμαστε.

    Ξαφνικά γίνεται μια Επανάσταση. Η Γαλλική. Που παραχωρεί δικαιώματα σε ΟΛΟΥΣ τους ανθρώπους. Και σε μας τους γκετοποιημένους. Για πρώτη φορά στην ιστορία έχουμε τη δυνατότητα να βγούμε από το γκέτο, και να αισθανθούμε -τουλάχιστον- ίσοι με τους Άλλους.

    Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Νιώθουμε χαμένοι σ’ αυτόν τον «έξω κόσμο». Γιατί; Διότι εκεί ήδη από αιώνες -τουλάχιστον στη Δυτική Ευρώπη- κυριαρχεί μια ατομικιστική προσέγγιση των πραγμάτων.

    Πού είναι η, έστω στρεβλή, χαμένη μας συλλογικότητα; Ιδού ένα καλό ερώτημα. Πώς θα απαντήσουμε σ’ αυτό; Στρεφόμενοι κατά της Επανάστασης. Ο θρησκευτικός ιουδαϊκός μεσσιανισμός θα μετατραπεί σε κοσμικό ιουδαϊκό μεσσιανισμό…

    Να συνεχίσω;

  5. 05/06/2007 στο 23:05

    Ομολογώ πως αγνοούσα τεέιως τη διάσταση αυτή – ο πόλεμος των έξι ημερών ως θρυαλλίδα της κρίσης της αριστεράς. Προσωπικά διατηρώ τις αμφιβολίες μου. Η ένταση Ισραήλ – Αράβων κρατούσε καλά ήδη από της εποχή της διακήρυξης Μπαλφούρ και είχε πάρει φωτιά από το 1948. Δεν νομίζω ότι η αριστερα περιήλθε σε κρίση με αφορμή απλώς τη δεύτερη πράξη του Αραβοισραηλινού δράματος.

    Ότι η μεσσιανική τελεολογία του Μαρξισμού, κορυφαία αντίφασή σε μια διαλεκτική κοσμοθεωρία, συνέβαλε στην κρίση της Αριστεράς είναι βέβαιο. Άλλωστε κάπου εκεί ξεκίνησε η προσπάθεια της Αλτουσσεριανης σχολής να άρει την τελεολογική αντίφαση από τη Μαρξιανή διαλεκτική (τι γράφω ο άνθρωπος;) – χωρίς επιτυχία. Δεν θα πρέπει, ωστόσο, να παραγνωρίζουμε και την άκριτη υιοθέτηση από την Αριστερά των κάθε λογής εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων – στα οποία μάλιστα οι Τροτσκιστές «είδαν» την παγκόσμια επανάσταση – τα περισσότερα από τα οποία είχαν τόση σχέση με το σοσιαλισμό όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο. Η περίπτωση της Μέσης Ανατολής είναι, νομίζω, χαρακτηριστική.

  6. Γατος_συνομωτης
    05/06/2007 στο 23:13

    συνεχα …αλλα αυτο το ξαφνικα μια επανασταση …. αλλα ειπαμε συνεχα

    εχει ψαχνο το εργο …. 🙂

  7. 05/06/2007 στο 23:33

    @ Vrennus

    Η αραβοϊσραηλινή ένταση, έχεις δίκιο, ξεκινά από την εποχή της Διακήρυξης Μπάλφουρ. Τη δεκαετία του ’60, ωστόσο, έχουμε το «περίεργο» η αριστερά να συντάσσεται στο πλευρό των Αράβων. Που δεν ήταν και τα καλύτερα παιδιά εδώ που τα λέμε [ο μεγάλος Μουφτής της Ιερουσαλήμ… Αφήστε το καλύτερα. Θα το ανεβάσω αύριο, να είναι ολοκληρωμένο]

    Ο Πόλεμος των Έξι Ημερών προκάλεσε βαθύτατο σχίσμα στην Αριστερά, κατά τη γνώμη μου πάντα. Μαρτυρίες πάμπολλες. To be continued…

    ΥΓ. Τι γράφεις ο άνθρωπος; [Σε σχέση με τον Αλτουσέρ…] Σωστές οι επισημάνσεις σου πάντως.

    @ Γατος_συνομωτης

    Το «ξαφνικά» όσον αφορά εμάς, τους γκετοποιημένους. Ξαφνικά αλλάζουν όλα τα δεδομένα. To be continued, επίσης… Αλλά όχι τέτοια ώρα. Και τέτοιες μέρες που πέφτει η Σανγκάη 😀

  1. 15/07/2007 στο 17:07
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: