Αρχική > Εικονομία, Ιδέες, Πλανήτης Γη Α.Ε. > Εικονομία – Πρόλογος ή Επίλογος: «Η σύνοδος της G8»

Εικονομία – Πρόλογος ή Επίλογος: «Η σύνοδος της G8»

19/08/2007

Αντιγράφω ασύστολα [δηλαδή, άνευ συστολής] και… αυτονόητα [δηλαδή, για λόγους που κανείς πια δεν κατανοεί] από το φυλλάδιο, που έγραψε ο Θανάσης Παπαράλλης, εκδότης της Εικονομίας,

«Εσωτερικό Κείμενο
Επαναπροσανατολισμού»:
Ζητήματα Ολοκλήρωσης Συστήματος:
Αντιεξουσιαστικός Χώρος

Ώρα Μηδέν

που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Bootleg Εκδόσεις «Εικονομία», και δη από το τελευταίο κεφάλαιο «Πρόλογος ή Επίλογος» [σελ. 50-52], ολίγα τινά για την πρόσφατη Σύνοδο της G8. [Διατηρώ την ορθογραφία και τις υπογραμμίσεις του πρωτότυπου, αλλάζω αυθαίρετα (δηλαδή, εδώ δεν… ψηφίζουμε) το μέγεθος των παραγράφων, για λόγους ιντερνετικής… εικονομίας.] Περισσότερα για το φυλλάδια σε προηγούμενο ιστοσημείωμα.

* * * * *

[…] Απέναντι σε όλα αυτά που στα υπόψιν, σιγοψιθυρίζονται όχι μονάχα στις σελίδες της «Εικονομίας», αλλά εδώ και πολύ καιρό σε πολλούς άλλους χώρους, το αντιεξουσιαστικό κίνημα κρατά «άκραν του τάφου σιωπήν»…

Ίσως όχι μόνο γιατί δεν μπόρεσε καθηλωμένο από την κριτική του ανεπάρκεια να τα διακρίνει, αλλά και γιατί εμποδίστηκε από κάποιους να το κάνει: το γεγονός ωστόσο παραμένει, πως εξακολουθεί να αντιδρά σε αναχρονιστικούς, ανύπαρκτους εχθρούς του, με τρόπο που μονάχα σαν γραφικός μπορεί να χαρακτηριστεί:

Μόλις λίγες μέρες πριν ακούστηκαν σε πορεία, εν έτει 2007, αντιχουντικά (!!!) συνθήματα:

Αλλά εκεί που ο αποπροσανατολισμός του τομέα της «αντιεξουσιαστικής» μόδας στ’ αλήθεια «χτύπησε τα κόκκινα», ήταν η πρόσφατη σύνοδος του G8 στην Γερμανία: κάποιοι με σύνθημα «no border», την στιγμή που εδώ και χρόνια τα «borders» έχουν ήδη καταργηθεί από την ίδια την παγκοσμιοποίηση, συνασπίστηκαν με κάποιες χιλιάδες κλασικά ανεγκέφαλους νεοαριστεριστές, συνθέτοντας έτσι το ταυτολογικά νομιμοποιημένο θέαμα της σύγκρουσης: ποιο ήταν αυτό, ποιο τελικά είναι και θα είναι η κούφια πραγματικότητα, το θέαμα όλων των συνόδων της G8;

Δεν νομίζω πως πρέπει να ‘σαι κάποιος αρσιβαρίστας της κριτικής για να το διατυπώσεις: το φανερό του πρόσωπο δεν είναι διαφορετικό, απ’ αυτό που μας επέτρεψαν να δούμε:

Οκτώ παράσιτα συγκεντρώθηκαν για να αποφασίσουν για το μέλλον του πλανήτη:

Κι απ’ έξω κάποιες χιλιάδες fashion victims του νεοαριστερίστικου τομέα μόδας συγκρούστηκαν με τους «φασίστες» και με τους «φασίστες μπάτσους», απλά γιατί έτσι επέβαλλε το τελετουργικό της επετείου:

Εξάλλου, λογικό δεν φαίνεται να δείρω τον μπάτσο επειδή είμαι αναρχικός, νεοαριστεριστής ή ότι άλλο, κι από την άλλη ο μπάτσος να βαρέσει εμένα επειδή είμαι αναρχικός, νεοαριστεριστής ή ό,τι άλλο;

Και τονίζω πως αναφέρομαι σε ψευδαισθητικές συλλογικές συναντιλήψεις κι όχι σε μεμονωμένες περιπτώσεις.

Κάπως έτσι διαδραματίστηκε η φαινομενικότητα του πράγματος, που με την αντιφασιστική του έξαψη μπορεί και να ενθουσίαζε την γιαγιά μου, που αν βέβαια ζούσε ακόμα θα άγγιζε τα 118 της χρόνια:

Έλα όμως που ο διαβολάκος της κριτικής, σηκώνει μιαν ιδέα το τραπεζομάντηλο, για να βλεφαρίσουμε στα πεταχτά τι κρύβεται από κάτω από το τραπέζι και το υπόρρητο, το εξαφανισμένο, επίτηδες φυσικά από την «επικαιρότητα» πρόσωπο, λέει μιαν άλλην ιστορία:

Τίποτα απολύτως δεν συμφωνήθηκε στην G8, όπως και σε καμιά από αυτές τις συνόδους, απλά γιατί όλες οι αποφάσεις έχουν παρθεί καιρό πριν αλλού, κι από πανίσχυρα κέντρα εξουσίας:

Το G8 και τα οχτώ παράσιστα που φαίνονται να κυβερνούν τον πλανήτη, δεν είναι παρά οι μαριονέτες, τα ανδρείκελα, το ανίσχυρο καμουφλάζ της πανίσχυρης «μυστικής» υπερκυβέρνησης:

Ένα εξαιρετικά χρήσιμο καμουφλάζ γιατί δίνει στην βαθύτατα δικτατορική παγκοσμιοποίηση ένα άρωμα, μια ψευδαισθητική επικάλυψη δημοκρατίας:

Και πώς θα μπορούσε να ‘ναι αλλιώς, αφού τα 8 αυτά παράσιτα μοιάζουν με δημοκρατικά παράσιτα, δήθεν εκλεγμένα από τους λαούς τους, και στην πραγματικότητα βέβαια από τις πολυεθνικές, τα ΜΜΕ τους, και την συνακόλουθη μαζική πλύση εγκεφάλου…

Έτσι η παγκοσμιοποίηση παίρνει το δημοκρατικό της χρίσμα, και νικά, θριαμβεύει έστω και υποσυνείδητα μέσα στη «μεγάλη», μέσα στην λειψή εικόνα που η ίδια κατασκεύασε για τον εαυτό της:

Η κάθε σύγκριση είναι μάταια: τι βαρύτητα θα μπορούσαν να ‘χουν μπροστά σε 8 ηγέτες εκλεγμένους από ένα δις ψυχές, τριάντα-σαράντα χιλιάδες κολλημένοι, που φωνάζουν συνθήματα ενάντια σ’ έναν εδώ και 50 χρόνια για την Ευρώπη, και 30 για μας, οριστικά πεθαμένο και θαμμένο, δηλαδή ανύπαρκτο φασισμό;

Με άλλα λόγια κι ανακεφαλαιώνοντας, κάποιοι που νόμιζαν πως είναι κάτι που δεν υπήρχε πια, πλακώθηκαν με κάποιους που νόμιζαν πως ήταν κάτι που επίσης δεν υπήρχε πια, με φαινομενική, σχεδόν ξεχασμένη πια αιτία της σύγκρουσης μια σύνοδο που οι αποφάσεις της είχαν παρθεί μήνες ή και χρόνια πριν, από κάποιους άλλους, κάπου αλλού, άγνωστο που…

Κι αν ετούτη η αναχρονιστική παλάβρα, επινοημένη στην βάση κάποιου αρχαιόπληκτου «σκεπτικού» (!), θα πρέπει να θεωρείται σαν μια «κομβική στροφή» του αντιεξουσιαστικού κινήματος, στα σίγουρα θα προτιμούσα να αγνοώ την καινούργια του κατεύθυνση…

 

Σχετικά ιστοσημειώματα:

Εικονομία: “Εσωτερικό Κείμενο Επαναπροσανατολισμού” [Τα περιεχόμενα του φυλλαδίου και ο “Πρόλογός” του.

Εικονομία: Μύθος 3 – “Αντιφασισμός” [Από το «Εσωτερικό Κείμενο Επαναπροσανατολισμού»]

Εικονομία: Ο Ιός Συστήματος “Παγκοσμιοποίηση” [Πληροφορίες για το περιοδικό Εικονομία (όχι για το φυλλάδιο “Εσωτερικό κείμενο επαναπροσανατολισμού) και το κείμενο που δημοσιεύτηκε σ’ αυτό “Χωροχρονικές Στρεβλώσεις: Οι Επικυρίαρχοι“]

Advertisements
  1. 19/08/2007 στο 18:21

    Καλησπέρα!

    Κάτι μου λέει ότι ο εκδότης της Εικονομίας θα την διακινεί σε συνθήκες ημιπαρανομίας. Έτσι και τον πάρουν χαμπάρι τα «μπάχαλα» και οι «μπαμπάδες» την έχει βάψει μ’ αυτά (τα πολύ σωστά) που τους λέει…

  2. 19/08/2007 στο 21:32

    Καλησπέρα!

    Δεν νομίζω να την διακινεί σε συνθήκες ημιπαρανομίας. Μάλλον σε συνθήκες «χύμα» την διακινεί, γι’ αυτό και είναι… σπάνιο το «προϊόν». Από τα «μπάχαλα» και τους «μπαμπάδες» επιβίωσε στους χαλεπούς καιρούς. Τώρα αυτά που ο ίδιος λέει τα σιγοψιθυρίζουν όλοι. Είναι αυτή η ψιλο-μαγκιά [του] του να λες αυτά που όλοι έχουν μέσα στο κεφάλι τους και δεν μπορούν, για τον άλφα ή βήτα λόγο, να εκφράσουν. Παιδί της εποχής του, δηλαδή…

  3. 20/08/2007 στο 21:20

    Πού θα βρούμε αντίτυπο Χρήστο μου;

  4. 21/08/2007 στο 10:49

    Από όσο ξέρω έχει ήδη εξαντληθεί – τουλάχιστον στην Αθήνα.

  5. εργδημεργ
    03/09/2007 στο 08:53

    Εκδόσεις «Εικονομία»

    Τον όρο «εικονομία» τον χρησιμοποίησε πρώτος ο μέγας Καλαϊτζής, σε φοβερη γελοιογραφία του πριν λίγα χρόνια στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» (στις οικονομικες σελίδες), με αφορμη την επίσκεψη της εικόνας «Άξιον Εστί» στην Αθήνα και τα φράγκα που μάζεψαν οι παπάδες απ’ το προσκύνημα των πιστων!

    Σκηνικο: Μπαίνει ο Χριστοδουλάκης σ’ ένα δωμάτιο, και μένει εμβρόντητος. Στο δωμάτιο υπάρχει μία τεράστια εικόνα με τον Σημίτη σαν Παναγία, που κρατάει στοργικα στην αγκαλια του …έναν μικρο Σημίτη. Επάνω στην κορνίζα γράφει «Υπουργείον Εικονομικων», και πίσω απ’ την εικόνα ξεπροβάλλει ο πραγματικος Σημίτης, που λέει στον κατάπληκτο Χριστοδουλάκη: «- Γιατί; Έχεις εσυ καμια καλύτερη ιδέα;»

    Στο σκηνικο επίσης υπάρχει ένα κουτί για εισφορες, που μία ταμπέλα επάνω του γράφει «υπερ πίστεως»… και παραδίπλα ένα άλλο μικρότερο κουτι-συσκευη, που η ταμπέλα του γράφει «έλεγχος πλαστων»!

    🙂 🙂 🙂 🙂 🙂

  6. 06/09/2007 στο 19:44

    Τον όρο Εικονομία δεν τον χρησιμοποίησε πρώτος ο Καλαϊτζής. Το πρώτο [πειραματικό] τεύχος της Εικονομίας κυκλοφόρησε το 91, και όλως περιέργως εκείνο το τεύχος κυκλοφορεί ακόμα [!] σε βιβλιοπωλεία της Αθήνας. Άρα…

    Η γελοιογραφία καλή, έστω και… γραπτή.

  1. No trackbacks yet.
Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.
Αρέσει σε %d bloggers: