Αρχική > Διεθνείς Σχέσεις, Οικολογία, Πρόσωπα > George Kennan – Νεκρολογία

George Kennan – Νεκρολογία

11/06/2007

Μην σπεύσετε να στείλετε συλλυπητήρια e-mails στους οικείους του. Ο George Kennan πέθανε τον Μάρτιο του 2005 και τότε γράφτηκε και το κείμενο που ακολουθεί.

Με τον Μπους να επισκέπτεται Ιταλία, Αλβανία, Βουλγαρία, τον υφυπουργό Μπερνς να επισκέπτεται την Ελλάδα [συναντήθηκε χτες με την Ντόρα Μπακογιάννη και σήμερα θα μιλήσει στο Ινστιτούτο Καραμανλή για τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις], τον τέως αντιπρόεδρο Αλ Γκορ να μιλάει την Τετάρτη στα πλαίσια του Megaron Plus για τα οικολογικά, τον πρόεδρο Κάρολο Παπούλια να προεδρεύει σε παγκόσμιο συνέδριο για το περιβάλλον, και με τον «νέο ψυχρό πόλεμο» σε πλήρη εξέλιξη, ε, όσο να ‘ναι, όλο και κάτι ενδιαφέρον και ανεπίκαιρο θα βρείτε να διαβάσετε, σ’ αυτό το κείμενο, για τις διεθνείς σχέσεις και τα «περιβαλλοντικά προβλήματα».


@ George Kennan.usa

Ο Αμερικανός διπλωμάτης Τζωρτζ Κένναν, που πέθανε στις 17 Μαρτίου 2005 σε ηλικία 101 ετών, συγκαταλέγεται μεταξύ των «έξι σοφών ανδρών» (οι υπόλοιποι: Ντην Άτσεσον, Τσαρλς Μπόλεν, Άβεριλ Χάρριμαν, Ρόμπερτ Λοβέτ, Τζων ΜακΚλόυ), που διαμόρφωσαν την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ από την περίοδο της Μεγάλης Ύφεσης, τη δεκαετία του 1930, μέχρι και τη δεκαετία του 1980.

Ο Τζ. Κένναν υπήρξε ο εμπνευστής του περίφημου δόγματος της «ανάσχεσης» της σοβιετικής ισχύος, δόγματος πάνω στο οποίο στηρίχτηκε ο Ψυχρός Πόλεμος. Οι βασικοί άξονες αυτού του δόγματος περιγράφτηκαν από τον Κένναν σε δύο κείμενα.

“We have about 50 percent of the world’s wealth but only 6.3 percent of its population. In this situation, we cannot fail to be the object of envy and resentment. Our real task in the coming period is to devise a pattern of relationships which will permit us to maintain this position of disparity.”
George Kennan, 1948

Το πρώτο είναι το «Μακροσκελές Τηλεγράφημα» που απέστειλε από τη Μόσχα (όπου ήταν ο δεύτερος τη τάξει Αμερικανός διπλωμάτης) τον Φεβρουάριο του 1946 στην Ουάσινγκτων, και στο οποίο εξηγούσε ότι «η σοβιετική εξουσία δεν επηρεάζεται από τη λογική του διαλόγου, αλλά είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη στη λογική της βίας». Το δεύτερο κείμενό του -«Οι Πηγές της Σοβιετικής Συμπεριφοράς», το οποίο είχε υπογράψει απλώς ως «Χ»-, το διασημότερο άρθρο του 20ου αιώνα σχετικά με την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, δημοσιεύτηκε τον Ιούλιο του 1947 στο περιοδικό Foreign Affairs του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων (CFR), του γνωστού «παραμάγαζου» των Ροκφέλερ και σία. «Η σοβιετική πίεση στους ελεύθερους θεσμούς του δυτικού κόσμου είναι κάτι που μπορεί να ανασχεθεί με την επιδέξια και αποφασιστική εφαρμογή μιας αντίπαλης δύναμης», σημείωνε. «Η δύναμη αυτή πρέπει όμως να έχει τη μορφή της διπλωματίας και της υπόγειας δράσης, όχι του πολέμου.» Αυτό το δόγμα της ανάσχεσης θα ανατρεπόταν μισό αιώνα αργότερα από το «δόγμα των προληπτικών πολέμων» των νεοσυντηρητικών του Μπους.

Θα ήταν άδικο να «χρεώσουμε» αποκλειστικά και μόνον στον Κένναν το θεωρητικό υπόβαθρο του Ψυχρού Πολέμου. Ο Κένναν δεν ήταν παρά ένας από τους «σοφούς» του CFR που υπαγόρευαν στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ τις κατευθυντήριες αρχές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Το Σχέδιο Μάρσαλ (οικονομική βοήθεια προς τις κατεστραμμένες από τον πόλεμο χώρες) αποτελούσε ακόμη ένα δημιούργημα αυτής της ομάδας αναλυτών.

Μία ακόμη ομάδα «σοφών» (Τζ. Κένναν, Πωλ Νίτσε, Ντην Άτσεσον) θα διαμορφώσει το 1950 ένα ακόμη κείμενο, που έγινε γνωστό ως NSC-68 (έγγραφο 68 του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας), σύμφωνα με το οποίο οι ΗΠΑ θα έπρεπε να αναλάβουν το ρόλο του παγκόσμιου χωροφύλακα και να χρησιμοποιούν το 20% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος για εξοπλιστικά προγράμματα. Το NSC-68 παρείχε και το επιχείρημα που δικαιολογούσε κάτι τέτοιο: την παγκόσμια κομμουνιστική απειλή! Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

[Μία μικρή παρένθεση για όσους αρέσκονται στις «μικρές, πικρές ειρωνείες της ιστορίας». Η «παγκόσμια κομμουνιστική απειλή» στα τέλη της δεκαετίας του 1940 δεν αφορούσε παρά μόνον τα συμφέροντα του αμερικανικού κατεστημένου. Όταν το 1933, ο Τζωρτζ Κένναν συνόδευε τον Ουίλλιαμ Μπούλλιτ, τον πρώτο -μετά την αναγνώριση της ΕΣΣΔ από τις ΗΠΑ- πρέσβη στη Μόσχα, η «κομμουνιστική απειλή» δεν ήταν κάτι που απασχολούσε τους αμερικανούς «σοφούς», κι έτσι ο Κένναν δεν αντιλήφθηκε ότι εκείνη την περίοδο (1932-34) αρκετά εκατομμύρια Ουκρανών (4-7, ανάλογα με τις εκτιμήσεις) πέθαναν από την πείνα, σε έναν οργανωμένο από το Κρεμλίνο λιμό. Και για όσους αρέσκονται σ’ αυτά τα μικρά-πικρά «ντεσού» της ιστορίας, να αναφέρουμε ότι ο διπλωμάτης και ποιος-ξέρει-ποιων-υπηρεστιών-πράκτορας Ουίλλιαμ Μπούλλιτ είχε συνεργαστεί στις αρχές της δεκαετίας του 1930 με τον Σίγκμουντ Φρόυντ στη συγγραφή μιας μελέτης για το «ψυχολογικό προφίλ» του τέως -τότε- προέδρου των ΗΠΑ Γούντροου Γουίλσον, που εκδόθηκε μόλις το 1967 (http://www.toddlertime.com/freud.htm).]

@ George Kennan.gaia

Μια φορά «σοφός», για πάντα «σοφός».

Ο Τζωρτζ Κένναν μπορεί να παραιτήθηκε από το διπλωματικό σώμα των ΗΠΑ το 1953, αλλά «εξακολούθησε ως τον θάνατό του να είναι ένας κορυφαίος στοχαστής στις διεθνείς υποθέσεις», όπως αναφέρει και κάποια νεκρολογία του. Όμως ούτε σ’ αυτή ούτε σε καμία από τις υπόλοιπες νεκρολογίες του δεν διάβασα κάτι για ένα άλλο άρθρο του -«Πρόταση για την αποτροπή της ερημοποίησης του κόσμου»- που δημοσιεύτηκε επίσης στο Foreign Affairs (Απρίλιος 1970).

Αρκετό νερό είχε πια κυλήσει στο αυλάκι της «ανάσχεσης της κομμουνιστικής απειλής». Και όσο και αν το σοβιετικό μπλοκ βρισκόταν το 1970 στο απόγειο της δόξας του, η επίκληση των κινδύνων που αντιπροσώπευε ο κομμουνισμός για την ανθρωπότητα ήταν ένα προϊόν με ημερομηνία λήξης – όπως όλα.

Σε έναν διπολικό κόσμο, η «απειλή του άλλου» έχει κάποια αξία χρήσης. Σε έναν μονοπολικό κόσμο, όμως, η «απειλή» πρέπει να είναι καθολική, να αφορά ολόκληρο τον πλανήτη, όλους τους κατοίκους του. Ο Τζωρτζ Κένναν –his master’s voice– ανέλαβε να χαράξει τη νέα στρατηγική, να καταγράψει τους «κινδύνους του μέλλοντός μας»: την παγκόσμια απειλή εξαιτίας της υποβάθμισης του περιβάλλοντος. Και μπορεί μεν αυτή η στρατηγική να εγκαταλείφθηκε -προσωρινά (;)- από τις ΗΠΑ -που προτίμησαν εκείνη της «παγκόσμιας τρομοκρατίας»- όμως ο όρος «οικολογία», μετά το άρθρο του Κένναν, έπαψε πια να αφορά κάποιους ελάχιστους της ακαδημαϊκής κοινότητας.

Ο Κένναν, στο προαναφερθέν άρθρο του, καλούσε στη δημιουργία μιας υπερεθνικής και μη-κυβερνητικής οργάνωσης της Διεθνούς Περιβαλλοντικής Υπηρεσίας (International Environmental Agency) που θα αναλάμβανε το ρόλο της αντιμετώπισης της καταστροφής του περιβάλλοντος…

Ο Κένναν θεωρούσε, στο άρθρο του, ως εξαιρετικά σημαντική την πρωτοβουλία του ΟΗΕ για τη διοργάνωση της Συνδιάσκεψης για το Ανθρώπινο Περιβάλλον, που θα γινόταν στη Στοκχόλμη το 1972. «Ψυχή και σώμα» εκείνης της συνδιάσκεψης, όπως και εκείνων του Ρίο και του Κυότο, ήταν κάποιος Καναδός -«ανανήψας» πετρελαιάς- ο Maurice Strong, στενός συνεργάτης των Ροκφέλερ, και σύμβουλος σε θέματα περιβάλλοντος όλων των Γενικών Γραμματέων του ΟΗΕ τα τελευταία σαράντα χρόνια… [Για τον Maurice Strong -και διάφορους άλλους- διαβάστε και Το “πρασίνισμα” του πλανήτη: υπερεθνική ελίτ και οικολογία]

Και μετά την «πλήρη ανάσχεση του κομμουνιστικού κινδύνου», ο τελευταίος ηγέτης της ΕΣΣΔ, ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ ίδρυσε τον Διεθνή Πράσινο Σταυρό και συνίδρυσε με τον Μ. Στρονγκ και τον Στήβεν Ροκφέλλερ (γιο του Νέλσωνα) την οργάνωση Πρωτοβουλία για τον Καταστατικό Χάρτη της Γης (Earth Charter Initiative)…

Το χρήμα, οι οικολογικές ευαισθησίες και οι στρατηγικές δεν κρύβονται… Όπως και κάποιες «εσωτεριστικές» ανησυχίες…

Advertisements
  1. 11/06/2007 στο 15:29

    Τς, τς, τς, αναπαράγουμε έτσι άκριτα τη δυτική προπαγάνδα για τον Ουκρανικό λιμό; Μήπως ο μακαρίτης δεν αντελήφθη τίποτε γιατί δεν υπήρχε κάτι να αντιληφθεί; Εντάξει, γίνομαι υπερβολικός. Αλλά κι εσείς, αγαπητέ, για 4 – 7 εκατ. θύματα ούτε η «μαύρη βίβλος» καλά – καλά δεν μιλάει. Όσο για το πόσο «οργανωμένος» ήταν ο λιμός και πόσο οφειλόταν στην κακή σοδειά και την αντίδραση των Ουκρανών αγροτών (προπύργιο των «Λευκών», παρεμπιπτόντως) στην κολλεκτιβοποίηση αυτό είναι άλλη ιστορία…

    Αλήθεια, ποιοι να κρύβονται πίσω από το δημοφιλές σύνθημα «πυρηνική ενέργεια, όχι, ευχαριστώ»; Μήπως το λόμπυ του …«καθαρού» άνθρακα;

    Προσωπικά, πάντως, είμαι 100% πεπεισμένος ότι όλες αυτές οι οικολογίζουσες οργανώσεις και οι κυβερνήσεις μας θέλουν το καλό του πλανήτη μας, και κατ’ επέκταση το δικό μας: αν τ’ αφήσουν όλα να γίνουν ρημαδιό, πού θα βρεθούν πελάτες για τα εμπορεύματά τους;

  2. 11/06/2007 στο 16:21

    Από το κείμενο της wikipedia όπου παραπέμπεις:

    «The estimates for the number of deaths due to famine in Ukraine (excluding other repressions) vary by several millions and numbers as high as 10 million are sometimes cited.[35] Even the results based on scientific methods also vary widely but the range is somewhat more narrow: between 2.5 million (Volodymyr Kubiyovych) and 4.8 million (Vasyl Hryshko).»

    Ο λιμός ήταν οργανωμένος. Την περίοδο που είχα γράψει αυτό το κείμενο είχα διαβάσει ή διάβαζα τρεις βιογραφίες του Στάλιν [εντάξει, γραμμένες από δυτικούς, όχι αγιογραφίες]. Αν θυμάμαι καλά, πρέπει να το ξαναψάξω, ο λιμός ήταν πολύ καλά οργανωμένος από τα «πάνω».

    Η Ουκρανία έγινε προπύργιο των «Λευκών» στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, λόγω του λιμού. Στην Επανάσταση και μετά ήταν προπύργιο των αναρχικών [Μάχνο].

    Ιδού και κάτι που βρήκα, ρίχνοντας μια ματιά στο βιβλίο του Simon Sebag Montefiore, Στάλιν – Η Αυλή του Κόκκινου Τσάρου (εκδ. Ποταμός)[που βασίζεται στα αρχεία που άνοιξαν μετά το ’90], σελ. 125:

    Όταν κάποιος αξιωματούχος αναφέρθηκε στο θέμα του λιμού, ο Στάλιν τον διέκοψε: «Μας έχουν ενημερώσει, σύντροφε Τερέχοβ, ότι είσαι καλός ομιλητής, αλλά αποδεικνύεται ότι είσαι και καλός παραμυθάς. Να σκαρφιστείς ένα τέτοιο παραμύθι για λιμό! Πίστεψες ότι θα μας τρόμαζες, αλλά δεν θα τα καταφέρεις. Μήπως θα ήταν καλύτερα αν εγκατέλειπες τη θέση του… γραμματέα της ΚΕ της Ουκρανίας και έμπαινες στην Ένωση Συγγραφέων…»

    Και παρακάτω: «Οι αξιωματούχοι γνώριζαν πολύ καλά τι συνέβαινε…»

    Κι όλα αυτά γιατί; Διότι έπρεπε να καλυφθούν οι νόρμες. Τόσο σιτάρι έλεγαν οι γραφειοκράτες πρέπει να παραχθεί σε μια χρονιά τόσο θα παραχθεί. Αν ήταν λιγότερο, τι γινόταν; Άρπαζαν όλο το σιτάρι για να βγει η νόρμα. Εκείνα τα χρόνια δεν μπήκε ούτε σπόρος στην Ουκρανία. Άρπαζαν τα πάντα και οι αγρότες δεν είχαν επί χρόνια τι να σπείρουν…

  3. 11/06/2007 στο 18:40

    «One modern calculation that use demographic data including those available from formerly closed Soviet archives narrow the losses to about 3.2 million or, allowing for the lack of the data precision, 3 to 3.5 million», συνεχίζει παρακάτω το απόσπασμα της Wikipedia. Επίσης, αν προσέξετε καλά το χάρτη που παραθέτει το λήμμα της Wikipedia για την έκταση του λιμού θα δείτε ότι μεγάλο τμήμα των περιοχών που επλήγησαν δεν είναι στην Ουκρανία!

    Δεν αμφισβητώ το λιμό. Αμφισβητώ την όψιμη άποψη ότι ο λιμός προκλήθηκε επίτηδες από τον Στάλιν προκειμένου να εξολοθρεύσει του Ουκρανούς. O αγροτικός πληθυσμός που επλήγη δεν αποτελούταν μόνον από Ουκρανούς. Επίσης, οι αστικές περιοχές δεν επλήγησαν από το λιμό. Κάποια πράγματα δεν «κολλάνε» όπως κάποιοι θα το ήθελαν. Πιο καλά κολλάει η υπόθεση ότι ο λιμός οφειλόταν στη σπουδή της κομματικής γραφειοκρατίας «να καλυφθούν οι νόρμες» και στον φόβο τους μην προκύψουν ξανά μαυραγορίτες όπως το 1921. Ήταν κάτι χειρότερο από έγκλημα, ήταν λάθος.

    Αξίζει, επίσης, να σταθούμε στο γεγονός ότι το ζήτημα του λιμού της Ουκρανίας άρχισε να γίνεται εκτενώς γνωστό μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Φαίνεται πως κάποιοι επιζητούσαν εναγωνίως ένα σημαντικό γεγονός να στηρίξει και να χαλυβδώσει μια μάλλον ασθενική εθνική συνείδηση. Άλλωστε, πριν το ’90 το είχαν κάνει με σχετική επιτυχία τόσο οι Ναζί (ξέρω, ξέρω) όσο κι ο πολύς Ράντολφ Χήρστ.

  4. 11/06/2007 στο 19:26

    μετά λύπης σας πληροφορώ πως είστε έναν αιώνα πίσω από το παραμάγαζο του dirty
    KΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΛΑΒΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ MATT???

  5. 11/06/2007 στο 19:54

    Ο λιμός δεν προκλήθηκε επίτηδες από τον Στάλιν για να εξολοθρεύσει τους Ουκρανούς. Ο Στάλιν επέβαλε τη βίαιη κολλεκτιβοποίηση των γαιών. Το 1928 μόνον το 20% των εδαφών ανήκαν σε κολλεκτίβες. Η προσπάθεια κολλεκτιβοποίησης δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, και εξαιτίας και κακών σοδειών και λόγω της απαίτησης για συμπλήρωση των νορμών, προκλήθηκε ο λιμός.

    Ο Στάλιν και ολόκληρος ο μηχανισμός γνώριζαν πολύ καλά τι συνέβαινε. Και δεν έκαναν τίποτα απολύτως. Φυσικά και δεν επλήγη μόνον η Ουκρανία, αλλά και γειτονικές περιοχές. Το ότι οι Ουκρανοί, μετά την ανεξαρτησία τους, εστιάζουν στις δικές τους απώλειες, λογικό είναι. Αυτό δα έλειπε να μην το κάνουν. Κάπως έτσι «γαλβανώνονται» τα έθνη… Αλλά η πολιτική εκμετάλλευση του θέματος δεν αναιρεί το γεγονός.

  6. 11/06/2007 στο 19:59

    @ dirtyjazz

    Χο! Χο! Πρόσεξε μην το πάρουν στα σοβαρά. Η δημοσίευση διαφημίσεων απαγορεύεται αυτή τη στιγμή ρητώς και δια ροπάλου. Μη βρεθείς χωρίς μπλογκ 🙂 Καλή η συνέντευξη του Matt. Ανέβασα ήδη από το πρωί σχετικό ποστ στο ερημητήριό μου Συνέντευξη του Matt Mullenweg [του Mr. Λεξίτυπος]. Ποιος στη χάρη μας. Θα τα κονομήσουμε αγρίως…

  7. 11/06/2007 στο 20:01

    εγώ σε ένα μήνα θα την έχω βγάλει την πόρσε με τις ρεκλάμες

  8. 11/06/2007 στο 20:08

    Μα ήδη είσαι μέσα σε μία «πόρσε». Και μπορείς να αποκτήσεις όσες θες, αρκεί να έχουν διαφορετικές «πινακίδες»…

  9. 11/06/2007 στο 20:12

    δίπλωμα δε έχω…

  10. 11/06/2007 στο 20:22

    Βάλε την πόρσε, βάζω το δίπλωμα, κι έλα να πάμε καμιά τσάρκα, για να δείξουμε ότι όλα τα αυτοκίνητα γίνονται θερινά σε dt, αρκεί να υπάρχει θέληση και πάνω απ’ όλα ταλέντο…

  11. djz
    12/06/2007 στο 03:37

    «Οι Πηγές της Σοβιετικής Συμπεριφοράς»
    Που πας και τα βρίσκεις;;
    Πραγματικά πολυ ενδιαφέροντα τα άρθρα που αναδιφήσει κατα καιρους!
    Αν και διαφωνώ με τα «περισπούδαστα» άρθρα σου περι Χριστιανισμού το Ιστολόγιο αυτό είναι ένα από τα πιό ενδιαφέροντα που επισκέπτομαι και μάλλον δικαίως κατέχει μια θέση στο φάκελο με τα «αγαπημένα» μου!
    Θα μου πεις και τι σε νοιάζει;; Απλά γράφω για να σε σύγχαρω για τις δημοσιεύσεις σου (υπό την παραπάνω εξαίρεση).
    Εύγε!

  12. 12/06/2007 στο 04:08

    Αγαπητέ, ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.

    Δεν τα «έβρισκα» εγώ, αυτά με «έβρισκαν». Ναι, πράγματι, ενδιαφέροντα όλα αυτά.

    Φυσικά, και μπορείτε να διαφωνείτε με τα «περισπούδαστα» άρθρα μου περί Χριστιανισμού. Ουδεμία αντίρρηση, εκ μέρους μου. Οι δικές σας; Όχι ότι απαραίτητα έχω δίκιο, αλλά ρίξτε μια περαιτέρω ματιά.

    Όχι ότι με νοιάζει. Με ένοιαζε. Τίποτα προσωπικό. Προς [α]θεού. Ευχαριστώ και πάλι [με την παραπάνω εξαίρεση].
    Adios [τίποτα προσωπικό! Απλά αύριο ο μήνας έχει 13…]

  13. martingale
    12/06/2007 στο 14:27

    Νομιζω πως αδικειτε τον Κενναν, ηταν κατα την αποψη μου ο σπουδαιοτερος Αμερικανος διπλωματης και αυτος που εθεσε μαζι με τον αλλον σπουδαιο Τρουμαν τα θεμελια του να μην γινει θερμος ο ψυχρος πολεμος.
    Στην Αμερικη οι νεουντηρητικοι και η θρσηκευτικη δεξια τον θεωρουν ανικανο μεχρι και προδοτη. Μην ταυτιστουμε με δαυτους

  14. 12/06/2007 στο 14:46

    Δεν τον αδικώ καθόλου. Για τον Ψυχρό Πόλεμο αναφέρω σαφώς τις απόψεις του. Οι νεοσυντηρητικοί ας τον θεωρούν ό,τι θέλουν. Δεν ταυτίστηκε κανείς μαζί τους.

    Θυμίζω το σχετικό απόσπασμα:

    «Η σοβιετική πίεση στους ελεύθερους θεσμούς του δυτικού κόσμου είναι κάτι που μπορεί να ανασχεθεί με την επιδέξια και αποφασιστική εφαρμογή μιας αντίπαλης δύναμης», σημείωνε. «Η δύναμη αυτή πρέπει όμως να έχει τη μορφή της διπλωματίας και της υπόγειας δράσης, όχι του πολέμου.» Αυτό το δόγμα της ανάσχεσης θα ανατρεπόταν μισό αιώνα αργότερα από το «δόγμα των προληπτικών πολέμων» των νεοσυντηρητικών του Μπους.

  15. Γατος-πολεμοχαρης
    12/06/2007 στο 21:33

    Στην ουσια το δογμα του Κενναν εφαρμοστηκε και απο τα δυο «στρατοπεδα», οι τυχον μικροπολεμοι ειχαν το ρολο των γυμναστικων επιδειξεων σε νηπιαγωγεια. Το δογμα φυσικα προκυπτει απο τα αξιωματα και τις επιδιωξεις τους,θελανε την παντοκρατορια χωρις να οδηγηθουν σε νεο πολεμο και μαλιστα σε εναν καταστροφικο και πιθανα αδιεξοδο τα καταφερανε τελικα πολυ ευκολα, αυτο το ευκολα ειναι τεραστιο ερωτηματικο.Πως δηλαδη μια αυτοκρατορια αυτοδιαλυθηκε με αυτον το τροπο; Εκτος και αν πρεπει να πιστευσουμε την εκδοχη Γκορμπατσωφ,οτι αυτοβουλως και μαλιστα ανευ πιεσεως αποφασισε την μερικη αυτοδιαλυση του στρατοπεδου που προιστατο !! και μαλιστα δεν εδεχθη και τα χρηματα της προδοσιας (μιλαμε αν δεν κανω λαθος για καμμια 100 μυρια δολλαρια,συμφωνα με το πατερα Μπουση ).Τεινω να πιστευσω οτι κατ’ουσιαν ειχαμε μια οικονομικη συναλλαγη αλλου επιπεδου με γεωπολιτικες συνεπειες αλλα οχι αυτο που μας διαφημιζουν και οι δυο πλευρες, πιο πιθανο σεναριο ειναι το εξης : τα δυο μερη αποφασιζουν την περαιτερω απελευθερωση του οικονομικου συστηματος,αποδεσμευονται απο την στηριξη των δορυφορων και τις υπερβαλουσες στρατιωτικες επενδυσεις,στην κατανομη αυτη οι ρωσοκρατες διατηρουν μια περιορισμενη -φλου επιρροη σε χωρες γειτονικες αλλα εχουν την δυνατοτητα για μια γενναια οικονομικη αναδιαταξη (με οποιες αρνητικες συνεπειες υπαρξουν), ενω οι αμερικανοκρατες σε καλυτερη θεση ευρισκομενοι οδηγουν το αρμα του καπιταλισμου σε νεα επιπεδα και σταδια ..αποτελεσμα Κινα ,Ινδια εισερχονται και οι δυο στο οικονομικο παιγνιο αλλα με ενα ισχυρο μειον,τις πηγες ενεργειας!!! Στις οποιες ολως τυχαιως κυριαρχει το Ρωσισταν, τα παιδια της ΕΕ δεν εχουν κανενα ρολο ιδιαιτερο να παιξουν,γιαυτο και η σιωπη τους σε ολα τα θεματα -υποταγη σε αποφασεις μονομερεις των αλλων.Στο μεταξυ στο Ρωσισταν διαφοροι τυχαρπαστοι ευρισκονται κυριαρχοι,τα γνωστα 8-9 ατομα, ο ρολος τους σαφης και απλος συγκεντρωση των δυναμεων στο μεγιστο βαθμο και ολα πανε ρολοι …μεχρι που απο το πουθενα(;) εμφανιζεται ο φαντης Πουτιν,οστις ευχαριστει για την συγκεντρωση και τους ξαποστελνει κανονικα,στα 1998-99 το πετρελαιο ειχε 10-12 dollars τωρα απλα εχει 65 !!!! Την ιδια χρονικη περιοδο ολα τα λεγομενα commodities ηταν σε ιδιαιτερα εξευτελιστικες τιμες,τωρα ειναι ολα μια χαρα πανω!!!
    Οσο για τις μικροσυγκρουσεις και τις διαφορες τους αυτες δενουν το γλυκο 🙂
    Το παιχνιδι παιζεται σε οικονομικους ορους διοτι αυτοι ειναι η ουσια,αφου συγκεντρωσεις το χρημα «συντονιζεις» και τα μυαλα των αποξενομενων-μαζοποιημενων καταναλωτων παντος αγαθου-ιδεας.

    αλλως θα πρεπει να δεχτω οι ρωσοκρατες ηταν ηλιθιοι και ναι αυτο να το δεχτω αλλα μετα απο 70 χρονια ασκησης της εξουσιας δεν τολμω να το υποστηριξω, τμηματα του μηχανισμου του κομματος με επιμελεια εξετελεσαν τα καθηκοντα τους,τουτεστιν μετετραπησαν εν μια νυκτι σε κεφαλαιοκρατες εχοντας απολυτη γνωση ποθεν πηγαζει η ιδιοκτησια τους .. απο τους μεταλλασομενους ρωσοκρατες!!

    ετσι μου μυριζει η φαση βλεπεται οι βασικες δομες παραμενουν ως εχουν
    αυτα και αναμενω γνωμες και αλλες ιδεες

    αβε συντροφοι 🙂

  16. 12/06/2007 στο 23:08

    Προφανώς το εφήρμοσαν και τα δύο στρατόπεδα. Αν το εφήρμοζε μόνον το ένα ο ψυχρός θα είχε γίνει θερμός.

    Το εύκολα δεν ήταν εύκολα. Δεκαετίες το… ετοίμαζαν. Ο Φλωράκης, όπως αναφέρει νομίζω ο Θεοχαράτος [;] στη βιογραφία, κάποτε είχε πάει στη Μόσχα – αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν ΓΓ του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΣΕ [καλά, ε;!] ήταν ο Αντρόπωφ. Από ό,τι λέει ο Χαρίλαος, ο Αντρόπωφ ανέβαλε όλα τα ραντεβού του και τα έλεγαν για καναδυό ώρες. Τι έλεγε ο Αντρόπωφ; Ότι τα πράγματα δεν πήγαιναν καθόλου μα καθόλου καλά, ότι ήταν πια αργά ακόμα και για μεταρρυθμίσεις…

    Αλλά όταν είχαν ξεκινήσει οι μεταρρυθμίσεις επί Χρουστσόφ, ποιος είχε πάει στη Μόσχα για επαφές ανωτάτου επιπέδου, και με το που έφυγε ο Χρουστσόφ αντικαταστάθηκε από τον Μπρέζνιεφ; Συνωμοσιολογίες…

    Το σύστημα, καταπώς λένε, δεν έχρηζε μεταρρυθμίσεων. Γι’ αυτό πήγε άπατο. Το ότι διάφοροι βολεύτηκαν από την πτώση, το μόνο σίγουρο. Αλλά στον πλανήτη ό,τι και να πέσει ό,τι και να ανέβει, οι ίδιοι άνθρωποι επωφελούνται. Τα υπόλοιπα είναι για ιδεολόγους, σαν και λόγου μας 🙂 .

    Οι Ρωσοκράτες, που λες, ηλίθιοι δεν ήταν. Ήταν γρανάζια ενός μηχανισμού που ήταν αδύνατον να αλλάξει. Μετατράπηκαν εν μια νυκτί σε κεφαλαιοκράτες για έναν πολύ απλό λόγο: μέσα στην ίντριγκα είχαν ανδρωθεί. Έχεις σκεφτεί ποτέ τι άθλος είναι να επιβιώνεις -και να ανέρχεσαι- μέσα σε έναν τέτοιο μηχανισμό όπως ένα κρατικό κόμμα; Πού θα κώλωναν μετά; Σε μια κοινωνία όπου δεν υπήρχε πια κανένας κανόνας; Είχαν και την έξωθεν βοήθεια… Για τον Αμπραμόβιτς βρωμάει ο τόπος. Αλλά αυτά είναι για συνωμοσιολόγους σαν κι εμάς 🙂

    Όσον αφορά τις «συναλλαγές άλλου επιπέδου» και τα πιθανά σενάρια: Ας πούμε ότι είσαι τραπεζίτης. Και υπάρχουν δύο πολιτικά συστήματα και τα λοιπά και τα λοιπά… Να μην συνεχίσω… Από πού θα χάσεις;;;

  17. Γατος-πολεμοχαρης
    12/06/2007 στο 23:57

    Συμπερασμα με βαση την αποψη σου, το ενα μερος αποφασισε την μεταρυθμιση-εκσυγχρονισμο του και προσηλθε στο τραπεζι «του δουναι και λαβειν» δηλαδη αν δεχονται οι του αμερικανισταν αυτη τη μεταλλαξη και υπο ποιους ορους-συμφωνιες,προφανως το εδεχθησαν και ανοιξαν και τα υπολοιπα κεφαλαια κινα,ινδια κλπ,συνεπως ανασυνταξη το ενα μερος,επεκταση το αλλο και τελικα συνθεση σε οποιο νεο σχημα προκυψει … δημιουργια των αναγκαιων τοπικων συρραξεων και λοιπων μαζικης φυσεως φαινομενων, οπως η τεχνογνωσια τους το απαιτουσε 🙂
    δυσκολο εργο διοτι παιζοντουσαν πολλα στη σκακιερα ΑΡΑ υπηρχε και ενας καλος εγγυητης ή τουλαχιστον καποιες πυρηνικες κεφαλες ….ποκερ υψηλου επιπεδου !!!! αν και πιστευω οτι οι κεφαλες δεν ετεθησαν στο τραπεζι … ειναι θεμα τακτ ..ολως περιεργως σοβαρες κινησεις δεν υπηρξαν εκ μερους του αμερικανισταν στο εσωτερικο του Ρωσισταν, κατι πταισματα μονο συμβηκανε …βλεπεις υπαρχουν και οι ατακτοι μαθητες ….

    Συνεπως μιλαμε για το κλασσικο μοντελο ,δικομματικο συστημα σε καθε πλαισιο ακομη και στην συγγρουση των υπερδυναμεων … θεση – αντιθεση …εισπραξη ,εδω εχει θεση ο Τραπεζιτης !!!!

    Μιλαμε για Τραπεζιτη με απολυτη εξουσια … α τα χρεη του Ρωσισταν εξοφληθησαν μεχρι τελευταιου δολλαριου !!! Ο Τραπεζιτης εχει παραδοση ,γνωση και διασυνδεσεις αυτα ειναι τα στοιχεια του,το προσωπο του χαμενο πισω χιλια δυο αλλα παρενθετα σχηματα …
    Και ετσι γιατι αξιζει απλα για ψαξιμο η ομοσπονδιακη τραπεζα των ΗΠΑ δεν ανηκει στο κρατος αλλα σε ιδιωτες – τραπεζικα ιδρυματα και τα αποθεματα χρυσου της χωρας δεν ειναι υπο τον ελεγχο του κρατους και εδω παιζει το εργο των αμερικανων ακροδεξιων οτι η ομοσπονδια ειναι ο δυναστης του αμερικανικου λαου … αλλα αυτα ειναι ο ιδιο εργο που παιζεται ετσι κι αλλιως παντου …

    καλο μπλογκι για ξεψαχνισμα αλλα κυριως για ενδιαφεροντα λινκ ,ενα ελληνικο
    http://oikonomika-blog.blogspot.com/
    παλια ειχα υλικο αντλησει απο εκει και απο διαφορα λινκ …

    ο κοσμος ειναι αλλος απο αυτο που δειχνει και αυτο το θελουν οσοι επιθυμουν να ειναι υπο σκια ..

    αβε συντροφε ..η επερχομενη μερα σου ανηκει 🙂

  18. 13/06/2007 στο 00:31

    Δεν ξέρω για την πρώτη παράγραφο του σχολίου σου. Στο προηγούμενο σκόρπιες σκέψεις κατέγραφα…

    Στη δεύτερη το περιγράφεις μια χαρά το δικομματικό σύστημα σε πλανητικό επίπεδο [μια χαρά; Έξοχα! Αν περάσεις από κανέναν καθρέφτη στείλε σου ένα φιλί εκ μέρους μου!]

    Φυσικά, φυσικά! Αφού το δικομματικό είχε δουλέψει μια χαρά στις ΗΠΑ και στην Αγγλία και αλλού, γιατί να μην το εφάρμοζαν και σε πλανητικό επίπεδο; Εξαίρετος.

    Λες, μετά την παρένθεση των τελευταίων 20 χρόνων, να έχουμε ένα άλλο δικομματικό με αρχηγό της αναδυόμενης… αξιωματικής αντιπολίτευσης τον Πούτιν; Διότι και το μοντέλο «νοικοκυραίοι και δημοκράτες» εναντίον «τρομοκρατίας» δεν απέδωσε τίποτα… Λες;

    Η ιστορία με τη FED είναι πολύ – πολύ αμαρτωλή. Οι ακροδεξιοί Αμερικάνοι δεν ξέρουν πού τους πάνε τα τέσσερα. Άμα επικαλείσαι το αμερικάνικο σύνταγμα, τα ‘χεις πολύ χαμένα, όχι λίγο. Γιατί αυτό [το σύνταγμα] κι αν είναι αμαρτωλή ιστορία…

    😀

  19. 13/06/2007 στο 00:32

    Δεν μου ανήκει τίποτα. Οι σκλάβοι δεν έχουν παρά μόνον τις αλυσίδες τους να χάσουν 😀

  20. Γατος-πολεμοχαρης
    13/06/2007 στο 00:59

    καλα εγω κερναω καφε …κανονισε να μην το χασουμε μεθαυριο τη παρασκευη …οσο για το κλεισαμε δεν εχει αλλο … σημασια εχει να κανεις οτι επιλεγεις εσυ για οποιο λογο το επιλεγεις …

    παντως εγω χαρηκα αυτο το μπλογκι και το διαβαζα και καιρο πριν αρχισω να γραφω τα πυροβολημενα μου …

    νασαι καλα Χρηστο και ευχαριστω … ο καφες αν θες γινεται και παγωτο :-)))
    αβε 🙂

  21. 13/06/2007 στο 01:02

    Και συ να ‘σαι καλά. Εδώ είμαστε θα τα λέμε.

    Καφέ. Κάνω -λέμε τώρα- δίαιτα… 😀

  22. martingale
    13/06/2007 στο 02:47

    Δεν εννοω οτι ταυτιζεστε μαζι με τους νεοσυντηρητικους, απλα να τεθει το ζητημα Κενναν και αμερικανικη εξωτερικη πολιτικη σε μια βαση ορθη. Οτι δηλαδη το δογμα Κενναν ηταν ευεργετικο για τον Ελευθερο κοσμο και γενικα η Αμερικανικη πολιτικη η οποια ασκηθηκε απο τους Σοφους ΜακΚλου, Λοβετ, Χαριμαν, Ατσεσον (σε υπερθετικο βαθμο), Μαρσαλ ηταν η ορθη απεναντι στον κομμουνισμο. Θα διεπραττα την υβρη να πω πως ανεξαρτητα απο τις δικες μας εμπειριες οτι και ο Κισσινγκερ θα πρεπει να μπει στη λιστα των σοφων.

  23. 13/06/2007 στο 12:44

    Εξαρτάται από ποια πλευρά βλέπει κανείς τον «Ελεύθερο Κόσμο» ή τον «Σοσιαλιστικό». Αν βλέπει κάποιος τα πράγματα από τα πάνω της μιας πλευράς, φυσικά και οι Σοφοί ήταν Σοφοί. Αν τα βλέπει από τα πάνω της άλλης, Στάλιν, Μολότωφ, Γκρομύκο… ήταν επίσης Σοφοί. Αν ωστόσο τα δει κάποιος από τα κάτω κάποιας πλευράς [αν, ας πούμε, ήταν κάποιος Βιετναμέζος ή Αφγανός] θα δει τελείως διαφορετικά πράγματα. Ο Κίσσινγκερ προβλήματα προσέθεσε στην αμερικανική εξωτερική πολιτική [Χιλή και Κύπρος, δύο πρόχειρα παραδείγματα] παρά λύσεις.

  24. Αϊάσανθος Ίων
    27/06/2007 στο 23:07

    Θα ήθελα να προσθέσω μερικές σκέψεις μου για τον ουκρανικό λιμό.
    α) Εάν η σιτοδεία προήλθε (και) από αντίδραση των Ουκρανών αγροτών στην κολλεκτιβοποίηση, όπως γράφει ο Vrennus, τότε αυτό, κατά τη γνώμη μου, καταδεικνύει τον εγκληματικό τρόπο δράσης εκείνων που ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΖΟΝΤΑΝ για πολιτικούς λόγους τους αγρότες υποκινώντας τους ν’ αντιδράσουν έτσι. Διότι δυσκολεύομαι πολύ να δεχθώ πως οι ίδιοι οι αγρότες ήταν τόσο ηλίθιοι ή «συνειδητοποιημένοι» ώστε να προτιμήσουν από μόνοι τους να πεθάνουν κατά εκατομμύρια (ή να πεθάνουν, αν όχι οι ίδιοι, κάποιοι άλλοι συμπατριώτες τους που η επιβίωσή τους εξαρτιόταν από την καλλιέργεια των αγροτών), παρά να καλλιεργήσουν έστω και με το σύστημα της κολλεκτίβας.
    β) Εάν η σιτοδεία οφείλεται στο ότι επί χρόνια δεν έμπαινε ούτε σπόρος στην Ουκρανία και οι άνθρωποι δεν είχαν τι να σπείρουν, όπως λέει ο Χρήστος Μόρφος, πράγμα το οποίο βρίσκω πιο πειστικό, καταδεικνύεται πάλι ο απάνθρωπος κι εγκληματικός τρόπος δράσης της κεντρικής εξουσίας – στη συγκεκριμένη περίπτωση, της σταλινικής.

    Αλλά και στη Βουλγαρία, εκεί γύρω στο ’99, με την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος, είπαν οι άνθρωποι το ψωμί ψωμάκι (μαζί με άλλα είδη πρώτης ανάγκης) επί μεγάλο χρονικό διάστημα. Και έχω τη ζωηρή εντύπωση ότι η έλλειψη αλεύρων, ψωμιού κ.λπ. οφειλόταν σε παρόμοια βρόμικα κόλπα, τα οποία σκοπό είχαν να κάνουν τον λαό να αγανακτήσει με το παλιό καθεστώς και να αναδείξει με την ψήφο του φιλοδυτικούς κυβερνήτες. Τι λέτε;

  25. Αϊάσανθος Ίων
    28/06/2007 στο 02:44

    Η έλλειψη σιτηρών και ψωμιού στη Βουλγαρία σημειώθηκε τα έτη 1995-1997, και όχι το 1999, όπως έγραψα εκ παραδρομής.

    «H έλλειψη αλεύρων προκλήθηκε από τις ανεξέλεγκτες εξαγωγές που έγιναν στο τέλος του 1995 από ιδιωτικές εταιρείες που ξεπέρασαν τα όρια που είχε θέσει η κυβέρνηση».
    http://www.hri.org/E/1996/96-05-16.dir/keimena/world/world6.htm

  26. 03/07/2007 στο 10:40

    @ Αϊάσανθος Ίων

    Αν δεν κάνω λάθος [και αν θυμάμαι σωστά], το πρόβλημα με τη σιτοδεία ήταν ότι ο «μηχανισμός» προέβλεπε ότι θα έπρεπε να παραχθεί τόσο σιτάρι την τάδε χρονιά. Βάσει αυτών των -επί χάρτου- υπολογισμών οι αρχές «απαλλοτρίωναν» τις ποσότητες σιτηρών που έβρισκαν, για να καλύψουν τη «νόρμα». Η παραγωγή όμως ήταν κατά πολύ μικρότερη. Οι Ουκρανοί έκρυβαν σιτηρά για να επιβιώσουν, ο «μηχανισμός» δεν καταλάβαινε από τέτοια, «απέκλεισε» τα σύνορα για χρόνια, κι ακολούθησαν όσα ακολούθησαν…

  27. 11/10/2009 στο 12:59

    Και μια μικρή ιστορία περί «μακεδονικού», που μας την θυμίζει η Φωτεινή Τομαή στο σημερινό «Βήμα» [11-10-2009], με μια επίσκεψη του Τζωρτζ Κέναν στα Σκόπια το μακρινό 1962… «Τα κενά του κ. Κένναν», έγραφε τότε ο «Ελληνικός Βορράς».

    «… πρώτον εμφανίζουν Αμερικανούς ως πιστεύοντας ότι υπάρχει σοβαρόν θέμα,δεύτερον ότι τονώνει γιουγκοσλαυικάς επιδιώξεις, τρίτον ότι δυνατόν δημιουργήση εις Ελληνας εντύπωσιν ότι ερωτοτροπία προς ουδετέρους,ισχυροτέρα (εστί) φιλίας προς πιστούς συμμάχους (ενν. την Ελλάδα )»

    έγραφε τότε Έλληνας διπλωμάτης. Πάντα ίδιοι αυτοί οι διπλωμάται μας. 😉

    Πιστοί σύμμαχοι… Χι! Χι! Χι!

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: